Het HondenForum

Wat moet dat moeilijk zijn om ze toch zo in pijn/ongemak te zien, ondanks de medicatie. Maar ik lees ook wel kleine lichtpuntjes van verbetering in je berichten terug. En als het inderdaad een kneuzing is van/bij het ruggenmerg heeft het gewoon tijd nodig, maar kan me goed voorstellen dat je die tijd wel vooruit kunt kijken!
En hoe is het vandaag met Milo?

Lijkt me vreselijk moeilijk om te zien, maar inderdaad toch al iets van vooruitgang al is het nog zo klein. We duimen verder.

Wat een vreselijke ervaring
Heel veel beterschap voor je honden en dat die klootviool maar even alles vergoed en ervoor zorgt dat zoiets nooit meer kan gebeuren.
Jij ook heel veel sterkte met het verwerken ervan

Hij gooit z'n koppie er bij neer. Er moet een wonder gebeuren anders laten we hem dinsdag gaan.

Zin in eten wordt minder tot niet, kop kon hij optillen, wil hij niet meer. Net bezoek van mijn ouders waar hij dol op is en alleen ogen bewegen. Geen pogingen tot opstaan.
Z'n blik verandert opeens :

Lucia schreef:Hij gooit z'n koppie er bij neer. Er moet een wonder gebeuren anders laten we hem dinsdag gaan.

Zin in eten wordt minder tot niet, kop kon hij optillen, wil hij niet meer. Net bezoek van mijn ouders waar hij dol op is en alleen ogen bewegen. Geen pogingen tot opstaan.
Z'n blik verandert opeens :

Ach nee Hopelijk knapt hij toch nog op... ik blijf duimen!

Lucia schreef:Hij gooit z'n koppie er bij neer. Er moet een wonder gebeuren anders laten we hem dinsdag gaan.

Zin in eten wordt minder tot niet, kop kon hij optillen, wil hij niet meer. Net bezoek van mijn ouders waar hij dol op is en alleen ogen bewegen. Geen pogingen tot opstaan.
Z'n blik verandert opeens :

Hou nog even moed

Ik ga heel hard voor je duimen.

O, wat erg voor jullie. Ik hoop dat hij toch snel opknapt.

Hè bah
Hopelijk knapt hij toch nog op!

Oh wat erg! Ik duim nog even heel hard voor jullie door!!

Achwat erg, hier wordt geduimd!

O nee! De duimen draaien hier ook.

Wat vreselijk... toch blijf ik nog duimen voor hem!!

O nee

He bah Duimen draaien!

Ik duim heel hard mee!!

Wat een ellende kunnen die joekels toch aanrichten

Ach nee Kom op Peer, zet 'm op!

Oh nee, wat erg

Ach nee Ik hoop heel hard dat het een tijdelijke terugslag is en dat hij toch letterlijk en figuurlijk zijn koppie weer omhoog doet...
wat intens verdrietig om je hondje zo te zien

ach wat verschrikkelijk. Hier duim ik mee voor jullie.

Wat een nachtmerrie.
Heel veel sterkte en wijsheid gewenst.

Heb net het hele topic gelezen. Wat een nachtmerrie!
Heel veel sterkte en de duimen gaan op turbostand!

Oh nee duimen blijven hard draaien voor een opleving

Kan het niet zijn dat hij in de kliniek ontzéttend veel stress heeft gehad (dat sowieso natuurlijk), en dat hij nu in zijn veilige thuis eindelijk weer kan ontspannen en de vermoeidheid hem nu inhaalt? Ik duim dat het zoiets is...laat 'm maar eens lekker slapen. Sterkte in ieder geval.

Och wat moeilijk voor jullie om je hondje zo te zien. Duimen blijven draaien hier. Wat een nachtmerrie is het toch.

Tara schreef:

Sandra&co schreef:Kan het niet zijn dat hij in de kliniek ontzéttend veel stress heeft gehad (dat sowieso natuurlijk), en dat hij nu in zijn veilige thuis eindelijk weer kan ontspannen en de vermoeidheid hem nu inhaalt? Ik duim dat het zoiets is...laat 'm maar eens lekker slapen. Sterkte in ieder geval.

Ja, ik sluit me hierbij aan.
Geef nu niet te snel op hoor!

Ik ook. Sterkte

Ik heb zo met jullie te doen....
Heel veel sterkte.

De optie van vermoeidheid hopen wij nu ook op inderdaad, dus we hopen op iets meer activiteit na een nachtrust.

Alleen zijn we nu om kw van 10 naar bed gegaan omdat we allen omvielen, maar hij is de hekel dag stil en rustig qua liggen en zodra licht uit is start het piepen, hijgen, superstressig.
De nachten weg hebben ook trauma veroorzaakt lijkt het, gisteren ging precies zo.
Heb nu lamp aan, hopen dat het wat helpt

Mijn duimen draaien voor Peer

Mijn duimen draaien voor Peer

Ik ga mee met Sandra en Tara (vermoeidheid en zelf niet de hoop opgeven). Wat mij geholpen heeft ooit met een doodziek dier dat het leek op te geven is dat ik me ineens realiseerde dat ik het ook aan het opgeven was en dat ik vond dat ik het aan hem verplicht was om dat niet te doen. Dus vanaf dat moment ben ik hem gewoon en positief gaan benaderen en niet meer als patient. Tuurlijk hij had de nodig verzorging nodig en die gaf ik hem, maar tijdens het verzorgen praatte ik op hem in dat hij hartstikke knap was en dat hij zich nu dan wel kut voelde maar dat dat tijdelijk was, dat hij echt weer beter werd en dan weer lekker streken uit ging halen en dat hij 'hup' gewoon moest eten . Die woorden hielpen natuurlijk vooral mijzelf, om ook te kunnen uitstralen wat ik daar allemaal zat te kletsen. Maar ik vond dat wat de uitkomst ook zou zijn (hij kwam er doorheen of zou toch zo slecht blijven dat hij ingeslapen moest worden): ik behandelde hem zolang als het nog zou duren als een dier dat er echt wel weer bovenop kwam en ik weet zeker dat hem dat een veel fijner gevoel gaf dan toen ik hem vol zorgen en met een verdrietig gevoel aan het verzorgen was.