Het HondenForum

Iets verlaat vanwege alle drukte met de feestdagen, maar wilde nog even laten weten hoe het is gegaan!

Er zit echt verbetering in tijdens de puppycursus. Ik denk dat er maximaal 2 tot 3 blaf-momenten geweest zijn, maar het was geen totale paniek en gejank, puur een paar blaffen uit frustratie. Steeds beloond wanneer hij op zijn kleedje lag of zit. Ook reageerde hij goed op de oefeningetjes tussendoor (vooral degene waarbij hij mocht lopen) en deed hij alles uberhaupt met wat meer plezier, zo leek het. Halverwege de les kreeg hij het even te kwaad, maar toen ben ik even met hem naar buiten gegaan (met slecht weer hebben we binnen in een grote zaal les) en toen zat er een grote boodschap dwars. Daarna weer naar binnen met een frisse start was hij meteen weer een stuk rustiger en had hij meer aandacht voor de baas. Ben onwijs trots op hem en vind het super fijn dat deze methodes, hoe simpel ze op het eerste gezicht ook lijken, zo goed helpen.
Op naar de volgende keer.

@duitse herder; Je merkt echt verschil als ze wat te doen hebben. Het koekjes zoeken vind die van ons inderdaad ook helemaal geweldig!

Nu heb ik wel nog een ander 'gekkigheidje'. Sinds twee dagen blaft Mylo naar (zo goed als alle) voorbijgangers, hardlopers en fietsers die we tegen komen met wandelen. Er is niets geks gebeurt in de periode daarvoor wat naar mijn mening daar een aanleiding toe heeft gegeven. Het enige wat ik kan bedenken is dat hij zich ineens een stuk zelfverzekerder voelt. In een losloopgebied hier in de buurt wandelt hij lekker los met ons mee. dit gaat altijd hartstikke goed en hij loopt netjes mee. Voorheen liep hij met een boogje om voorbijgangers heen of bleef wat achter ons hangen. Nu blijft hij eventjes staan en lijkt hij zich te 'fixeren' op de mensen die ons tegemoed komen lopen, neemt vervolgens een sprint en rent al blaffend op de mensen af. Het is een leuk bolletje wol om te zien, maar hij word steeds groter en ik zie aan de mensen dat ze oprecht schrikken en hier niet van gediend zijn. (logisch, ik zou het zelf ook niet waarderen!) Hardlopers zijn helemaal feest, daar rent hij dan ook nog een poosje achteraan. Fietsers ook. Mensen die een hond mee hebben komen er goed van af, dan gaat alle aandacht naar de andere hond, gaan ze spelen en vergeet hij te blaffen oid.
Aan de lijn vertoond hij dit gedrag helaas nu ook. Hij probeert op de mensen af te rennen, wat resulteert in een hangende hond in de lijn die blaft naar de voorbijganger...

Hebben jullie hier ideeen over hoe ik dit het beste kan voorkomen? Ik las in een ouder topic een methode waarbij je, wanneer je ziet dat de hond zich focust op de voorbijganger, je een stukje rodi worst voor zn neus houd of voor hem op de grond gooit. Zodat hij de voorbijgangers etc met iets positiefs gaat associeren. Is dit een methode waar jullie goede ervaringen mee hebben? Ik ben heel benieuwd. Hem te corrigeren door hem een rukje aan de riem te geven of een ferme Uhhuhh of foei heeft geen resultaat. Ook een commando vragen op dat moment niet, want hij heeft gewoonweg geen aandacht voor je.

Pupjes.... je hebt er je handen vol aan. Maar och wat zijn ze toch lief en wat weten ze je toch weer in te pakken!

Grappig, als ik je verhaal zo lees, had het over mijn stabij Mayke kunnen gaan. Die was als pup bloedirritant, veeleisend, dwingend met dr geblaf. Bij het minste of geringste helemaal overprikkels en onbereikbaar. Al met al heb ik zeker geen heimwee naar de puppy tijd

Ik ben met cursussen gestopt want we hadden er totaal geen lol in. Toen ze 8 maanden was, zijn we ingestapt in de tweede gehoorzaamheidscursus (de eerste hebben we overgeslagen want ik zat in tussentijd thuis ook niet stil met dr) en toen was ze ineens een hele fijne hond om mee te trainen.

Nu is ze 3 en de fijnste hond die ik me had kunnen wensen. Nog steeds 'een hele persoonlijkheid' maar op een positieve manier. Nouja, de strekking van mijn verhaal, houd moed! En maak je niet te ongerust over de dingen die nu niet goed gaan.

Paisley schreef:Grappig, als ik je verhaal zo lees, had het over mijn stabij Mayke kunnen gaan. Die was als pup bloedirritant, veeleisend, dwingend met dr geblaf. Bij het minste of geringste helemaal overprikkels en onbereikbaar. Al met al heb ik zeker geen heimwee naar de puppy tijd

Ik ben met cursussen gestopt want we hadden er totaal geen lol in. Toen ze 8 maanden was, zijn we ingestapt in de tweede gehoorzaamheidscursus (de eerste hebben we overgeslagen want ik zat in tussentijd thuis ook niet stil met dr) en toen was ze ineens een hele fijne hond om mee te trainen.

Nu is ze 3 en de fijnste hond die ik me had kunnen wensen. Nog steeds 'een hele persoonlijkheid' maar op een positieve manier. Nouja, de strekking van mijn verhaal, houd moed! En maak je niet te ongerust over de dingen die nu niet goed gaan.

Grappig om te horen, er is nog hoop haha
En ja, moet me ook niet te ongerust maken, maar dat gaat verdacht snel! Je wil nou eenmaal alles goed doen en soms heb je het gevoel dat je, ondanks dat je zo verschrikkelijk je best doet, toch alles even verkeerd gaat of je alles verkeerd doet.
Dank!

Over het aanblaffen, in de lijn hangen en afleiden: mijn ervaring is dat het hierbij beter werkt om even stil te gaan staan met de hond dan om door te lopen. Bij doorlopen blijven mijn honden meestal veel meer gefixeerd op het onderwerp dan als we even aan de kant gaan staan. En dan kun je inderdaad werken met voertjes/speeltjes en de intensiteit daarvan afbouwen.

Verder zou ik wel echt proberen om het narennen zoveel mogelijk te voorkomen, zodat het geen ingesleten gedrag wordt.

Kuno blafte als pup ook naar alles wat hij zag op straat. Dat was omdat hij het allemaal reuze spannend vond.
In eerste instantie werkte het goed om te clicken zodra er iemand in beeld kwam en nog voordat hij begon te blaffen. Maar al snel kon ik overstappen op praten: kijk maar, dat is een fietser blablabla (heel onzinverhaal). En dan stil gaan staan en hem lekker laten kijken. Was hij klaar met kijken en richtte hij de aandacht weer op mij, dan volgde er ook nog iets lekkers. Dat lekkers ging er van lieverlee ook vanaf en op een gegeven moment was hij superrelaxed als er iets voorbij kwam. Hij keek niet eens meer

Nou we hebben flink geoefend en zijn concequent geweest en het lijkt inmiddels wat minder te zijn. In het losloopgebied inderdaad aan de lange lijn gelaten en wat korter gehouden wanneer er voorbijgangers kwamen. Het blijft wel vreselijk lastig om zijn aandacht te krijgen. Als de mensen eenmaal voorbij zijn wil hij eerst nog een tijdje nakijken voordat hij weer met me mee loopt. Ik wil ook niet teveel roepen en van hem vragen, want ik wil niet dat hij door gaat krijgen dat hij me ook kan negeren. (al heeft hij dat vast al wel ) En hem met me mee 'sleuren' vind ik ook geen al te beste oplossing. Maar je komt op zo een wandeling al gauw +/- 15 mensen tegen, dus dat is een hoop gewacht en gedoe.
Het blaffen gaat wel wat beter! Hij heeft nu door dat hij wat lekkers krijgt als hij zijn mond houd, dus dat neemt hij gretig aan, al blijft hij op de andere mensen gefixeerd.
We wonen overigens in een appartementencomplex en moeten altijd met de lift om naar buiten te kunnen. Hij blaft dus ook als er mensen in de lift staan of langs lopen en dat klinkt nogal hard in zo een kleine ruimte kan ik je vertellen! Omdat het steeds onverwachts is ben ik vaak te laat met mn snoepjes. Of je staat een keer met de vuilniszak in je ene hand en de riem in de andere... Poeh, we hebben er nog een hele kluif aan!

Zou het een idee zijn om iemand te vragen die hij nog niet zo vaak heeft gezien om een paar keer achter elkaar de lift in te lopen of er juist uit te gaan als wij er in komen? Dan weet ik wanneer het gaat gebeuren en ben ik in ieder geval op tijd met de snoepjes en heb ik tijd om zijn aandacht proberen te houden.

@K@ren; Gaf je hem in het begin wanneer je clickte zodra er iemand in beeld kwam ook meteen een beloning? Of gaf je dat pas later als diegene weer weg was? Fijn dat hij nu zo relaxt is zeg!

Gebruik je wel eens geluiden om zijn aandacht te krijgen? Als voorbeeld dat blijven nakijken van mensen en pas verder lopen als hij klaar is met kijken. Even kijken en observeren vond ik prima, maar te lang de focus houden op wat anders vond/vind ik nooit zo fijn.
Zelf maakte ik vaak geluiden een klik, of tsja hoe noem je zo'n geluid kus geluid? En soms had ik toevallig een piepballetje in mijn zak.
Door het onverwachte geluid keek hij vaak richting mij, en dan spreidde ik mijn armen en kwam hij rap aanrennen om even een knuffel te halen of even te spelen. En daar koppelde ik dan overigens een commando aan. "kom joh" in mijn geval.
Dat laatste doe ik overigens nog, ook als hij uit zichzelf stopt en omkijkt, dan ga ik wat door de knieën en spreid de armen en dan komt hij als een blij ei terug spurten, even een dolletje met de baas op die manier gaan ze toch wat meer ook zelf het contact zoeken en leuk vinden om even vaker de blik van de baas te vangen.
Bij dit type herders is dat wel fijn, want ze kunnen snel te lang de focus ergens op leggen (en dingen in gaan vullen zoals blaffen, of ergens achteraan willen gaan) en zijn dan toch wat moeilijker te bereiken.

Hoe reageert hij op piepend speelgoed? Bij de Action heb je voor nog geen € 0,70 allerhande piepspeeltjes voor de hond. Vlak voor je denkt dat hij gaat 'fixeren' hup speeltje erbij even piepen en afleiden tot hij er voorbij is en dan belonen. Als dat goed gaat, dan interval belonen(paar keer wel belonen, enkele keren niet).

Wat ook helpt, als je iemand nadert, gewoon eens een paar keer van richting veranderen. Zodra hij naar je kijkt -> belonen. Dan leert hij beter op jou te letten en kan je hem makkelijker sturen.