Het HondenForum

ranetje schreef:

renee-uk schreef:

ranetje schreef:Het is maar net in welke omgeving je verkeert of het gros van de bekenden de hond als gezelschap heeft of dat er meer is
Als je alleen maar mensen kent die de hond als gezelschap zien, is het voor jou bijzonder als een hond meer voor je betekent en je uit een isolement haalt of je helpt minder angstig te zijn enz. enz.
Want zo heb je het om je heen nog nooit gezien.

Als je tussen de mensen verkeert die hun hond veel meer toekennen dan alleen gezelschap valt het niet op.

("je" en "jou" niet gericht tegen een bepaald persoon)

van je blik verruimen en niet alsmaar in hetzelfde kringetje ronddraaien is nog nooit een mens slechter geworden toch?

Neu, maar wanneer begin je daar aan?

Om die eerste stap te zetten en gelijk erachter aan je andere been..

ranetje schreef:

renee-uk schreef:

ranetje schreef:Het is maar net in welke omgeving je verkeert of het gros van de bekenden de hond als gezelschap heeft of dat er meer is
Als je alleen maar mensen kent die de hond als gezelschap zien, is het voor jou bijzonder als een hond meer voor je betekent en je uit een isolement haalt of je helpt minder angstig te zijn enz. enz.
Want zo heb je het om je heen nog nooit gezien.

Als je tussen de mensen verkeert die hun hond veel meer toekennen dan alleen gezelschap valt het niet op.

("je" en "jou" niet gericht tegen een bepaald persoon)

van je blik verruimen en niet alsmaar in hetzelfde kringetje ronddraaien is nog nooit een mens slechter geworden toch?

Neu, maar wanneer begin je daar aan?

als je jezelf niet meer ziet door de opgeplakte etiketjes?

bouvierpoedel schreef:

renee-uk schreef:

bouvierpoedel schreef:

renee-uk schreef:voor mij is mijn hond ook veel meer dan gezelschap en ik heb geen (in elk geval geen officiele ) etiketjes
ik vind het zo raar dat er gesteld wordt dat je hond alleen maar meer dan gezelschap kan zijn als je wat stempeltjes achter je naam hebt staan.

Ja dat maakt hun beperkingen dan weer heel bijzonder en apart.

ja want je/een hond belangrijk vinden omdat je nou eenmaal graag honden om je heen hebt is maar gewoontjes natuurlijk

Heb er hier 4 naast me liggen van super slim tot een beetje dom, maar ze zijn allemaal even belangrijk voor mij met allemaal hun eigen vaardigheden zonder hoge verwachtingen naar mij toe ,dus ik kan niets stuk maken biij ze en hunn niet bij mij.
Omdat ze mijn beperkingen helemaal niet zien als beperkingen en hun dingetjes helemaal niet belangrijk vinden omdat ze het gewoon doen en ik , ik mag gewoon ik zijn .

al mijn honden hadden/hebben hun eigen beperkingen, maar dat maakt ze juist tot persoonlijkheden.
niemand is volmaakt, mensen niet en honden ook niet.
dat kun je ook gewoon accepteren ipv er de nadruk op te leggen en ernaar te gaan leven

Je kunt het ook anders gebruiken ja. als een deel vann jouw persoonlijkheid en eigen .Meer kijken in wat het oplevert en wat je ermee kan doen ipv beperkt.
Iedereen heeft wel van het 1 teveel en het andere te weinig .

bouvierpoedel schreef:Je kunt het ook anders gebruiken ja. als een deel vann jouw persoonlijkheid en eigen .Meer kijken in wat het oplevert en wat je ermee kan doen ipv beperkt.
Iedereen heeft wel van het 1 teveel en het andere te weinig .

das net als met "bagage" die iedereen meesjouwt. de bedoeling is dat je er wat van opsteekt niet dat je erin blijft hangen.

Corneliana schreef:

bouvierpoedel schreef:Je kunt het ook anders gebruiken ja. als een deel vann jouw persoonlijkheid en eigen .Meer kijken in wat het oplevert en wat je ermee kan doen ipv beperkt.
Iedereen heeft wel van het 1 teveel en het andere te weinig .

das net als met "bagage" die iedereen meesjouwt. de bedoeling is dat je er wat van opsteekt niet dat je erin blijft hangen.

Corneliana schreef:

bouvierpoedel schreef:Je kunt het ook anders gebruiken ja. als een deel vann jouw persoonlijkheid en eigen .Meer kijken in wat het oplevert en wat je ermee kan doen ipv beperkt.
Iedereen heeft wel van het 1 teveel en het andere te weinig .

das net als met "bagage" die iedereen meesjouwt. de bedoeling is dat je er wat van opsteekt niet dat je erin blijft hangen.

Juist!

Ik heb Asperger, gediagnosticeerd door een psychiater. Ik zie mijn autisme meer als karaktertrekken die ik van mezelf heb, zoals iedereen die heeft, met of zonder diagnose. Door mijn 'etiketje' heb ik meer inzicht gekregen in hoe ik met mezelf kan omgaan en met mijn omgeving. Maar goed, de een met Asperger is de ander niet, zoals ieder mens weer verschillend is.

Ik zie mijn honden overigens niet als hulphonden. Wel helpen ze me om meer buiten te komen omdat je met honden nu eenmaal naar buiten moet. Ik heb verder niet zoveel om handen (kinderen zitten overdag op school) dus ik ben blij dat ik mijn energie in mijn honden kan steken.

Kahlan schreef:Ik heb Asperger, gediagnosticeerd door een psychiater. Ik zie mijn autisme meer als karaktertrekken die ik van mezelf heb, zoals iedereen die heeft, met of zonder diagnose. Door mijn 'etiketje' heb ik meer inzicht gekregen in hoe ik met mezelf kan omgaan en met mijn omgeving. Maar goed, de een met Asperger is de ander niet, zoals ieder mens weer verschillend is.
Ik zie mijn honden overigens niet als hulphonden. Wel helpen ze me om meer buiten te komen omdat je met honden nu eenmaal naar buiten moet. Ik heb verder niet zoveel om handen (kinderen zitten overdag op school) dus ik ben blij dat ik mijn energie in mijn honden kan steken.

Je zegt precies de dingen die ik ook wilde zeggen

Wat ik vaak merk is dat mensen met een "beperking" geneigd zijn die beperking voorop te stellen. Het is belangrijk te weten wat je beperking is, maar het is nog veel belangrijker je juist dan te gaan richten op de kwaliteiten en sterke kanten die je óók hebt. Juist door die nog meer te versterken kun je goed omgaan met de beperkingen die je hebt en zoveel uit het leven halen als mogelijk is.

Honden helpen je om je bed uit te komen, jezelf in een ritme te houden. Dat heb ik goed gemerkt toen ik mijn burn-out had jaren geleden. Door Nika en Marouck werd ik gedwongen mijn bed uit te gaan, naar buiten te gaan (frisse lucht helpt altijd) en de belangrijkste huishoudelijke taken te doen om te voorkomen dat het vervuilde. Tegelijkertijd bood hun aanwezigheid me troost op de moeilijke dagen, gewoon doordat ze tegen me aan kwamen liggen en ik mijn tranen in hun vacht kon laten lopen.
In die zin zijn honden altijd "hulphond"

Mijn huidige honden helpen me namelijk ook, ook nu ik psychisch weer in orde ben (voor zover dat kan hahaha). Na mijn zware werkdagen vind ik het heerlijk om met Numa te gaan trainen. Ik moet me dan op hem focussen waardoor mijn gedachten afgeleid worden. Het kost me een heleboel energie maar levert daarnaast ook weer nieuwe energie op.
Gewoon lekker uitwaaien met het duo in de bossen zorgt er ook voor dat mijn hoofd leeggemaakt wordt.

Inge schreef:Wat ik vaak merk is dat mensen met een "beperking" geneigd zijn die beperking voorop te stellen. Het is belangrijk te weten wat je beperking is, maar het is nog veel belangrijker je juist dan te gaan richten op de kwaliteiten en sterke kanten die je óók hebt. Juist door die nog meer te versterken kun je goed omgaan met de beperkingen die je hebt en zoveel uit het leven halen als mogelijk is.
.

Daar ben ik het helemaal mee eens!

Als eerste wil ik zeggen dat ik het ontzettend dapper vind dat mensen hier vertellen over hun psychische
problemen. Er is helaas nog steeds een soort taboe wat dat betreft en oordelen is zo makkelijk.

Voor mij zijn mijn honden heel belangrijk en wat dat betreft ook onofficieel hulphonden.
Ik ben nog niet zo lang teruggekomen van een opname in het ziekenhuis en heb ze enorm gemist.
Vooral mijn oude hondje maakt het makkelijker voor mij om een praatje te maken.
Op straat vragen mensen vaak of ze blind is (wat ze is)
Ik ben dus eigenlijk haar hulp op straat maar zij nog meer voor mij want hoe blind als ze
is, ze verleid iedereen tot een praatje ook al is zij doof, maar voor mij wel leuk en ook zeer belangrijk.
we zorgen voor elkaar eigenlijk. ik leer enorm van haar, omdat ze ondanks alles
zo ontzettend dapper is en ook blijft. ze is pas bijna 3 jaar bij me na een ongelofelijk slecht
leven maar ze betekent alles voor me. en ik beteken veel voor haar. ze vertrouwt me volledig.
op straat zorg ik ervoor dat ze lekker vooruit kan blijven lopen zonder ergens tegenaan te botsen.
ik leid haar naar grasveldjes, de lekkerst ruikende lantaarpalen, en ik geef een kort rukje aan haar
riem als ze een stoep op of af moet.

wat ik me afvraag TS, met jouw hulphond mag je geen winkel in denk ik, of heb jij hem/haar officeel met een hesje?
Als ik een moeilijke dag heb, dan neem ik mijn Ginger mee in de hondenbuggy. ik heb steun aan de buggy, én ze kan
en mag mee de winkel in.

Een taboe nog wel.

Ik denk dat een taboe best wel mee valt tegenwoordig als je naar een psychiater gaat ben je ook niet meer gelijk meer gek ,oke dat de psychiater van jou gek wordt is weer minder geaccepteerd daar zit nog een taboe op.
Maar mede door tv programma's tijdschriften en de scholen is het al lang niet meer zo taboe,
Zelf denk ik dat ieder huisdier wat iemand aanschaft een invloed op je hebben als persoon.

Neem geiten. Er is niets wat je zo op kan vrolijken als 2 geiten.

Husky_Manu schreef:Neem geiten. Er is niets wat je zo op kan vrolijken als 2 geiten.

Of als je gek wilt worden. Die krengen vreten alles wat los en vast zit , bleren de oren van je harses en ontsnappen waar niet uit te ontsnappen is.
Maar ze zijn zo leuk.

bouvierpoedel schreef:Een taboe nog wel.

Nou om de donder wel. Zelfs binnen de psychiatrie zelf. Een mondige client kan echt niet hoor. je zal toch zomaar zelf eens weten wat goed voor je is. Ttttsssss

Safari schreef:

bouvierpoedel schreef:Een taboe nog wel.

Nou om de donder wel. Zelfs binnen de psychiatrie zelf. Een mondige client kan echt niet hoor. je zal toch zomaar zelf eens weten wat goed voor je is. Ttttsssss

Das wat anders dan taboe , dat de hulpverlening zichzelf in stand wil houden.
Ondertussen lijkt het of de helft van NL met een etiketje rondloopt, dus datt taboe zal wel mee vallen.
Als je niets anders dan over je etiketje lullen kan en jezelf gelijk al presenteerd als dat etiketje dan worden mensen daar kriegel van ,maar dat is wat anders dan een taboe.
Vul voor het gemak ook maar wat anders in voor etiketje.

bouvierpoedel schreef:

Husky_Manu schreef:Neem geiten. Er is niets wat je zo op kan vrolijken als 2 geiten.

Of als je gek wilt worden. Die krengen vreten alles wat los en vast zit , bleren de oren van je harses en ontsnappen waar niet uit te ontsnappen is.
Maar ze zijn zo leuk.

Kijk, jij snapt het!

Geitjes zijn best leuk, vooral als je niets te doen hebt, kun je erachter aan rennen.
Taboe weet ik niet, wel dat mensen zich er soms oncomfortabel bij voelen.

En bella is geen officiële hulphond nee dus mag officieel ook niet de supermarkt in. Nu neem ik haar daar eigenlijk ook nooit mee naartoe tenzij ik vlak voor sluit nog iets moet hebben en ze toevallig dat moment bij mij is. Als ze dan in de rugtas zit dan vinden ze dat niet erg ( heb ik gevraagd) ik laat haar niet buitn want ze is zo gejat. (en ja rugzak, dat is enkel als ze mee is op de scooter ze kan verder prima zelf lopen)

bouvierpoedel schreef:

Safari schreef:

bouvierpoedel schreef:Een taboe nog wel.

Nou om de donder wel. Zelfs binnen de psychiatrie zelf. Een mondige client kan echt niet hoor. je zal toch zomaar zelf eens weten wat goed voor je is. Ttttsssss

Das wat anders dan taboe , dat de hulpverlening zichzelf in stand wil houden.
Ondertussen lijkt het of de helft van NL met een etiketje rondloopt, dus datt taboe zal wel mee vallen.
Als je niets anders dan over je etiketje lullen kan en jezelf gelijk al presenteerd als dat etiketje dan worden mensen daar kriegel van ,maar dat is wat anders dan een taboe.
Vul voor het gemak ook maar wat anders in voor etiketje.

heb ook flink moeten discussiëren over de opvoeding van mijn eigen kind nota bene.
uiteindelijk viel het kwartje en mochten we de verplichte ouderbegeleiding overslaan omdat het prima gaat zo.
zaten we daar elke twee weken een half uur: hoe gaat het? prima. problemen? en dan vertelde je een akkevietje wat je al opgelost had. dat heb je goed gedaan. Nog stikkertjes geplakt of op de gang gezet? nee. gefrusteerd? nee hoor. school? prima. oke, doei.

Met taboe bedoel ik dat sommige mensen nog steeds met hun bek vol tanden staan mocht
het ter sprake komen.
dat als je in het ziekenhuis ligt op de psychiatrische afdeling, dat er dan geen tot weinig
mensen op bezoek komen of kaarten sturen.
terwijl mijn vader 2 verdiepingen hoger ligt met een gebroken been en geen plek
meer heeft op zijn prikbord.
Dat zal ook heus aan de soorten mensen liggen.
en wat dacht je van een gat in je CV.
weinig kans dat ze je aannemen als ze de reden horen van het gat.

Gelukkig mag je er tegenwoordig open over zijn, maar dat wil niet zeggen
dat het ook geaccepteerd wordt of dat je nog op dezelfde manier wordt bekeken.
dat is geen invullen voor een ander, maar echt zo.

1 voordeel: je weet meteen wie je vrienden zijn.

ik geef toe dat het steeds minder een taboe wordt, maar ik kan niet zeggen dat het
helemaal geen taboe meer is.
en dan heb ik het niet aan een bezoekje aan een psych maar over opnames.

En over bepaalde aandoeningen kan je maar beter zwijgen als je ze mocht hebben. Ik noem als overduidelijk voorbeeld Borderline, je hoeft alleen maar hier op het forum te kijken voor alle vooroordelen en rotopmerkingen die je daarover leest... Bij mij is de diagnose foutief gesteld geweest, maar in de periode dat ik dat stickertje op mn naam had staan heb ik heel wat belachelijke reacties mee mogen maken.

Jacq schreef:Met taboe bedoel ik dat sommige mensen nog steeds met hun bek vol tanden staan mocht
het ter sprake komen.
dat als je in het ziekenhuis ligt op de psychiatrische afdeling, dat er dan geen tot weinig
mensen op bezoek komen of kaarten sturen.
terwijl mijn vader 2 verdiepingen hoger ligt met een gebroken been en geen plek
meer heeft op zijn prikbord.
Dat zal ook heus aan de soorten mensen liggen.
en wat dacht je van een gat in je CV.
weinig kans dat ze je aannemen als ze de reden horen van het gat.

Gelukkig mag je er tegenwoordig open over zijn, maar dat wil niet zeggen
dat het ook geaccepteerd wordt of dat je nog op dezelfde manier wordt bekeken.
dat is geen invullen voor een ander, maar echt zo.

1 voordeel: je weet meteen wie je vrienden zijn.

ik geef toe dat het steeds minder een taboe wordt, maar ik kan niet zeggen dat het
helemaal geen taboe meer is.
en dan heb ik het niet aan een bezoekje aan een psych maar over opnames.

Maar jij en je vader zijn toch niet dezelfde persoon? Ik heb in ieder geval niet dezelfde kennissen en vrienden als mijn ouders......

En ik kan je vertellen dat als je om somatische redenen een gat in je cv (of in mij geval opleiding) hebt zitten, is dat ook moeilijk te verkopen hoor.

Waarom denkt men altijd dat wat jezelf hebt zoveel erger is dan bij een ander. En waarom moet een ander altijd weten wat je hebt of wat je allemaal hebt gehad? Ik snap die gil om zoveel aandacht niet. Iedereen beleeft van alles waar een ander stil zou van worden. Iedereen heeft wel iets wat een ander verschrikkelijk erg vind. Waarom zou ik in sollicitatie mijn hele (medische) geschiedenis moeten vertellen? Nee mijn bazen vertel ik niks als er niks aan mij te merken is. En nee ze hoeven geen rekening met mij te houden om wat ik heb of om mijn zwakke punten. Het hoe en waarom is niet altijd belangrijk. Het is zoals het is en het komt zoals het komt.

En op borderline zit denk ik nogal wel een nogal negatieve nasmaak voor mensen, maar niet anders dan bij schizofrenie. Dat komt omdat het toonbeeld wel uitgaat van de zwaardere gevallen. Als ik 1 van de 2 in lichte mate zou hebben, zou ik het denk ik ook niet bij die benamingen noemen. Maar ik vind niet dat er in algemeen op psychische stoornissen en behandeling een taboe rust. Niemand doet moeilijk over autisme verwante stoornissen, een depressie, een burn-out of weet ik wat. Daar wordt eigenlijk bet heel open over gepraat?

Jacq schreef:Met taboe bedoel ik dat sommige mensen nog steeds met hun bek vol tanden staan mocht
het ter sprake komen.
dat als je in het ziekenhuis ligt op de psychiatrische afdeling, dat er dan geen tot weinig
mensen op bezoek komen of kaarten sturen.
terwijl mijn vader 2 verdiepingen hoger ligt met een gebroken been en geen plek
meer heeft op zijn prikbord.
Dat zal ook heus aan de soorten mensen liggen.
en wat dacht je van een gat in je CV.
weinig kans dat ze je aannemen als ze de reden horen van het gat.

Gelukkig mag je er tegenwoordig open over zijn, maar dat wil niet zeggen
dat het ook geaccepteerd wordt of dat je nog op dezelfde manier wordt bekeken.
dat is geen invullen voor een ander, maar echt zo.

1 voordeel: je weet meteen wie je vrienden zijn.

ik geef toe dat het steeds minder een taboe wordt, maar ik kan niet zeggen dat het
helemaal geen taboe meer is.
en dan heb ik het niet aan een bezoekje aan een psych maar over opnames.

Je zit daar voor je rust toch zullen ze denken.
En niet gaan zeiken misschien had die meneer naast je vader wel minder kaartjes dan jou.

@gyanti: ik heb wel dezelfde familie als mijn vader en wat ik had was zeker niet erger dan wat mijn vader had. dat is ook niet wat ik vind of dacht (en aandacht hoef ik alleen van de mensen van wie ik hou) alleen de manier waarop ermee om werd gegaan wel.
Wat vertel jij dan als je bazen vragen naar het gat in je CV? daar ben ik wel benieuwd naar.
Gelukkig heb ik mijn eigen bedrijf en heb ik daar geen last meer van.

@bouvierpoedel: rustig was het wel in ieder geval

ff weer over wat TS schrijft. ik vind het super dat een hond zoveel voor je kan betekenen! Top!

Bij mijn gat in mijn cv heb ik eerlijk verteld dat ik een fikse burn-out heb gehad, nooit een probleem geweest. Maar dat zal wellicht anders zijn met een officiële psychiatrische diagnose.
Bij mijn huidige baan heb ik in mijn eerste gesprek aangegeven dat ik enorm flexibel ben, maar absoluut geen slaapdiensten zal draaien, omdat dat een van de oorzaken was (ik slaap simpelweg niet). Tot op heden (ruim 3 jaar verder) is dat geen probleem geweest, terwijl ik momenteel op een 24-uurs groep werk (beschermd wonen wat ik bij ons heb opgezet). Ik voel me er zelf weleens schuldig om (ik rooster zelf en als ik dan problemen heb met het invullen van een slaapdienst wil ik die zelf niet oppakken) maar geen enkele collega neemt het me kwalijk. Mijn bazen zijn wel heel alert op me, het teveel over mijn eigen grenzen gaan blijft een aandachtspuntje, hoewel ik het nooit meer zover wil laten komen als destijds het geval was.
Dus zeker in hele drukke periodes checken ze regelmatig hoe het met me gaat.
Nu hebben we wel meer mensen met wat dat betreft enige beperking onder de collega's, misschien scheelt dat ook. Collega met endometriose, 1 met CVS, Wajonger in dienst gehad in het verleden, nog iemand die in het verleden is uitgevallen in het onderwijs...

Jacq schreef:@gyanti: ik heb wel dezelfde familie als mijn vader en wat ik had was zeker niet erger dan wat mijn vader had. dat is ook niet wat ik vind of dacht (en aandacht hoef ik alleen van de mensen van wie ik hou) alleen de manier waarop ermee om werd gegaan wel.
Wat vertel jij dan als je bazen vragen naar het gat in je CV? daar ben ik wel benieuwd naar.
Gelukkig heb ik mijn eigen bedrijf en heb ik daar geen last meer van.

@bouvierpoedel: rustig was het wel in ieder geval

ff weer over wat TS schrijft. ik vind het super dat een hond zoveel voor je kan betekenen! Top!

Tja eerlijk? Ik ga ook niet bij mijn ooms en tante op bezoek. Mijn vader wel bij zijn broers als ze ziek zijn..... dus tja familie delen we inderdaad, maar de band met familie is ook anders: broers/zussen is weer wat anders doen ooms/tantes/neefjes/nichtjes. En je geeft zelf al aan hoe je er in stond (aandacht hoef ik alleen van de mensen van wie ik hou). Dat beschrijft al hoe je relaties met anderen om je heen is. Ik vind het te kort door de bocht om de gedachteren van anders op basis van jou verwachting zo neer te zetten. En ja misschien vinden ze jou aandoening moeilijker om mee om te gaan dan bij je vader. Is dat nou zo erg? Waren ze wel bij jou gekomen als jij met gebroken been in ziekenhuis had gelegen en waren ze misschien ook wel niet op bezoek bij je vader geweest als hij in jou situatie had gezeten?

Wat vertel ik mijn bazen? Mijn bazen hoeven niet te weten wat voor ziekte ik heb (gehad).Dus simpel ik was ziek? Of ik was op zoek naar wat ik wilde. Tja tal van mogelijkheden die heel standaard zijn. Google is je vriend hierin.

Jacq schreef:Met taboe bedoel ik dat sommige mensen nog steeds met hun bek vol tanden staan mocht
het ter sprake komen.
dat als je in het ziekenhuis ligt op de psychiatrische afdeling, dat er dan geen tot weinig
mensen op bezoek komen of kaarten sturen.
terwijl mijn vader 2 verdiepingen hoger ligt met een gebroken been en geen plek
meer heeft op zijn prikbord.
Dat zal ook heus aan de soorten mensen liggen.
en wat dacht je van een gat in je CV.
weinig kans dat ze je aannemen als ze de reden horen van het gat.

Gelukkig mag je er tegenwoordig open over zijn, maar dat wil niet zeggen
dat het ook geaccepteerd wordt of dat je nog op dezelfde manier wordt bekeken.
dat is geen invullen voor een ander, maar echt zo.

1 voordeel: je weet meteen wie je vrienden zijn.

ik geef toe dat het steeds minder een taboe wordt, maar ik kan niet zeggen dat het
helemaal geen taboe meer is.
en dan heb ik het niet aan een bezoekje aan een psych maar over opnames.

ik denk dat je daar wel een punt hebt inderdaad.
mensen hebben moeite daarmee om te gaan.

bouvierpoedel schreef:

Jacq schreef:Met taboe bedoel ik dat sommige mensen nog steeds met hun bek vol tanden staan mocht
het ter sprake komen.
dat als je in het ziekenhuis ligt op de psychiatrische afdeling, dat er dan geen tot weinig
mensen op bezoek komen of kaarten sturen.
terwijl mijn vader 2 verdiepingen hoger ligt met een gebroken been en geen plek
meer heeft op zijn prikbord.
Dat zal ook heus aan de soorten mensen liggen.
en wat dacht je van een gat in je CV.
weinig kans dat ze je aannemen als ze de reden horen van het gat.

Gelukkig mag je er tegenwoordig open over zijn, maar dat wil niet zeggen
dat het ook geaccepteerd wordt of dat je nog op dezelfde manier wordt bekeken.
dat is geen invullen voor een ander, maar echt zo.

1 voordeel: je weet meteen wie je vrienden zijn.

ik geef toe dat het steeds minder een taboe wordt, maar ik kan niet zeggen dat het
helemaal geen taboe meer is.
en dan heb ik het niet aan een bezoekje aan een psych maar over opnames.

Je zit daar voor je rust toch zullen ze denken.
En niet gaan zeiken misschien had die meneer naast je vader wel minder kaartjes dan jou.

nou ja kaartjes zijn wel altijd leuk.
en het is wel flauw veel mensen weten echt niet hoe ze daarmee om moeten gaan.
op de kinderafdeling was 1 moeder nonstop volledig over dr toeren dus nog niet eens psychisch ziek en iedereen die wel gewoon elkaar sprak liep gewoon langs dr heen. dat is wel begrijpelijk maar ook flauw.