Vandaag is gebleken dat Jones bliksemproof is.
Dat hij dit nu al in deze hevigheid zou meemaken was niet helemaal de bedoeling, maar goed
Vanmiddag met Jack en Jones naar de berendonck, hartstikke leuk.
We lopen onder het tunneltje door en daar begon de vermoeiende wandeling vol nieuwe indrukken al: ze waren in de tunnel aan het boren.
Dat geeft een gigantische herrie natuurlijk en de auto die net buiten het tunneltje stond had ook nog eens een of ander apparaat aan staan wat erg veel herrie maakte.
Jones kwam wat dichterbij lopen maar verder vond hij het oke, liep er netjes gewoon langsaf.
Toen we het tunneltje weer uitliepen was er ineens een hele flinke bui, dus watje als ik ben ben ik weer terug gegaan onder het tunneltje om te schuilen
De mannen die aan het boren waren stopten daar even mee en kwamen kletsen maar er waren meer mensen die hetzelfde dachten: binnen 5 minuten stond het tunneltje propvol met mensen, honden en zelfs een paard
Jones keek zijn ogen uit en werd er wat hyper van maar met wat aandachtsoefeningetjes was dat zo opgelost.
En die brave Jacky, ik was haast vergeten dat ik hem ook bij had (ik neem nooit een lijn voor hem mee, hij plakt toch wel aan me

) die zat al die tijd braaf naast mij, mij aankijkend van: mijn baas!! al moet ik hier uren stilzitten in dit overvolle tunneltje, als ik maar bij jou ben
Goed, na een minuut of 10 was het droog en zijn we dus verder gelopen richting het water.
Daar aangekomen weer een bui en dit keer begon het ook te onweren
Er staan van die houten huisjes dus de meest veilige optie leek me onder zo'n huisje gaan zitten.
Dus hup wij met z'n 3en onder zo'n huisje en wachten maar...
Jones reageerde niet op de onweer, wel had ik hem voor de zekerheid even aangelijnd.
En toen.. sloeg de bliksem in in het bos

en oooooh ik ben zelf bang
Maar goed, proberen niet te schrikken Samantha, proberen vooral niet te schrikken!!
Het was enorm hard dus Jones schrok wel, gelukkig was hij dus aangelijnd maar ik vond het wel mooi wat hij deed: Jack zat weer braaf naast mij en Jones kroop onder hem om daar wat steun te zoeken.
Er volgde nog meer onweer en bliksem en volgens mij wist Jack (die nog steeds superrelaxed naast mij zat

) zelfs mij te kalmeren want zelfs ik vond het op een gegeven moment niet meer eng.
Jones dus ook niet, hij schrok van de eerste harde klap maar daarna was hij gewoon weer ontspannen.
Na 20 minuten schuilen kon de pret dan eindelijk beginnen, Jack zijn langdurige wachten en zijn relaxdheid werd beloond, zwemmen
Ook Jones heeft weer gezwommen, het is net een rat dan
Voorlopig helaas geen foto's meer, mijn lens heeft het begeven
