Het HondenForum

Ooh, ja hoor.

Sultan heeft een periode gehad dat hij op iedereen wilde opspringen. Dit is er nu voor 90% uit, maar als iemand buiten heel vrolijk gaat doen met hem en hem roept.. Dan springt hij. En hij springt als er visite binnen komt, die hij goed kent.

Luna moet ik serieus over nadenken.. Dat is er één volgens het boekje

Oh ja sommige gedragingen heb je gewoon te accepteren. Zoals Kay die een probleem met applaus heeft. Je denkt dat het niet zo'n probleem is want wanneer klappen mensen nou in hun handen? Nou vaker dan je denkt

En tja bij Norah accepteer ik wat meer gedragingen waar ik eigenlijk niet zo veel mee kan, haar obsessies, haar nervositeit, haar prikkelgevoeligheid, haar agressie tegen andere dieren en het feit dat ze nooit zelf iets zal stoppen.

Had ik dit topic maar gehad toen ik mijn herplaatser kreeg

Ik heb inmiddels geaccepteerd dat Frank gewoon niet binnen kan leven met andere dieren. Negeren, op z'n Cesars, counterconditioning geprobeerd, tientallen boeken verslonden en toch lukte het maar niet. Ik zag het als falen.
Tot een gedragstherapeut niet alleen meteen zag wat er scheelde maar er ook bij zei dat sommige honden gewoon niet aan de verwachtingen van de baas zullen kunnen voldoen.
Na jaren binnenshuis apart houden toch maar geprobeerd hem buiten een leuk plekje te geven en dat had ik zóveel eerder moeten doen.

Ik heb een stressvrije, vrolijke hond die zich rot vermaakt in de tuin en op wandeling of op de HS gewoon met andere dieren om kan. Binnen niet.
En ik vind het helemaal ok

Tegenwoordig kan ik verwachtingen ook veel sneller loslaten.
Nanuq die uit redirectie op Aiko klapte bij het kruisen van honden op smalle weggetjes bijvoorbeeld, dat wilde ik eruit. Maar Nanuq kneden tot een hond die prima met andere honden om kan doe ik niet, wil ik ook niet.

Bij Maddie heb ik 2 dingen soort van geaccepteerd, waarvan ik niet gedacht had dat ik er mee zou kunnen leven.
Maddie kan niet, gewoon helemaal niet los. Niet omdat ze jaagt, maar omdat ze gezellig gaat zwerven. Gewoon, lekker rennen en snuffelen en terugkomen als het haar zint.
Daarbij neemt ze helaas wel zoveel ruimte dat het gewoon niet kan. En dan bedoel ik kilometers
Wel jammer dat mijn enige eis was dat ze los zou kunnen lopen in de tuin...

En dan haar andere probleem.
Ze is niet zindelijk. Wederom, gewoon niet. Oh, het kan dagen goed gaan. En dan gaat het weer mis. Tot in de treurnis zindelijkheidstraining gedaan, medisch alles uitgesloten. Eigenlijk vind ik dat onacceptabel. Maar ja, ze is wel mijn Maddie...

Bij Fitz ben ik nog niet tegen een onoplosbaar probleem aangelopen, gelukkig.

En de bejaarden Die doen maar lekker wat ze niet laten kunnen

Juno jaagt en eens in de zoveel tijd loop ik met een slagroombus als het mij te fanatiek wordt en dan luistert ze weer een poosje redelijk.
Ik heb mij erbij neergelegd dat ze wild interessanter vind als mij en dat ze niet binnen een straal van 5 meter blijft.

Shelly heeft wel issues, maar de meeste heb ik nog niet geaccepteerd zo staat er nog steeds op mijn lijstje om daar een wedstrijd (obedience) mee te lopen ondanks haar volledig dichtslaan bij het voelen van druk

Met Evert heb ik hetzelfde gehad. Drie jaar lang en ongeveer elke strategie langere tijd geprobeerd maar het alleen zijn ging gewoon niet. Freek kwam er bij en vanaf dag 1 konden ze rustig samen zijn... Dat langzaam uitgebouwd en nu kunnen ze met gemak 4 a 5 uur alleen zijn en lekker liggen ronken op de bank!

Mocht je Freek nog een keer een weekje willen lenen als oefenmateriaal dan wil hij zich wel beschikbaar stellen hoor voor zon lief bruin teefje

Evertje schreef:Met Evert heb ik hetzelfde gehad. Drie jaar lang en ongeveer elke strategie langere tijd geprobeerd maar het alleen zijn ging gewoon niet. Freek kwam er bij en vanaf dag 1 konden ze rustig samen zijn... Dat langzaam uitgebouwd en nu kunnen ze met gemak 4 a 5 uur alleen zijn en lekker liggen ronken op de bank!

Mocht je Freek nog een keer een weekje willen lenen als oefenmateriaal dan wil hij zich wel beschikbaar stellen hoor voor zon lief bruin teefje

Haha, Lola voelt zich gevleid gelukkig mag ze altijd naar d'r grote neef Mailo als we oppas nodig hebben. Mailo is de lab van mijn schoonouders, stereoyp as hell maar Lola vindt 'm het einde.

Op dit moment denk ik nog: Elco is nog zo jong, alles kan nog verbeteren als hij wat volwassener wordt en wij gewoon consequent blijven. Dus aan acceptatie zijn we nog niet toe, in de zin van: we laten het maar zoals het is. Tegelijk leggen we onszelf ook geen druk op: als hij bepaalde dingen nooit leert, zullen we daar prima mee kunnen leven. Elco is al bijna perfect wat ons betreft. Maar hij kan nog beter Ik bedoel, hij is nog geen 2 jaar, laat al steeds meer evenwichtig en consequent gedrag zien. In het komende jaar kan hij nog stabieler in gedrag worden, als hij puber-af raakt. Z'n jeugdigheid gaat nog af en toe met hem op de loop en dat hoort erbij, maar hij laat al steeds vaker volwassen gedrag zien en dat is heerlijk stabiel en met heel goed luisteren. Daar worden we dan ook allebei heel blij van

Mijn huidige honden hebben eigenlijk maar weinig dingen waar ik mij echt aan stoor. Hippo had voedselnijd naar andere dieren, maar dat is in de loop der jaren enorm gesleten. Met mijn nieuwste telg Dico deelt hij zelfs zijn botjes

Oscar is niet waaks/beschermend t.o.v. mij, wel bij anderen. Ik vind dat erg jammer, maar er valt niks aan te doen. Qua werk/sport doet hij het verder uitstekend.
Hippo heeft er een handje van om met wandelen het liefst 50-100 meter voor je te gaan lopen als het een wat ruimer opgezet gebied is(dus niet op smalle paadjes). Hij komt ook nooit 'inchecken', hij houdt je wel in de gaten, loopt nooit weg, komt als je roept, jaagt niet enz. Maar echt gezellig wandelen is anders, we hebben ons daar bij neergelegd.

Dico hebben we nog maar 4 weken, hij viel naar alles wat bewoog uit toen we hem kregen, maar dat is grotendeels weg en verder een super makkelijke hond.

Evertje schreef:Met Evert heb ik hetzelfde gehad. Drie jaar lang en ongeveer elke strategie langere tijd geprobeerd maar het alleen zijn ging gewoon niet. Freek kwam er bij en vanaf dag 1 konden ze rustig samen zijn...

Mijn oudje die ik kreeg met giga verlatingsangst knapte enorm op van honden om zich heen. Dat had een veel grotere invloed op zijn verbetering dan de training zelf.
Hier kunnen Nanuq en Aiko niet meer zonder elkaar Beiden hebben geleerd alleen te zijn en dat ging super maar hoe ouder ze werden hoe hechter en nu kan ik ze niet apart meenemen als er niemand thuis is.
Moet ik maar eens aan gaan werken...

Modderpoten, hondenhaar en vuurwerkangst. De eerste twee zijn natuurlijk ook deel van het hebben van een hond, het tweede werken we wel aan. Maar voor haar, niet voor ons.