Het HondenForum

Slaapt hij nu 's nachts ook beneden in de bench?
Of slaapt hij ergens anders?

Brindlecardi schreef:Slaapt hij nu 's nachts ook beneden in de bench?
Of slaapt hij ergens anders?

Eerste 2 nachten heeft hij boven geslapen, daarna beneden. 4 nachten slaapt hij nu in de bench. Normaal lag hij languit op de bank. Het boeide hem niet als Dana er wel of niet was. En ik ga 4x per week vroeg naar werk en mijn man blijft slapen (tot 10.00).
En hij bleef gewoon languit liggen of kwam niet eens van de bank af als mijn man beneden kwam

Judith schreef:

Brindlecardi schreef:Slaapt hij nu 's nachts ook beneden in de bench?
Of slaapt hij ergens anders?

Eerste 2 nachten heeft hij boven geslapen, daarna beneden. 4 nachten slaapt hij nu in de bench. Normaal lag hij languit op de bank. Het boeide hem niet als Dana er wel of niet was. En ik ga 4x per week vroeg naar werk en mijn man blijft slapen (tot 10.00).
En hij bleef gewoon languit liggen of kwam niet eens van de bank af als mijn man beneden kwam

Was dit de eerste keer dat hij in de bench opgesloten zat en jij vroeg naar je werk ging?

Zamunda schreef:

Judith schreef:

Brindlecardi schreef:Slaapt hij nu 's nachts ook beneden in de bench?
Of slaapt hij ergens anders?

Eerste 2 nachten heeft hij boven geslapen, daarna beneden. 4 nachten slaapt hij nu in de bench. Normaal lag hij languit op de bank. Het boeide hem niet als Dana er wel of niet was. En ik ga 4x per week vroeg naar werk en mijn man blijft slapen (tot 10.00).
En hij bleef gewoon languit liggen of kwam niet eens van de bank af als mijn man beneden kwam

Was dit de eerste keer dat hij in de bench opgesloten zat en jij vroeg naar je werk ging?

Ja nu ik er zo over nadenk wel

Hoe verlaat je de ruimte? Zeg je de hond gedag, leg je 'm op z'n plek of laat je 'm gewoon ineens achter in de ruimte waar hij verblijft.
Hoe je de hond achter laat kan heel veel uitmaken.

aliceh schreef:Hoe verlaat je de ruimte? Zeg je de hond gedag, leg je 'm op z'n plek of laat je 'm gewoon ineens achter in de ruimte waar hij verblijft.
Hoe je de hond achter laat kan heel veel uitmaken.

Wij verlaten inderdaad gewoon de ruimte, soms zeggen we ze dat ze in de mand moeten.
Met het opbouwen nu krijgen ze iedere keer wat lekkers.
Vorige week moest ik noodgedwongen weg voor 25 minuten.
Ik heb toen allemaal eten neer gegooid (varkensoren, pensstaaf, kippenpootjes) en toen ik terug kwam was het nog niet op en heeft hij geen kick gegeven
Hij is dus heel erg bezig met eten.

We merken dat het echt door het meenemen van Dana is. Hij neemt nu weer steeds meer afstand. Loopt niet meer de hele dag achter onze reet aan. Vandaag is hij al 4x buiten gaan liggen in de schaduw terwijl ik binnen was en de gordijnen dicht. Hij kon dus niet zien waar ik was of wat ik deed.
We gaan dus nu verder met oefenen met kong enzo

Judith schreef:

aliceh schreef:Hoe verlaat je de ruimte? Zeg je de hond gedag, leg je 'm op z'n plek of laat je 'm gewoon ineens achter in de ruimte waar hij verblijft.
Hoe je de hond achter laat kan heel veel uitmaken.

Wij verlaten inderdaad gewoon de ruimte, soms zeggen we ze dat ze in de mand moeten.
Met het opbouwen nu krijgen ze iedere keer wat lekkers.
Vorige week moest ik noodgedwongen weg voor 25 minuten.
Ik heb toen allemaal eten neer gegooid (varkensoren, pensstaaf, kippenpootjes) en toen ik terug kwam was het nog niet op en heeft hij geen kick gegeven
Hij is dus heel erg bezig met eten.

We merken dat het echt door het meenemen van Dana is. Hij neemt nu weer steeds meer afstand. Loopt niet meer de hele dag achter onze reet aan. Vandaag is hij al 4x buiten gaan liggen in de schaduw terwijl ik binnen was en de gordijnen dicht. Hij kon dus niet zien waar ik was of wat ik deed.
We gaan dus nu verder met oefenen met kong enzo

Heb kan inderdaad helpen als je ze op de plek legt en wacht tot ze rustig zijn voordat je weg gaat. Daarmee leren ze ook zelfstandiger te worden. Dat merk je nu dus al doordat ze niet continu achter je aan loopt.

We zijn inmiddels 1,5 week verder, want ik had 1,5 week vakantie.

En het gaat totaal niet vooruit...
Hij kan nu 1,5 minuut alleen zijn

Ik weet het eigenlijk niet meer. ik oefen iedere dag, ik ga meerdere malen per dag het huis uit voor 1 minuut (ongeveer)

Ik heb bijna het idee dat ik het juist een groter probleem maak...

Gelukkig werken mijn man en ik om en om op een dag, dus ze zijn amper alleen. Maar we kunnen niet eens een boodschapje doen samen

Hij kan prima in een andere ruimte zijn als ik iets anders aan het doen ben, hij ligt zelf de halve dag in de tuin en ziet niet wat ik aan het doen ben.

Maar heeft een hond in 1 minuut wel de kans om zich er bij neer te leggen dat hij nou eenmaal even alleen is?

In de fase dat mijn honden onrustig werden als ik weg ging, duurde het altijd even voordat ze gingen liggen. Kiwi heeft een periode gehad dat ze eerst een half uur verwachtingsvol in de vensterbank ging zitten piepen. Als ik in die periode binnen die tijd steeds terug zou zijn gekomen, denk ik dat bij haar het kwartje had kunnen vallen dat haar ongeduld en onrust beloond zou worden met mijn terugkomst. Bij Mayke als pup was een half uurtje piepen ook heel normaal, maar dan kalmeerde ze en kon ze uren alleen blijven zonder probleem.

Ik snap dat het een verschrikkelijk lastig probleem is, en dat je op zoek gaat naar oplossingen, maar intuïtief denk ik dat die korte stukjes momentjes alleen alleen het probleem erger maken.

Paisley schreef:Maar heeft een hond in 1 minuut wel de kans om zich er bij neer te leggen dat hij nou eenmaal even alleen is?

In de fase dat mijn honden onrustig werden als ik weg ging, duurde het altijd even voordat ze gingen liggen. Kiwi heeft een periode gehad dat ze eerst een half uur verwachtingsvol in de vensterbank ging zitten piepen. Als ik in die periode binnen die tijd steeds terug zou zijn gekomen, denk ik dat bij haar het kwartje had kunnen vallen dat haar ongeduld en onrust beloond zou worden met mijn terugkomst. Bij Mayke als pup was een half uurtje piepen ook heel normaal, maar dan kalmeerde ze en kon ze uren alleen blijven zonder probleem.

Ik snap dat het een verschrikkelijk lastig probleem is, en dat je op zoek gaat naar oplossingen, maar intuïtief denk ik dat die korte stukjes momentjes alleen alleen het probleem erger maken.

Ik krijg ook de neiging om juist 3 uur weg te gaan en te denken zoek het maar even uit

Het klinkt vreselijk bekend, met Oor heb ik dit probleem oko gehad. En inderdaad, hier werkte het ook averechts om het per seconde te proberen uit te bouwen. Het gaf juist stress en maakte er een ding van en dat wil je juist niet. Ik heb het uiteindelijk opgelost door een oppas te zoeken voor de dagen dat ik moest werken en haar verder niet meer alleen te laten. Als ik naar de winkel ging ging ze mee en bleef ze voor de winkel zitten. Dat vond ze minder moeilijk want dan kon ze zien waar ik naar binnen was gegaan en bleef ze gewoon strak naar die deur zitten kijken tot ik weer naar buiten kwam. Ik heb wel de indruk dat dat haar geholpen heeft. Uiteindelijk ben ik er thuis per toeval achtergekomen dat haar verlatingsangst vooral te maken heeft met de angst die ze heeft als ik vertrek en dat ze daar dan de hele tijd in blijf hangen. En dat die angst bij vertrek te voorkomen was door het enige ding ter wereld dat een sterkere beloning had dan mijn aanwezigheid: haar kvv ontbijt. Ik zette als eerste het ontbijt klaar, liet Oor wachten (dat kon ze al, ze mag pas eten als ik het zeg), waardoor ze daar op gefocust was. Dan deed ik schoenen jas etc. aan, deed de deur open, en gaf nog net voor ik de deur dicht trok het commando 'eet'. Op die manier kwam ze blijkbaar in een andere mood en vanaf toen was het probleem ineens behapbaar. Geconbineerd met het feit dat ze toen inmiddels zo lang bij me was dat ze me meer vertrouwde en minder aan me hing, daarvoor had ze gewoon tijd nodig gehad. Oh en wat voor Oor ook (nog steeds) heel belangrijk is is dat ze me uit het raam de straat uit kan zien gaan. Dan weet ze tenminste dat ik echt weg ben en legt ze zich daarbij neer. Dat is denk ik ook een van de redenen dat die per seconde opbouw methode niet werkt. Honden zijn niet gek, ze weten heus wel dat je in een andere kamer bent of nog voor de voordeur staat.

Mijn 2dehands poedeltje had hier ook last van, ik kon niet eens naar boven en ze begon al de gillen. Dat heb ik tijdje aangekeken en toen was ik het zo zat en ben op het moment van gillen met ''grof geweld'' de kamer in gestormd. Door de huiskamer gestamd en gevloekt in mijn handen geklapt enz enz. En sindsdien heeft ze het nooit meer gedaan, normaal gesproken ben ik niet van om zo te keer te gaan. Maar ik was op dat moment wel duidelijk dat ik dat gedrag niet tolereerde en die heftige correctie werkte gelukkig meteen.

Lizzie. schreef:Mijn 2dehands poedeltje had hier ook last van, ik kon niet eens naar boven en ze begon al de gillen. Dat heb ik tijdje aangekeken en toen was ik het zo zat en ben op het moment van gillen met ''grof geweld'' de kamer in gestormd. Door de huiskamer gestamd en gevloekt in mijn handen geklapt enz enz. En sindsdien heeft ze het nooit meer gedaan, normaal gesproken ben ik niet van om zo te keer te gaan. Maar ik was op dat moment wel duidelijk dat ik dat gedrag niet tolereerde en die heftige correctie werkte gelukkig meteen.

Soms dan wil een ongewilde driftbui bijzonder goed werken.

Lizzie. schreef:Mijn 2dehands poedeltje had hier ook last van, ik kon niet eens naar boven en ze begon al de gillen. Dat heb ik tijdje aangekeken en toen was ik het zo zat en ben op het moment van gillen met ''grof geweld'' de kamer in gestormd. Door de huiskamer gestamd en gevloekt in mijn handen geklapt enz enz. En sindsdien heeft ze het nooit meer gedaan, normaal gesproken ben ik niet van om zo te keer te gaan. Maar ik was op dat moment wel duidelijk dat ik dat gedrag niet tolereerde en die heftige correctie werkte gelukkig meteen.

Ht probleem hierbij is, is dat hij prima alleen in een andere ruimte kan zijn.
Hij slaapt alleen beneden.

Dit is de enige methode nog die ik kan proberen. Om een keer heel boos te worden

bouvierpoedel schreef:

Lizzie. schreef:Mijn 2dehands poedeltje had hier ook last van, ik kon niet eens naar boven en ze begon al de gillen. Dat heb ik tijdje aangekeken en toen was ik het zo zat en ben op het moment van gillen met ''grof geweld'' de kamer in gestormd. Door de huiskamer gestamd en gevloekt in mijn handen geklapt enz enz. En sindsdien heeft ze het nooit meer gedaan, normaal gesproken ben ik niet van om zo te keer te gaan. Maar ik was op dat moment wel duidelijk dat ik dat gedrag niet tolereerde en die heftige correctie werkte gelukkig meteen.

Soms dan wil een ongewilde driftbui bijzonder goed werken.

soms werk kort door de bocht zijn heel goed

Judith schreef:

Lizzie. schreef:Mijn 2dehands poedeltje had hier ook last van, ik kon niet eens naar boven en ze begon al de gillen. Dat heb ik tijdje aangekeken en toen was ik het zo zat en ben op het moment van gillen met ''grof geweld'' de kamer in gestormd. Door de huiskamer gestamd en gevloekt in mijn handen geklapt enz enz. En sindsdien heeft ze het nooit meer gedaan, normaal gesproken ben ik niet van om zo te keer te gaan. Maar ik was op dat moment wel duidelijk dat ik dat gedrag niet tolereerde en die heftige correctie werkte gelukkig meteen.

Ht probleem hierbij is, is dat hij prima alleen in een andere ruimte kan zijn.
Hij slaapt alleen beneden.

Dit is de enige methode nog die ik kan proberen. Om een keer heel boos te worden

Wat ik toen gedaan heb is, net gedaan dat ik wegging, de voordeur open en dicht gedaan, en heel stil gewacht in de gang. En madam begon gelijk te gillen en toen ben ik binnen gestormd.

Misschien heb je wat aan het verhaal van Hazel en ik herken ook veel van wat Mijke hierboven zegt. Hazel kwam met 5,5 maanden bij me en kon geen seconde alleen zijn. Ze was ook teruggebracht bij de fokster omdat ze te druk was. En "te druk" was ze wel. Ik heb haar vanaf dag 1 gewoon niet alleen gelaten. Gewoon niet. Eerst maar eens veilig voelen en werken aan een band samen. Boodschappen deed ik 's morgens vroeg, Hazel in de auto achterin en dan snelsnel de Albert Heijn door. Dat was t enige was ff moest. Verder hebben we veel samen gedaan, trainingen, wandelingen, gewoon samen hangen op de bank. Ik had het geluk dat mijn dochter toen een lange zomervakantie had. Toen zij weer naar school ging, ging Hazel naar de dagopvang.
Door jouw verhaal heen lees ik dat je vindt dat het maar snel opgelost moet zijn. Maar niet alleen kunnen zijn is een vreselijk probleem voor baas en hond wat veel stress oplevert bij beiden. Probeer je verwachtingen los te laten als je hem echt wilt houden en laat hem gewoon eens twee maanden niet alleen. Hazel had daarna een grote bench en hondengezelschap, langzaamaan ging het beter. Ze is nu 5,5 jaar en kan nu goed alleen zijn zonder stress en ligt dan gewoon te slapen op de bank. Het heeft veel tijd en moeite gekost. Thundershirt aantrekken kan trouwens ook een optie zijn. Veel succes!!!

Lizzie. schreef:

bouvierpoedel schreef:

Lizzie. schreef:Mijn 2dehands poedeltje had hier ook last van, ik kon niet eens naar boven en ze begon al de gillen. Dat heb ik tijdje aangekeken en toen was ik het zo zat en ben op het moment van gillen met ''grof geweld'' de kamer in gestormd. Door de huiskamer gestamd en gevloekt in mijn handen geklapt enz enz. En sindsdien heeft ze het nooit meer gedaan, normaal gesproken ben ik niet van om zo te keer te gaan. Maar ik was op dat moment wel duidelijk dat ik dat gedrag niet tolereerde en die heftige correctie werkte gelukkig meteen.

Soms dan wil een ongewilde driftbui bijzonder goed werken.

soms werk kort door de bocht zijn heel goed

Omdat je het op dat moment dan ook heel duidelijk maakt en serieus bedoeld.
Kreeg ooit eens een bouvier terug die altijd en eeuwig moest blaffen en piepen als je maar even uit zicht was en die heb ik eerst de buitendeur tegen hem open geduwd met een rotgang en toen even bij zijn strotje met 4 poten van de grond tegen de muur gezet met de nodige godvers dat hij dat uit zijn harses moest laten. Daarna kreeg hij nog even op zijn donder van de rest en nooit meer gedaan .

bouvierpoedel schreef:

Lizzie. schreef:

bouvierpoedel schreef:

Lizzie. schreef:Mijn 2dehands poedeltje had hier ook last van, ik kon niet eens naar boven en ze begon al de gillen. Dat heb ik tijdje aangekeken en toen was ik het zo zat en ben op het moment van gillen met ''grof geweld'' de kamer in gestormd. Door de huiskamer gestamd en gevloekt in mijn handen geklapt enz enz. En sindsdien heeft ze het nooit meer gedaan, normaal gesproken ben ik niet van om zo te keer te gaan. Maar ik was op dat moment wel duidelijk dat ik dat gedrag niet tolereerde en die heftige correctie werkte gelukkig meteen.

Soms dan wil een ongewilde driftbui bijzonder goed werken.

soms werk kort door de bocht zijn heel goed

Omdat je het op dat moment dan ook heel duidelijk maakt en serieus bedoeld.
Kreeg ooit eens een bouvier terug die altijd en eeuwig moest blaffen en piepen als je maar even uit zicht was en die heb ik eerst de buitendeur tegen hem open geduwd met een rotgang en toen even bij zijn strotje met 4 poten van de grond tegen de muur gezet met de nodige godvers dat hij dat uit zijn harses moest laten. Daarna kreeg hij nog even op zijn donder van de rest en nooit meer gedaan .

je kunt hem ook nog z'n harses inslaan, ben je ook van het probleem af

wat ben ik toch godseblij dat ik dit soort fratsen nooit heb hoeven uithalen met mijn verlatingsangsthondjes.
ik ga voor de *Esther manier, maar dat zal wel duidelijk zijn denk ik.

Judith schreef:

Paisley schreef:Maar heeft een hond in 1 minuut wel de kans om zich er bij neer te leggen dat hij nou eenmaal even alleen is?

In de fase dat mijn honden onrustig werden als ik weg ging, duurde het altijd even voordat ze gingen liggen. Kiwi heeft een periode gehad dat ze eerst een half uur verwachtingsvol in de vensterbank ging zitten piepen. Als ik in die periode binnen die tijd steeds terug zou zijn gekomen, denk ik dat bij haar het kwartje had kunnen vallen dat haar ongeduld en onrust beloond zou worden met mijn terugkomst. Bij Mayke als pup was een half uurtje piepen ook heel normaal, maar dan kalmeerde ze en kon ze uren alleen blijven zonder probleem.

Ik snap dat het een verschrikkelijk lastig probleem is, en dat je op zoek gaat naar oplossingen, maar intuïtief denk ik dat die korte stukjes momentjes alleen alleen het probleem erger maken.

Ik krijg ook de neiging om juist 3 uur weg te gaan en te denken zoek het maar even uit

Ik zou het gewoon doen.
Het werkt ook zo snel mentaal door. Als je het gevoel krijgt dat je je handel en wandel op de hond gaat afstemmen en met bij wijze van spreke samengeknepen billen het huis verlaat met een "op hoop van zegen" gevoel, dan kan het niet anders dan dat de hond dit voelt. Al helemaal als je zn verlatingsangst zielig gaat vinden. De hond vind zichzelf dan ook heel zielig. Of er boos of geïrriteerd door raakt dat het mislukt. Of moedeloos, zoals je zelf schrijft.

Ik denk dat veel honden zich makkelijk berusten in alleen zijn als ze niet deze emotie voelen. Dat je gewoon de deur uit vertrekt omdat je zin hebt om met vrienden op een terras gaat zitten, of je hond het er nu mee eens is of niet. Geen ruimte voor flauwekul, je zoekt t maar even uit.


Mijn moeder heeft ook problemen gehad met verlatingsangst met 1 van dr honden. Ze ging dan weg en ging op de oprit in de auto zitten met bij wijze van spreke angstzweet in dr oksels. Het frustreerde haar zo enorm dat het niet ging, was enorm bang dat de buren er wat van vonden, en voelde zich in detentie van dr eigen hond.
Toen bij haar de mentale knop om ging, verdwenen de problemen eigen heel snel.

renee-uk schreef: je kunt hem ook nog z'n harses inslaan, ben je ook van het probleem af

wat ben ik toch godseblij dat ik dit soort fratsen nooit heb hoeven uithalen met mijn verlatingsangsthondjes.
ik ga voor de *Esther manier, maar dat zal wel duidelijk zijn denk ik.

Wat is er mis aan om ff boos de kamer binnen te stormen, vaak zijn het de onzekere honden die dat gedrag laten zien. Als je het geprobeerd heb en niks werkt en vaak zelfs dat de honden nog onzekerder worden. Dan werkt duidelijk zijn heel goed en nogmaals mijn ''correctie'' hoefde ik maar 1x uit te voeren. Hond blij dat ze weet waar ze aan toe is, ikke ook blij, maar vooral de buren

Lizzie. schreef:

renee-uk schreef: je kunt hem ook nog z'n harses inslaan, ben je ook van het probleem af

wat ben ik toch godseblij dat ik dit soort fratsen nooit heb hoeven uithalen met mijn verlatingsangsthondjes.
ik ga voor de *Esther manier, maar dat zal wel duidelijk zijn denk ik.

Wat is er mis aan om ff boos de kamer binnen te stormen, vaak zijn het de onzekere honden die dat gedrag laten zien. Als je het geprobeerd heb en niks werkt en vaak zelfs dat de honden nog onzekerder worden. Dan werkt duidelijk zijn heel goed en nogmaals mijn ''correctie'' hoefde ik maar 1x uit te voeren. Hond blij dat ze weet waar ze aan toe is, ikke ook blij, maar vooral de buren

daar is, denk ik, niet zo heel veel mis mee behalve dan dat het niet mijn manier zou zijn.
mijn reactie was gericht naar bp en onduidelijk omdat ik niet goed gequoot heb, sorry.

*Esther schreef:Misschien heb je wat aan het verhaal van Hazel en ik herken ook veel van wat Mijke hierboven zegt. Hazel kwam met 5,5 maanden bij me en kon geen seconde alleen zijn. Ze was ook teruggebracht bij de fokster omdat ze te druk was. En "te druk" was ze wel. Ik heb haar vanaf dag 1 gewoon niet alleen gelaten. Gewoon niet. Eerst maar eens veilig voelen en werken aan een band samen. Boodschappen deed ik 's morgens vroeg, Hazel in de auto achterin en dan snelsnel de Albert Heijn door. Dat was t enige was ff moest. Verder hebben we veel samen gedaan, trainingen, wandelingen, gewoon samen hangen op de bank. Ik had het geluk dat mijn dochter toen een lange zomervakantie had. Toen zij weer naar school ging, ging Hazel naar de dagopvang.
Door jouw verhaal heen lees ik dat je vindt dat het maar snel opgelost moet zijn. Maar niet alleen kunnen zijn is een vreselijk probleem voor baas en hond wat veel stress oplevert bij beiden. Probeer je verwachtingen los te laten als je hem echt wilt houden en laat hem gewoon eens twee maanden niet alleen. Hazel had daarna een grote bench en hondengezelschap, langzaamaan ging het beter. Ze is nu 5,5 jaar en kan nu goed alleen zijn zonder stress en ligt dan gewoon te slapen op de bank. Het heeft veel tijd en moeite gekost. Thundershirt aantrekken kan trouwens ook een optie zijn. Veel succes!!!

Mahru kon slecht lang alleen zijn zonder Jura. Komt dan niet tot rust maar blijft wachten. Nu nog vindt ze dat lastig (zoals laatst toen Jura een hele dag weg was wegens operatie).
Ik heb een hele tijd 'voorgedaan' wat ik van haar wilde. Ging dus letterlijk bij haar op haar hondenbed liggen slapen. Na een week ofzo kwam ze bij me liggen en gaat zelfs slapen. Helemaal alleen zijn vindt ze nog steeds niet leuk. Kort (half uur tot een uur) kan wel even, dan krijgt ze een kong en is ze een hele tijd bezig en daarna wacht ze rustig af. Maar duurt het langer dan gaat ze onrustig rondlopen, voelt zich dus echt niet prettig. Voor ons een reden om als ze toch langer alleen moet zijn haar bij oppas langs te brengen waar nog een andere bevriende hond is. Dan gaat het wel, slaapt ze ook stukjes. Veel beter dan thuis alleen in ieder geval.
Sommige honden kunnen het gewoon nooit goed leren om alleen te zijn. Jura is compleet anders, die kon meteen al rustig alleen blijven, ook 5 uur als het moet. Die blijft dan gewoon 5 uur slapen.

Paisley schreef:
Ik zou het gewoon doen.
Het werkt ook zo snel mentaal door. Als je het gevoel krijgt dat je je handel en wandel op de hond gaat afstemmen en met bij wijze van spreke samengeknepen billen het huis verlaat met een "op hoop van zegen" gevoel, dan kan het niet anders dan dat de hond dit voelt. Al helemaal als je zn verlatingsangst zielig gaat vinden. De hond vind zichzelf dan ook heel zielig. Of er boos of geïrriteerd door raakt dat het mislukt.

Ik denk dat veel honden zich makkelijk berusten in alleen zijn als ze niet deze emotie voelen. Dat je gewoon de deur uit vertrekt omdat je zin hebt om met vrienden op een terras gaat zitten, of je hond het er nu mee eens is of niet. Geen ruimte voor flauwekul, je zoekt t maar even uit.


Mijn moeder heeft ook problemen gehad met verlatingsangst met 1 van dr honden. Ze ging dan weg en ging op de oprit in de auto zitten met bij wijze van spreke angstzweet in dr oksels. Het frustreerde haar zo enorm dat het niet ging, was enorm bang dat de buren er wat van vonden, en voelde zich in detentie van dr eigen hond.
Toen bij haar de mentale knop om ging, verdwenen de problemen eigen heel snel.

Met name het eerste stuk klopt inderdaad.
Ik maak mij heel erg druk om verlatingsangst bij een hond. Vooral omdat ik ook buren heb, maar daarnaast omdat ik het zielig vind. Dana interesseerd het nog minder dan weinig als we weggaan.

Ik vind het niet erg dat het even tijd kost, al komt het zo misschien niet over.
Het is meer dat ik geen vooruit gang zie, maar alleen achteruit gang.
Als het nu stabiel zou blijven vind ik dat een ander verhaal. Ik snap prima dat even kan duren, en dat het niet in een weekje is opgelost.
Ik probeer een manier te vindne waarin het dus niet achteruit gaat en dat het dus langszaamaan beter gaat.

En ik merk dat er nu 2 "methodes" zijn.
Het helemaal niet meer alleen laten of gewoon weggaan

Niks heeft gewerkt schrijf je LIzzie.....dat is vaak het probleem......elke dag wordt er wat anders geprobeerd of soms een paar dagen lang een nieuwe strategie. Hup in de bench. Hup in bench en vrouwtje vertrekt. Allemaal ongetwijfeld goedbedoeld maar niet echt over nagedacht. Maak een plan en hou je daaraan. En boos worden is alleen maar uiten van jouw eigen onmacht. Tuurlijk lucht jou dat op, fijn!
Maar ik weet zeker dat het de hond/baas relatie niet ten goede komt. Maar goed....een goede relatie met je hond daar zijn sommige mensen ook niet op uit lees ik hier. Dit probleem tackelen kost veel tijd en moeite.

runninggirl schreef:

*Esther schreef:Misschien heb je wat aan het verhaal van Hazel en ik herken ook veel van wat Mijke hierboven zegt. Hazel kwam met 5,5 maanden bij me en kon geen seconde alleen zijn. Ze was ook teruggebracht bij de fokster omdat ze te druk was. En "te druk" was ze wel. Ik heb haar vanaf dag 1 gewoon niet alleen gelaten. Gewoon niet. Eerst maar eens veilig voelen en werken aan een band samen. Boodschappen deed ik 's morgens vroeg, Hazel in de auto achterin en dan snelsnel de Albert Heijn door. Dat was t enige was ff moest. Verder hebben we veel samen gedaan, trainingen, wandelingen, gewoon samen hangen op de bank. Ik had het geluk dat mijn dochter toen een lange zomervakantie had. Toen zij weer naar school ging, ging Hazel naar de dagopvang.
Door jouw verhaal heen lees ik dat je vindt dat het maar snel opgelost moet zijn. Maar niet alleen kunnen zijn is een vreselijk probleem voor baas en hond wat veel stress oplevert bij beiden. Probeer je verwachtingen los te laten als je hem echt wilt houden en laat hem gewoon eens twee maanden niet alleen. Hazel had daarna een grote bench en hondengezelschap, langzaamaan ging het beter. Ze is nu 5,5 jaar en kan nu goed alleen zijn zonder stress en ligt dan gewoon te slapen op de bank. Het heeft veel tijd en moeite gekost. Thundershirt aantrekken kan trouwens ook een optie zijn. Veel succes!!!

Mahru kon slecht lang alleen zijn zonder Jura. Komt dan niet tot rust maar blijft wachten. Nu nog vindt ze dat lastig (zoals laatst toen Jura een hele dag weg was wegens operatie).
Ik heb een hele tijd 'voorgedaan' wat ik van haar wilde. Ging dus letterlijk bij haar op haar hondenbed liggen slapen. Na een week ofzo kwam ze bij me liggen en gaat zelfs slapen. Helemaal alleen zijn vindt ze nog steeds niet leuk. Kort (half uur tot een uur) kan wel even, dan krijgt ze een kong en is ze een hele tijd bezig en daarna wacht ze rustig af. Maar duurt het langer dan gaat ze onrustig rondlopen, voelt zich dus echt niet prettig. Voor ons een reden om als ze toch langer alleen moet zijn haar bij oppas langs te brengen waar nog een andere bevriende hond is. Dan gaat het wel, slaapt ze ook stukjes. Veel beter dan thuis alleen in ieder geval.
Sommige honden kunnen het gewoon nooit goed leren om alleen te zijn. Jura is compleet anders, die kon meteen al rustig alleen blijven, ook 5 uur als het moet. Die blijft dan gewoon 5 uur slapen.

Polar die daarna in huis kwam, was het tegenovergestelde van Haas. In de bench met wat lekkers en ogen dicht. Totaal relaxed. En toch ook dol op mij maar veel zelfstandiger. Nou ja, dat was een mazeltje dan

En als laatste is dat Dino voordat ik Dana 2 uur mee had genomen naar training. Hij zonder enige moeite gewoon lag te slapen. Hij KAN het dus prima, alleen door een domme fout van mij om Dana mee te nemen (en dat kon hij blijkbaar niet) is hij ineens helemaal terug bij af.
En daar heb ik nu eigenlijk moeite mee, meer in de trant van, je kan het prima, je hebt het laten zien. En nu ineens kan je het niet meer... ik verwacht dan juist een snellere opbouw, omdat hij het kan. Dat het een soort van knopje is wat we weer even terug moeten vinden.
Als hij helemaal niet alleen kon zijn, ook niet bij de vorige baas, dan voelt het voor mij logischer dat het zo lang kan duren.

*Esther schreef:Niks heeft gewerkt schrijf je LIzzie.....dat is vaak het probleem......elke dag wordt er wat anders geprobeerd of soms een paar dagen lang een nieuwe strategie. Hup in de bench. Hup in bench en vrouwtje vertrekt. Allemaal ongetwijfeld goedbedoeld maar niet echt over nagedacht. Maak een plan en hou je daaraan. En boos worden is alleen maar uiten van jouw eigen onmacht. Tuurlijk lucht jou dat op, fijn!
Maar ik weet zeker dat het de hond/baas relatie niet ten goede komt. Maar goed....een goede relatie met je hond daar zijn sommige mensen ook niet op uit lees ik hier. Dit probleem tackelen kost veel tijd en moeite.

Ik begrijp wat je bedoelt hoor, maar soms heb en kan je die tijd niet nemen als je meerdere honden heb die meegaan met dat gedrag. En vooral niet als je in een woonwijk woont waar veel buren last hebben van dat gedrag. Ik ben met de bovenstaande andere visie's ook eens hoor, mits er geen overlast word veroorzaakt, want helaas hebben buren geen geduld.(3x een klacht van overlast en je word hier je huis uit gezet, dat risico neem ik niet) Ennu de band met mijn honden, daar is niks mis mee.

Gelukkig heb ik een buurvrouw die zag hoe ik met de honden bezig was. En dat benoemde ze ook. Maar in het begin heb ik Haas dus gewoon niet alleen gelaten. En ik zeg niet dat ik dat altijd makkelijk vond. Haar hele training was een heeeeeeel gedoe. Ze kon niet los lopen en jaagde na ik weet niet wat ze allemaal deed. Soms zakte de moed me ook in de schoenen!! Ze heeft wel een jaar aan de lange lijn gelopen, los lopen deed ze alleen in een afgezette wei. Maar nu doe ik zelfs jachttraining met haar en kan ze haar passie omzetten in alleen maar lol gecombineerd met gehoorzaamheid, de basis. Daar ben ik dan ook heel trots op. Het was echt niet makkelijk.
Ik begrijp je wel Judith, dat hij het kan en heeft laten zien. Doe ff een flinke stap terug en denk aan daar waar je wilt komen. Dan moet het goed komen met een flinke portie geduld!! Good luck!

Judith schreef:En ik merk dat er nu 2 "methodes" zijn.
Het helemaal niet meer alleen laten of gewoon weggaan

Gewoon weggaan heb ik destijds ook geprobeerd. Geen succes, ik raad het je af. Oor was de bench uitgebroken (niet via het deurtje!), het hele huis was gesloopt, Oor was een trillend hoopje ellende en er lagen boze briefjes van buren in de brievenbus die het dierenmishandeling vonden en dreigden de politie te bellen. Voor gewoon weg gaan is het nu volgens mij gewoon nog te vroeg. Dino is nog helemaal niet zo lang bij jullie, en in die tijd is het alleen blijven een enorm ding geworden. Ik zou hem echt gewoon eerst eens even een hele poos, misschien wel een half jaar, niet meer alleen laten. Na een paar maanden kun je best weer eens iets proberen als gewoon weggaan, maar dat zou ik nu nog niet doen. Het beschadigt het vertrouwen gigantisch.