Het HondenForum

ranetje schreef:
Moon schreef:
Hutsje schreef:Balen van de uitslag van de spalk, maar verder klinkt het niet slecht
Ja, idd balen! Maar als het niet lukt met de dubbele kous, ga ik verder overleggen met de apotheek. En anders met Crama. Ik denk dat het uitproberen is op welk materiaal hij precies reageert.
Reageert hij er echt allergisch op Marijke?
Ik zat vanmiddag te denken aan de periode dat ik in het gips zat en later in de bycast (lichtgewicht kunststof spalk).
En een jeuk!!!!
Geldt dat niet voor iedereen, en dus ook voor de hond) waar een deel van de huid wordt afgesloten van lucht?

Nee, het is echt een reactie van de huid; rood met kapotte plekjes. Vanmorgen heb ik een heel grote kous geknipt die ik gedeeltelijk aan boven en onderkant over de synthetische watten sla. Kous zit nu ook dubbel om zijn been. Afwachten maar weer

Moet nog even kwijt hoe ontzettend braaf hij het allemaal ondergaat

Of hij nou moet staan of liggen tijdens het zwachtelen, hij verzet geen poot en verroert geen vin tot ik klaar ben

Dan ligt er natuurlijk altijd een handje snoepjes klaar, voor zoveel braafheid

Hanneke2 schreef:
Moon schreef:
Hanneke2 schreef: Mens, wat een ellende.

Maar goed, alles effe laten bezinken, en dan overmorgen ofzo nog eens even bellen en vragen wat je nou allemaal nog voor leuke dingen kan doen met Dante. Die op een rijtje zetten, en daar op focussen. Want daar gaat het om, leuke dingen doen met je gehandicapte hond, een happy hond hebben en zo af en toe schijt hebben aan zijn beperkingen. Extra pijnstiller in dat bekkie mag best een keertje.

Het omschakelen zal voor jou misschien best nog effe duren, ik ben al een heel eind verder, denk ik. Ik laat Jack dagelijks over een hekje springen. Mag niet, maar hij heeft er geen last van en hij vindt het zo gaaf, hij zou nog veel meer hekjes willen nemen. Jack zit fors aan de pijnstillers, en ongemerkt gaat er misschien van alles vlugger kapot, maar hij kan als een idioot over het paardenpad rennen, gewoon voor de lol van het rennen, en ik heb een blije hond. Beter nog effe een blije hond, dan nog jaren een hond die dingen wil maar niet mag.

Crama bellen, vragen wat hij vindt, zeggen wat jij wil met die hond. En misschien voorzichtig gaan denken over een tweede hondje, lief rustig teefje waarmee hij heerlijk liggend kan 'bekvechten' en helemaal verzaligd tegenaan in slaap kan vallen. Dat is leuk voor Dante, en leuk voor jou.

Sterkte joh.
Voorlopig mag hij nog helemaal niet los; ivm zijn knie-kruisband. Die moet eerst genezen. Dus voorlopig nog minstens een maand niet los. Maar goed daar kom ik wel overheen. Mag toch fietsen (dacht dat dat nog niet mocht) en hij mag ook aan een flex of longeerlijn of zo.
Als je mag fietsen kan hij tenminste een beetje energie kwijt. Dat is met een jonge beweeglijke hond toch wel erg lekker, want daarna slaapt hij misschien een uurtje of twee. Je bent zo achterlijk veel bezig met een hond die 'niks mag', maar af en toe moet je ook zelf effe op kunnen laden.

Die kruisbandblessure is ontstaan door het uitvallen van een bepaalde spier (die was uitgevallen door de beknelling van een zenuw vanuit zijn rug, waarvan die andere @#% orthopeed had gezegd dat er niets afgeklemd werd; en daar laat je dan een dure MRI voor doen ).
Ik ga nog eens precies vragen aan Crama wat de risico's zijn als ik Dante af en toe 'laat gaan'. Ik begreep gisteren dat er echt heel akelige dingen kunnen gebeuren, maar het kan heel goed dat ik dat verkeerd begrepen heb. Dante mag geen pijnstillers; moet altijd Moderin in huis hebben; Crama gaat me leren om in te schatten wanneer hij die weer nodig heeft.
Ik ga hem de stelling voorleggen; 'liever nog maar een jaar leven met dikke lol, dan nog zeven met veel beperkingen'. Want zo heb ik altijd gedacht, maar de praktijk kan anders zijn misschien. Ik ben idd. nog in het 'waarom'' stadium. Waarom moet mijn hond dit overkomen. Waarom heb ik geen ander ras gekozen, minder energiek en met minder neiging tot jagen. Allemaal zinloze vragen natuurlijk, maar ze schieten wel geregeld door mijn hoofd
Dante's situatie is inderdaad helemaal anders dan die van Jack, maar het belangrijkste is dat je weet wat haalbaar is en wat niet, en dat je grenzen stelt die voor jou *en* voor de hond aanvaardbaar zijn. Als sommige dingen die je hond leuk vindt niet meer kunnen, moet er wel iets anders tegenover staan dat hij ook leuk vindt. In mijn ogen kan er niet 'niets' tegenover staan, anders heb je geen blije hond meer.

Wat dat 'waarom' betreft, ik weet er alles van. Andere honden hebben andere hobby's, maar mijn hond heeft als hobby nr. 2 (na eten ): rennen, gewoon hard rennen puur om het rennen. En juist hij heeft rotte poten. Maar het gaat niet om keuzes voor een ras of wat dan ook, dit is gewoon jouw hond, en de enige taak die jij hebt is er een zo happy mogelijke hond van te maken ondanks zijn beperkingen. En dat gaat ook wel lukken, want je houdt van die hond. Stel je voor dat hij bij een of andere klootzak terecht was gekomen, die het geld voor al die onderzoeken er niet voor over had gehad. Jouw hond, jouw maatje, en vanuit die stevige basis kan je een hoop ellende aan.

Dante is op dit moment, na een week Moderin, weer helemaal 'fris en fruitig'. Gewoon ongelofelijk dat hij zo'n ziekte heeft als je hem vrolijk met zijn spalk (waar hij totaal geen last van heeft) rond ziet schuiven.
Herkenbaar.

Een tweede hond heb ik altijd gewild. Mijn man wilde niet (maar zou ik met heel veel moeite misschien om kunnen turnen). Maar nu moet ik er echt niet aan denken... Die tweede hond zou dan moeten krijgen wat hij/zij nodig heeft, dat zou betekenen dat ik dan Dante alleen moet laten of aan de lijn houden terwijl hond 2 losloopt. Daar moet ik echt niet aan denken :N: Bovendien weet ik niet eens of ik Dante daar zo'n groot plezier mee zou doen. Ik heb eens een logee gehad (Bracco-teefje) voor drie weken. Dante leefde echt op toen ze weer weg was Natuurlijk is drie weken niets en als hij gezond was zou ik denken 'je went er maar an' maar dat ligt nu gevoelsmatig toch helemaal anders. Dante is erg op mij gericht en wil me ws niet delen met een ander Hij is ook geen 'speelhond', wil wel altijd even snuffelen aan andere honden maar haalt daarna zijn schouders op en loopt door
Nu zijn jullie daar ook helemaal nog niet aan toe. Eerst een beetje stabiliseren. Nadat Jack een paar weken van zijn ijzerwinkel verlost was hebben wij wel Pippikitten in huis gehaald, en behalve dat Jack 'voorzichtige' afleiding had was het ook afleiding voor ons. (Veel) later ook met Lilo, het is best goed voor jezelf om je niet tot in de eeuwigheid alleen te focussen op die ene hond met zijn handicap/ziekte. En het is een kwestie van de perfecte match vinden. Jack is ontzettend gericht op mensen, maar met Lilo was het echt bijna liefde op het eerste gezicht, en hij is er een stukje groter van gegroeid dat hij zijn eigen teef heeft die naar hem opkijkt.

Maar goed, ik heb weer drie weken (voor de volgende afspraak met Crama) om alles goed te overdenken. Zoals gezegd; eerst moet zijn knie genezen voor hij überhaupt los kan.
Btw; wat een fijne vent is Crama toch, ben zo blij dat ik uiteindelijk bij hem beland ben. Hij noemt Dante 'Flappie' en Flappie vond hem gisteren weer ; snoepjes all over the place!
Ik ga hem maar liever niet bellen, ten eerste heeft de man het al zo ontzettend druk en ik vind het fijner om zulk soort dingen 'face to face' te bespreken
Ja, maar als je iets liever vandaag wilt weten, zou ik hem toch vandaag bellen. Hij heeft het inderdaad druk zat, en hij krijgt een hoop telefoontjes, maar hij is oprecht blij met bazen zoals jij en ik, die op een verstandige manier het beste voor hebben met hun hond en die daar wat redelijke vragen over hebben. Ik heb hem wel eens tandenknarsend van woede meegemaakt na een tussendoor-telefoontje van mensen die *zelf* de poten van hun hond naar de sodemieter hadden geholpen en dat nog steeds niet wilden snappen. Een belletje van iemand waarvan hij weet dat ze bloedserieus omgaan met het probleem van hun hond is dan een welkome afleiding, en daar neemt hij ook vrolijk alle tijd voor. Die wachtkamer is niet jouw probleem.

Het heeft geholpen om even niet meer op zoek te gaan naar informatie; ik raakte echt in paniek van alle 'horror' verhalen over wat er zou kunnen gebeuren! De 'waarom' vraag is ook een beetje weggezakt en de opstandigheid ook (hoewel die weer opvlamt als ik mijn buurhond zie, waarvoor het qua beweging niet uit zou maken of hij SLE zou hebben

). Ik dwing mezelf om niet te denken aan 'hoe het was', want dan is het haast niet te aanvaarden...
Dat fietsen (hoewel nog maar een paar minuten) twee maal per dag is heerlijk! Dante loopt dan echt naast de fiets of hij een belangrijke taak te vervullen heeft

Op het SLE- hondenforum hoorde ik van iemand die met haar labrador zweetwerk e.d. deed. Dat geeft goede hoop dat ik misschien in de toekomst weer wat kan apporteren met Dante. Maar eerst die rotknie

Vervelend die uitslag, hoop dat het met die sok minder is.
Wel heel fijn dat Dante op het moment niet mankt en het opbouwen van conditie/bespiering d.m.v. fietsen/lopen moet toch wel moed geven.
Zit los lopen er nog niet in? Is de kans springen/rennen dan te groot?

Super dat hij weer naast de fiets mag.

Ik hoop dat het spalk probleem snel verholpen is!

Rami schreef:Vervelend die uitslag, hoop dat het met die sok minder is.
Wel heel fijn dat Dante op het moment niet mankt en het opbouwen van conditie/bespiering d.m.v. fietsen/lopen moet toch wel moed geven.
Zit los lopen er nog niet in? Is de kans springen/rennen dan te groot?

Nee, loslopen mag niet; wanneer de knieband helemaal scheurt, is een operatie onvermijdelijk, zijn we dus nog verder van huis. Hoewel de arts echt meedenkt wb. het psychisch welzijn van de hond, raadde hij af om hem nu al los te laten lopen.
Het lijkt trouwens aardig te gaan met de dubbele sok; hij taalt niet naar de spalk

Ik baal wel dat het vandaag de hele dag al regent; als ik mijn mietje dan naast de fiets laat lopen, loopt hij als een geslagen hondje

Ik sla dus maar een dagje over.

Weer een up- deetje. Vanmorgen weer op controle bij Crama geweest. Die man weet me toch weer moed in te spreken

. Hij vond dat ik niet zo zwaar moest tillen aan die SLE. Eerst die poot en rug aanpakken en dan zien we wel weer verder... Hij wil er alles aan doen om Dante weer 'op de poot ' te krijgen. Was tevreden over het goede lopen van Dante. Wél blijft de drukgevoeligheid van de rug een flink aandachtspunt. Het bloedonderzoek (screening van de nieren) moet ik maar even laten wachten, behalve als er echt bloed uit zijn penis gaat druppelen. Maar nu moet ik me daar ook nog maar niet te druk om maken

De spalk moet er een paar dagen af om de geïrriteerdheid van de huid en de kapotte/dikke hiel te laten genezen. Wel jammer want die tijd moeten we extra voorzichtig zijn.. Verder moet ik meer gaan wandelen en fietsen

Ik citeer;' voorkomen moet worden dat een hond zoals dit (jachthond) stress krijgt, dan wordt hij depressief en dat is heel slecht voor hem'. Wél alles aan de lijn, eventueel een nog langere lijn dan mijn 5m. flexlijn.
Over 4 weken terugkomen en doorgaan met de Moderin; lage dosis om de dag 2tabl.
Nou dat wandelen en fietsen; wat een genot (ook al is het aan de lijn)...

Wat fijn dat je jezelf herpakt hebt Marijke, het is een hele strijd, maar zo te horen zit je op het goede spoor!

Issie getrouwd eigenlijk?......die Crama?,.....

Inge O schreef:
Jaap* schreef: Issie getrouwd eigenlijk?......die Crama?,.....
nog op zoek, jaap ?

goed nieuws toch, marijke .

Chinees glapje zekel

Goed nieuw hoor Marijke

Ik hoop dat dat wondje snel genezen is

Jaap*, wat heb jij voor malle ideeeën ?

Inge O schreef:
Jaap* schreef:
Inge O schreef:
Jaap* schreef: Issie getrouwd eigenlijk?......die Crama?,.....
nog op zoek, jaap ?
goed nieuws toch, marijke .
Chinees glapje zekel
ik ga maal in op wat jij vlaagt .

Ik kan Crama niet bieden wat hij nodig heeft denk ik

Bovendien zou het veel te veel stress voor Felix opleveren, zo'n brokjesstrooiende dokter over de vloer. Hij heeft het rond Sinterklaas al moeilijk genoeg met de rondvliegende pepernoten.
Nee,.....dit was puur even met de beste bedoelingen voor Marijke bedoelt

Aan Crama als echtgenoot heb je niet zo veel vrees ik, die man is hele dagen in zijn praktijk

.
Wij mochten een keer ’s avonds na het spreekuur komen, het spreekuur zou om 21.00 uur afgelopen zijn. We gingen uiteindelijk om half twaalf de spreekkamer binnen en zaten pas om half één in de auto om richting huis te gaan.

Maar wel fijn Marijke dat je meer met Dante mag lopen en fietsen, dat zal een opluchting voor je zijn. En houd in je achterhoofd, dat als Crama het niet ziet zitten om een hond een goed leven te kunnen bieden, hij niet aan behandeling begint. Kwaliteit van leven staat bij hem hoog in het vaandel. Dus als hij aangeeft dat je er niet zo zwaar aan moet tillen, dan luister je naar hem en doe je dat ook niet

. Makkelijk gezegd natuurlijk, maar probeer er iets 'makkelijker' mee om te gaan. In ieder geval veel plezier met het fietsen en lopen.

Merak schreef:Aan Crama als echtgenoot heb je niet zo veel vrees ik, die man is hele dagen in zijn praktijk .

Dat denk ik ook

. Bovendien krijgt 'eigen' vaak de minste aandacht; als ik kijk naar mijn echtgenoot die architect is en hoe lang ik altijd moet wachten eer er een ontwerp wordt gemaakt van een badkamer of zo

Nee hoor, we blijven maar liever klant, bovendien heeft hij Dante al een paar maal als 'bijzondere en interessante patiënt' gekenmerkt, dus we hebben ook nog eens een aparte status

En verder (even antwoord aan allen); tja jullie zullen misschien vinden dat ik nogal overdreven reageer op het hele gebeuren. Ten eerste ben ik geen nuchter mens en kost het enorme moeite om er rationeel tegenaan te kijken. Ten tweede is het een heel verwarrend jaar geweest. Al die tijd was de focus op genezing gericht, met iedere keer weer de ups als het goed leek te gaan en de downs als het weer mis ging. Als klap op de vuurpijl de zogenaamde genezen verklaring van Dante waar ik zo enorm blij en gelukkig mee was. En toen het diepe dal van de terugval en uiteindelijk een niet te genezen aandoening. Voeg daar nog bij mijn focus en vechten (trainen, trainen) voor het vrij en los kunnen lopen van Dante en je hebt een depressieve Marijke

In feite is er dus niet veel veranderd aan de situatie behalve dat ik probeer meer bij de dag te leven en niet meer zoveel naar de toekomst te kijken met het invullen van allerlei doemscenario's (nooit meer dit en nooit meer dat).
Zo, en nu een stukkie fietsen, want het is eindelijk droog..

Moon schreef:

En verder (even antwoord aan allen); tja jullie zullen misschien vinden dat ik nogal overdreven reageer op het hele gebeuren. Ten eerste ben ik geen nuchter mens en kost het enorme moeite om er rationeel tegenaan te kijken. Ten tweede is het een heel verwarrend jaar geweest. Al die tijd was de focus op genezing gericht, met iedere keer weer de ups als het goed leek te gaan en de downs als het weer mis ging. Als klap op de vuurpijl de zogenaamde genezen verklaring van Dante waar ik zo enorm blij en gelukkig mee was. En toen het diepe dal van de terugval en uiteindelijk een niet te genezen aandoening. Voeg daar nog bij mijn focus en vechten (trainen, trainen) voor het vrij en los kunnen lopen van Dante en je hebt een depressieve Marijke
In feite is er dus niet veel veranderd aan de situatie behalve dat ik probeer meer bij de dag te leven en niet meer zoveel naar de toekomst te kijken met het invullen van allerlei doemscenario's (nooit meer dit en nooit meer dat).
Zo, en nu een stukkie fietsen, want het is eindelijk droog..

Heel begrijpelijk dat je zo rageert...het is immers niet wat je verwacht als je een hondje neemt!
Na Donna haar eerst operatie (ED met zware arthrose) werd meteen gezegd houdt er rekening mee dat je een gehandicapte hond hebt.
Ze zal nooit meer dat kunnen wat ze gedaan heeft...
Het heeft me ook zeker een jaar gekost om dat te accepteren en toen scheurde ze haar kruisband...nieuwe er in en weer overnieuw beginnen met een lange periode van herstel.
Nu weer een jaar later lopen we weer bij de fysio en gaan we weer beginnen met hydrotherapie omdat ze wegzakt met de achterkant en gevoelig is in de rug...
Donna vind zwemmen heerlijk en de lente komt er weer aan(ik ben er al 2 jaar van overtuigd geweest dat als ze zo door zou blijven lopen ze de volgende lente niet zou halen)en nu komt de 3 e lente eraan en ik weet al gaat het nu niet zo goed de zomer gaan we redden!!
Nu ik haar meer haar gang laat gaan en niet meer zo krampachtig in de gaten houd en zelf weer wat vrolijker wordt gaat het ook beter met Donna (lichamelijk niet natuurlijk maar geestelijk zeker...gevoelig typje!)
Wat ik eigenlijk alleen maar wou zeggen is vergeet niet in alle hectiek van je hond te genieten en wees blij met alle kleine dingen die hij wel kan!

Op het kapotte pootje na dus best bemoedigend nieuws!
Fijn voor Dante en ook voor jou...

O, en ook goed nieuws dat het je lukt om meer met de dag te leven. Lijkt me goed/belangrijk.

donna schreef:
Moon schreef:

En verder (even antwoord aan allen); tja jullie zullen misschien vinden dat ik nogal overdreven reageer op het hele gebeuren. Ten eerste ben ik geen nuchter mens en kost het enorme moeite om er rationeel tegenaan te kijken. Ten tweede is het een heel verwarrend jaar geweest. Al die tijd was de focus op genezing gericht, met iedere keer weer de ups als het goed leek te gaan en de downs als het weer mis ging. Als klap op de vuurpijl de zogenaamde genezen verklaring van Dante waar ik zo enorm blij en gelukkig mee was. En toen het diepe dal van de terugval en uiteindelijk een niet te genezen aandoening. Voeg daar nog bij mijn focus en vechten (trainen, trainen) voor het vrij en los kunnen lopen van Dante en je hebt een depressieve Marijke
In feite is er dus niet veel veranderd aan de situatie behalve dat ik probeer meer bij de dag te leven en niet meer zoveel naar de toekomst te kijken met het invullen van allerlei doemscenario's (nooit meer dit en nooit meer dat).
Zo, en nu een stukkie fietsen, want het is eindelijk droog..
Heel begrijpelijk dat je zo rageert...het is immers niet wat je verwacht als je een hondje neemt!
Na Donna haar eerst operatie (ED met zware arthrose) werd meteen gezegd houdt er rekening mee dat je een gehandicapte hond hebt.
Ze zal nooit meer dat kunnen wat ze gedaan heeft...
Het heeft me ook zeker een jaar gekost om dat te accepteren en toen scheurde ze haar kruisband...nieuwe er in en weer overnieuw beginnen met een lange periode van herstel.
Nu weer een jaar later lopen we weer bij de fysio en gaan we weer beginnen met hydrotherapie omdat ze wegzakt met de achterkant en gevoelig is in de rug...
Donna vind zwemmen heerlijk en de lente komt er weer aan(ik ben er al 2 jaar van overtuigd geweest dat als ze zo door zou blijven lopen ze de volgende lente niet zou halen)en nu komt de 3 e lente eraan en ik weet al gaat het nu niet zo goed de zomer gaan we redden!!
Nu ik haar meer haar gang laat gaan en niet meer zo krampachtig in de gaten houd en zelf weer wat vrolijker wordt gaat het ook beter met Donna (lichamelijk niet natuurlijk maar geestelijk zeker...gevoelig typje!)
Wat ik eigenlijk alleen maar wou zeggen is vergeet niet in alle hectiek van je hond te genieten en wees blij met alle kleine dingen die hij wel kan!

Een jaar..... ja dan is het niet zo heel gek dat ik met opstandige gevoelens met die r*t - lange lijn loop, na een paar weken....
Zelf weer wat vrolijker worden, dat ontbreekt er bij mij ook geregeld aan. Dante is ook een heel gevoelige hond, die zal mijn stemming ook wel vaak over nemen. Van dag tot dag is het verschillend.
Wat fijn voor jou dat je ondanks al je problemen toch weer optimistisch kunt zijn

Hopelijk breekt die tijd voor mij ook weer aan!
Bedankt voor je verhaal!

Een omschriving "overdreven reageren"vind ik totaal niet van toepassing.
Zelfs zonder jouw uitleg zou ik jouw reactie op de diagnose van Dante ook niet bepaald vreemd of overdreven vinden

Er mee om leren gaan doe je niet zomaar even. Het "knopje" omzetten gaat niet van vandaag op morgen.
Maar je zit voor het bespreken van alles heel goed bij Crama

Ook jij komt wel weer "boven Jan" hoor Marijke

ranetje schreef:Een omschriving "overdreven reageren"vind ik totaal niet van toepassing.
Zelfs zonder jouw uitleg zou ik jouw reactie op de diagnose van Dante ook niet bepaald vreemd of overdreven vinden
Er mee om leren gaan doe je niet zomaar even. Het "knopje" omzetten gaat niet van vandaag op morgen.
Maar je zit voor het bespreken van alles heel goed bij Crama
Ook jij komt wel weer "boven Jan" hoor Marijke

Beetje late reactie, sorry! Heb me voorgenomen dat als ik in zo'n depri-stemming ben, ik beter even kan wachten met antwoorden!
(Als ik zelf mijn reactie's overlees, zijn de stemmingen nogal wisselend

. En dat is ook zo. Hangt ook nogal af van hoe het met Dante gaat.)
Ik probeer creatief te zijn wb. de uitlaatplaatsen. Kan nu ook op andere plaatsen lopen omdat ik niet op wegen in de buurt hoef te letten. Van de week ging ik op een -niet meer in gebruik zijnde- spoorwegemplacement lopen. Wat een ellende! Dante hing zo verschrikkelijk in de lange lijn dat mijn schouder en rug er zeer van deden (ws. was het daar 'het konijnenparadijs'

). Staart zwiepte heen en weer; je kent dat wel

). Toen kwam ik ook helemaal gedeprimeerd thuis, maak me dan ook zorgen om zijn poot (met kracht afzetten, lijkt me niet zo best :N: ). Maar de dag er na, stukje fietsen (liep rustig naast de fiets, na enig aandringen

) en stukje wandelen op een langgerekt parkje naast een weg. Dante rustig kuierend, lekker snuffelen, af en toe hondje begroeten (goed voor de hondse contacten

), ook nog een zonnetje. Dan kom ik redelijk tevreden thuis

.
Heb ook het plan om weer eens wat met de clicker te gaan doen. Wil hem leren om zo'n post-it blaadje met zijn poot aan te raken; soort 'touch' maar dan met zijn poot, dus.
In ieder geval; dank je wel Nettie, voor je opbeurende woorden (en de anderen ook natuurlijk!).

Het HondenForum

Update Dante; second opinion; SLE...