Het HondenForum

Bram wil weg weg weg. Hij grijpt elke kans aan om een poging te doen te ontsnappen. Hij wordt niet agressief. Neemt geen koekjes aan.

Izzie vindt het allemaal wel geinig. De koekjes smaken haar prima.

Hera vindt het allemaal geweldig. Bespringt de DA of likt de DA aan dr oren als deze een spuit zet (verdoving toen).
Ze springt ook uit zichzelf op de tafel en maakt er echt een feestje van.
Ook loopt ze zo met de DA mee.
Terwijl ze toch al een aantal keren onder verdoving is geweest ivm tandjes weghalen.

Kimba vind het niet zo leuk meer maar dat is ook logisch met haar oren en dat spoelen steeds. Als ze niet heel goed vastgehouden wordt zou ze rustig bijten.
Kimba is zo'n ontzettende lieve hond die geen vlieg kwaad doet maar doe haar als mens geen pijn want dan bijt ze dus wel.

Bikkel vind er dus echt helemaal niks aan.
Tijdje terug zijn enting laten zetten en hij ging helemaal door het lint. Proberen te bijten, alle kanten op spartelen en doen, plas laten lopen etc. Heb hem toen echt in de houdgreep moeten nemen zodat de DA snel die spuit kon zetten.

Woopy komt vrijwel nooit bij de DA. Hij moet nu nodig weer eens een enting krijgen. Tsja, Woopy vind er ook niks aan. vreemde ruimtes, vreemde mensen. Maar hij ondergaat het gewoon.

bob gaat ijsberen onder de stoelen door
die vind het verschrikkelijk

mijn huis tuin en keuken dierenarts durft niet bij bob te komen
en bob weet dat dus die maakt daar gebruik van
alleen als ik hem in een houtgreep heb

mijn dierenarts waar ik heen ga als ze echt iets hebben (is meer als een uur rijden)
die kan alles met hem doen
die kijkt in zn bek, en zit aan zijn voorpoten
daar ondergaat ie alles van

dus ik heb gemerkt dat het erg aan de arts ligt

Elmo vind de dierenarts afschuwelijk en vertrouwd die voor geen meter. Gaat het liefst steeds een stapje verder achteruit als je m niet tegenhoud
Sorbonne Lune en Mowan vinden het daar en tegen wel prima bij de dierenarts, en gedragen zich over het algemeen perfect. Sorbonne is zelfs
zo erg dat ie gewoon na dat ie bijv. een tijdje terug van de dierenarts een snee met een meisje in zijn voet heeft gehad vanwege een gras aar w.s. hij de dierenarts het liefst alsnog in zijn nek springt om allemaal kusjes te geven...

Myra vind alles prima, zolang ik er maar bij ben. Dan ondergaat ze alles rustig, zelfs hechten zonder verdoving. Timo daarentegen... die moeten ze met 3 man vast houden, snuitje om, om alleen zijn nagels maar te knippen.

Saffie is erg makkelijk, die dimt gewoon in als je haar op tafel zet en laat alles toe al vind ze het niet echt leuk. En daarna zijn er altijd koekjes. Onze dierenarts heeft toen Saffie nog pup was en bang voor vreemden ook echt de tijd genomen om haar te laten wennen.
Ze is nog maar één keer bij een andere dierenarts geweest, voor zo'n sportkeuring, en dat was ook geen enkel probleem. Dat was ook een hele aardige en rustige man trouwens.

Boy vind de wachtkamer en de mensen erg gezellig maar heeft er wel een hekel aan als hij op de tafel moet. Als hij gewoon kan blijven staan laat hij alles wel toe maar toen hij een keer op zijn zij op een tafel moest liggen om foto's te laten maken raakte hij helemaal in paniek en moesten we hem ook muilkorven. We kregen hem ook bijna niet op zijn zij terwijl hij helemaal niet zwaar is. Hij was helemaal verstijfd van angst.

Tess is het laatste jaar heel veel bij de dierenarts geweest en ondanks dat dat niet altijd leuk was, laat ze het over haar heen komen. Ze weet wel dat er in iedere behandelkamer wel ergens koekjes te vinden zijn. Die gaat ze dan ook gelijk zoeken en indien mogelijk begint ze er alvast aan.

Imke is nog bijna niet bij de dierenarts geweest. Die houdt niet zo van vreemde mensen en een DA is een vreemd mens. Als ze echt voor iets ingewikkelder dan entingen naar de DA zou moeten, zou dat wel eens moeilijk kunnen worden. Niet zo zeer dat ze agressief wordt, maar ze in paniek zal proberen te vluchten.

Abby vindt tot nu toe de dierenarts best gezellig.

Hier ook geen probleem.
Bink en Perro vinden het geweldig!
Murphy heeft het ook altijd geweldig gevonden,maar merk dat hij nu hij wat ouder wordt het allemaal wel best vind en ook Amiga vind het gewoon normaal...

Hier vinden ze het iedere keer weer een feest
Ze sleepen me bijna de behandel kamer in als de deur open gaat
Want daar zijn altijd die aardige mensen waar je aandacht van krijgt en knuffels, ook al doet het soms pijn
Ze weten gewoon na afloop volgt dat lekkere koekje en die pot weten ze ook al te staan
Mijn DA behandeld bijna nooit op tafel alleen als het echt niet anders kan
Maar dat vinden ze op geen probleem springen ze ook zelf op
Het liefst gaat ze bij de hond op de grond zitten en hem op zijn gemak stellen en eerst lekker knuffelen en ondertussen stiekum kijken wat er is
Dus altijd blije honden bij de DA
Ook ik ga vaak zo even met ze langs om even te wegen of om bv vlooienspul te halen
Krijgen ze ook weer volop aandacht en knuffels en die wegen toch zwaarder dan die enkele keer dat het minder leuk is

Jamey loopt twijfelend naar binnen. In de wachtkamer probeert ze steeds hem naar de uitgang te smeren. Als ze de behandelkamer in moet probeert ze dat nog een keer, maar dan loopt ze toch maar braafjes mee. Ze laat zich gewoon op tafel tillen, maar dan moet ik echt tegen de tafel aan staan, want ze drukt zich helemaal tegen mij aan en zou ook gerust van de tafel afspringen. Ze staat verder trillend en staart tussen de pootjes. Maar ze laat wel alles doen, zelfs als het zeer doet... Dan zal ze piepen, misschien even snappen, maar nooit raak bijten...

Inge O schreef:hier variëert het van 'neutraal' naar 'leuk'. ze gaan allemaal zonder morren naar binnen en springen ook zelf op de behandeltafel. als het dan klaar is, is het helemaal feest, want dan komt er ook niks engs meer, weten ze.

zes jaar geleden werd die vrolijkheid eigenlijk wel de dood van spook, want ze deed nog zo monter en vrolijk toen ik haar 's avonds laat binnenbracht met hevige buikklachten dat de da in kwestie niet kon geloven dat het zo erg was. 3 dagen later en twee operaties later was ze dood (maar zou het overleefd hebben als er nog diezelfde avond was ingegrepen).

Wat je hier aangeeft is ook wel eens mijn angst geweest. Ik heb het met beide boxers gehad. Die waren zo enorm vrolijk bij de dierenarts, dat wil je niet geloven. En ook in beide gevallen voor ze ingeslapen moesten worden. Ik heb gelukkig een dierenarts die ons goed vertrouwt in wat we vertellen qua gedrag, maar beide honden leken jong fit en vrolijk op het moment dat ze ingeslapen moesten worden.

Geen echte problemen hier , Leggy vindt het niet echt leuk en gaat dan tegen mij aanhangen. Ze kunnen alles bij haar doen , ook al doet het nog zo'n pijn , ze zal nooit een lip optrekken . Blow is altijd aan het bibberen , maar ondangs zijn angst gedraagt hij zich redelijk netjes. Ooit is hij 1 keer keer uitgevallen naar de DA , DA probeerde wat tandsteen weg te halen. De chineesjes zijn heel makkelijk , Pommie tot nu toe ook , Naf en Eagle gedragen zich ook altijd ok.

Jan staat stokstijf, die houdt niet van vreemde handen aan zn lijf en hij ondergaat de behandeling heel stoïcijns, zo van ik ben er eigenlijk niet

Gina daarentegen is heel makkelijk en lief.
De vorige keer met haar poot deed de DA haar best even pijn, maar toen die later weer op haar hurken voor haar zat kreeg ze spontaan een lik.

Bij onze vorige DA bleven Rico en Bowy altijd heel stram voor de deur staan en moest ik ze naar binnen optillen. Toen we vorig jaar besloten naar een andere DA te gaan bleken Rico en Bowy er geen problemen mee te hebben. Ook Dribbel vindt het niet erg om naar haar heen te gaan. Zelfs Rico liep gistermiddag weer kwispelend bij haar binnen, nadat hij 's ochtends na het bloedprikken een pijnlijke spuit in zijn bil had gehad.

Bij onze vorige DA bleven Rico en Bowy altijd heel stram voor de deur staan en moest ik ze naar binnen optillen. Toen we vorig jaar besloten naar een andere DA te gaan bleken Rico en Bowy er geen problemen mee te hebben. Ook Dribbel vindt het niet erg om naar haar heen te gaan. Zelfs Rico liep gistermiddag weer kwispelend bij haar binnen, nadat hij 's ochtends na het bloedprikken een pijnlijke spuit in zijn bil had gehad.

Fan maakt zich niet druk... ze vindt het wel gezellig.
Maakt nergens een punt van en gaat graag naar binnen.
Als we naar dorp lopen komen we voorbij de DA en ze geeft altijd aan dat we toch echt daar naar binnen moeten want daar zijn de snoepjes

Bij onze andere honden was het ook nooit een probleem.. behalve bij Boukje.
Die ging ook kwispelend de behandelkamer in maar owe als ie maar 1 vinger naar haar uitstak.
Als ze de kans had gehad dan had ze zeker gebeten.

Gol is een beetje dualistisch wat de da betreft, ze wil er heel graag naar binnen en als ze eenmaal binnen is wil ze weer heel graag naar buiten
Ik denk dat buiten vooral nog de gedachte 'koekjeskoekjeskoekjes' overheerst, binnen vooral 'shitshitshit'
Haar eerste ervaring met een da was ook knudde, ze had een flinke oorontsteking en ze gilde het uit toen de da in haar oren keek. Sindsdien is ze wantrouwig en wil ze niet meer op tafel. In het begin dwong de da haar gewoon door haar gewoon op tafel te zetten en klaar maar dat werkte gewoon niet. Nu heb ik een andere da die het rustig opbouwt, helaas zit hij een half uur reizen bij mij vandaan dus ik wip niet zo vaak naar binnen om te wegen oid, dat zou wel het meest ideale zijn. Maar goed, nu hebben we het opgelost door haar zelf op tafel te laten klimmen dmv koekjes en haar dan vast te houden, en de enge dingen (voor Gol zalf in oren spuiten) doe ik gewoon en dat gaat prima tot nu toe.

Marjoleine schreef:Ik ga heel erg regelmatig om te wegen. Gewoon voor niks dus eigenlijk.

Dat heb ik ook gedaan toen hij nog pup was en daarna ook wel maar hij is niet gek, wegen is op de weegschaal even kletsen en dan weer weg.
Koekjes hoeft hij echt niet als hij daar is, ja wel van mij maar zeker niet van die akelige DA.
Heb er wel aan gedacht om een andere DA te zoeken, eentje die zekerder is maar of dat helpt?
Alle commando's volgt hij netjes op: zit, oren kijken, sta, daar is niets mis mee maar oh wee als zij aan hem zit:grrrrrrrrrrr

Ik woon vlakbij mijn DA en kom hem dus wel eens tegen als ik met Jamey wandel... Waar Jamey dus echt iedereen leuk vindt en knuffels wil halen, vindt ze het eigenlijk niet zo nodig dat de DA dichtbij komt, en wil ze ook eigenlijk niet geaaid worden door hem... Ze doet niet lelijk, maar gaat wel helemaal omlaag met haar houding en trek zich terug...

In de wachtkamer vinden ze het hartstikke leuk, zodra ze de behandelkamer in gaan begint die staart al ietsje minder te kwispelen. Ze laten wel alles zonder problemen toe, en het koekje na afloop gaat er ook altijd wel in Vooral Cyntha heeft het laatste driekwart jaar aardig wat minder leuke behandelingen moeten ondergaan en je merkte wel aan haar dat ze dat niet echt prettig vond, maar ze accepteert het toch allemaal gelaten.

Nu voor het eerst een hond die het echt leuk vind bij de dierenarts, maakt ook niet uit welke dierenarts, ondanks dat we ook een keer halfdood met hem 's nachts bij een dierenarts hebben gezeten en hij toen een beademing moest en aan het infuus en een injectie om zijn hart op gang te houden. Op tafel gaat hij op zijn rug rollen om daar ook even gekrabbeld te worden (erg onhandig met injecties geven) en kijkt dan verlekkerd naar de koekjespot. In het begin hem ik hem ook onafgebroken gevoerd met brokjes toen hij op de tafel stond.

Met Bas was het altijd een drama. Werd erg zenuwachtig en zette het op een gillen. En andere honden mochten normaal al niet in zijn buurt komen dan helemaalniet. Probeerde steeds naar de uitgang te komen of verschool zich onder onze stoel. Moest ook altijd meteen gemuilkorfd. Kwam door aantal nare ervaringen. Dierenarts kreeg hem niet onder narcose en heeft toen hem gefixeerd en zo zonder verdoving ze oren uitgespoten . En Bas had erg ver doorgroeiend leven in zijn teennagels. Deze nagels waren ook nog eens pikzwart dus het was regelmatig en gok. Totdat bij de andere dierenarts een gespecialiseerd trimster erbij geroepen werd. Daarbij was de eerste dierenarts ook erg onzeker naar hem toe. Maar ook bij andere dierenartsen kon hij niet zonder muilkorf hoor. (er waren wel meer situaties dat bij hem eem muilkorf vereist was)

Winnie liet alles over zich heen komen, maar je moest haar wel mee naar binnen slepen, vooral na de spoedoperatie toen ze baarmoederonsteking had gehad.

Mano kon je een wijk verderop horen gillen. Beetje onbesuist, niet echt bang, maar vond het zeker ook niet leuk. Maar zou nooit bijten. Moest wel regelmatig een roesje....

Diego vind de DA helemaal niet eng. Hij gaat altijd mee, ook al is het maar even de wormkuur halen. Zo leert hij dat het niet altijd een vervelende ervaring is.

Een keer vond hij het niet leuk, dit kwam doordat hij zijn tong kapot had gemaakt aan een stok, de DA wilde kijken maar het deed Diego te zeer dat hij heel zachtjes in haar hand beet om te laten weten dat hij het niet wou. toen heeft ze het ook zo gelaten en antibiotica en pijnstillers mee gegeven. paar dagen later moesten we terug komen, en als hij het dan nog niet wilde laten zien dan zou hij een roesje krijgen zodat ze het echt goed kon bekijken. Maar dit was gelukkig niet nodig en de DA was ook opgelucht en zag dat diego eigenlijk een lieveh ond is, dat hij alleen zo deed omdat hij zoveel pijn ahd.

De dames hier hebben er ook geen enkel probleem mee.
We gaan ook zo wel es heen...ff wegen en yep dan het alom bekende koekie...

Beau heeft geen problemen in de wachtkamer. daar is alles leuk en aardig. zodra hij bij de doc naar binnen moet, dan gaat t ook nog wel. alleen op die tafel dat vind ie niks. mijn DA probeert dan ook zoveel mogelijk op de grond te doen. achteraf is Beau blij met zijn koekie en nog blijer dat ie weer weg mag.

Beau heeft geen problemen in de wachtkamer. daar is alles leuk en aardig. zodra hij bij de doc naar binnen moet, dan gaat t ook nog wel. alleen op die tafel dat vind ie niks. mijn DA probeert dan ook zoveel mogelijk op de grond te doen. achteraf is Beau blij met zijn koekie en nog blijer dat ie weer weg mag.

mylo vind de behandelingen niet erg.. wel de dierenarts
zolang ze niet aan hem zitten is het goed, maar als de dierenarts maar naar hem wijst veranderd hij in een ware grisslybeer.
gelukkig heb ik een dierenarts die niet bang is voor hem en er ook niet moeilijk over doet.
vorig jaar moest hij onder het mes toen werd het zo geregeld dat ik er tot in de operatiekamer bij kon blijven en toen hij bij begon te komen werd ik gebeld .

Fenja vind de dierenarts een aardige vrouw met lekkere koekjes
Verder is ze als ze eenmaal behandeld moet worden een enorme stresskip, grote ogen en enorm hijgen. Maar ze bijt niet en hoeft ook geen muilkorf om. Als de da met haar hand of gezicht in de buurt komt likt Fenja haar. Ze vind het dus een aardige vrouw, maar ze wordt verder wel zeer gestrest van al het 'gedoe'.

Sting vind het tot nu toe nog gezellig bij de da.

Ragyo vindt het eng maar loopt wel mee en laat alles met zich doen.

Kiba probeerde zich de eerste 3x onder een stoel te verstoppen, die heb ik de behandelkamer in moeten tillen. Eenmaal daar verstijfde hij van angst en deed helemaal niets meer, hij was helemaal "weg".
De laatste keer had ie meer zelfvertrouwen, bleef bij me zitten in de wachtruimte ipv onder de stoel te kruipen en liep mee de behandelkamer in, maar hij vond dus ook nodig te grommen en hapbewegingen te maken naar de DA. Gelukkig was zij erg geduldig en totaal niet onder de indruk van zijn gedrag, en heeft de tijd genomen om hem te laten wennen. Ik heb hem daarna zelf bij zijn nek vastgehouden terwijl ze de enting zette, hij bleef daar rustig bij, dus uiteindelijk geen muilkorf nodig gehad.

Beide zijn ze er niet op hun gemak. Toch racen ze allebei naar binnen, maar eenmaal binnen zijn ze toch wel zenuwachtig. Biry komt dan de hele tijd naar je toe een beetje troost zoeken. Joris die is nog wel redelijk af te leiden door alle andere bezoekers in de wachtkamer.
Bij de DA op de tafel kruipt Joris het liefst helemaal in je en kan geen moment stilzitten door het bibberen Er hoeft helemaal niks te gebeuren, maar als hij op die tafel zit, dan gaat de bibber-modus aan (handig ook als je een show doet ).
Biry die is op de tafel ook niet op haar gemakje, maar de DA kan wel alles bij haar doen. Staat ze op de grond, dan moet hij haar niet willen aaien want dat wil ze niet hebben van vreemde mensen, maar op die tafel mag dat wel. In de bek kijken.. geen probleem, aan een pootje voelen.. ook geen probleem. Alles mag. Ze heeft dan ook nooit een muilkorf omgehad (oja, 1x, maar dat was dan ook wel erg pijnlijk (ontstoken vulva))

Caja is redelijk rustig bij de dierenarts, maar vind het niet leuk.
Ze is het wel zo gewend dat ze gewoon rustig op tafel blijft staan en over het algemeen niet tegenwerkt.
Zodra ze door heeft dat het klaar is rent ze naar het bureau in afwachting van koekjes