Het HondenForum

Mensen met een pacemaker in hun lijf, daar gaat Shima echt een blokje voor om. Ze is vrij gevoelig voor "ongewone dingen" in mensen, zo geeft ze ook wisselende bloedsuikerwaardes aan bij mensen met diabetes, ik denk dat het daarmee te maken heeft. Maar andere dingen zoals lawaai en hoogte deren haar dan weer absoluut niet.

Boomer is nergens bang van, soms wel op zijn hoede, maar als hij het dan bekeken heeft, is het goed.
Juma is heel erg bang van harde geluiden, zoals vuurwerk, brassband e.d. En van de stofzuiger, al valt dat mee ivm haar reactie bij de harde geluiden.

Shima schreef:Mensen met een pacemaker in hun lijf, daar gaat Shima echt een blokje voor om.

Hoe ben je dáár dan achter gekomen?

Rasta schrikt nog wel eens van rammelende vrachtwagens die dicht voorbij komen rijden maar dan haal ik hem iets terug en laat hem naast me lopen en dan is het ook wel goed.
Hij herstelt gelukkig aardig snel maar lawaaiige dingen zijn gewoon niet leuk.
Verder is ie op zijn hoede als er dingen op straat liggen die er gewoon niet horen volgens hem zoals felgekleurde billboards aan lantaarnpalen, meubels die wachten om opgehaald te worden door de kringloop, opengeslagen paraplu's noem maar op, die moeten met grote omzichtigheid benaderd en begromd worden.

Ik heb eens na zitten denken, maar nee volgens mij zijn mijn honden nergens bang voor!

Zappa is bang voor plakband
Het geluid van plakband dat losgetrokken wordt van de rol
Hij vlucht naar de gang.

Had ik al verteld dat ik een muts van een hond heb?

Tot nu toe geen angsten maar mastins zijn redelijk onverstoorbaar

Mies is volgens mij nergens bang voor. Dingen die niet leuk zijn doet ze gewoon net alsof die niet bestaan.

Diem is erg geluidsgevoelig. Clickeren vindt hij niks, eng geluid dat uit je handen komt Opgevoerde brommers zijn ook stom.
Sinds kort ook de afzuigkap bij mijn moeder. Hij is daar vaak en dat ding is jarenlang probleemloos aan geweest. Duurde ook even voordat mijn moeder doorhad waarom hij boven lag na het koken. We hebben met counter conditioning geprobeerd te verhelpen maar dan loopt hij hysterisch heen en weer door huis: Snoepje halen en weer hard wegrennen. Als iemand het gas aanzet komt hij ook direct kijken om als de afzuiger ook aangaat heel hard weg te rennen Nu mag hij in halletje tijdens koken met deur dicht, dan blijft hij rustig liggen en is gelijk hersteld als de afzuigkuip weer uit gaat.
Afzuigkap is bij mij geen probleem, pannen die ik niet optil maar over gasfornuis duw (piept) weer wel.

Soms is het wel handig. Een mobiel in een tas in andere kamer die ik daardoor niet hoor vindt hij irritant. Gaat hij er bij staan wauwelen, of ik dat ding wil laten ophouden

Diesel is eigenlijk nergens bang voor, vuurwerk boeit hem ook totaal niet.
De laatste tijd is hij wel erg op zijn hoede voor herders, omdat hij daarvoor een keer aangevlogen is door een herder. Die was vrij agressief en wilde hem aanvliegen en de riem brak los. Diesel zat dus vast en ik heb hem ook gelijk los gegooid zodat hij weg kon rennen. Hij heeft hem niet echt te pakken gehad gelukkig. Maar Diesel was wel erg geschrokken en was heel hard aan het piepen/janken. Sindsdien houdt hij andere herders die naderen wel in de gaten en gaat hij blaffen. Maar als het ijs gebroken is en hij ziet dat dit wel een leuke hond is gaan ze ook gewoon lekker spelen en is er niets meer aan de hand.

Noah is bang voor bewegende dingen zoals een wip, of van die bouwplaten. Van pups af aan had ze er al moeite mee, ook bruggen vond ze eng. Nu loopt ze wel over bruggen, maar de wip bij behendigheid is en blijft eng.

En Noah is bang voor Berner Sennenhonden Ze is 2x opgejaagd door een groep berners en sinds die tijd vind ze die eng. Net als Rottweilers, daar loopt ze ook blokje voor om. Maar van die berners moet ik altijd lachen, omdat ik altijd alleen maar leuke berners tegen kom.

Toen Peer nog niet zo lang bij ons was, kwam er een x iemand op bezoek, een man op krukken. Hij was echt helemaal van de kaart en was echt niet bereikbaar.
Nog steeds reageert hij op mensen die met een stok lopen of op krukken lopen, maar meestal kan ik hem wel even afleiden.
Verder is het heel raar dat er iemand alleen in het bos loopt, dat vertrouwt hij niet en dan gaat hij soms blaffen als ik het niet voor ben. Maar dit is niet zoals bij mensen met stokken.

Milo is wel bang voor vuurwerk, in huis valt wel mee, maar buiten en vuurpijlen, dan wil hij echt weg.

Klapperende zeilen/vlaggen. Is ook heel logisch, want Mayke is groot geworden met zeilen. En als er wat loopt te klapperen, is het altijd actie of er gaat iets mis. In beide gevallen pikt ze stress of bedrijvigheid op en bemoeial dat ze is, wil ze zich er altijd in mengen en dat is dus precies het moment dat ze zich even gedeisd moest houden. Ik heb met regelmaat haar aan de kant moeten gooien omdat ik met een lier bezig was waar ze dr neus in dreigde te stoppen.
Die klapperende zeilen hebben dus een betekenis gekregen, dus het is niet gelukt om er wat mee te doen.
Nu is ze nog steeds alert op vlaggen bij harde wind of klapperend plastic, maar sinds we niet meer zeilen is het toch minder geworden.

Enzi vindt bruggen eng, huizen waar hij nog nooit eerder geweest is, no way dat hij zomaar naar binnen loopt. Spleten en kieren. Hij kijkt altijd naar de spleet tussen de muur en de bank, dat vindt hij dan heul spannend want je zou er maar eens tussen vallen. Trap lopen vindt hij ook eng.

Nila is tot nu toe nog niet echt bang geweest voor iets. Soms is een situatie wel een spannend, maar meer dan dat ook niet. En ze hersteld daar ook best wel vlot van.

-Lilo- schreef:Och jee, dat is een hele lijst. Vooral voor vreemde mensen, vuurwerk, rinkelende dingen (sleutels, bestek, armbanden, etc.), gemotoriseerd verkeer, in je handen wrijven of klappen, enzovoort enzovoort. Het gekke is wel dat ik haar overal mee naartoe kan nemen. Winkels, vreemde wandelgebieden, vakantie, restaurants, alles. Zolang er maar niemand contact maakt en er geen honden dicht gepasseerd hoeven worden.

Ik moest meteen aan deze denken :

Mijn hond heeft de bijnaam scoobydoo.

Zowiezo zijn onweer/vuurwerk en vooral flitsen, schaduwen en lichtvlekken eng. Ik weet niet of ik dat er ooit nog uit krijg.

Tentzeilen enzo die in de wind waaien zijn ook eng, vooral handig als er een windvlaag is nadat ze de lange lijn waar ze op vakantie aan vast ligt om alles heen gewikkeld heeft. Dan gaat alles ineens aan de wandel. Laatste vakantie begon ze er wel wat aan te wennen.

Verder tsja veel. Veel mannen (mijn vriend heeft ze dan weer nooit eng gevonden), vooral met donkere kleding, de trein, de auto, vuilniszakken, flyball apparaten, fotocamera's, markten, uuh ja veel.

Maar, veel van deze dingen zijn opzich wel te overwinnen voor een (of veel) koek(jes). De trein/auto/bus zijn heel dubbel want die zijn eng maar ze brengen wel altijd leuke dingen. Dus ze gaat er uit zichzelf graag in maar liever beweegt ze als ze er eenmaal inzit niet meer tot we er zijn.

Het is gewoon een echte scoobydoo, een schoolvoorbeeld van slechte socialisatie zeg maar. Maar ook mooi om te zien als ze onverwachts toch weer iets overwonnen heeft.

Perle schreef:

-Lilo- schreef:Och jee, dat is een hele lijst. Vooral voor vreemde mensen, vuurwerk, rinkelende dingen (sleutels, bestek, armbanden, etc.), gemotoriseerd verkeer, in je handen wrijven of klappen, enzovoort enzovoort. Het gekke is wel dat ik haar overal mee naartoe kan nemen. Winkels, vreemde wandelgebieden, vakantie, restaurants, alles. Zolang er maar niemand contact maakt en er geen honden dicht gepasseerd hoeven worden.

Ik moest meteen aan deze denken :

Haha, dat vat het aardig samen ja Overigens kan ik Lola ook gewoon meenemen naar mensen en honden in een ander huis. Niet dat ze dan veel zin in contact heeft, maar het levert geen problemen op.

Frolic schreef:Vriend is eigenlijk nergens écht bang voor, maar wel heel erg op zijn hoede als er plots ergens iets staat of ligt wat er voorheen niet was.
Laatst bijvoorbeeld lag er een afgedankte kerstboom langs het pad en dan loopt hij er wel heel erg onzeker/ gespannen langsheen.

Dit dus.
Nilsson heeft een keer al een dolle staan blaffen naar een sneeuwpop in het bos....die stond er nooit.

Miranda schreef:

Shima schreef:Mensen met een pacemaker in hun lijf, daar gaat Shima echt een blokje voor om.

Hoe ben je dáár dan achter gekomen?

We kregen mensen uit België op bezoek die de Shilohs eens in het echt wilden zien. Shima, die altijd heel makkelijk en vrij was, wilde absoluut niet bij haar in de buurt komen, bij hem was het geen probleem. Later vertelden ze dat zij een pacemaker had, maar het drong toen nog niet echt tot ons door. Na verloop van tijd bleek dat Shima als de dood was als zij in de buurt was. We zijn ook een weekend bij hen op bezoek geweest. Shima was helemaal van slag en liep rond of ze elk moment een pak op haar donder kon krijgen. Buiten wilde ze wel bij hem komen, maar niet bij haar. Toen vertelden ze dat haar pacemaker vervangen moest worden. Dat was het moment dat het tot mij doordrong dat er "iets" met de vrouw was, waar Shima op reageerde.

Gisteren hadden we iemand op bezoek met MS. Shima lag steeds naast haar stoel, terwijl ze normaal meestal in de keuken onder de computertafel gaat liggen. Het valt me steeds vaker op dat ze reageert op mensen waar "iets mee is". Meestal reageert ze op een zorgende manier, maar de pacemaker is natuurlijk een machine in een mensenlijf. Dat begrijpt ze niet, kan ze niets mee, denk ik. Misschien is het mijn interpretatie? Ik denk het eigenlijk niet, het is zo overduidelijk alleen bij die vrouw.

Shima schreef:Gisteren hadden we iemand op bezoek met MS. Shima lag steeds naast haar stoel, terwijl ze normaal meestal in de keuken onder de computertafel gaat liggen. Het valt me steeds vaker op dat ze reageert op mensen waar "iets mee is".

Herkenbaar. Skadi heeft het heel sterk. Cayuga veel minder sterk. Maar als ik in mijn rolstoel zit wordt ik voortdurend geflankeerd door twee zorgzame honden, waar ze anders voor me uit huppelen.
Op mij (en man) reageert Skadi héél zorgzaam. Bij vreemden licht bezorgd. Dan kijkt ze ook voortdurend naar mij, of ik wel weet dat er 'iets' is met die persoon.
Toen man haar meenam naar het revalidatiecentrum waar ik zat ging ze volkómen over de zeik. Dat trok ze totáál niet. Eerst dacht ik dat het aan mij lag, dat ze zo reageerde omdat ik daar verbleef. Maar eenmaal buiten kalmeerde ze heel vlug. En toen man haar weer meenam naar huis was dat prima. Maar AL die zieke en/of gehandicapte mensen bij elkaar, dat trok ze niet.

maar de pacemaker is natuurlijk een machine in een mensenlijf. Dat begrijpt ze niet, kan ze niets mee, denk ik. Misschien is het mijn interpretatie? Ik denk het eigenlijk niet, het is zo overduidelijk alleen bij die vrouw.

Ik denk dat je gelijk hebt, al weet je het pas echt zeker als ze ook zo reageert bij andere mensen met een pacemaker.

van onze 4 honden honden is alleen Stoffer de cairn bang voor ballonnen, vooral dat kraak geluid
en van onweer, dan blijft ze hijgen, het liefst als je ligt te slapen boven op je hoofd!!!

de andere zijn nergens bang voor.....

vaagheid schreef:Het is gewoon een echte scoobydoo, een schoolvoorbeeld van slechte socialisatie zeg maar. Maar ook mooi om te zien als ze onverwachts toch weer iets overwonnen heeft.

Dat vraag ik me af.
Socialisatie speelt vast een rol, maar volgens mij is het veel meer een kwestie van karakter.

Mila heeft een prima socialisatie gehad, maar is gewoon geen held. Dus ook al loopt ze nu wel over bruggetjes heen, ze blijft nieuwe bruggetjes altijd spannend vinden. Ze kan nu dus veel beter omgaan met die angst en zich eroverheen zetten, maar ergens vindt ze het nog steeds best eng.
Anderzijds heb ik veel opvangers gehad die heel jong in een asiel terechtgekomen zijn en nooit wat van de wereld hadden gezien. Bij mij aangekomen werden de meeste nergens echt warm of koud van. Die hadden dus gewoon helemaal geen angstig karakter, en het gebrek aan socialisatie speelde ze nauwelijks parten.

Miranda schreef:

maar de pacemaker is natuurlijk een machine in een mensenlijf. Dat begrijpt ze niet, kan ze niets mee, denk ik. Misschien is het mijn interpretatie? Ik denk het eigenlijk niet, het is zo overduidelijk alleen bij die vrouw.

Ik denk dat je gelijk hebt, al weet je het pas echt zeker als ze ook zo reageert bij andere mensen met een pacemaker.

Die ken ik (gelukkig) niet. Dat overgevoelige is hartverwarmend aan de ene kant, maar ook best een beetje zorgelijk aan de andere kant. Ik moet haar een beetje beschermen voor teveel bezorgdheid voor anderen.

Zanthe is heel anders; die wil bij iedereen aandacht halen, kan haar niet schelen wat er met die mensen aan de hand is. Aandacht wil ze, het liefst zoveel mogelijk en alleen voor haar. Maar die is dan weer doodsbenauwd voor vuurwerk. Dit jaar ging het trouwens best goed door de combinatie Adaptil in het stopcontact, Zylkene over haar eten en even voor 24.00 uur een flink stuk gedroogde runderkophuid. Ze is maar ongeveer 2 of 3 minuten bang geweest toen het vuurwerk echt losbarstte hier.

DeDiana schreef:

vaagheid schreef:Het is gewoon een echte scoobydoo, een schoolvoorbeeld van slechte socialisatie zeg maar. Maar ook mooi om te zien als ze onverwachts toch weer iets overwonnen heeft.

Dat vraag ik me af.
Socialisatie speelt vast een rol, maar volgens mij is het veel meer een kwestie van karakter.

Mila heeft een prima socialisatie gehad, maar is gewoon geen held. Dus ook al loopt ze nu wel over bruggetjes heen, ze blijft nieuwe bruggetjes altijd spannend vinden. Ze kan nu dus veel beter omgaan met die angst en zich eroverheen zetten, maar ergens vindt ze het nog steeds best eng.
Anderzijds heb ik veel opvangers gehad die heel jong in een asiel terechtgekomen zijn en nooit wat van de wereld hadden gezien. Bij mij aangekomen werden de meeste nergens echt warm of koud van. Die hadden dus gewoon helemaal geen angstig karakter, en het gebrek aan socialisatie speelde ze nauwelijks parten.

eens. Luca is ook prima overal mee gesocialiseerd maar vind vreemde ondergronden gewoon eng. Csiva heeft de eerste 4 maanden 0 socialisatie gehad en is nooit bang voor ondergronden ed.

Ik dacht al dat dat zou komen, maar ik wilde er niet mee impliceren dat jullie honden slecht gesocialiseerd zijn hoor.

Grotendeels is het ook karakter natuurlijk, dat wat je over de buitenlanders zegt (dediana) heb ik inderdaad ook gezien. Ik denk dat het een wisselwerking is, Emma heeft een heel nerveus karakter, maar ik denk dat ik het een stuk had kunnen verminderen als ze als jonge pup al in Nederland was geweest. De andere pups uit het nest kwamen eerder bij baasjes en die zijn een stuk vrijer.
Eentje zit er nog in het asiel en daar kunnen ze helemáál niks mee beginnen.

Dusja, als ze goed gesocialiseerd was geweest had ze vast nog wel een nerveus karakter gehad. Maar ik denk toch dat het veel had kunnen schelen met de ernst van de angst zeg maar.

Bij een hond met een open karakter kan je veel makkelijker de slechte socialisatie weer inhalen omdat ze ervoor 'openstaan'.

vaagheid schreef:Ik dacht al dat dat zou komen, maar ik wilde er niet mee impliceren dat jullie honden slecht gesocialiseerd zijn hoor.

Grotendeels is het ook karakter natuurlijk, dat wat je over de buitenlanders zegt (dediana) heb ik inderdaad ook gezien. Ik denk dat het een wisselwerking is, Emma heeft een heel nerveus karakter, maar ik denk dat ik het een stuk had kunnen verminderen als ze als jonge pup al in Nederland was geweest. De andere pups uit het nest kwamen eerder bij baasjes en die zijn een stuk vrijer.
Eentje zit er nog in het asiel en daar kunnen ze helemáál niks mee beginnen.

Dusja, als ze goed gesocialiseerd was geweest had ze vast nog wel een nerveus karakter gehad. Maar ik denk toch dat het veel had kunnen schelen met de ernst van de angst zeg maar.

Bij een hond met een open karakter kan je veel makkelijker de slechte socialisatie weer inhalen omdat ze ervoor 'openstaan'.

Helemaal eens, ik denk ook dat het beide een rol speelt.
Met een goede socialisatie kun je best wat ondervangen. En ik denk ook zeker dat een gevoelig hondje als Mila zonder goede socialisatie nu een enorme angsthaas was geweest. Terwijl nu goed met haar angsten te leven is: sommige zijn verdwenen of flink verminderd (vanzelf of door training), andere kan ze veel beter mee omgaan en zich overheen zetten.
Het is echter wel frappant om dan sommige opvangers te zien die nooit meer hebben gekend dan een asiel en die eigenlijk nergens van onder de indruk zijn.

Elmo is alleen echt bang voor de da Zo ontzettend sneu om een hele stoere hond, zo bang te zien die probeert om bij mij in de nek te klimmen

DeDiana schreef: Helemaal eens, ik denk ook dat het beide een rol speelt.
Met een goede socialisatie kun je best wat ondervangen. En ik denk ook zeker dat een gevoelig hondje als Mila zonder goede socialisatie nu een enorme angsthaas was geweest. Terwijl nu goed met haar angsten te leven is: sommige zijn verdwenen of flink verminderd (vanzelf of door training), andere kan ze veel beter mee omgaan en zich overheen zetten.
Het is echter wel frappant om dan sommige opvangers te zien die nooit meer hebben gekend dan een asiel en die eigenlijk nergens van onder de indruk zijn.

Zo bedoelde ik dat inderdaad.
De probleemloze buitenlanders daar verbaas ik me ook vaak over, in dat asiel waar mijn hond vandaan komt zitten er ook een aantal die al 4-5 jaren, soms meer, in het asiel zitten en op de filmpjes is dat dan niet terug te zien. Nog net zo enthousiast en mensgericht. Vreemd genoeg is er dan weer weinig belangstelling voor en worden er vaker 'verlegen' honden (die in nederland ineens een enorme klap krijgen) naar hier gebracht.

Maar goed, ik denk dat het ook meetelt wat de ervaringen zijn van zo'n hond in de belangrijkste socialisatie fase zeg maar. Er zitten ook behoorlijk brutale zwervers tussen, én ontzettend angstige. De moeder van emma was zo'n ontzettend angstige (meerdere keren geprobeerd te vangen maar nooit gelukt) en ik denk dat dat nóg eens extra dat zenuwachtige gedoe heeft aangewakkerd. Tot haar 4e maand ongeveer is dat de leermeester (juf ) geweest en alle pups in het nest waren (waarschijnlijk daardoor) angstig. Bij de pups die snel geadopteerd werden is dat grotendeels weer snel hersteld, maar Emma kwam pas in Nederland toen ze al minstens een half jaar oud was. Die mensen in het asiel hebben zo'n 300 honden te verzorgen dus dan heb je geen tijd om de pups goed te socialiseren (of in dit geval schade herstellen en dat is nog meer werk).
De 'hondentaal' heeft ze dan wel weer heel goed ontwikkeld, dat is geen enkel probleem. Alleen honden die door blijven drammen als zij al 380 miljoen keer aan heeft gegeven geen zin te hebben in dat gedram krijgen een boze arghghhllmbrl.

vaagheid schreef:

DeDiana schreef: Helemaal eens, ik denk ook dat het beide een rol speelt.
Met een goede socialisatie kun je best wat ondervangen. En ik denk ook zeker dat een gevoelig hondje als Mila zonder goede socialisatie nu een enorme angsthaas was geweest. Terwijl nu goed met haar angsten te leven is: sommige zijn verdwenen of flink verminderd (vanzelf of door training), andere kan ze veel beter mee omgaan en zich overheen zetten.
Het is echter wel frappant om dan sommige opvangers te zien die nooit meer hebben gekend dan een asiel en die eigenlijk nergens van onder de indruk zijn.

Zo bedoelde ik dat inderdaad.
De probleemloze buitenlanders daar verbaas ik me ook vaak over, in dat asiel waar mijn hond vandaan komt zitten er ook een aantal die al 4-5 jaren, soms meer, in het asiel zitten en op de filmpjes is dat dan niet terug te zien. Nog net zo enthousiast en mensgericht. Vreemd genoeg is er dan weer weinig belangstelling voor en worden er vaker 'verlegen' honden (die in nederland ineens een enorme klap krijgen) naar hier gebracht.

Dat ligt volledig aan de stichting. De stichting waar ik vrijwilliger voor ben haalt eigenlijk alleen honden naar Nederland waarvan verwacht wordt dat er geen aanpassingsproblemen zullen zijn, en dat komt dan ook weinig voor bij onze honden. De honden die hier geplaatst worden, zijn in de meeste gevallen al als pup in het asiel beland en hebben daardoor geen traumatische ervaringen door slechte behandeling. De honden die getraumatiseerd zijn, hoe zielig ook, daar richten we ons niet op en worden in het asiel zo goed mogelijk verzorgd, mede door het geld wat door de herplaatste honden wordt opgebracht.
Andere stichtingen richten zich meer op de zielige verhalen en hoe nobel ook - ik vind het geen doen om een afgebeulde galgo te herplaatsen in een land vol nieuwe indrukken waar hij jaren voor nodig heeft om een stabiele hond te worden, àls dat al gebeurt.
Heel af en toe is er een hond bij die zich vrij en probleemloos in het asiel gedroeg, maar die na het transport toch de weg kwijt is. Maar dat gebeurt maar heel weinig en die honden knappen meestal toch op wanneer ze terug komen naar de stichting en in de opvang komen bij een persoon die genoeg structuur en duidelijkheid biedt en bij een andere hond die zeker en stabiel is. Veel adoptanten hebben niet door dat ze het gedrag enorm versterken door het heel zielig te vinden en op eieren te lopen, en daardoor de hond te weinig sturing geven wat de onzekerheid aanwakkert.

Ik begin ook te denken dat het socialiseren hier enorm overschat wordt. Ik moet nu ook aan de moeder van mijn hond denken, die eigenlijk nooit het erf afkomt. Dat is ook een heel vrije hond en ik kan me niet voorstellen dat die ineens zou flippen als ze op een markt, kermis of schoolplein beland.

Denk dat het zowiezo aan de hond ligt, als je een type hond hebt (zeg typische vrolijke lab) die niet snel ergens van opkijkt dan hoef je inderdaad ook niet zo snel bang te zijn dat ie van iets onbekends een probleem gaat maken. Bij een onzekere hond denk ik dat het wel degelijk kan helpen, niet dat ze perse elk dier uit de dierentuin gezien moeten hebben als het ware , maar meer dat ze al vroeg leren hoe om te gaan met enge voorwerpen/situaties.

Verder had ik het inderdaad over de stichting waar mijn hond vandaan komt, daarvan komt er nog wel eens wat langs waarvan ik denk; moest die nou echt gered worden en waarom moet dat nou weer naar nederland komen. Ze bedoelen het goed, ze hebben het 'elk dier verdient een kans idee' zeg maar. Of elk dier gelukkig wordt van een leven in zo'n druk land.. Ik weet het niet. Misschien uiteindelijk wel maar is het al die jaren stress (van baas en hond) waard..
Ik denk dat ze me ook zo de broer van mijn hond mee zouden geven maar daar moet je volgens mij helemaal niet aan willen beginnen.. Misschien veraf op een boerderij met een grote goed omheinde tuin en wat andere honden waar het dier niets moet en hoeft bij iemand die er helemaal niks van verwacht of wil .
Maar goed dat is verder niet om de stichting af te kraken of wat dan ook, het zijn hartstikke lieve mensen die keihard werken. Het is gewoon een meningsverschil denk ik. En het is ook een beetje je eigen verantwoordelijkheid, ff nadenken of je wel echt een scoobydoo in huis wil (want die is 'zieliger') als je eigenlijk gewoon een leuke 'gezinshond' wil.
Uiteindelijk ben ik gek op mijn scoobydoo hoor, maar ik begin er niet weer aan (een hele angstige). En dan kreeg ik haar in huis toen ze eigenlijk de ergste angst al achter de rug had (door de opvang voor mij).

Verder is het offtopic geloof ik, sorry, weet niet of ze dat hier heel erg vinden.

Nee dat is hier niet erg

Hier is de vliegemepper een doodeng ding.