Het HondenForum

Ik las op internet verschillende dingen over castratie van de reu. Onderstaand stukje kwam ik ook tegen. Hierin wordt gesproken over 'jonge leeftijd' maar weet iemand welke leeftijd hiervoor wordt aangehouden? Dat kan ik niet echt terugvinden. Is dat voordat een hond is uitgegroeid? En zijn deze risico's minder als een hond wel iets ouder/uitgegroeid is?
Heeft iemand hier ook ervaring mee? Ik schrok wel een beetje van al deze dingen....

Het werd haar al gauw duidelijk dat castratie voor- en nadelen heeft voor de gezondheid van de hond en dat er eigenlijk nog veel te weinig over dit onderwerp bekend is.Over het algemeen kan worden gesteld dat er geen dwingende reden is om vanuit het oogpunt van gezondheid reuen te castreren, vooral niet als het gaat om nog jonge reuen. In tegendeel, castreren op jonge leeftijd lijkt aanzienlijk meer nadelen dan voordelen te hebben. Voordelen van castratie van de reu kunnen zijn:· Het risico op testikelkanker wordt met iets minder dan 1% verkleind;· Het risico op niet aan kanker gerelateerde prostaatproblemen wordt verkleind;· Het risico op peri-anale fistels wordt verkleind;· Het risico op diabetes wordt misschien verkleind. De gegevens hierover zijn echter niet doorslaggevend; Als nadelen van de castratie van de reu kunnen worden genoemd:· Verhoogd risico op botkanker bij castratie op jonge leeftijd;· Verhoogd risico op harttumoren;· Verdrievoudigd risico op hypothyroïdie;· Verhoogd risico op geriatric cognitive impairment, dat wil zeggen achteruitgang van het waarnemingsvermogen op oudere leeftijd;· Verdrievoudigd risico op vetzucht met alle daaraan verbonden gezondheidsproblemen;· Verviervoudigd risico op prostaatkanker;· Verdubbeld risico op kanker van de urinewegen;

Nanna schreef:Zat je te denken aan castratie dan? Ik zou er zelf niet voor kiezen, tenzij het haast niet anders kan.
Dus vanwege medische redenen of hypersexueel gedrag.
Voor de rest heeft het wat mij betreft alleen maar nadelen.

Nou hij is al gecastreerd..... met 9 maanden op advies van de dierenarts (erg oversext gedrag en ook herstel van een navelbreuk) Kon al vanaf 6 maanden zeiden ze. En nu kom ik dit tegen waar ik nog al van schrik. Ik kan er niets meer aan veranderen nu, maar ik vraag me af hoe dat zit met deze risico's bij castratie rond de 9 maanden. Het is een klein hondje en was toen al wel uitgegroeid qua hoogte zegmaar.

tja, wat je niet kunt veranderen dan accepteer je dan maar, t is niet anders

Het valt inderdaad niet meer terug te draaien, en het was bij hem ook wel nodig. Maar ik had anders misschien gewacht tot hij toch wat ouder was. Wat ik me afvraag is of de genoemde nadelen/risico's van castratie groter zijn als ze wat jonger (in mijn geval 9mnd) gecastreerd worden dan pas na 1,5 jaar ofzo? Er wordt op internet steeds gesproken over 'jonge leeftijd' maar nergens vind ik hoe oud hiervoor aangehouden wordt.

Nanna schreef:

MirjamV schreef: Nou hij is al gecastreerd..... met 9 maanden op advies van de dierenarts (erg oversext gedrag en ook herstel van een navelbreuk)

Dierenartsen en hun adviezen Geldwolven zijn het.
Ja, het valt nu niet meer terug te draaien dus gewoon het beste er maar van hopen. Maar het mooie is nu wel van je hondje af....

Hoe bedoel je; het mooie is er vanaf?

Nanna schreef:

MirjamV schreef:

Nanna schreef:.
Ja, het valt nu niet meer terug te draaien dus gewoon het beste er maar van hopen. Maar het mooie is nu wel van je hondje af....

Hoe bedoel je; het mooie is er vanaf?

Het mannelijke, hengstige. De bespiering gaat veel minder worden en het worden vaak van die wat vormeloze hondjes.

O, op die manier. Ik vind het eerlijk gezegd wel meevallen. Hij is mooi slank (wat vrouwelijk), maar dat vind ik eigenlijk niet lelijk. Hij loopt ook agility en we fietsen regelmatig, dus hij is wel gespierd.

MirjamV schreef:

Nanna schreef:

MirjamV schreef:

Nanna schreef:.
Ja, het valt nu niet meer terug te draaien dus gewoon het beste er maar van hopen. Maar het mooie is nu wel van je hondje af....

Hoe bedoel je; het mooie is er vanaf?

Het mannelijke, hengstige. De bespiering gaat veel minder worden en het worden vaak van die wat vormeloze hondjes.

O, op die manier. Ik vind het eerlijk gezegd wel meevallen. Hij is mooi slank (wat vrouwelijk), maar dat vind ik eigenlijk niet lelijk. Hij loopt ook agility en we fietsen regelmatig, dus hij is wel gespierd.

Zorgen dat je dat in ieder geval goed onderhoudt.
Voor de rest is het schietgebedjes doen, dat de genoemde kwalen zich niet gaan voordoen.
Er zijn echt ook wel gecastreerde reuen die heel lang fit en actief blijven.
Zeker bij een baas die wat met ze onderneemt.

En voor een andere hond t.z.t. weet je nu meer en kan je anders beslissen als dat kan.

Tara schreef:

MirjamV schreef:Het valt inderdaad niet meer terug te draaien, en het was bij hem ook wel nodig.

Waarom? Omdat hij een normale sexuele ontwikkeling doormaakte?
Ik vind het eerlijk gezegd misdadig om een zo jonge hond daarvoor te laten castreren.

Ik vind het wat ver gaan om het woord misdadig te gebruiken.
TS wist niet beter en de dierenarts raadde het aan. Mensen vertrouwen vaak op hun dierenarts en hebben zelf de kennis niet om beter te weten.

Volgende keer doe je het anders, want nu weet je beter. Ik zou ook niet blind op het advies van de dierenarts afgaan voor een volgende keer.

Wat ik zeker niet zou doen, is zorgen maken om iets wat mis kan gaan maar waar je geen controle over hebt.
Ranetje zei dat de bespiering belangrijk is, dan kan je daaraan werken en natuurlijk dat hij niet te dik wordt.
Maar voor de rest gewoon vergeten. Wat gedaan is is gedaan en voor mij is zorgen maken om dingen waar ik geen invloed op heb slecht voor mijn gemoedstoestand.

Ach het is als met alles , je moet geluk hebben.Mijn castraten zijn gewoon oud geworden en aan niks van de voorgestelde ziekte's overleden.
En de Hovawart van mijn vriendin een volle reu is aan botkanker overleden.Terwijl de gecastreerde Duitse herder reu van mijn vriendin fluitend 15 is geworden en overleden is omdat hij gewoon versleten is.
Ik heb het er lang en breed overgehad met de dierenarts omdat ik nu een reuen groep heb,ik heb er één gecastreerd en 3 niet gecastreerd.De gene die geholpen is hebben we ook gedaan omdat hij sexueel hevig geprikkeld was en buiten vervelende gedragsproblemen kan dat ook gezondheidsproblemen mee brengen.
De andere hadden geen problemen dus zijn niet gedaan,voor een reu zei de DA zijn er net zoveel voors als tegens.

Ik heb begrepen dat het voornamelijk gaat om honden die voor hun derde of vierde maand gecastreerd zijn en dat wordt gelukkig in Nederland zeer zelden gedaan.
Het onderzoek waaraan gerefereerd wordt, is een Amerikaans onderzoek en daar schijnt het bij stamboomhonden heel gewoon te zijn om pups die als huishond gehouden worden, gecastreerd mee te geven.
Al laat het natuurlijk onverlet dat het raar is om een hond die nog niet eens volwassen is te laten castreren. Reu óf teef. Geslachtshormonen bij honden zijn net als bij mensen ook nodig om lichamelijk en geestelijk volwassen te worden.

Nanna schreef:Mijn enige castraatreu was een Newfoundlander en die is ruim 11 geworden. Oud voor het ras.
Daar zou ik me idd ook niet blind op staren. op wat eventueel kan gebeuren.
Zoals gezegd, houd hem mooi slank en zo gespierd mogelijk.

Het rare is trouwens dat ik het bij reuen eeuwig zonde vind maar het me bij een teef weer geen barst kan schelen.

Geen bal kan schelen?
Klinkt leuk.

Tara schreef:

MirjamV schreef:Het valt inderdaad niet meer terug te draaien, en het was bij hem ook wel nodig.

Waarom? Omdat hij een normale sexuele ontwikkeling doormaakte?
Ik vind het eerlijk gezegd misdadig om een zo jonge hond daarvoor te laten castreren.

Nou, normaal... het was niet echt leuk meer. Elke hond bespringen die hij tegenkwam in het losloopgebied, zowel reu als teef, ons berijden, visite, de kussens op de bank, z'n kleedje..... elke keer bestraffen gaf ook niet. Onze vorige hond (ook een Boerenfox reu) hebben we nooit last mee gehad. Die moest op 13 jarige leeftijd nog eens geholpen worden ivm een teelbaltumor.

lieke schreef:Ik heb begrepen dat het voornamelijk gaat om honden die voor hun derde of vierde maand gecastreerd zijn en dat wordt gelukkig in Nederland zeer zelden gedaan.
Het onderzoek waaraan gerefereerd wordt, is een Amerikaans onderzoek en daar schijnt het bij stamboomhonden heel gewoon te zijn om pups die als huishond gehouden worden, gecastreerd mee te geven.

Dat is inderdaad wel erg jong zeg.

reuen laat ik zelf niet zo heel snel castreren,de castraten komen hier meestal door opvang,maar ervaring met de 3 vroegcastraten ( voor 10 maanden gecastreerd) zijn bijna 13 geworden rottweilerreu ,en nu nog levend: een kruising reu van ruim 13 ,en 1 rottweiler reu van 10 die er nog super uitziet.

de volle reuen zijn maar 4 jaar,10 jaar en 9,5 jaar oud geworden...

en haha nanna,die paarden,ik kan je ook wel foto's laten zien van ruinen die eruit zien als een hengst en hengsten die eruit zien als een ruin...je zet wel 2 zeer verschillende plaatjes tegenover elkaar ( een paard in wintervacht die gewoon rond loopt en een opgedirkte arabierhengst)

Kirra schreef:Mensen vertrouwen vaak op hun dierenarts en hebben zelf de kennis niet om beter te weten.

Volgende keer doe je het anders, want nu weet je beter. Ik zou ook niet blind op het advies van de dierenarts afgaan voor een volgende keer.

Wat ik zeker niet zou doen, is zorgen maken om iets wat mis kan gaan maar waar je geen controle over hebt.
Ranetje zei dat de bespiering belangrijk is, dan kan je daaraan werken en natuurlijk dat hij niet te dik wordt.
Maar voor de rest gewoon vergeten. Wat gedaan is is gedaan en voor mij is zorgen maken om dingen waar ik geen invloed op heb slecht voor mijn gemoedstoestand.

Ik heb altijd goede ervaringen gehad met deze dierenarts. Mensen komen van ver ook hier naar toe. Met onze vorige hond gingen we naar een andere dierenarts. Paar jaar geen hond gehad en nu voor de hond ook overgestapt naar deze dierenarts. Aangezien er ook een navelbreukje werd herstelt werd het een combi operatie, anders had hij later nog een keer onder het mes gemoeten. Dat is ook niet ideaal.

We houden hem zeker in goede conditie! Hij beweegt erg veel en wordt regelmatig gewogen.

Ja ik kan er niets meer aan doen, maar je wilt toch het beste voor je hond en dan maak je je toch weer zorgen

Wat betreft "jonge leeftijd" moet je denken aan een hond die nog in ontwikkeling is. Het scheelt denk ik dat een klein ras lichamelijk al een heel eind is met 9 maanden, maar geestelijk zijn ze vaak nog niet volwassen te noemen. Wat je dan doet is de hormonen weghalen die ook een belangrijke rol spelen bij de geestelijke ontwikkeling en dat kan vervelende gevolgen hebben. Ja, een puberreu met gierende hormonen kan vervelend zijn, maar ongewoon is het niet Helaas zijn veel DA's dol op dit soort verhalen want ze kunnen mensen er heel makkelijk van overtuigen dat de hond onder het mes moet. Levert ze toch zo weer een paar honderd euro op voor een heel simpele ingreep, zeker bij een reu is castratie piece of cake.

Het is haast een wonder dat die dierenartsen nog aan onze honden mogen komen.Beesten zijn het,overal geld uittrekken,niks van voeding weten en alleen maar bezig met het vullen van hun portemoinee.
Dat julie er nog komen.

MirjamV schreef:

Kirra schreef:Mensen vertrouwen vaak op hun dierenarts en hebben zelf de kennis niet om beter te weten.

Volgende keer doe je het anders, want nu weet je beter. Ik zou ook niet blind op het advies van de dierenarts afgaan voor een volgende keer.

Wat ik zeker niet zou doen, is zorgen maken om iets wat mis kan gaan maar waar je geen controle over hebt.
Ranetje zei dat de bespiering belangrijk is, dan kan je daaraan werken en natuurlijk dat hij niet te dik wordt.
Maar voor de rest gewoon vergeten. Wat gedaan is is gedaan en voor mij is zorgen maken om dingen waar ik geen invloed op heb slecht voor mijn gemoedstoestand.

Ik heb altijd goede ervaringen gehad met deze dierenarts. Mensen komen van ver ook hier naar toe. Met onze vorige hond gingen we naar een andere dierenarts. Paar jaar geen hond gehad en nu voor de hond ook overgestapt naar deze dierenarts. Aangezien er ook een navelbreukje werd herstelt werd het een combi operatie, anders had hij later nog een keer onder het mes gemoeten. Dat is ook niet ideaal.

We houden hem zeker in goede conditie! Hij beweegt erg veel en wordt regelmatig gewogen.

Ja ik kan er niets meer aan doen, maar je wilt toch het beste voor je hond en dan maak je je toch weer zorgen

Ach, ik ook met mijn oude DA, hele fijne man. En toch was die erg castratiegericht.
En ook ik heb dat advies opgevolgd.
Ging wel om een hond die geestelijk en lichamelijk uitgegroeid was. Het was door z'n achtergrond/gebrek aan socialisatie een erg moeilijke hond en na de castratie was hij beter te bereiken, dus spijt heb ik er niet van gehad.
Maar het mooie was er inderdaad vanaf, hij had veel minder energie en bespiering en was moeilijk op gewicht te houden.

Ik heb nu twee honden die al bij de stichting vroeg gecastreerd zijn. Pjotr heel vroeg (dacht met 4 of 5 maanden), Tibbe weet ik niet.
Naast dat Pjotr er veel pijn van heeft gehad (niet kunnen uitschachten) denk ik dat ze beiden een stuk zekerder waren geweest met ballen.
Pjotr is door zijn castratie voor andere honden vlees noch vis. Hij ruikt aan de hand van de reactie van veel volle reuen zelfs naar loopse teef.
Praktisch iedere wandeling die ik met hem alleen loop, zit er wel een geile reu aan z'n kont geplakt. Als mijn eigen volle reu er bij is kijken ze wel uit
Gelukkig is Pjotr heel vriendelijk en gaat hij vervelende honden uit de weg. Op zich vindt hij dat samen rennen nog wel een leuk spelletje.
Met een hond die meer zou laten merken dat hij niet gediend is van verliefde reuen, zou ik met ogen in m'n rug moeten lopen.

Veel reuen hebben tussen de 9 maanden en 2,5 jaar wel "last" van hun hormonen. Die gieren door hun lijf en ze moeten gewoon nog leren hoe daar mee om te gaan.
Eigenlijk niet anders dan bij mensenpubers

Ik zou een reu, tenzij om medische redenen, in ieder geval niet laten castreren voor hij lichamelijk en geestelijk volwassen is. Zo tussen de 2.5, 3 jaar.

Tara schreef:Mijn dierenarts is tof. Nuchter, altijd de voors en tegens tegen elkaar aan het afwegen, doet nooit zomaar klakkeloos allerlei adviezen, laat staan dat hij zomaar operaties aan gaat zitten praten, en als bonus heeft hij ook vaak nog een sappige anekdote. Ik ben er maar blij mee.

Gelukkig heb ik ook zulke dierenartsen.

Mijn vorige reuen die gecastreerd waren zijn 16 en 17 jaar geworden en dit waren grote honden boven de 30 kg. Ik heb eigenlijk nooit iets anders aan hun gemerkt dan voor die tijd ook niet aan hun uiterlijk. Alleen dat ze niet meer zo reageerden op de loopse teven, dat was echt een drama daarom zijn ze ook gecastreerd destijds. Ik heb nu 1 reu die gecastreerd is bij 2 teven dat zijn de moeder en de zus van hem die nog wel intact zijn. Maar gelukkig is hij ook nog gezond en fit en niet te dik of sloom of wat dan ook. En als er eentje loops is dan wil ie er even goed nog steeds graag bovenop Misschien heb ik gewoon rare honden

Yara schreef:Mijn vorige reuen die gecastreerd waren zijn 16 en 17 jaar geworden en dit waren grote honden boven de 30 kg. Ik heb eigenlijk nooit iets anders aan hun gemerkt dan voor die tijd ook niet aan hun uiterlijk. Alleen dat ze niet meer zo reageerden op de loopse teven, dat was echt een drama daarom zijn ze ook gecastreerd destijds. Ik heb nu 1 reu die gecastreerd is bij 2 teven dat zijn de moeder en de zus van hem die nog wel intact zijn. Maar gelukkig is hij ook nog gezond en fit en niet te dik of sloom of wat dan ook. En als er eentje loops is dan wil ie er even goed nog steeds graag bovenop Misschien heb ik gewoon rare honden

Jack had ook geen ballen en vond nog steeds dat hij koning van de wereld was, en dat idee werd volgens mij zelfs versterkt doordat volle stoere reuen hem wel okee vonden. Tijdens het revalideren van zijn pootoperatie werd hij wel wat te zwaar, maar daarna heeft hij nog jaren op een prima gewicht en redelijk gespierd rondgerend. En hij is altijd zeer geïnteresseerd gebleven in loopse teven, tot aan dat ik hem er echt van af moest plukken. En op een beetje een ontplofte vacht (met name zijn kraag) na vond ik hem qua uiterlijk en houding ook op leeftijd nog echt wel ogen als een zelfverzekerde reu.

Castreren zonder reden vind ik nergens voor nodig, en voor mij hadden ze de ballen van mijn aanstaande hondje er aan mogen laten, maar uiteindelijk denk ik dat het maar heel weinig uitmaakt wat gedrag betreft. Kijk naar katten, die castreren we toch ook massaal op vrij jonge leeftijd en daar doen we lang zo moeilijk niet over. Ik heb nou mijn vierde gecastreerde kater in huis, en allemaal vertoonden ze na castratie hetzelfde gedrag als toen ze kitten/puber waren. Beau vocht met acht weken al met vreemde volwassen katten en is altijd keizer van de buurt gebleven. Tijger was zacht maar verre van onzeker als kitten en is jarenlang hier de vriendelijke maar overduidelijke baas in huis geweest. Timber was een verlegen knuffeltje als kitten en is dat met zijn 13 jaar nog, en Morris is nog altijd goedbedoelend heel sociaal hyper ADHD-ding met een flink eigenwijze kop erop.

Ik vind castratie niet heel dramatisch. En ook vaak onnodig. (Behalve bij katers dan, eentje van die vier is pas laat gecastreerd, en dat sproeien is echt niet leuk.)

Kwam laatst ergens een onderzoek tegen wat ze onder 2000 (volgens mij) jonge honden gedaan hebben. Nestgenoten elke keer waarvan ze de ene helft jong gecastreerd hebben (zowel reu als teef) en de andere helft niet. HD bleek bij de gecastreerde honden behoorlijk wat meer voor te komen dan bij de intacte nestgenoten.

malinois schreef:Kwam laatst ergens een onderzoek tegen wat ze onder 2000 (volgens mij) jonge honden gedaan hebben. Nestgenoten elke keer waarvan ze de ene helft jong gecastreerd hebben (zowel reu als teef) en de andere helft niet. HD bleek bij de gecastreerde honden behoorlijk wat meer voor te komen dan bij de intacte nestgenoten.

Hoe jong waren die honden gecastreerd dan? Want HD ontstaat toch niet zomaar na een jaar ofzo, dat is in mijn idee een aangeboren afwijking.

En zijn er röntgenfoto's gemaakt van al die honden?

Ik vind het een bizar verhaal.

HD is maar gedeeltelijk aangeboren aanleg en gedeeltelijk omgevingsfactoren

Hanneke2 schreef:

Yara schreef:Mijn vorige reuen die gecastreerd waren zijn 16 en 17 jaar geworden en dit waren grote honden boven de 30 kg. Ik heb eigenlijk nooit iets anders aan hun gemerkt dan voor die tijd ook niet aan hun uiterlijk. Alleen dat ze niet meer zo reageerden op de loopse teven, dat was echt een drama daarom zijn ze ook gecastreerd destijds. Ik heb nu 1 reu die gecastreerd is bij 2 teven dat zijn de moeder en de zus van hem die nog wel intact zijn. Maar gelukkig is hij ook nog gezond en fit en niet te dik of sloom of wat dan ook. En als er eentje loops is dan wil ie er even goed nog steeds graag bovenop Misschien heb ik gewoon rare honden

Jack had ook geen ballen en vond nog steeds dat hij koning van de wereld was, en dat idee werd volgens mij zelfs versterkt doordat volle stoere reuen hem wel okee vonden. Tijdens het revalideren van zijn pootoperatie werd hij wel wat te zwaar, maar daarna heeft hij nog jaren op een prima gewicht en redelijk gespierd rondgerend. En hij is altijd zeer geïnteresseerd gebleven in loopse teven, tot aan dat ik hem er echt van af moest plukken. En op een beetje een ontplofte vacht (met name zijn kraag) na vond ik hem qua uiterlijk en houding ook op leeftijd nog echt wel ogen als een zelfverzekerde reu.

Castreren zonder reden vind ik nergens voor nodig, en voor mij hadden ze de ballen van mijn aanstaande hondje er aan mogen laten, maar uiteindelijk denk ik dat het maar heel weinig uitmaakt wat gedrag betreft. Kijk naar katten, die castreren we toch ook massaal op vrij jonge leeftijd en daar doen we lang zo moeilijk niet over. Ik heb nou mijn vierde gecastreerde kater in huis, en allemaal vertoonden ze na castratie hetzelfde gedrag als toen ze kitten/puber waren. Beau vocht met acht weken al met vreemde volwassen katten en is altijd keizer van de buurt gebleven. Tijger was zacht maar verre van onzeker als kitten en is jarenlang hier de vriendelijke maar overduidelijke baas in huis geweest. Timber was een verlegen knuffeltje als kitten en is dat met zijn 13 jaar nog, en Morris is nog altijd goedbedoelend heel sociaal hyper ADHD-ding met een flink eigenwijze kop erop.

Ik vind castratie niet heel dramatisch. En ook vaak onnodig. (Behalve bij katers dan, eentje van die vier is pas laat gecastreerd, en dat sproeien is echt niet leuk.)

Maar dat is toch niet meer dan logisch? De italiaanse castrati bleven ook eeuwige jongetjes.
Hormonaal geloof ik niet dat castratie bij jonge dieren een verschillend effect heeft. Het is niet voor niets dat gecastreerde dieren vaak een andere naam hebben.
Een os is geen stier, een kapoen geen haan en een castrati geen man.
Pjotr (vroegcastraat) is ruim volwassen, maar in z'n hoofd is en blijft het een hond vergelijkbaar met mijn intacte honden toen die een maand of 9 waren. Er zit 0 progressie in.
En alleen mijn katers mét ballen worden echt volwassen, zo rond de twee jaar. Om verschil te kunnen zien zouden ze veel later gecastreerd moeten worden dan dat in de regel het geval is.
Mijn oudste kater werd op latere leeftijd gecastreerd (8 jaar). Die was de godfather van de katten en één bonk spier, een tank.
Binnen een half jaar interesseerde het hem allemaal geen zak meer. Een haardkleedje met een hartslag. Hij weegt nog even veel, maar de rollende spierballen hebben plaats gemaakt voor een vetschort en een taille is niet meer te vinden. Die is bij de andere jeweetwelkaters ook niet of nauwelijks aanwezig, ook al zijn ze slank.
Toon, die toen de jongste was en nog een halfwasje, nam het stokje over. Nu is het een leeuw. Na zijn tweede werd het opeens een kerel, met alles er op en er aan.
Ik geloof overigens ook bij katten niet meer in het nut van castratie voordat ze volwassen zijn. De enige reden dat het nodig is, is wat mij betreft om ongewenste voortplanting te voorkomen.
Dat is dan ook de reden dat ik geen gemengde groep wil. Alleen katers en aangezien ze niet buiten de ren komen, blijft het zaakje er mooi aan.
Ik hoor talloze ervaringen met (vroeg) gecastreerde katten die buiten de bak plassen en/of sproeien.
Ik geloof best dat sproeien bij katers die in contact komen met poezen hormonaal kan zijn. Zoals een reu markeert bij lekkere (loopse) tevenluchtjes.
Maar denk dat de meeste katten emo pissers zijn en het vooral een kwestie van geluk is, icm begrijpen wat een kat nodig heeft.
Mijn kat castraten plassen bij stress/verandering, terwijl Toon en Ollie er niet over peinzen een druppel buiten de bak te doen.
Enige uitzondering is een kater van buiten die tegen de voordeur sproeit. Dat loopt er onderdoor de gang in en daar willen ze nog wel eens een vlaggetje zetten.

Mijn huidige castraten (kat en hond) zijn overigens zeker niet te dik. Er is ook nog zoiets als een individu en zelf heb je natuurlijk ook wat te vertellen.
En ja, dekken kunnen ze prima. Een pup van 6 maanden ook.

Hanneke2 schreef:

malinois schreef:Kwam laatst ergens een onderzoek tegen wat ze onder 2000 (volgens mij) jonge honden gedaan hebben. Nestgenoten elke keer waarvan ze de ene helft jong gecastreerd hebben (zowel reu als teef) en de andere helft niet. HD bleek bij de gecastreerde honden behoorlijk wat meer voor te komen dan bij de intacte nestgenoten.

Hoe jong waren die honden gecastreerd dan? Want HD ontstaat toch niet zomaar na een jaar ofzo, dat is in mijn idee een aangeboren afwijking.

En zijn er röntgenfoto's gemaakt van al die honden?

Ik vind het een bizar verhaal.

Zo bizar is het niet, als je bedenkt dat vroegcastratie de botontwikkeling beïnvloed.
De botten worden langer en de dichtheid minder.
HD is volgens mij een combinatie van aanleg en externe factoren.