Het HondenForum

Ik merkte gisteren bij Jade dat als ik een heel vrolijk en hoog stemmetje opzette dat ze ineens veel minder bang was, maf beest. Nou ja, als ik haar tijdens het vuurwerk op die manier toch iets af kan leiden, waarom niet. Buiten is een ander verhaal, maar binnen ging dat prima. Op een gegeven moment het gordijn ook even open gedaan, en toen heeft ze ook nog even zitten kijken terwijl ik achterlijke dingen aan het vertellen was met een maffe stem.
Flitsen zijn veel enger dan knallen volgens haar, dus voor mij was dit wel een positief dingetje.

Nani is harstikke bang, dat ga ik echt niet lopen negeren. Ik ga ook niet 'ohh ben jij zielug? Koetsiewoetsie'. Maar ik laat haar wel merken dat ze bij mij steun mag zoeken en dat dat veilig is. En dat werkt, hier. Voor een heel groot deel. Gisterochtend, toen er ineens heel veel knallen kwamen, heb ik een hele tijd bij haar gezeten en haar op haar buik gekriebeld. Zij ging zelf op haar rug liggen bij me, als ik maar kriebelde. Klonken grote knallen, haar pupillen verschoten ook. Maar zolang ik bleef kriebelen bleef ze wel rustig. Ik moest ook nog wel het een en ander doen, maar ze was daarna wel een paar uur rustig. Zonder hulpmiddelen.

Juist bij angst wil ik dat ze bij me komen. Ik los het op of steun ze als ik het niet op kan lossen. De mannen hebben net 2 dagen vooral op schoot gelegen. Ik zeg niet dat ze zielig zijn maar ze mogen bij me liggen en krijgen kriebels. Vinden ze fijn

Ik heb Mica gisterenavond naar de auto gebracht onder mijn jas.. die ging al bibberen toen ik de voordeur opendeed. Ik babbel wat af tegen haar, niks aan de hand joh.. het zijn maar knallen enz enz.
Bij mijn zus heb ik ze op de bank geparkeerd op hun eigen meegebrachte dekentje en ze mogen op schoot kruipen of tegen me aan liggen wanneer ze willen en ik knuffel regelmatig even met ze.
Ik weet eigenlijk niet of dat nou troosten is of steunen, maakt me eigenlijk ook niet uit want vandaag is alles weer gewoon en wil ze ook gewoon weer mee naar buiten. De ellende is weer voorbij.

Maar volgend jaar blijf ik toch maar weer thuis. Vind ik toch prettiger voor ze.

Hylos schreef:Is iets wat je overal leest.

Nu ben ik laatst naar een lezing geweest over hondengedrag en daar werd anders gezegd.

Als je zelf nou ergens verschrikkelijk bang voor bent en je daardoor helemaal lamlendig en angstig voelt.. is het dan eerlijk dat iedereen je zou negeren en geen aandacht aan je zou besteden? Daar wordt je angst toch niet minder van, misschien juist meer?

Wat vinden jullie er van?

Hier een panische hond die geen contact zocht en zelf een plek zocht vele jaren, weg van alles en iedereen die haar oetsjoekoetsjie steun gaven.
Ik was wat harder, geen gepiep geen gezeik. Ik kan er ook gewoon niet tegen dat gemiep om niets. Wil je weg, ga dan maar, hoepel maar op. Langzaam aan werd mijn houding dus blijkbaar wel iets waarin ze zich aan kon optrekken. Want ondanks dat bovenstaande lijkt te zeggen dat het me niets doet deed het me wel wat. Maar ik kan niet paaien. Ik ben wie ik ben. Ik kan stabiel voor je zijn en je kunt je rust vinden bij me, maar niet klooien en miepen. En de laatste tijd als ze het eng vindt of vond ligt ze aan mij voeten, in plaats van in een kast of ergens onder een bed.
Gisteren avond ook de gehele tijd beneden. De wandeling in de ochtend had ik eerst spijt om haar mee te nemen, maar halverwege kwam wel de ontspanning, en ja de angst heb ik genegeerd in het begin. Je wilde mee? Nu niet miepen, klaar en lopen.
In het verleden heb ik haar terug in huis gezet, gewoon klaar met bepaald gedrag. Jij je zo gedragen, prima, terug in huis en dan loop ik verder met de andere hond die geen problemen met dingen heeft. Ik ga niet mee in gedrag van een hond terwijl er echt niets is op een bepaald moment. Anders gezegd eigenlijk, ik moest een ander tekort gaan doen omdat 1 hond zich raar ging gedragen, toen ging bij mij de knop even om. Dan niet, dan blijf je maar thuis. En lullig gezegd, de boodschap was wel een beetje duidelijk, want ineens had ze zoiets van ja maar dit is niet leuk, want dan gaan jullie weer verderop zonder mij
Vandaag wilde ze ook weer niet mee, er waren nog knallen. Een uur later ging de buuf weg naar duin, en dan staat ze te joelen voor de deur dat ze ook mee wil, omdat ze vaak mee mag. Ga maar mee dan, maar dan denk ik wel.. zucht, ze weet echt wel wat ze wil. Happy terug. Net een plasje doen, écht niet
En dan ben ik makkelijk geworden met haar, dan is het zonder woorden klik het lijntje eraan, en even meetrekken en gaan.