Zo, er is nogal gereageerd na mij...

Bedankt voor jullie reacties. Ik vind het niet erg om kritiek te krijgen, maar wel op een positieve, normale manier graag. Daarbij bedankt voor de aanmoedigende woorden!
Om even wat dingen duidelijk te maken.
Mijn therapeute en trainer zijn van elkaar op de hoogte, kortom, trainer heeft therapeut aanbevolen.
Ik ben merendeels met therapeut aan het werk en ga dus, wanneer hij en ik kan, naar hem toe voor afstandtraining. Die 2 overleggen met elkaar, vertellen elkaar hun bevindingen en gevens tips aan elkaar. Die ene keer heeft de trainer het niet goed overgedragen aan de therapeut. En therapeut dacht dat alles goed was, ik had verder ook niks verteld omdat de training goed was gegaan en ik niet wist wat dan te vertellen.
Therapeute is net weer geweest en schrok echt van zijn terug val. Hij is gewoon even helemaal terug bij af. Hij valt gewoon weer veel uit, geen aandacht ed.
Mijn therapeute gaat dus de trainer op de hoogte stellen om het voorlopig bij 1 persoon te houden, de therapeute. Had ook al aangegeven liever voorlopig alleen de therapie te doen. Dat vind ik even belangrijker.
Ze zou dus gaan overleggen met trainer. Het is gewoon een communicatiefout geweest van de trainer. Die heeft niet goed uitgelegd wat hij precies bedoelde met het zo kort houden. Hij heeft het niet toegelicht, waardoor mijn therapeute geen argwaan kreeg. Snappen jullie het nog?
Wat katten betreft. Sho hoeft niet perfect te zijn, dat wil ik ook helemaal niet. Een hond met zijn eigen trekjes mag lekker zo blijven, maar hij moet wel onder controle te houden zijn. Dat Sho op katten jaagt, kan ik mee leven en accepteren. Onze honden vroeger hadden dat ook, dus ebn er aan gewend. Maar ik wil wel dat hij normaal doet op straat. Maar nu loopt hij te trekken, gekke geluiden te maken, uit te vallen. Ik kan gewoon niks meer met hem op dat moment, alle aandacht is weg, Sho is dan ZO gestressed dat er niks meer met hem te doen valt op dat moment. En als dat dus iedere keer zo gaat al we gaan lopen, is het soms echt moeilijk de moed erin te houden. Daar ben ik eerlijk in. Ik heb soms ook gedachtes van 'komt het nog wel goed?' Maar we gaan gewoon door en het komt uiteindelijk wel goed, maar we hebben nog een hele lange weg te gaan.
Wat betreft de 'hondentaal', daar leer ik nu ook meer van. Natuurlijk kijk ik ook naar mijn hond. Mijn therapeute kijkt echt naar Sho en wat voor hem het beste is. Als ze dan denkt dat we iets beter anders aan kunnen pakken en we doen het dan op die manier, blijkt het wel effect te hebben! Heel veel zelfs. Daarom vertrouw ik op mijn therapeute.
Zoals ook binnen met de deurbel. Sho wil gewoon niet plaats in zijn mand, dat is op dat moment gewoon teveel voor hem. EN de bel, EN op de plaats, EN blijven. Dus nu hebben we afgesproken dat we Sho gewoon af en blijf leggen op de vloer. Dat gaat dus heel goed! Veel beter, omdat hij minder gestressed is. Dus de therapeute kijkt echt naar Sho, hoe hij is en wat bij hem het beste werkt.
We hebben dus ook op straat gelopen vandaag en mijn therapeute vond het verschrikkelijk. Door die mis communicatie is het fout gegaan. En dan is het niet zo dat ik de verantwoordelijkheid niet op me wil nemen, dat wil ik juist wel. Maar als ik denk dat mijn trainer het doorgeeft, hoef ik daar toch niet meer achteraan? Je mag dan zo'n iemand daarin toch vertrouwen?
We zijn gewoon al maanden bezig en ik leer ook steeds meer. Ik leer Sho's taal nu ook. Natuurlijk is dat ook erg fijn!
We gaan nu dus voorlopig 2x per week trainen ipv 1x. Daarbij gaat mijn therapeute contact leggen met de trainer. Dat het dus echt niet goed gaat en dat het beter is voorlopig alleen met haar te trainen. Gewoon even 1 persoon, even pas op plaats maken.
We doen ons uiterste best, maar het is gewoon moeilijk.
Soms merk ik aan mezelf dat ik moet stoppen, soms verlies je het geduld. Van de week lekker een keertje extra naar het bos, zodat Sho wel zijn energie kwijt kan en weer ergens anders komt dat iedere keer bij die poorten en katten. En ik heb ook niks mee katten. Ik snap gewoon niet dat mensen die nemen om ze 's avonds en 's nachts buiten te zetten. Goed, dat is mijn mening, daar gaat het nu niet om.
Ik hoop dat het voor jullie allemaal ook wat duidelijker is nu. Ik heb vertrouwen in mijn therapeute, omdat we al heel veel bereikt hadden! We weten dat Sho het kan, we hebben nu alleen even pech om opnieuw te beginnen. Maar het voordeel is, is dat Sho het wel weet, dus sneller terug zal zijn waar we waren gebleven. Gewoon volhouden dus!
Vrijdag komt ze weer en gaan we weer aan de slag!
In ieder geval bedankt voor jullie reacties. Ik vond het gister niet leuk, want ik vind het best kritiek te krijgen, maar wel op een normale manier. Daarbij leer ik veel van jullie hoor!
