Het HondenForum

lieke schreef:Ik snap dat geklier met het eten van een hond niet. Je geeft een bak eten en dan is het van de hond. Klaar.

Nou ik vind dat helemaal niet klaar. Als een snuit in de verkeerde voerbak verdwijnt, dan wil ik daar wat aan kunnen doen zonder mijn vingers te hoeven missen. Ook is het heel handig om eten af te kunnen pakken als je hond een kippenpoot uit de bosjes van 1 of ander parkje haalt. Dan wil ik niet eerst naar de supermarkt hoeven om iets te halen om te ruilen. En ik wil ook niet mn hele leven met kaas op zak rondlopen.
Ook wil ik niet dat de honden elkaar wat aandoen als ze het met zn tweeën oneens zijn over van wie die voerbak nu eigenlijk is. En als ik een pan uit te likken heb, wil ik dat daar zonder geouwehoer twee koppen in kunnen verdwijnen voor de afwas.
Allemaal prima haalbare doelen, zo gebleken.

persoonlijk vind ik het ook gewoon handig als ik aan of bij de gevulde bak van mijn honden kan komen. Dit is geen enkel probleem hier, en ik zou er wel degelijk werk van maken als een hond daar moeite mee zou hebben (op de manier als hierboven beschreven). Zeker niet om hondje te pesten, maar omdat ik van rust in de tent houd.

Overigens verdedigt Lizzy, de ranglaagste, haar eten met haar leven naar de andere 2 toe die er op hun beurt totaal niet mee zitten om hun bak te delen (dat laatste mag niet van mij want ik wil dat iedere hond z'n eten of lekkers ongestoord moet kunnen opeten). Lizzy heeft overigens prima door dat de anderen er niets van hebben dus zal het niet nalaten even bij hen te gaan buurten

Paisley schreef:

lieke schreef:Ik snap dat geklier met het eten van een hond niet. Je geeft een bak eten en dan is het van de hond. Klaar.

Nou ik vind dat helemaal niet klaar. Als een snuit in de verkeerde voerbak verdwijnt, dan wil ik daar wat aan kunnen doen zonder mijn vingers te hoeven missen. Ook is het heel handig om eten af te kunnen pakken als je hond een kippenpoot uit de bosjes van 1 of ander parkje haalt. Dan wil ik niet eerst naar de supermarkt hoeven om iets te halen om te ruilen. En ik wil ook niet mn hele leven met kaas op zak rondlopen.
Ook wil ik niet dat de honden elkaar wat aandoen als ze het met zn tweeën oneens zijn over van wie die voerbak nu eigenlijk is. En als ik een pan uit te likken heb, wil ik dat daar zonder geouwehoer twee koppen in kunnen verdwijnen voor de afwas.
Allemaal prima haalbare doelen, zo gebleken.

Alles wat je je hond geeft = eens gegeven blijft gegeven. Het is volstrekt onnatuurlijk en onbegrijppelijk voor een hond waarom hij iets moet afgeven dat jij gegeven hebt. Anders is t kippebotje dat hij in de struiken vind, dat heb jij niet gegeven dus mag je t afpakken. Heel normaal. Overigens zou ik t leren te apporteren dat scheelt hele gevechten om t lossen.
Ps. De voerbak van een ander is dus ook niet gegeven...

Paisley schreef:

lieke schreef:Ik snap dat geklier met het eten van een hond niet. Je geeft een bak eten en dan is het van de hond. Klaar.

Nou ik vind dat helemaal niet klaar. Als een snuit in de verkeerde voerbak verdwijnt, dan wil ik daar wat aan kunnen doen zonder mijn vingers te hoeven missen. Ook is het heel handig om eten af te kunnen pakken als je hond een kippenpoot uit de bosjes van 1 of ander parkje haalt. Dan wil ik niet eerst naar de supermarkt hoeven om iets te halen om te ruilen. En ik wil ook niet mn hele leven met kaas op zak rondlopen.
Ook wil ik niet dat de honden elkaar wat aandoen als ze het met zn tweeën oneens zijn over van wie die voerbak nu eigenlijk is. En als ik een pan uit te likken heb, wil ik dat daar zonder geouwehoer twee koppen in kunnen verdwijnen voor de afwas.
Allemaal prima haalbare doelen, zo gebleken.

Zoals ik al zei: ik heb altijd herplaatsers. En sommigen komen uit beroerde situaties waarbij ze hebben moeten vechten voor hun eten. Ik ga dus nooit een strijd aan om voedsel. Als ik een herplaatser introduceer in de roedel, krijgt die het eten apart van de anderen en blijf ik er bij staan tot de bak leeg is. Zolang ze nog niet gewend zijn, worden de bakken direct na het eten weggehaald en omgespoeld. Mogen ze elkaars bakken niet uitlikken.
Over een langere periode, schuif ik de bakken langzaam steeds dichter naar elkaar toe. Meestal duurt het 4-6 maanden maar dan kunnen ze keurig naast elkaar eten en mogen ze de bakken van elkaar nalikken.
Voor het uitlikken van mijn pannen heb ik een andere methode in het begin: neem ik een lepel, moeten ze allemaal netjes naast elkaar zitten en voer ik ze lepel voor lepel. Opstaan betekent geen lepel. Hebben ze heul snel door.
Tegen de tijd dat ze het vertrouwen hebben dat hun voer niet wordt afgepakt, dan is het tijd om samen de pan uit te likken, brokjes die ik door de kamer gooi samen te zoeken, etc.
Maar ik ga dat moeizaam opgebouwde vertrouwen in de mens (mij dus) niet riskeren door met hun bakken te lopen klieren.
En ja, ik kán aan hun bak komen. In geval van nood. Zoals laatst toen ik vergeten was de metacam over het voer van Maggie te gooien. Ik kreeg een verbaasde blik toen ik de bak weer pakte, maar ik doe dat echt alleen maar als het heel, heel noodzakelijk is. En het is niet iets waar ik specifiek op train.
Ik kan overigens nu ook de van de straat gejatte boterham uit haar bek peuteren. Maar inmiddels heb ik haar alweer twee jaar en het is iets waar ik dus twee jaar over heb gedaan.

malinois schreef:

Paisley schreef:

lieke schreef:Ik snap dat geklier met het eten van een hond niet. Je geeft een bak eten en dan is het van de hond. Klaar.

Nou ik vind dat helemaal niet klaar. Als een snuit in de verkeerde voerbak verdwijnt, dan wil ik daar wat aan kunnen doen zonder mijn vingers te hoeven missen. Ook is het heel handig om eten af te kunnen pakken als je hond een kippenpoot uit de bosjes van 1 of ander parkje haalt. Dan wil ik niet eerst naar de supermarkt hoeven om iets te halen om te ruilen. En ik wil ook niet mn hele leven met kaas op zak rondlopen.
Ook wil ik niet dat de honden elkaar wat aandoen als ze het met zn tweeën oneens zijn over van wie die voerbak nu eigenlijk is. En als ik een pan uit te likken heb, wil ik dat daar zonder geouwehoer twee koppen in kunnen verdwijnen voor de afwas.
Allemaal prima haalbare doelen, zo gebleken.

Alles wat je je hond geeft = eens gegeven blijft gegeven. Het is volstrekt onnatuurlijk en onbegrijppelijk voor een hond waarom hij iets moet afgeven dat jij gegeven hebt. Anders is t kippebotje dat hij in de struiken vind, dat heb jij niet gegeven dus mag je t afpakken. Heel normaal. Overigens zou ik t leren te apporteren dat scheelt hele gevechten om t lossen.
Ps. De voerbak van een ander is dus ook niet gegeven...

Jij zegt het bondiger, maar dat is dus precies wat ik bedoel.

lieke schreef:

malinois schreef:

Paisley schreef:

lieke schreef:Ik snap dat geklier met het eten van een hond niet. Je geeft een bak eten en dan is het van de hond. Klaar.

Nou ik vind dat helemaal niet klaar. Als een snuit in de verkeerde voerbak verdwijnt, dan wil ik daar wat aan kunnen doen zonder mijn vingers te hoeven missen. Ook is het heel handig om eten af te kunnen pakken als je hond een kippenpoot uit de bosjes van 1 of ander parkje haalt. Dan wil ik niet eerst naar de supermarkt hoeven om iets te halen om te ruilen. En ik wil ook niet mn hele leven met kaas op zak rondlopen.
Ook wil ik niet dat de honden elkaar wat aandoen als ze het met zn tweeën oneens zijn over van wie die voerbak nu eigenlijk is. En als ik een pan uit te likken heb, wil ik dat daar zonder geouwehoer twee koppen in kunnen verdwijnen voor de afwas.
Allemaal prima haalbare doelen, zo gebleken.

Alles wat je je hond geeft = eens gegeven blijft gegeven. Het is volstrekt onnatuurlijk en onbegrijppelijk voor een hond waarom hij iets moet afgeven dat jij gegeven hebt. Anders is t kippebotje dat hij in de struiken vind, dat heb jij niet gegeven dus mag je t afpakken. Heel normaal. Overigens zou ik t leren te apporteren dat scheelt hele gevechten om t lossen.
Ps. De voerbak van een ander is dus ook niet gegeven...

Jij zegt het bondiger, maar dat is dus precies wat ik bedoel.

En zo is ook precies hoe het bij Malou werkt. Wil ik haar Kong pakken terwijl ze nog niet klaar is, hangt ze in mijn handen (gaan nog wel wat signalen aan vooraf die ik nu wel zie en in het begin niet zag). Heeft ze buiten iets te pakken, hoef ik haar 9 van de 10 keer maar bij ne te roepen en dan laat ze het gevonden los. De 10e keer kan ik het zo zonder gedoe uit haar bek pakken. Kattenstront is de enige uitzondering en dat pak ik ook niet meer af. Ik vind 3 keer met m'n handen vol schijt door de wijk lopen genoeg

Edit: en wil ik toch die Kong hebben of dat laatste stukje runderoor of wat dan ook dat ik haar heb gegeven, ruil ik het. Zij een paar koekjes, ik het ding. Werkt ook prima.

malinois schreef: Alles wat je je hond geeft = eens gegeven blijft gegeven. Het is volstrekt onnatuurlijk en onbegrijppelijk voor een hond waarom hij iets moet afgeven dat jij gegeven hebt.

Het is vast ook onbegrijpelijk om een kunstje uit te voeren of iets anders nutteloos wat ze doen om mij blij te maken.
Misschien begrijpen ze het niet - ze accepteren het wel En dat vind ik erg handig.
Al ben ik ervan overtuigd dat een hond weinig verschil kent tussen iets wat gegeven of gevonden is. Honden leven in het 'nu'. Hoe het spelletje van claimen verloopt is hier weinig afhankelijk van hoe de hond er uberhaupt aan gekomen is.

Ook de herplaatser die hier schraal en met voernijd binnen kwam. Niet dat dat veel training nodig had hoor, ze kalmeerde gewoon en ik zit gewoon in de routine die ik altijd heb. Heb weinig uitzonderingen voor dr gemaakt.

Ik maak er werkelijk nooit een punt van...en toch kan ik overal aankomen. Ik probeer dus niks en oefen al helemaal niet. Gewoon logisch beredeneren en dus is gegeven ook echt gegeven. In 20 jaar honden werkelijk nog nooit problemen gehad....

Ik kan ook bij alle honden aan de etensbak komen. Ook bij de voormalige zwerfhonden. Juist omdat ik dat nooit doe en er geen enkele spanning over laat ontstaan. Ze hebben er alle vertrouwen in dat ik niks afpak en ze help als een andere hond hun eten belaagd. Ze hoeven het zelf niet te regelen. en buiten heb ik altijd frolic bij me en dan ruilen ze zelfs een dode duif

Als ik om wat voor reden dan ook voer bij mijn honden weg wil halen, dan moeten mijn honden zich gewoon gedragen. Niet alleen bij de voerbak, maar ook als ze op straat iets willen opeten waarvan ik vind dat dat een slecht idee is. Ik train mijn honden dus niet specifiek op het kunnen weghalen van de voerbak of het met mijn handen in de voerbak zijn, maar op het weghalen van voer in het algemeen. Dat kost me een paar dagen. Ik gebruik de wisseltruc: ik geef er iets lekkers of leuks voor terug. Na een paar dagen zijn mijn honden niet anders gewend en heb ik geen problemen meer, als ik die al had.

Natuurlijk kun je ook kiezen voor "ik doe geen moeite, want het is maar 1 minuut, laat die hond lekker zijn gang gaan", maar ik ben meer van het type: beter mee verlegen dan om verlegen. En dat is me die paar dagen opvoeden/trainen wel waard.

remarelo schreef:Als ik om wat voor reden dan ook voer bij mijn honden weg wil halen, dan moeten mijn honden zich gewoon gedragen. Niet alleen bij de voerbak, maar ook als ze op straat iets willen opeten waarvan ik vind dat dat een slecht idee is. Ik train mijn honden dus niet specifiek op het kunnen weghalen van de voerbak of het met mijn handen in de voerbak zijn, maar op het weghalen van voer in het algemeen. Dat kost me een paar dagen. Ik gebruik de wisseltruc: ik geef er iets lekkers of leuks voor terug. Na een paar dagen zijn mijn honden niet anders gewend en heb ik geen problemen meer, als ik die al had.

Natuurlijk kun je ook kiezen voor "ik doe geen moeite, want het is maar 1 minuut, laat die hond lekker zijn gang gaan", maar ik ben meer van het type: beter mee verlegen dan om verlegen. En dat is me die paar dagen opvoeden/trainen wel waard.

Nee, dat vetgedrukte is het juist niet.
Ik draai het om: omdat ik er geen issue van maak, hoeft mijn hond nooit bang te zijn dat ik haar voer afpak en heeft ze voldoende vertrouwen in mij dat áls het echt-écht nodig is, ik het wel kan pakken. Ze hoeft dus nooit haar voer te verdedigen.
Als ik, zoals laatst, haar metacam vergeten had over haar voer te doen, kan ik de bak gewoon even wegpakken. Buiten kan ik gejatte contrabande gewoon omruilen. Maar ik ga een herplaatser-met-issues niet op scherp zetten door te lopen pesten met bak geven/bak weghalen.

In de praktijk komt het dus eens in de paar jaar voor dat ik iets met haar bak moet doen nadat ik het heb gegeven. En dus eten mijn honden buitengewoon rustig hun bak leeg zonder het idee te hebben dat ze hun eten moeten verdedigen.

Ik kan de voerbak wegpakken als ik wil. Maar zie het nut er niet van als het om eten gaat uit de bak. Ik heb het wel aangeleerd zodat ik alles wat ze pakt af kan pakken. (Voornamelijk op straat) ze laat het dan ook meteen los.. Ik heb mijn kinderen geleerd van de bak af te blijven, net als uit de bench te blijven. Hun hebben daar niks mee te zoeken. Ook niet perongeluk.

lieke schreef:

remarelo schreef:Als ik om wat voor reden dan ook voer bij mijn honden weg wil halen, dan moeten mijn honden zich gewoon gedragen. Niet alleen bij de voerbak, maar ook als ze op straat iets willen opeten waarvan ik vind dat dat een slecht idee is. Ik train mijn honden dus niet specifiek op het kunnen weghalen van de voerbak of het met mijn handen in de voerbak zijn, maar op het weghalen van voer in het algemeen. Dat kost me een paar dagen. Ik gebruik de wisseltruc: ik geef er iets lekkers of leuks voor terug. Na een paar dagen zijn mijn honden niet anders gewend en heb ik geen problemen meer, als ik die al had.

Natuurlijk kun je ook kiezen voor "ik doe geen moeite, want het is maar 1 minuut, laat die hond lekker zijn gang gaan", maar ik ben meer van het type: beter mee verlegen dan om verlegen. En dat is me die paar dagen opvoeden/trainen wel waard.

Nee, dat vetgedrukte is het juist niet.
Ik draai het om: omdat ik er geen issue van maak, hoeft mijn hond nooit bang te zijn dat ik haar voer afpak en heeft ze voldoende vertrouwen in mij dat áls het echt-écht nodig is, ik het wel kan pakken. Ze hoeft dus nooit haar voer te verdedigen.
Als ik, zoals laatst, haar metacam vergeten had over haar voer te doen, kan ik de bak gewoon even wegpakken. Buiten kan ik gejatte contrabande gewoon omruilen. Maar ik ga een herplaatser-met-issues niet op scherp zetten door te lopen pesten met bak geven/bak weghalen.

In de praktijk komt het dus eens in de paar jaar voor dat ik iets met haar bak moet doen nadat ik het heb gegeven. En dus eten mijn honden buitengewoon rustig hun bak leeg zonder het idee te hebben dat ze hun eten moeten verdedigen.

Dit dus...

Precies. In de 12 jaar dat ik zelf (opvang)honden heb, kan ik het aantal keer dat ik een bak wegpakte echt op een hand tellen. En ik heb nooit een hond met baknijd gehad. Ook niet onderling, m'n huidige trio krijgt naast elkaar eten en er valt geen onvertogen woord. Iedereen vreet z'n bak leeg en gaat dan bij de buurman/buurvrouw kijken of de bakken echt leeg zijn. 0,0 Problemen. Toeval? Denk het niet eigenlijk.

Ik had vanmorgen de bak van Fien neergezet, stond Polly eruit te kanen! Ik zag het pas toen ik Polly's bak neerzette en opeens besefte dat dat Fien was.
Fien eet de helft van Polly, dus ik heb een greep in die bak gedaan en de helft eruit gevist en in Polly's bak gesmeten (kvv, yuk).
Het zou wat wezen als ik dat met mijn vingers moest bekopen, zeg.

Maar juist omdat ik zelden tot nooit aan die bakken kom is het geen punt. Hoewel Fien het wel een beetje jammer vond

De andere honden grommen soms als er een hond te dichtbij komt. Chaconne kan dat al etend: RRRRrrrrrrRRRRRrrrRRRRrrrrrrrRRRRRRRrrrrrrr. Ze vreet gewoon door
Ik hoef nooit in te grijpen, hooguit noem ik een naam.
Ter verduidelijking: ze eten in een ruimte van 2 bij 3, met 7 honden tegelijk.