Het HondenForum

Toen ik alleen Rasta nog had ben ik wel eens gestruikeld over een ongelijke stoeptegel of dat ik mijn voeten niet goed optilde en dan bafff.
Hij sprong dan eerst verschrikt opzij maar kwam dan bij me staan kijken of alles goed was en als we dan verder liepen dan kleefde hij vast tegen me aan totdat hij zeker wist dat alles goed was

Nanna schreef:De mijne gaan zwaar geïnteresseerd aan een gevallen eikenblad staan ruiken waar een ree overheen gepist heeft.
Het zal ze jeuken, dus
Maar puntje bij paaltje heb ik dat toch liever dan zo'n joekel die je gaat staan verdedigen. Als de nood aan de man komt heb ik toch graag dat een lekkere ambulancebroeder mij even reanimeert zonder dat daar een grauwende Cujo de weg staat te versperren.

hahaha Gol interesseerde het ook geen reet toen ik mijn enkel had verstuikt en in een greppel lag. Die ging gewoon door waar ze mee bezig was, hier wat snuffelen, daar wat snuffelen. Blijf maar lekker liggen hoor!

Niet meer meegemaakt dan een paar keer op een pad in het park gestruikeld over een stom gat in het pad. Was nog met Tirsa en ze kwam wel altijd bij me staan tot ik weer op de voet was, dat was het dan wel.Oh, wacht, Lotje heeft me een keer omver getrokken bij de vijver, die ging gewoon door met plonsen in de vijver en kwam op schoot dus toen ik daar op de grond zat

Ik ben eens geklapt toen ik met m'n ogen zat. Liep met één hondje en ging enorm onderuit. En vervolgens stond dat hondje over me heen en liet er niemand bij
Uiteindelijk was ik er weer bij en zei ik tegen haar dat het goed was, en toen stapte ze met wat gemor toch opzij, zodat ze me konden oprapen.
Dus of ik er nou wat aan had weet ik niet zo eigenlijk, maar het was wel lief bedoeld

Izzie schrikt en komt dan kijken hoe het met me is. Mocht ik op dat moment toevallig vloeken als een bootwerker (van de schrik, ik ben eigenlijk best beschaafd ) dan vindt ze dat eng en wordt ze bang. En zit ik me op de grond behalve lullig ook nog schuldig te voelen

Mijn vorige hond heeft mij flinke krassen in mijn nek gegeven, toen ik was flauwgevallen op weg naar het toilet in de nacht. Denk dat hij mij tot leven wou wekken. Een van mijn huidige kwam bij mij liggen toen ik in het bos was gestruikeld over een tak, de andere liepen gewoon door...

Het had gevroren en ik liep met Nelle op de dijk en gleed uit met mijn knie op een bevroren mollenhoop au, Nelle slubberde eerst mijn gezicht af, en ging stijf naast mij staan, ideaal ik heb me aan haar opgetrokken en ben langzaam naar huis gelopen.

Aan die van mij heb ik denk ik echt helemaal niks. De een gaat vrolijk op zoek naar een hond of kind om mee te spelen en de ander gaat op zoek naar een hond om erachteraan te jagen.

Van mijn huidige roedel weet ik het niet, gelukkig ben ik niet zo onhandig om vaak te vallen. Maar van mijn vorige roedel weet ik wel dat het nou niet bepaald uit klassieke Lassies bestond.
In het laatste jaar van mijn leven kreeg mijn man zware epileptische aanvallen. Toen ze vaker voorkwamen, mocht hij natuurlijk de honden niet meer (alleen) uitlaten, maar voor we dat wisten, had hij tijdens het uitlaten een keer een aanval gekregen en is vervolgens met zijn gezicht naar beneden in de sloot naast de weg terecht gekomen.
Godzijdank bleek er een wandelend stel aan te komen (nota bene op een weg waar als je mazzel hebt eens in het uur iemand fietst of wandelt) die het raar vonden dat er vier collies kennelijk zonder eigenaar belangstellend naar de sloot aan het kijken waren. Toen ze dichterbij kwamen zagen ze mijn man daar drijven.
De man is toen zonder te aarzelen de sloot in gesprongen en heeft mijn man eruit getrokken. En mijn lieve honden hebben dat allemaal geïnteresseerd aangekeken maar hebben geen poot uitgestoken.
Mijn man heeft overigens nog twee dagen in coma gelegen voor hij weer tot bewustzijn kwam.

lieke schreef:Van mijn huidige roedel weet ik het niet, gelukkig ben ik niet zo onhandig om vaak te vallen. Maar van mijn vorige roedel weet ik wel dat het nou niet bepaald uit klassieke Lassies bestond.
In het laatste jaar van mijn leven kreeg mijn man zware epileptische aanvallen. Toen ze vaker voorkwamen, mocht hij natuurlijk de honden niet meer (alleen) uitlaten, maar voor we dat wisten, had hij tijdens het uitlaten een keer een aanval gekregen en is vervolgens met zijn gezicht naar beneden in de sloot naast de weg terecht gekomen.
Godzijdank bleek er een wandelend stel aan te komen (nota bene op een weg waar als je mazzel hebt eens in het uur iemand fietst of wandelt) die het raar vonden dat er vier collies kennelijk zonder eigenaar belangstellend naar de sloot aan het kijken waren. Toen ze dichterbij kwamen zagen ze mijn man daar drijven.
De man is toen zonder te aarzelen de sloot in gesprongen en heeft mijn man eruit getrokken. En mijn lieve honden hebben dat allemaal geïnteresseerd aangekeken maar hebben geen poot uitgestoken.
Mijn man heeft overigens nog twee dagen in coma gelegen voor hij weer tot bewustzijn kwam.

ook een heftig verhaal zeg in ieder geval hebben de hondjes dan toch passief bijgedragen aan de reddingsoperatie!

lucie schreef:

lieke schreef:Van mijn huidige roedel weet ik het niet, gelukkig ben ik niet zo onhandig om vaak te vallen. Maar van mijn vorige roedel weet ik wel dat het nou niet bepaald uit klassieke Lassies bestond.
In het laatste jaar van mijn leven kreeg mijn man zware epileptische aanvallen. Toen ze vaker voorkwamen, mocht hij natuurlijk de honden niet meer (alleen) uitlaten, maar voor we dat wisten, had hij tijdens het uitlaten een keer een aanval gekregen en is vervolgens met zijn gezicht naar beneden in de sloot naast de weg terecht gekomen.
Godzijdank bleek er een wandelend stel aan te komen (nota bene op een weg waar als je mazzel hebt eens in het uur iemand fietst of wandelt) die het raar vonden dat er vier collies kennelijk zonder eigenaar belangstellend naar de sloot aan het kijken waren. Toen ze dichterbij kwamen zagen ze mijn man daar drijven.
De man is toen zonder te aarzelen de sloot in gesprongen en heeft mijn man eruit getrokken. En mijn lieve honden hebben dat allemaal geïnteresseerd aangekeken maar hebben geen poot uitgestoken.
Mijn man heeft overigens nog twee dagen in coma gelegen voor hij weer tot bewustzijn kwam.

ook een heftig verhaal zeg in ieder geval hebben de hondjes dan toch passief bijgedragen aan de reddingsoperatie!

Pfff, mijn collies hebben dus bewezen dat het klassieke verhaal van Timmie die door Lassie uit de put wordt gered, een absoluut kulverhaal is.

JBK schreef:Ik heb er hier dan 3 die denken; gezellig!!!

Haha! Hier ook, ben ik bang...

lieke schreef:Van mijn huidige roedel weet ik het niet, gelukkig ben ik niet zo onhandig om vaak te vallen. Maar van mijn vorige roedel weet ik wel dat het nou niet bepaald uit klassieke Lassies bestond.
In het laatste jaar van mijn leven kreeg mijn man zware epileptische aanvallen. Toen ze vaker voorkwamen, mocht hij natuurlijk de honden niet meer (alleen) uitlaten, maar voor we dat wisten, had hij tijdens het uitlaten een keer een aanval gekregen en is vervolgens met zijn gezicht naar beneden in de sloot naast de weg terecht gekomen.
Godzijdank bleek er een wandelend stel aan te komen (nota bene op een weg waar als je mazzel hebt eens in het uur iemand fietst of wandelt) die het raar vonden dat er vier collies kennelijk zonder eigenaar belangstellend naar de sloot aan het kijken waren. Toen ze dichterbij kwamen zagen ze mijn man daar drijven.
De man is toen zonder te aarzelen de sloot in gesprongen en heeft mijn man eruit getrokken. En mijn lieve honden hebben dat allemaal geïnteresseerd aangekeken maar hebben geen poot uitgestoken.
Mijn man heeft overigens nog twee dagen in coma gelegen voor hij weer tot bewustzijn kwam.

pioenroos schreef:

lieke schreef:Van mijn huidige roedel weet ik het niet, gelukkig ben ik niet zo onhandig om vaak te vallen. Maar van mijn vorige roedel weet ik wel dat het nou niet bepaald uit klassieke Lassies bestond.
In het laatste jaar van mijn leven kreeg mijn man zware epileptische aanvallen. Toen ze vaker voorkwamen, mocht hij natuurlijk de honden niet meer (alleen) uitlaten, maar voor we dat wisten, had hij tijdens het uitlaten een keer een aanval gekregen en is vervolgens met zijn gezicht naar beneden in de sloot naast de weg terecht gekomen.
Godzijdank bleek er een wandelend stel aan te komen (nota bene op een weg waar als je mazzel hebt eens in het uur iemand fietst of wandelt) die het raar vonden dat er vier collies kennelijk zonder eigenaar belangstellend naar de sloot aan het kijken waren. Toen ze dichterbij kwamen zagen ze mijn man daar drijven.
De man is toen zonder te aarzelen de sloot in gesprongen en heeft mijn man eruit getrokken. En mijn lieve honden hebben dat allemaal geïnteresseerd aangekeken maar hebben geen poot uitgestoken.
Mijn man heeft overigens nog twee dagen in coma gelegen voor hij weer tot bewustzijn kwam.

Zíjn leven.

Zou overigens wel mooi zijn om iedere keer (middels een séance?) na mijn dood toch nog te reageren op interessante topics op het HF. Komen jullie nooit van me af.

Een paar jaar geleden liep ik op de hei,langs de rand van het bos en opeens WOEF! mn gele labrador had iets gevonden in de struiken. Niks bijzonders op zich voor een lab maar dit keer wel: Een scootmobiel,op zn kop en er staken 2 voeten uit:de bestuurder zat er nog op!
Er hing een zuurstofflesje los ,en er lag een lege vieux fles op de grond,waarschijnlijk wilde meneer er een eind aan maken.Hij was bewusteloos.
Ik belde 112 ,die hielden mij aan de praat en al die tijd bleef mn lab dicht bij me en af en toe keek hij even bezorgd naar de meneer op de grond.

Toen de ambulance kwam en meneer in was geladen,kreeg hij nog een compliment van een broeder. Toen ging hij opeens van gekkigheid een rondje rennen

De politie agent heeft me savonds nog gebeld, het was ook niet niks zoiets te vinden he,en als Cody ,mn lab hem niet had gevonden was meneer heel erg waarschijnlijk dood gegaan daar in het bos.Erg he.
En of ik nog contact wilde met die man,hij was nu toch wel blij dat ie er nog was. Maar daar had ik geen behoefte aan;als het goed gaat dan is het voor mij ook goed zei ik.

Ik had destijds ook een boerenfox,maar helaas kan ik die niet in dit verhaal vermelden,die was elders druk.Minding his own bussines !

Toen ik Maylo nog niet zo lang had heeft hij me zelf onderuit gelopen. Ging ik ff mooi gestrekt achterover. Bamm op me ellebogen en stuitje. Heb nog heel hard geroepen 'En bedankt Maylooo'!! Die rende tijdens het omkijken nog even door, want ja hij was druk aan het spelen. In een have seconde dacht ik nog even heel gemeen dat ie maar met ze bek ergens tegen aan moest lopen(als hij niet op zit te letten loopt hij letterlijk overal tegen aan).

Voor de rest is het nooit voorgekomen, dus weet niet wat hij nu zou doen en wat Izzy zou doen. Als ik me nu stoot in huis dan kijken ze me wat verbaast aan, maar denk voornamelijk dat dit door me scheldpartijen komt, of me rare huppelde als het me teen is.

Als ik Kai aan de flex zou hebben die achter hem aan stuitert, rent hij in paniek weg.
anders zal hij bij me blijven zitten.

Iris123 schreef:Valpartij met verstuikte enkel in het bos, Timon kwam kijken waar ik bleef en ging weer zijn gang. Terwijl ik nauwelijks kon lopen maar wel naar huis terug moest,vond hij het erg hinderlijk dat ik niet lekker doorliep en liet me dat duidelijk merken......

Ja erg he! Gol vond ook dat ik moest doorlopen toen ik mezelf eindelijk overeind gehesen had
Waardeloze kuthulphond riep ik haar nog na

Oooh, het is misschien heel erg, maar ik lig me te bescheuren.

maart schreef:Verder eens sit ups willen doen in de huiskamer. Het moment dat ik er aan begon, viel Ds me aan, dus hopelijk kom ik nooit ten val bij die

Dat had ik in het begin met Finn, met behendigheid klapte ik achterover net toen hij uit de tunnel enthousiast op me af kwam voor de beloning (bijtrol). Ik klap achterover en hij in zijn snelheid kwam dus boven me te staan, toen was hij ineens niet vriendelijk
Ik was niet knock out gelukkig en kon hem met een beenbeweging van mij afduwen en stond vliegensvlug op. Daarna heeft hij zoiets overigens nooit meer geflikt.

Toen ik een klapper op een brugdeel maakte (gleed uit) en ik een behoorlijke wond op mijn scheenbeen had, kwamen de twee herders van destijds direct terug zonder dat ik hoefde te roepen. Ze bleven allebei toen ook heel braaf aan weerskanten van me lopen en ik kon op Bluf steunen, het deed me een partij zeer.. Zo waren ze dan ook weer wel

lieke schreef:

Pfff, mijn collies hebben dus bewezen dat het klassieke verhaal van Timmie die door Lassie uit de put wordt gered, een absoluut kulverhaal is.

maart schreef:

lieke schreef:

Pfff, mijn collies hebben dus bewezen dat het klassieke verhaal van Timmie die door Lassie uit de put wordt gered, een absoluut kulverhaal is.

Gelukkig is Lyndie te dom om zulks te concipiëren en Maggie (als kruising collie x duitse herder) te braaf maar wat betreft Abby... mmm, daar moet ik nog even over nadenken.
Ze is er slim genoeg voor. En zo wild op voer dat ik haar er wel voor aanzie als ze een kind ziet met een broodje in de knuistjes.

Ik heb het nog nooit meegemaakt maar ik vermoed dat mijn honden zo reageren als die van Tara:

Tara schreef:Ik was laatst bij de Ninglinspo aan de wandel met Meneer Taar en de meiden. Het ging heel lang goed, maar ineens gleed mijn voet weg, en viel ik op mijn knie. Ceetje liep vlak voor mij, en die schrok nogal van het feit dat twee kubieke meter massief achter haar ter aarde stortte, dus die sprong met een heel rare, schelle kreet weg. Maar ze kwam vervolgens wel meteen kwispelend en kusjes gevend kijken of alles in orde was met vrouwtje. De anderen stonden er een beetje meewarig bij te kijken, kon vrouwtje niet uitkijken?

Waarbij Dalí als Ceetje is, en Zorro als de rest van de roedel.
Als het langer zou duren zou Zorro denk ik wel bij me komen liggen op zijn rug, zodat ik zijn buikje kan aaien, en me porren als ik niet genoeg zou dooraaien

Een valpartij zou ik zo even niet weten.
Wel reageren alle honden hetzelfde op een epileptisch insult, strak tegen me aan zitten/liggen en mijn gezicht likken zodra ik weer een beetje bij begin te komen.

Ayleen raakt dan een beetje in paniek, 'ooooohhh wat moet ik nu ddooeennn'. Je hebt helemaal níks aan haar (hoezo Goldens als hulphond?). Hoop wel dat ze mij niet gaat verdedigen, zou daar echt niet op zitten te wachten.

Navajo pakt de bal en gaat bovenop mij zitten: "aai mij" "aai mij" "oh daar lekkere kriebel" of hij gaat opzoek naar iets waar hij achteraan kan rennen. Ja hij zou uiteindelijk wel bij mij blijven maar dat is dan echt vanuit het idee dat ik laag bij de grond ben en hem makkelijker kan kriebelen waar hij dat nodig vind.

Toen ik 2 jaar geleden op vakantie onderuit ging en m'n enkel brak bleef ze eerst een tijdje bij me zitten. Het duurde een paar uur voordat de hulpdiensten ter plaatse waren en tegen die tijd was ze al lang aan het scharrelen, ze vond het maar stom dat we niet verder gingen. De hulpdiensten vond ze dan weer heel gezellig, maar ze kwam wel elke keer even een tikje geven met haar neus tegen mijn hand terwijl ik op de brancard het bos uit gehesen werd

Nooit meegemaakt, maar Luna zou denk ik zenuwachtig worden. Onrustig rond mij drentelen, piepen, eventueel een schel blafje. Op hulp hoef ik denk ik niet te rekenen

En als er een bal in het spel was zou ze waarschijnlijk net zoals Skadi eerst de bal halen. Niet in het kader van prioriteiten hoor, maar gewoon omdat ze nog niet door heeft dat ik op m'n bek ben gegaan. Eerst oog voor de bal en pas als je hem hebt bedenken dat je ook een baasje hebt

Ik weet het niet, maar ik vermoed dat Puchu even schrikt van de kreet en de val, maar daarna wel bij me blijft.

Wel heb ik ooit mijn vinger gebroken en viel daarna flauw (haha, erg handig, ik weet precies wanneer iets wel of niet gebroken is, want ik ga gewoon van mijn stokje ) en mijn toenmalige (eerste) hond Nouschka, kwam direct tegen me aanzitten en bleef daar totdat ik bijkwam. Dat weet ik omdat mijn ex-man er toen bij was en die dat dus vertelde.