Het HondenForum

Door mij. Erwin was zelf nooit op het idee gekomen maar hij was ook niet echt tegen, en hij was meteen helemaal gek met Saffie.
Een tweede hond had van hem op zich niet gehoeven, maar omdat ik het heel graag wilde vond hij het wel goed. Hij heeft alleen niet de klik met Boy die hij met Saffie wel heeft.

Erwin gaat heel soms met de honden wandelen, als ik niet kan of als hij er zelf zin in heeft, en zolang het voor hem geen steeds terugkerende verplichting is geniet hij er ook van. Zo hebben we het afgesproken en gaat het ook prima.

Mijn moeder kreeg vorig jaar een nieuwe pup nadat ze haar hond na 17 jaar in moest laten slapen.
Toen begon het bij mij te kriebelen,(ik ben opgegroeid met honden)de omstandigheden waren er eerder niet naar )mijn man zag het niet zo zitten maar ik en de kinderen intussen ook wilde echt heel graag.
Op een avond zij hij ik vind jack russells leuke beestjes en een collega weet een nestje,misschien kunnen we gaan kijken........en zo kwam Nero hier.
Mijn man is helemaal dol op hem en praat zelfs al over een 2e hondje erbij over een jaartje

Ik was alleen toen de eerste kwam.
Mijn vrouw had een hond en wilde een pup erbij, en die moest van Lobke zijn.
Toen kreeg ze mij erbij En Lobke zelf natuurlijk

De eerste hond was mijn keuze. De honden die volgden trouwens ook .

Mn vriend en ik zijn beide opgegroeid met honden, ik met herders, hij met stabijna's en andere mixjes. Hij werkt full-time en ik ga 1 a 2 dagen per week naar school voor een paar uurtjes (rest kan ik thuis doen). Aangezien ik dus heel veel tijd thuis kon doorbrengen was de stap naar een hond niet zo groot we hebben samen besloten dat t kon. We zijn nu in overleg over hond nummer 2, dat ie komt is zeker, het ras ook.. maar nog niet wanneer

Ik had al honden toen wij elkaar leerde kennen

door mij, Rob laat ze wel uit en geeft ze eten, maar hij is geen 'hondenmens'.

Door mij.
Ik wilde heel graag een hond, ook al toen ik nog thuis woonde, maar mijn ouders wilde niet.
Maar toen het hier zover was dat ik de mogelijkheid had om over een hond na te denken (woon- en werksituatie) is dit niet zonder enige discussie gegaan
Ik heb het Remko ook niet makkelijk gemaakt door een hond als Fenja te kiezen denk ik, misschien was hij anders wel eerder gewend geraakt. Hij moest behoorlijk wennen aan het 'concept' hond in huis. Nu hij eenmaal gewend is is hij stapeldol op Fenja en als ik weg moet kan ik ze met gerust hart bij hem achterlaten.
Toen Sting kwam was Remko natuurlijk al gewend aan het hebben van een hond. Ik had wel verwacht dat hij nog aan Sting zou moeten wennen, maar hij is er heel gek mee. Hij is iedereen aan het vertellen over 'zijn' hond (is mijn hond ). Hij neemt hem ook wel eens mee uit wandelen, dus daarin is hij wel veranderd.

Ik ben dus de aanzet geweest voor beide honden en zonder mij zou hij geen honden hebben. Hij vind de honden leuk, maar vind alles eromheen (trainen enz) te veel gedoe.

Ik ben de schuldige Eigenlijk was de 1e duitse herder die hier rond liep de schuld van mijn ouders, maar Nanni is door mij gekomen

Toen we dit huis kochten, zei ik dat ik heel graag een hond wilde. Fons vond het wel best, ik mocht ook het ras kiezen want bij hem thuis hebben ze nooit dieren gehad, nog geen hamster of een kanariepiet. Toen Ivan als pupje van een week of 8 er eenmaal was, was Fons onmiddelijk verliefd op hem. 5 jaar later is Ivan gestorven en Fons heeft ook het hardst gehuild. Ik doe het meest met de 2 dames die we nu hebben maar zodra hij tijd heeft loopt hij ook altijd buiten met ze of neemt ze mee in de auto voor een leuke ronde in het bos.

Ik heb de aanzet gemaakt maar al snel wilde Arno het ook graag, ik heb wel alles verder uitgezocht en besloten welk ras het zou worden enzo, hij vond ze allemaal prima!

Nora kwam er eigenlijk door allebei mijn ouders. Ze hadden daarvoor ook al honden gehad en misten het wel om de hond uit te laten, andere hondeneigenaren spreken etc. Nilo was natuurlijk mijn idee Mijn vader vond het gelijk wel een leuk idee, mijn moeder moest er niets van weten. Uiteindelijk heb ik van haar ook toestemming gekregen, eigenlijk zodat ik ook een hobby zou hebben waar ik veel vrije tijd aan zou kunnen besteden. Want elke andere hobby ging me enorm snel vervelen. En toen Nilo er eenmaal was heb ik mn moeder moeten afremmen, die nam de hele verzorging al op zich Nilo is dus van mij, Nora van mijn ouders. Maar ik laat Nora ook vaak uit, ik borstel haar etc en als een van mijn ouders sochtends moet werken nemen ze beide honden mee voor de ochtendwandeling. Dus er is niet echt een verschil van wie welke hond is. Alleen het trainen wil ik dat niemand anders zich mee bemoeit

Beide honden waren mijn vurige wens, mijn vriend vind het gewoon wel prima. Hij is meer een kattenmens, maar hij heeft er geen problemen mee en helpt graag om voor de woeffies te zorgen als het zo uitkomt. En hij is ook zeker wel gek op ze!

Elke toekomstige hond zal altijd mijn keuze zijn, dat weet ik nu al. Maar gelukkig doet mijn vriend nergens erg moeilijk over, dat scheelt.

toen ik Ragyo vond had ik geen partner. het was niet eens een vurige wens een hond te hebben, ik wilde ooit wel een keer een hond maar niet heel dringend, maar ik werd gewoon verliefd op dat kleine muppie.
toen ik Kiba erbij nam had ik wel een vriend, en dat heeft de beeindiging van die relatie nogal versneld kan ik wel zeggen onze allereerste ruzie ging over Kiba nota bene.
vriend vond een hond erbij geen goed idee, maar ik dacht als jij niet wil samenwonen kan je ook de pot op met wat je wel of geen goed idee vind, dan doe ik gewoon wat ik zelf wil. en Kiba moest helemaal niks van hem weten, was doodsbang van hem, dus dat was totaal geen match. hij nog zeggen als ik mee had kunnen uitzoeken was het misschien anders geweest... maar dat was onzin want elke keer als ik hem probeerde erbij te betrekken was het alleen maar lullig commentaar. (ik: kijk dan heb een leuke hond gezien, wat vind je ervan? hij: ach jezus suus, wat moet je nou met nog een hond, dat kost alleen maar geld!)

We wisten van elkaar dat we allebei wel wat met honden hadden.
We waren toen een tijdje getrouwd en zaten aan het strand.
Ik zag een klein hondje lopen en bedacht dat het toch écht wel leuk zou zijn.
Maar Leon vond een kleintje toen niet zó heel leuk. En tja... waar een kleine hond kan, kan ook best een grote vonden we.

Dus op zoek naar een ras waar we ons allebei goed bij voelden.
Voor een 2e hond hebben we elkaar een tijdje tegen gehouden , wel/niet....
Totdat we allebei ons verstand verloren en voor een tweede hond gingen.... en later nog een derde. En nu weer 3.
Kan me een leven zonder honden niet meer voorstellen.

Geen partner.. maar ik wilde altijd al een hond en pa en ma stonden daar absoluut niet achter.. en toen kwam Finn op mijn pad .. en ik voelde dat ik er voor moest gaan.. woonde natuurlijk wel op mezelf.. maar het commentaar was niet van de lucht...
Nog erger toen ook Bluf op mijn pad kwam .. ik werd voor gek verklaard... maar ach... twee katten twee honden en een zooi vissen ik vind het prima zo.. ze worden goed verzorgd.. merk wel dat sommige mannen het niet zo´n leuke gedachte vinden.. dan ben ik er al klaar mee eerlijk gezegd.. dus vooralsnog geen partner om rekening mee te houden

Abby kwam bij mij en mn moeder in huis omdat ik al jaren had gezeurd om een hond, en mijn moeder toen eindelijk akkoord ging met een klein hondje dat met mij mee zou verhuizen als ik uit huis ging. Zo werd het allemaal mooi afgesproken en daar kwam kleine Abby. Tot het moment waarop ik meer bij mijn vriend was dan thuis en dus maar ging samenwonen.
Abby zou mee, dat was de afspraak. Maar mams was inmiddels zo gewend aan 'haar' hondje, dat ze daar maar is gebleven. maakt op zich ook niet uit, we wonen vlak bij elkaar en ik loop nog 3 keer per dag met Abby.

Yolah is er gekomen omdat mijn vriend eigenlijk wel een hond wou, maar eerst nog even 'rustig wou rondkijken'. Moet je vooral tegen mij zeggen! Ik heel internet afgestruind, alle asielhonden en herplaatsers bekeken. En na toch wel een intensieve zoektocht: Yolah gevonden! Heeft ie dus wel mooi aan mij te danken.

Vriendlief wil er geen hond bij. Ik wel.
Ik merk dat Abby steeds meer mijn moeders hondje wordt. Is niet meer zo op mij gericht als eerst, en waagt het zelfs om me te negeren als mijn moeder haar uitlaat en ik ze toevallig tegenkom! Terwijl ze "vroegah" het gewoon vertikte om met mijn moeder mee te lopen als ik eenmaal in beeld was.
Verder heeft Yolah echt behoefte aan sociaal contact met andere honden in de vorm van spelen. Ze ziet wel andere honden, maar niemand wil met haar spelen. Abby is niet speels, standaard. De honden van mijn vriend zijn ouders zijn te oud (de ene) en een watje (de andere).
Ik merk dat Yolah zo graag contact met andere honden wil, maar niemand laat zijn/haar hond met haar spelen, want dat "durven ze niet aan...". En als ik dan haarfijn uitleg dat Yolah niks doet, hooguit wat lomp spelen, schuiven ze de schuld op hun eigen hond:"Ja maar hij kan af en toe nogal fel uit de hoek komen..." terwijl beide hondjes aan de lijn al blij om elkaar heen stuiteren...
Maar goed, daarom wil ik er dus graag een hond(je) bij. En Wim vindt dat niet nodig en vindt het al veel te vol in huis.

Maar ik win wel. Uiteindelijk...

Frenk schreef:

flatcoat schreef:Hier kwam de eerste hond door mij in huis; mijn partner zag de "noodzaak" er niet zo van in totdat ze er eenmaal was

Hier helemaal hetzelfde

Hier ook hetzelfde!

Ik had Borissie ( langharig teckeltje ) al.

Ik was alleen maar als ik nu nog een hond wil dan komt die er ook gewoon

Alle drie zijn ze dankzij mij bij ons gekomen
Albert had aan eentje ook wel genoeg gehad. Echt bijzonder veel doet hij ook niet met ze Moet het zo'n beetje in drievoud aanvragen

Gio is van Curacao en had daar altijd honden, op hun manier, buiten dus en vooral niet teveel aandacht aan besteden.
Thuis had ik geen hond; vader is allergisch.

Maar ja, ik wilde toch wel graag een hond, dus na veel 'zeuren', overleggen is er dus een hond gekomen, Boomer. En 3 jaar later Benny als herplaatsertje.

Ik doe alles met ze, geef eten, train met Boomer, laat ze uit. Benny is er gekomen omdat die anders in het asiel terecht kwam. Ik heb niet zo'n klik met hem, hij is gekker op Gio. Hij wil ook niet te vaak of te lang wandelen, is bang in de auto en blijft eigenlijk liever op de bank liggen. Dit terwijl Boomer altijd en eeuwig meewil, altijd wil wandelen, altijd wil spelen.

Gio vind de honden grappig, maar ze moeten vooral geen moeite kosten. Dus eten geven, schoon water enzo doet hij niet. Dat ziet hij niet. Uitlaten als ik op mn werk ben minimaal, wel als ik (heel soms) ziek ben.
Komt ook doordat Boomer 3 jaar enig hond is geweest en absoluut niet met iemand anders meeging dan mij, dus Gio had al snel zoiets van; okay, dan niet toch.
Spelen doet Gio wel met, met name, Boomer. Die duikt gewoon bij Gio op bed of op de bank, met zn speelgoed. Benny houdt zich meer op de achtergrond.

Wedstrijden lopen, zoals ik met Boomer doe, vind hij eigenlijk onzin. Hij is dus ook nog niet wezen kijken, behalve 1x 5 min. toen hij mn nichtje kwam brengen.

Door quincy de hond van mijn ouders ( voor mijn gevoel mijn hond , die ik nooit heb kunnen en morgen meenemen)

Wij wouden allebei een hond , maar wisten niet of dat zou kunnen omdat we allbei meer dan fultime werkte. Maar toen quincy na een vakantie logeren bij ons weer terug moest, hadden we het zo zwaar dat we zeker wisten er ''moet'' een hond in ons leven komen. Ik ben toen minder gaan werken en we werken meestal langs elkaar heen.

toen ik mijn partner leerde kennen had hij al 1 hond en ik 2

door mij. Ben opgegroeid met honden en ik wilde er dus ook heel graag weer een.
Thuur vond het best, onder de voorwaarde dat ik de meeste zorg op mij neem. Gaat prima en Thuur is gek op Ameno en andersom.
Nu Thuur al een paar maanden thuis is merk ik trouwens wel dat hij steeds meer dingetjes met Ameno onderneemt, dat vind ik dan wel weer erg leuk om te zien

wij zijn beiden opgegroeid met honden. Toen ik Reinier leerde kennen had hij al een hond. Daarna hebben we een opvanger golden gehad en daarna kwam Odin en al snel Ivan. Ivan is mijn schuld, ik wilde nog een. en coral is ook mijn schuld, tot ik reinier mee nam naar het asiel waar ze zat, makkie. hij wilde haar het liefst meteen meenemen.

Onze eerste hond kocht ik met mijn vorige vriend.
Dus ik had Romeo al toen ik en mijn huidige partner bij elkaar kwamen.
Maar dat was prima, want hij was altijd al gek op Romeo, al voor wij een relatie kregen.
Voor de tweede heb ik hem wel over moeten halen, hij zag het in eerste instantie niet zo zitten, maar nu kan hij niet meer zonder haar

Wilden allebei 5 jaar geleden toen we gingen samen wonen al een hond. Maar niemand kon hem tussen de middag uit laten als wij waren werken. Dus geen hond was ons besluit. Maar het gevoel een hond te willen ging niet weg en bleef kribelen, 1,5 jaar geleden is mijn vriend met zijn ouders aan tafel gaan zitten nogmaals. En toen zei eindelijk zijn moeder (die het de keren dat we het vroegen tegen hield want hun vrijheid etc.) dat vader het zelf moest weten en hij wilde dit graag (moeder werkte toen 5 dagen per week en hij is al jaren afgekeurd, hun hond paar jaar geleden moeten laten inslapen en hij miste het toch wel om met een hond de deur uit te gaan).
Dus toen is Diego gekomen. En nu komt er een 2e bij.

Mijn eerste hond door mijzelf, ik woonde toen alleen en haar heb ik meegenomen toen ik ging samenwonen.
Mijn vriend had ook een hond dus toen hadden wij er twee.
Toen wij hondloos waren (honden ingeslapen, ouderdom) hebben wij ons voorgenomen geen hond meer te nemen.
Wij waren lekker vrij, huis lekker schoon .... ....
Never say never again want ik miste een hond heel erg.
Toen kwam Nilsson dat was meer mijn beslissing maar mijn vriend staat er voor 100% achter en zou hem nu ook voor geen goud willen missen.

Hoe doet iedereen dat toch? Van die meewerkende partners kweken? Als de mijne niet wil, dan wil die ook echt niet hoor, al kom ik met de meest logische argumenten (jij werkt toch 38 uur per week lieverd, IK doe alle honden-dingen wel... ) het werkt gewoon niet...

Volgens mij is de mijne kapot...