Het HondenForum

Voorlopig ons eerste mijlpaaltje gehaald.
Gewoon zittend op de bank, genietend van mijn bakje koffie en een plakje peperkoek kwam ons meisje schuchter van de bank af.
Blijkbaar rook de peperkoek wel heel lekker want madam kwam toch maar even kijken wat ik daar in mijn hand had.
Neusje in de lucht, stapje voor stapje dichterbij.
Deed net of ik haar niet zag, neem nog een slokje koffie en breek nog een stukje peperkoek af.
Zachtjes zeg ik tegen haar " ruikt lekker huh? Oortjes omhoog en kijkt me aan. Langzaam strek ik mijn hand en heel voorzichtig pakt ze het stukje peperkoek aan, om daarna
weer op haar kleedje te gaan zitten/liggen om het op te eten.
Nu had ze al eerder peperkoek (kleine stukjes) gehad en ook opgegeten, maar dit was de eerste keer dat ze zelf kwam kijken en halen.
Dus dat vond ik dan toch wel bijzonder. Kleine stapjes en oh zo fijn om ze te zien.

ingridday schreef:Kleine stapjes en oh zo fijn om ze te zien.

Fijn, hè? En héél goed gedaan! Van jullie allebei.

en daar doe je het voor, wat heerlijk
geniet ervan en wees er ook maar trots op

Inge O schreef:[
terwijl een (totaal) niet gesocialiseerde hond meestal zo goed als niet zal openstaan voor contact omdat alles in de mens hem angst inboezemt en hij de mens gewoon niet kan zien als sociale partner. dan kan je er weinig op rekenen dat je hem steun kan bieden in enge situaties gezien jij veel enger voor bent dan welke situatie dan ook, die moet als het ware volledig gereset worden en dat kan vrees ik veel langer duren.

dan zou je dus zeggen, allereerst aan een vertrouwensband met de mensen om haar heen werken?

Ik heb me bij sien ook wel afgevraagd wat het is geweest, en nu zou ik het nog niet weten. Ze schrok van de gewoonste dingen, en was zo mensenschuw dat ik denk dat ze iig niet goed gesocialiseerd is geweest. Aan de andere kant, de snelheid waarmee ze ging hechten, en vooruit ging in het algemeen was achter af gezien enorm, al moet ik zeggen dat de basis daarvoor bij haar opvangadres was gelegd ( Claudia. )

ingridday schreef:Dus dat vond ik dan toch wel bijzonder. Kleine stapjes en oh zo fijn om ze te zien.

Met kleine stapjes vooruit, kom je uiteindelijk heel ver.

Wat fijn voor jullie!

Oh wat fijn

wat een super stap!

Wat een fijne update! Ik las mee, maar had nog niet de rust om te antwoorden, plus dat er al erg goede tips gegeven waren. Maar fijn om te lezen

Update,

Gaat best goed met Bijou.. Ze is nog bang maar lijkt alsof ze ook wat meer relax periodes heeft.
Gisteren wilde ze mee toen ik naar de toilet moest, ok niet de beste plek misschien om je hond mee naar toe te nemen,
maar wilde het haar ook niet verbieden om overal te gaan kijken.
Tot mijn verbazing ( en blijdschap ) kwam ze in het toilet en duwde haar neusje tegen mijn hand aan.
Heb haar dus rustig aangesproken en achter haar oortjes gekriebeld.
Ze ging rustig zitten en toen rustig liggen. Al die tijd mocht ik haar aanhalen.
Ben toen ook maar iets langer dan normaal blijven zitten gewoon omdat het fijn was haar zo relaxt te zien, en omdat ze zelf kwam voor die aandacht.
Wat mij opgevallen is, is dat als ik niet in de buurt ben ze best wel goed reageert als mijn man haar mee wil nemen voor een wandeling.
Zodra ik nog in de kamer zit, draait ze rondjes rond de tafel en wil echt haar tuigje niet aan. Ze wordt dan helemaal gestrest totdat ik haar tuigje aandoe.
Als ik al boven ben en mijn man gaat het laatste rondje doen gaat ze eigenlijk best wel gemakkelijk de gang in om haar tuigje aan te laten doen.
Zou dat kunnen zijn omdat ik misschien al bezorgd ben dat ze wel de gang in gaat, dus haar onbewust al een signaal geef dat het eng is?
Al met al gaat het stapje voor stapje beter. Ik houd mijn hart vast voor oudjaars avond en hoop dat ze niet al te gestrest door die dagen heen komt.

ingridday schreef:Al met al gaat het stapje voor stapje beter. Ik houd mijn hart vast voor oudjaars avond en hoop dat ze niet al te gestrest door die dagen heen komt.

het zou wel eens ongelooflijk kunnen meevallen. Sien kon in het begin angstig reageren op de gewoonste geluiden, maar vuurwerk doet haar niks, zoals het ons niks doet, noch de andere honden. - Oftewel, met een beetje mazzel, heb je het vooral zelf in de hand ( gaat niet altijd op, natuurlijk. )

Fijn dat het steeds beter gaat. Omstandigheden manipuleren om gewenst gedrag uit te lokken, is slim en goed om te doen

ingridday schreef:Gisteren wilde ze mee toen ik naar de toilet moest, ok niet de beste plek misschien om je hond mee naar toe te nemen,
maar wilde het haar ook niet verbieden om overal te gaan kijken.
Tot mijn verbazing ( en blijdschap ) kwam ze in het toilet en duwde haar neusje tegen mijn hand aan.
Heb haar dus rustig aangesproken en achter haar oortjes gekriebeld.
Ze ging rustig zitten en toen rustig liggen. Al die tijd mocht ik haar aanhalen.
Ben toen ook maar iets langer dan normaal blijven zitten gewoon omdat het fijn was haar zo relaxt te zien, en omdat ze zelf kwam voor die aandacht.

Het zou best eens kunnen zijn dat dit het begin is van een periode dat je o-ver-al gevolgd wordt door haar. Ik vind het namelijk klinken als dat ze heeft besloten dat jij haar steunpunt bent. Mooi begin!
Laat haar jou volgen als ze dat wil. Er gaat een dag komen (en dat kan maanden duren soms) dat je 's avonds naar de wc gaat, de hond de kop even heft om te kijken wat je gaat doen en dan weer gaat liggen. Dat is zo'n dag dat je een klein feestje viert op het toilet

Elke herplaatser die ik gehad heb heeft zo'n periode gehad. Soms duurde het een weekje of zo, soms máánden.

Zou dat kunnen zijn omdat ik misschien al bezorgd ben dat ze wel de gang in gaat, dus haar onbewust al een signaal geef dat het eng is?

Ja, ik denk dat je daar de spijker op z'n kop slaat
Honden pikken de meest subtiele signalen op. Signalen waarvan wij ons niet eens bewust zijn.

Het lijkt me dat je een reuze stap vooruit hebt kunnen zetten en zij ook.

Miranda schreef:

ingridday schreef:Zou dat kunnen zijn omdat ik misschien al bezorgd ben dat ze wel de gang in gaat, dus haar onbewust al een signaal geef dat het eng is?

Ja, ik denk dat je daar de spijker op z'n kop slaat
Honden pikken de meest subtiele signalen op. Signalen waarvan wij ons niet eens bewust zijn.

Houd je dat ook in gedachten voor oud en nieuw?

ingridday schreef:Ik houd mijn hart vast voor oudjaars avond en hoop dat ze niet al te gestrest door die dagen heen komt.

Niet laten merken dus dat je je hart vasthoudt

Phoe, daar gaan we weer.

1 stapje vooruit en dan weer 2 achteruit?.
Madam heeft voor zichzelf besloten om nu maar ergens anders te gaan liggen.
Niet meer in het zicht, maar achter in de kamer waar we haar niet kunnen zien.
Min of meer weggedoken en stilletjes gewoon liggen.
Soms lijkt het wel alsof ze in een zware depressie zit of zo.
Zodra we gaan wandellen dan wordt ze hellemaal blij van haar vriendje als ze die tegen komt.
Staartje gaat zelfs even kwispelen(ze schrikt er zelf van denk ik, lol). Ze mag van mij niet loslopen omdat ik bang ben
haar niet terug te kunnen roepen. haar lijn kan 8 meter dus samen met die hond oplopen en even rare sprongen maken
lukt dan ook wel.
We komen terug thuis, ik doe haar tuigje af, ze krijgt haar eten, en ze gaat weer terug achter in de kamer liggen en laat zich niet meer zien.
Iedereen zegt, doe net of je haar niet ziet, niet praten en niet aankijken.
Nou, dat heeft ze voor zichzelf nu geregeld.
Kan ik haar nu eigenlijk ook niet min of meer "dwingen" om toch weer op haar eerste plekje te laten liggen?
Zodat er soms toch nog wat contact mogelijk is?

ingridday schreef:Kan ik haar nu eigenlijk ook niet min of meer "dwingen" om toch weer op haar eerste plekje te laten liggen?
Zodat er soms toch nog wat contact mogelijk is?

Ik kan me geen precieze voorstelling maken van de situatie. Maar ik zou, eerder dan dwingen, actiever manipuleren.

B.v. als je haar uitgelaten hebt, heb je haar aan de lijn. Dan zou ik haar - het is maar een voorbeeld - meenemen aan de lijn naar de plaats waar ik zit. Daar zou ik haar vertrouwde matje ook neerleggen. Tien tegen een dat ze hier op deze manier niet of nauwelijks angstig op reageert. - dan zit ze dus niet angstig op een meter van je op haar vertrouwde matje. Een volgende stap is dan al snel bedacht.

- Dat is beter dan waar ze nu zit

Terugtrekken/afzonderen zou ik niet toestaan, nee.
Maar vraag je wel af waarom ze dit doet. Wordt ze op die andere plek de hele tijd aangekeken? Lopen jullie daar langs als je opstaat?

Ze word niet actief aangekeken..
Ze lag op de bank ongeveer 3 meter af van de plaats waar ik normaal zit.(is een grote bank zo een met een hoek erin)
Langslopen kwam maar zelden voor, alleen om de lamellen open te doen s' morgens en dicht te doen s' avonds.
Verder eigenlijk niet.
Wat gelukkig wel fijn is, is dat ze goed eet. Laten haar dan ook gewoon rustig haar bakje leegeten en storen haar niet.
Toch zie je vanuit je ooghoeken dat ze je wel in de gaten houd en op haar hoede is voor iedere beweging.
En ja, we weten dat het tijd nodig heeft voor haar om ons te vertrouwen en dat is ook niet erg.
Nu lijkt het net alsof we handig zijn voor haar om uitgelaten te worden en om eten van te krijgen.
Het is gewoon een beetje frustrerend dus iedereen die een hier een idee over heeft hoe het makkelijker voor haar "en ons" maakt
is van harte welkom. En het is fijn om even stoom af te blazen, en misschien een andere aanpak te leren.

Ik zou haar gewoon (ruim) de tijd geven om aan de hele situatie te wennen. Probeer zelf ook om haar iets minder angstvallig in de gaten te houden.

ingridday schreef:Wat gelukkig wel fijn is, is dat ze goed eet. Laten haar dan ook gewoon rustig haar bakje leegeten en storen haar niet..

je hoeft niet te storen, maar als ze goed eet, laat haar dan b.v. op een meter van je eten. Knikker dan af en toe achteloos nog eens wat extra super lekkers in haar bak.

Laat haar van alles en nog wat ervaren in jullie nabijheid, wat positief is.

Als je haar steeds in de gelegenheid stelt te vluchten en af te zonderen, wordt de kans dat ze zich daar steeds prettiger bij gaat voelen steeds groter. Denk ik.

Nawosh schreef:Ik zou haar gewoon (ruim) de tijd geven om aan de hele situatie te wennen. Probeer zelf ook om haar iets minder angstvallig in de gaten te houden.

We houden haar hellemaal niet in de gaten.
Soms denk ik zelf wel eens om wat meer aandacht aan haar te geven omdat ze juist hellemaal vrij van prikkelingen wordt gehouden.

Inge O schreef:zijn er jullie eigenlijk details verteld over hoe ze zich met en rond mensen gedroeg toen ze nog in het buitenland en bij het opvanggezin was?

en op welke basis is ze op haar eerste plekje (op de bank) terechtgekomen, had ze dat zelf gekozen?

In het buitenland was ze in een asiel, daar heeft ze een lange tijd gezeten.
Het opvang gezin heeft ons ook verteld dat ze erg bang is/was.
Dat ze wegkroop voor mannen en meestal onder de tafel lag.
Dat wisten we van te voren.
De bank heeft ze min of meer aangewezen gekregen, in eerste instantie ging ze achter de bank liggen, uit het zicht ook.
Dit was toen ze de eerste dag bij ons was.
We hebben toen haar kussen/kleedje op de bank gelegd en vanaf die tijd was dat eigenlijk haar plekje.
De afgelopen 3 weken heeft ze daar gelegen, geslapen en haar kluifjes of lekkertjes gegeten.
Ineens schiet me te binnen dat eigenlijk vanaf het moment dat de kerstboom opstaat schuin achter dat plekje, ze niet overdag meer op de bank ligt..
Zeker weten doe ik wel dat ze s' nachts daar wel op ligt.
Dus dat zou ze dan toch ook niet doen als ze "bang" is van een kerstboom?

Is ze bang van de lichtjes in de kerstboom misschien?

Zoie schreef:je hoeft niet te storen, maar als ze goed eet, laat haar dan b.v. op een meter van je eten. Knikker dan af en toe achteloos nog eens wat extra super lekkers in haar bak.

Laat haar van alles en nog wat ervaren in jullie nabijheid, wat positief is.

Als je haar steeds in de gelegenheid stelt te vluchten en af te zonderen, wordt de kans dat ze zich daar steeds prettiger bij gaat voelen steeds groter. Denk ik.

Ik vind dit een goede tip.
Dat doe ik ook bij bange opvangers. Ligt eraan hoe bang ze zijn, maar als het gaat voer ik ze in het begin uit de hand of ik ga op mijn hurken zitten en houd de bak vast. Maar de hond moet nog wel op z'n gemak kunnen eten, dus als ze te bang zijn, ga ik de eerste tijd alleen maar dicht in de buurt staan.
Daarnaast probeer ik ze actief te prikkelen om op onderzoek uit te gaan of in mijn buurt te zijn. Ik ga bijvoorbeeld op de grond zitten en een boekje lezen. Ik doe dan helemaal niets als ze uiteindelijk nieuwsgierig dichterbij komen of zelfs aan me gaan snuffelen, dus geef ze gewoon de tijd om mij te onderzoeken. Vaak willen ze aan je gezicht snuffelen en als je dan ineens iets zegt of beweegt, schrikken ze juist weer. Dus ik laat ze dan rustig hun gang gaan.
Wat je ook nog zou kunnen proberen, is de hond in huis een tijdje aan een heupgordel te houden. Ik heb dat zelf nog nooit gedaan, maar voor sommige angstige honden schijnt het supergoed te werken.

Verder zegt angst voor mensen helemaal niets over angst voor vuurwerk, dus ik hoop voor je dat dat mee gaat vallen!