Het HondenForum

Kailen is in en om het huis heel voergericht (vooral kaas) maar daarbuiten interesseert het hem geen zak. Toch is het wel vooruit gegaan.
Eerst wilde hij niet eens iets aannemen, en nu komt hij toch ff kijken wat er wordt uitgedeeld. Bij hem is het overigens wel en/en. Dus er zijn nu keiharde niet onderhandelbare regels die ik toebrul als een kampbewaarster als het moet (vanwege enorm jachtinstinct) maar ook groot feest knappe vent je krijgt wat lekkers als ie dan luistert. En hij luistert tegenwoordig als een tierelier. Zelfs over het pad springende reeen laat hij tegenwoordig met rust

Overigens is hij wel degelijk in staat een haas te pakken heb ik helaas eens moeten ondervinden ; Lizzy trouwens ook. Die krengen blijven inderdaad zo lang zitten dat je er haast zelf op gaat staan

Paisley schreef:

mijke schreef:

Paisley schreef:

mosquito1980 schreef:Vusi heeft wel "eens" ( ) dat ze weg rent omdat ze wat interessants ziet en dat is niet altijd positief, een brommer die niet mag leven, een mens waarvan ze vindt dat die op het verkeerde pad loopt, ziet iets bewegen in 't bos, we komen Zela tegen etc.

Dat doet ze natuurlijk niet omdat ze honger heeft Dus waarom zou eten de oplossing zijn?
Ik verbied dat soort dingen, en als dat niet genoeg is bestempel ik het als 'ZWAAR MISDRIJF' waarom ik net zo lang foeter tot ze de volgende keer een tweede keer nadenkt.

Mayke heeft het met mountainbikers. Terwijl ik zelf met haar vaak ga mountainbiken. Maar op een pad waar ik vaak loop, komen ze wel eens langs geraasd en de snelheid en het geluid van noppenbanden op verharde weg triggeren haar. Ik roep haar bij me als ik ze zie aankomen en leg in duidelijke taal uit dat ik geen wangedrag wil. Doet ze dat wel: Probleem
Ik heb het prima onder controle maar ik zou niet weten hoe ik het met eten zou kunnen oplossen

Haha, nou, zo deed ik dat eerst ook, maar daar leren ze dus niks van af. Ze leren alleen dat jij het niet leuk vindt, maar hun gevoel verandert er niet bij en dus zal hun instinctieve reactie nog altijd eerst narennen zijn, waarna ze zich vervolgens pas bedenken ohja kut dit mag niet. En jij moet dus altijd op je hoede zijn want het kan elk moment weer gebeuren als de trigger ff te sterk voor ze is.

Nou ik vind dat ze er niets van leren als je er op het juiste moment voer in gooit. Hoe ga je het oplossen als je je pindakaas bent vergeten? Of sowieso al geen zin hebt om altijd met voedsel rond te slepen?
Ik vind regels naleven een heel nuttige afspraak tussen mij en mijn honden. We oefenen er zelfbeheersing mee, scherpen relaties ermee aan, en dan buigt die instinctieve reactie ook om.
Ik voel me zo verschrikkelijk armoedig als ik mijn honden moet gaan lopen paaien om met mij op stap te mogen op een houdbare manier zonder dat ze in 7 sloten tegelijk lopen.

Ik ben arrogant genoeg om mn honden aan het verstand te peuteren dat de uitjes met ze een privilege zijn. En dat ze heel veel vrijheid en lol ontvangen voor het offer die ze moeten leveren: namelijk het beheersen van primitief en onhoudbaar gedrag.
Jaren terug liep ik ook altijd te leuren met voedsel. De ene keer stinkende gedroogde visjes, de andere keer roergebakken ei. En ik kreeg een middelvinger.
Ik neem nou nooit meer wat mee en heb mn honden altijd los zonder wangedrag. Ik vind de verschuiving in mn eigen overtuigingen een verademing, en mn honden ook want ze krijgen er heel veel vrijheid en een gezellige baas ervoor terug.

Je kunt zoiets trainen Paisley
Daarna heb je de pindakaas (vrijwel) niet meer nodig.

Hier is alles wel lekker, Ziggy vreet alles wat maar enigzins eetbaar was en Rasta heeft ook iets van pik in tis winter.
Favoriet zijn wel kaas, gekookte ham,knakworsten, gedroogd spul, pensstaafjes enz.

Malou houdt van de gedroogde paardensnoepjes die Adjani meeneemt tijdens de wandeling
Ik heb over het algemeen saaie visbrokjes bij, maar als ik met Adjani en Tyson ga wandelen neemt zij meestal paard mee speciaal voor Malou.

Zaterdagavond had ze een ree geroken en ik riep haar terug, maar ze kwam niet. Adjani roept haar een keertje en Loutje sprint terug richting Adjani en gaat daar op haar allerbraafst zitten wachten tot ze paard krijgt.

Shibby schreef:Malou houdt van de gedroogde paardensnoepjes die Adjani meeneemt tijdens de wandeling
Ik heb over het algemeen saaie visbrokjes bij, maar als ik met Adjani en Tyson ga wandelen neemt zij meestal paard mee speciaal voor Malou.

Zaterdagavond had ze een ree geroken en ik riep haar terug, maar ze kwam niet. Adjani roept haar een keertje en Loutje sprint terug richting Adjani en gaat daar op haar allerbraafst zitten wachten tot ze paard krijgt.

ik heb het met Fred vaak tijdens de training. Dan neem ik iets mee en dan vind hij de snoepjes van anderen lekkerder. Dan koop ik vervolgens exact hetzelfde en dan blieft 'ie het niet

wanneer er veel extra prikkels gaan zijn en de kans op bananen in de oren groter, dan kiezen wij vaak voor stukjes rookworst als beloning. Zelfs de minst voedselgeoriënteerde honden kiezen toch net iets vaker voor deze "zeldzame" snack.
Voor gewone training of wandeling gebruik ik hun gewone brokjes afgewisseld met stukjes kaas of gedroogde stukjes filet van konijn, rund of lam. (kalkoen, kip of eend gedroogd of gerookt kan hier niet wegens allergie)

Paisley schreef:Nou ik vind dat ze er niets van leren als je er op het juiste moment voer in gooit. Hoe ga je het oplossen als je je pindakaas bent vergeten? Of sowieso al geen zin hebt om altijd met voedsel rond te slepen?

Jamaar beste Paisley, met alle respect, maar dan heb je dus niet begrepen wat ik net schreef. Ik schreef dat je met counter conditioning het gevoel verandert omtrend de trigger, waardoor de trigger niet meer triggert. Het gedrag verdwijnt gewoon als sneeuw voor de zon. Je hoeft er helemaal geen snoep meer in te stoppen als de hond eenmaal gecounterconditioned is. Het heeft dus helemaal geen zak met omkoping te maken. Los daarvan zie ik ook niet echt wat het probleem is met dingen aanleren met voedsel. Als dat voor jouw hond belonend is dan kun je dat toch prima inzetten? Zo leer je je hond doorgaans eerst ook zitten met een voertje, maar ik heb nu heus geen voertjes meer nodig elke keer als ik Oor wil laten zitten hoor.

Ik vind regels naleven een heel nuttige afspraak tussen mij en mijn honden. We oefenen er zelfbeheersing mee, scherpen relaties ermee aan, en dan buigt die instinctieve reactie ook om.
Ik voel me zo verschrikkelijk armoedig als ik mijn honden moet gaan lopen paaien om met mij op stap te mogen op een houdbare manier zonder dat ze in 7 sloten tegelijk lopen.

Ik ben arrogant genoeg om mn honden aan het verstand te peuteren dat de uitjes met ze een privilege zijn. En dat ze heel veel vrijheid en lol ontvangen voor het offer die ze moeten leveren: namelijk het beheersen van primitief en onhoudbaar gedrag.
Jaren terug liep ik ook altijd te leuren met voedsel. De ene keer stinkende gedroogde visjes, de andere keer roergebakken ei. En ik kreeg een middelvinger.
Ik neem nou nooit meer wat mee en heb mn honden altijd los zonder wangedrag. Ik vind de verschuiving in mn eigen overtuigingen een verademing, en mn honden ook want ze krijgen er heel veel vrijheid en een gezellige baas ervoor terug.

Het onderstaande komt me in ieder geval akelig bekend voor en ik ben zelf heel blij dat ik de oplossing heb gevonden, níet in de vorm van eten

Vusi niet, ze vindt het wel lekker maar niet als er brommers etc voorbij komen

Ik vind regels naleven ook wel handig ja, maar dan gaat het over dingen als niet te ver weg lopen, niet zomaar de weg oversteken, de bench in als we avondeten en hier komen als ik hier roep. Maar dat een hond een regel kent betekent ook niet dat de hond dat in alle situaties aan kan. Dat zijn twee losse dingen. Als een hond heel erg schrikt van een voorbijspurtende skater omdat ie nu eenmaal bang is voor skaters, dan kan je nog 100 regels hebben, of 1000x met je hond willen 'onderhandelen' om te zorgen dat je hond niet het ongewenste gedrag vertoont, maar die hond is dan helemaal niet in staat om daar mee om te gaan, die loopt gewoon een portie bang te zijn en die trigger is gewoon rechtstreeks via de amygdala gegaan in plaats van via het normale pad en dus is die hond allang achter die fietser aan voordat jij uberhaupt pap kunt zeggen. Dat heeft niks te maken met weten of je wel of niet achter fietsers aan mag gaan in theorie, dat is gewoon een instinctieve reactie. Die instinctieve reactie kun je ombuigen door de associatie positief te veranderen. Maar echt niet door boos te gaan lopen brullen dat iets niet mag, dat draagt alleen maar bij aan de stress die zo'n hond de volgende keer ervaart bij een skater - zelfs als ze wel de zelfcontrole vinden om er niet achteraan te gaan. Los daarvan ben je met zulke correcties als baasje ook geen veilige haven meer voor je hond, dus persoonlijk vind ik het juist een verademing dat ik er mee ben gestopt om zo met mijn hond om te gaan.


Wat trouwens het verschil is tussen jouw onderhandelen 'als jij braaf bent heb je bij mij een goed leven' en wat jij paaien noemt; 'als jij braaf bent krijg je een koekje' ontgaat me ook ten ene male. Nouja ik weet wel één verschil: het laatste is voor de hond makkelijk te begrijpen, het eerste is veel te indirect gerelateerd voor een hond om ooit te kunnen bedenken. Dat bestaat helemaal niet in een hondenbrein. En dat terwijl ik toch best een hoge pet op heb van hun kunnen hoor.

mijke schreef:[
Jamaar beste Paisley, met alle respect, maar dan heb je dus niet begrepen wat ik net schreef. Ik schreef dat je met counter conditioning het gevoel verandert omtrend de trigger, waardoor de trigger niet meer triggert. Het gedrag verdwijnt gewoon als sneeuw voor de zon. Je hoeft er helemaal geen snoep meer in te stoppen als de hond eenmaal gecounterconditioned is. Het heeft dus helemaal geen zak met omkoping te maken. Los daarvan zie ik ook niet echt wat het probleem is met dingen aanleren met voedsel. Als dat voor jouw hond belonend is dan kun je dat toch prima inzetten?

Jamaar beste Mijke, met alle respect, maar het werkt gewoon niet zo goed. Vandaar dat het topic is gestart.

Wat trouwens het verschil is tussen jouw onderhandelen 'als jij braaf bent heb je bij mij een goed leven' en wat jij paaien noemt; 'als jij braaf bent krijg je een koekje' ontgaat me ook ten ene male. Nouja ik weet wel één verschil: het laatste is voor de hond makkelijk te begrijpen, het eerste is veel te indirect gerelateerd voor een hond om ooit te kunnen bedenken. Dat bestaat helemaal niet in een hondenbrein. En dat terwijl ik toch best een hoge pet op heb van hun kunnen hoor.

Nee het onderstreepte is mijn onderhandelen niet. Ik beloon niet met een goed leven.
Ik verwacht alleen het respect die ik vind dat ik verdien en zo niet, dan heb ik een breed spectrum aan vervelend gedrag achter de hand om het meningsverschil met mijn honden kracht bij te zetten
Tuurlijk, ik beloon best. Om iets nieuws aan te leren, om een leuk eigen initiatief te belonen, of gewoon omdat ik voer in mn handen heb, of als ik ga trainen. Maar ik beloon niet als vervanging voor opvoeding, leren van begrenzingen. En ik vind dat een groot verschil, een hond leert t niet te accepteren als je "nee" verkoopt door er voer in te gooien op het juiste moment of je hond van de brommer af te leiden omdat hij gestoofde kippenlong aan het op eten is.

Paisley schreef:

mijke schreef:[
Jamaar beste Paisley, met alle respect, maar dan heb je dus niet begrepen wat ik net schreef. Ik schreef dat je met counter conditioning het gevoel verandert omtrend de trigger, waardoor de trigger niet meer triggert. Het gedrag verdwijnt gewoon als sneeuw voor de zon. Je hoeft er helemaal geen snoep meer in te stoppen als de hond eenmaal gecounterconditioned is. Het heeft dus helemaal geen zak met omkoping te maken. Los daarvan zie ik ook niet echt wat het probleem is met dingen aanleren met voedsel. Als dat voor jouw hond belonend is dan kun je dat toch prima inzetten?

Jamaar beste Mijke, met alle respect, maar het werkt gewoon niet zo goed. Vandaar dat het topic is gestart.

Wat trouwens het verschil is tussen jouw onderhandelen 'als jij braaf bent heb je bij mij een goed leven' en wat jij paaien noemt; 'als jij braaf bent krijg je een koekje' ontgaat me ook ten ene male. Nouja ik weet wel één verschil: het laatste is voor de hond makkelijk te begrijpen, het eerste is veel te indirect gerelateerd voor een hond om ooit te kunnen bedenken. Dat bestaat helemaal niet in een hondenbrein. En dat terwijl ik toch best een hoge pet op heb van hun kunnen hoor.

Nee het onderstreepte is mijn onderhandelen niet. Ik beloon niet met een goed leven.
Ik verwacht alleen het respect die ik vind dat ik verdien en zo niet, dan heb ik een breed spectrum aan vervelend gedrag achter de hand om het meningsverschil met mijn honden kracht bij te zetten
Tuurlijk, ik beloon best. Om iets nieuws aan te leren, om een leuk eigen initiatief te belonen, of gewoon omdat ik voer in mn handen heb, of als ik ga trainen. Maar ik beloon niet als vervanging voor opvoeding, leren van begrenzingen. En ik vind dat een groot verschil, een hond leert t niet te accepteren als je "nee" verkoopt door er voer in te gooien op het juiste moment of je hond van de brommer af te leiden omdat hij gestoofde kippenlong aan het op eten is.

Nee, je bent de hond niet aan het afleiden. Je leert de hond dat het 'm méér oplevert wanneer hij bij jou blijft, dan wanneer hij wegrent. Je beloont hem vervolgens voor de keuze bij jou te blijven. Dat is een heel groot verschil.

Ik geloof ook niet in afleiden als trainingsmethode, maar countercondtioning is iets heel anders dan afleiden.
Bij counterconditioning wordt de prikkel de voorspeller van iets leuks (meestal voer, maar kan ook spel of aandacht zijn). Het is dus juist belangrijk dat de hond de prikkel wél ziet/hoort/registreert, en leert dat er vervolgens leuke dingen gebeuren. De negatieve associatie met de prikkel wordt zo omgebogen, je verandert de emotie en als dat voltooid is, wordt de reactie van de hond dus automatisch ook anders en heb je geen voer meer nodig.
Je kunt je hond inderdaad verbieden om achter fietsers aan te gaan, maar je kunt door middel van counterconditioning ook de hele noodzaak bij de hond wegnemen om achter fietsers aan te gaan en dan hoef je het ook niet (steeds) te verbieden.

Het één sluit het ander ook niet uit. Als Mila op de stoep moet blijven lopen en de weg op wil gaan, krijgt ze van mij gewoon een 'nee' te horen. Als zij blaft tegen een man die in de bosjes aan het maaien is, gebruik ik counterconditioning en na drie keer langslopen interesseert die man haar geen biet meer en voelt ze dus ook niet meer de noodzaak om op die man te reageren.

Wij lopen met een pak ham in 't bos. Prinses doet t niet voor hondensnoepjes.

Als ik ze echt wil lijmen neem ik een spuitbus slagroom mee, dan vergeten ze de hele wereld verder en doen ze alles voor die toef slagroom.

Moet er wel bij zeggen dat ik die dus ook nagenoeg nooit meeneem waardoor het ook echt geweldig blijft als hij mee gaat (eens in het jaar ofzo )

sjm schreef:Wij lopen met een pak ham in 't bos. Prinses doet t niet voor hondensnoepjes.

Angola zou niks voor haar zijn

DeDiana schreef:Ik geloof ook niet in afleiden als trainingsmethode, maar countercondtioning is iets heel anders dan afleiden.
Bij counterconditioning wordt de prikkel de voorspeller van iets leuks (meestal voer, maar kan ook spel of aandacht zijn). Het is dus juist belangrijk dat de hond de prikkel wél ziet/hoort/registreert, en leert dat er vervolgens leuke dingen gebeuren. De negatieve associatie met de prikkel wordt zo omgebogen, je verandert de emotie en als dat voltooid is, wordt de reactie van de hond dus automatisch ook anders en heb je geen voer meer nodig.
Je kunt je hond inderdaad verbieden om achter fietsers aan te gaan, maar je kunt door middel van counterconditioning ook de hele noodzaak bij de hond wegnemen om achter fietsers aan te gaan en dan hoef je het ook niet (steeds) te verbieden.

Het één sluit het ander ook niet uit. Als Mila op de stoep moet blijven lopen en de weg op wil gaan, krijgt ze van mij gewoon een 'nee' te horen. Als zij blaft tegen een man die in de bosjes aan het maaien is, gebruik ik counterconditioning en na drie keer langslopen interesseert die man haar geen biet meer en voelt ze dus ook niet meer de noodzaak om op die man te reageren.

Jij legt het altijd veel beter uit dan ik

Paisley schreef:Ik verwacht alleen het respect die ik vind dat ik verdien en zo niet, dan heb ik een breed spectrum aan vervelend gedrag achter de hand om het meningsverschil met mijn honden kracht bij te zetten

Wat zit er allemaal in dat spectrum dan? De mijne reikt niet veel verder dan ontnemen van vrijheid (loslopen), schreeuwen en haar eens woedend in haar nekvel pakken. Niet echt indrukwekkend voor Oor over het algemeen en bovendien vind ik het helemaal niet leuk om dat in te moeten zetten want het komt de relatie helemaal niet ten goede. Ik doe dat echt alleen in aller, áller uiterste nood. Als trainingsmethode vind ik het trouwens meestal ook niet zo effectief. Helemaal nooit, eigenlijk.

mijke schreef:

Paisley schreef:Ik verwacht alleen het respect die ik vind dat ik verdien en zo niet, dan heb ik een breed spectrum aan vervelend gedrag achter de hand om het meningsverschil met mijn honden kracht bij te zetten

Wat zit er allemaal in dat spectrum dan? De mijne reikt niet veel verder dan ontnemen van vrijheid (loslopen), schreeuwen en haar eens woedend in haar nekvel pakken. Niet echt indrukwekkend voor Oor over het algemeen en bovendien vind ik het helemaal niet leuk om dat in te moeten zetten want het komt de relatie helemaal niet ten goede. Ik doe dat echt alleen in aller, áller uiterste nood. Als trainingsmethode vind ik het trouwens meestal ook niet zo effectief. Helemaal nooit, eigenlijk.

Het gaat niet om sancties of straffen en al helemáál niet over het uitten van frustratie, het gaat om een state-of-mind waarin je de regie neemt en niet laat gebeuren wat je niet wilt. En dan heb ik het niet over trainen of nieuwe dingen duidelijk maken, maar ik heb het over de momenten dat je hond willens en wetens over je grenzen heen walst.
Maar we hebben hier eerder een discussie over gehad en toen kwamen we er ook niet uit, dus ik denk niet dat deze discussie meer oplevert

frikandel, plakjes kippenfile daarvoor doen ze een ''moord'' voor

Paisley schreef:Het gaat niet om sancties of straffen en al helemáál niet over het uitten van frustratie, het gaat om een state-of-mind waarin je de regie neemt en niet laat gebeuren wat je niet wilt. En dan heb ik het niet over trainen of nieuwe dingen duidelijk maken, maar ik heb het over de momenten dat je hond willens en wetens over je grenzen heen walst.
Maar we hebben hier eerder een discussie over gehad en toen kwamen we er ook niet uit, dus ik denk niet dat deze discussie meer oplevert

Dat komt omdat je wel leuk een state of mind kunt hebben, maar dat moet zich wel op een bepaalde manier uiten waardoor die hond doorheeft dat het menes is. Ik wil dus weten hoe zich dat uit. Want ik kan nog 100 states of minds hebben maar als Oor dat niet doorheeft (en dat is best vaak hoor) dan gebeurt er niks.

mijke schreef: op een bepaalde manier uiten

Dat zit dan toch in je hele lichaamstaal. Je herkent het toch ook wel dat er soms iemand die je niet kent een ruimte binnenkomt en dat je weet dat diegene weinig ruimte laat voor discussie?

Ken je leraren van vroeger die nooit straffen of sancties uitdeelden maar die wel de hele klas stil en aan het werk kregen? En andere docenten strooien met strafwerk in de rondte maar worden door niemand serieus genomen. Heb je je wel eens afgevraagd waar dat in zit? En vaak waren de docenten in de eerste catagorie nog populair ook, terwijl docenten die wat minder assertief maar toch heel aardig waren nauwelijks serieus werden genomen.
Op diezelfde manier had onze yorkshire terrier vroeger in het ouderlijk huis de rottweiler in de tang. Ze waren beste vrienden maar op het moment dat de rottweiler grenzen op ging zoeken, kreeg hij bij de eerste millimeter aan speling die hij opzocht direct een 'nee'.

Als je daar voor jezelf een antwoord op krijgt en dit bewust doorvoert in je eigen lichaamstaal dan toepast op honden kom je een heel eind. Of je hebt het van nature en bent jezelf er onbewust van. Maar ik heb het in ieder geval niet van nature (zowel voor de klas als met de honden en in alle andere sociale gelegenheden) dus ik zal erover moeten nadenken af en toe.
Ik heb een hele hobbelige start gehad met Mayke maar sinds ik veel duidelijker ben, meer zelfvertrouwen heb in de relatie en op mn strepen sta heb ik pas ècht de band met dr gekregen die in de eerste twee jaar zo heb nagestreefd. Het gaat niet om domineren of roedelleidertje spelen maar om een heldere, open communicatie waarin je je als baas niet als voetveeg laat behandelen maar de rol op je neemt om de hond te behoeden van wangedrag, zoals een brommer aanvliegen.

Ja de voorbeelden die je aanhaalt die snap ik helemaal, maar dat zijn mensen die het van nature hebben. Ik heb het, net als jij, ook niet van nature. Totaal niet, zou ik zelfs zeggen Hoe heb jij je dat jezelf aangeleerd dan? Want gewoon jezelf voornemen 'vanaf nu heb ik die state of mind' werkt natuurlijk niet. Helaas, want ik heb het vaak genoeg geprobeerd hoor in de tijd dat ik nog Cesar Milan keek Tot mijn ultieme, grote frustratie dus. Het verandert bij mij echt geen zak.

Ik denk dat het een heel proces is en dat het lang niet makkelijk is. Er zijn docenten die hun hele carrière worstelen met ordeproblemen. Er zijn ouders die met hun handen in het haar zitten omdat de kinderen de regie hebben overgenomen. Er zijn echtelijke relaties (tot de dood ze scheidt) waarin 1 van de 2, als het erop aankomt, nooit wat in te brengen heeft. Het lijkt overigens toch een beetje een vrouwenkwaaltje
Een vriend van mij geeft cursussen mindfullness en de klasjes zitten vol met mensen die het gevoel hebben dat het leven ze overkomt, dat ze geleefd worden door de mensen die ze lief hebben en dat ze ondergesneeuwd worden in andere sociale gelegenheden.

De zoektocht naar assertiviteit heeft voor mij absoluut prioriteit gehad omdat ik tijdens mn werk werd afgeslacht door klassen die van god los waren, terwijl mn collega's er geen enkel probleem mee hadden. Nu zit ik 5 jaar in het vak en de laatste twee jaar heb ik geen enkele klas meer gehad die me ook maar 1 kutdag heeft bezorgd. En dat ligt dus niet aan de leerlingen maar aan mij.
Ik begon me trouwens bewust te worden van nonverbale communicatie toen ik met 16 jaar een paard kocht die dwars door me heen liep. En toen ik Mayke kreeg ging ik onder begeleiding van de hondenschool op de koekjestour en zat ik met mn handen in het haar met een hond zonder honger ("probeer frikandel! Probeer eens slagroom, probeer smerige vis!" zo luidde het deskundige advies), maar gelukkig is het kwartje toch gevallen en heb ik er een droomhond aan.

Emma is gek op wafels en knakworsten..

En onze nieuwe vissnacks, maar die ruiken ook erg sterk.
Ik was de dozen aan het uitpakken en ik had heel even een papieren proefzakje op de tafel gelegd.
Je raadt het al, die was er niet meer toen ik terug kwam. En op de hoge tafel komt ze nooit, dat had ze nog niet uitgevonden. Inclusief zakje had ze het opgevreten.

Ik zal ook eens een kies experiment doen, ik ben benieuwd waar ze voor gaat.

Paisley schreef:Ik denk dat het een heel proces is en dat het lang niet makkelijk is. Er zijn docenten die hun hele carrière worstelen met ordeproblemen. Er zijn ouders die met hun handen in het haar zitten omdat de kinderen de regie hebben overgenomen. Er zijn echtelijke relaties (tot de dood ze scheidt) waarin 1 van de 2, als het erop aankomt, nooit wat in te brengen heeft. Het lijkt overigens toch een beetje een vrouwenkwaaltje
Een vriend van mij geeft cursussen mindfullness en de klasjes zitten vol met mensen die het gevoel hebben dat het leven ze overkomt, dat ze geleefd worden door de mensen die ze lief hebben en dat ze ondergesneeuwd worden in andere sociale gelegenheden.

De zoektocht naar assertiviteit heeft voor mij absoluut prioriteit gehad omdat ik tijdens mn werk werd afgeslacht door klassen die van god los waren, terwijl mn collega's er geen enkel probleem mee hadden. Nu zit ik 5 jaar in het vak en de laatste twee jaar heb ik geen enkele klas meer gehad die me ook maar 1 kutdag heeft bezorgd. En dat ligt dus niet aan de leerlingen maar aan mij.
Ik begon me trouwens bewust te worden van nonverbale communicatie toen ik met 16 jaar een paard kocht die dwars door me heen liep. En toen ik Mayke kreeg ging ik onder begeleiding van de hondenschool op de koekjestour en zat ik met mn handen in het haar met een hond zonder honger ("probeer frikandel! Probeer eens slagroom, probeer smerige vis!" zo luidde het deskundige advies), maar gelukkig is het kwartje toch gevallen en heb ik er een droomhond aan.

omgang met paarden inderdaad, dan leer je het wel

Ik vind het eigenlijk ook wel heel erg samenhangen met wat voor soort honden je hebt en wat voor soort relatie je met ze hebt.
Ik heb niet heel veel natuurlijk overwicht, maar honden vertrouwen me wel heel snel omdat ik heel kalm en duidelijk ben. Dat is ook iets wat je vervolgens kunt 'gebruiken' in de opvoeding.
Ze krijgen hier niet vaak 'nee' te horen, ik hoef me ook helemaal niet steeds te laten gelden ten opzichte van mijn honden en wil ook absoluut niet in een soort strijd verzanden, maar als er dan wel een keer een 'nee' komt, nemen ze die ook wel serieus. Ik heb gevoelige honden, dus een ietwat strenge stem, dito blik en rechte lichaamshouding zijn genoeg om ze op andere gedachten te brengen. En daarna zijn ze natuurlijk weer de liefste en braafste hondjes van de wereld en dat is ook heel duidelijk voor ze.
Maar die grens is heel subtiel, want als ik echt wat intimiderend overkom, raken met name Amoz en Amy erg gestrest en dat heeft meestal een heel averechts effect. En dat is juist niet bevorderlijk voor die vertrouwensband waarop in ons geval de hele gehoorzaamheid is gestoeld. Ik zal ook nooit iets van ze eisen wat ze helemaal (nog) niet kunnen, dus ze krijgen ook alleen een 'nee' te horen als het gaat om dingen waarvan ik 100% zeker ben dat ze begrijpen wat de bedoeling is en het ook aankunnen.
Uiteindelijk zijn ze allemaal behalve Taartje heel erg gevoelig voor mijn goedkeuring en dat weet ik, dus afkeuring laten blijken is iets waar ik gedoseerd mee omga. Taartje ligt daar minder wakker van, maar die is weer heel goed in inschatten wanneer het echt menens is en dan legt ze zich daar ook goed bij neer.

Shibby schreef:Malou houdt van de gedroogde paardensnoepjes die Adjani meeneemt tijdens de wandeling
Ik heb over het algemeen saaie visbrokjes bij, maar als ik met Adjani en Tyson ga wandelen neemt zij meestal paard mee speciaal voor Malou.

Zaterdagavond had ze een ree geroken en ik riep haar terug, maar ze kwam niet. Adjani roept haar een keertje en Loutje sprint terug richting Adjani en gaat daar op haar allerbraafst zitten wachten tot ze paard krijgt.

Izzie wil sowieso het liefst andermans snoepjes Ik kan de meest exquise lekkernijen meenemen maar als ik met iemand loop die óók een tasje heeft met koekjes, wil ze die. Het kreng.

lucie schreef:omgang met paarden inderdaad, dan leer je het wel

Ik heb 6 jaar paardrijles gehad, niks geleerd hoor

Izzie_Anneke schreef:

Shibby schreef:Malou houdt van de gedroogde paardensnoepjes die Adjani meeneemt tijdens de wandeling
Ik heb over het algemeen saaie visbrokjes bij, maar als ik met Adjani en Tyson ga wandelen neemt zij meestal paard mee speciaal voor Malou.

Zaterdagavond had ze een ree geroken en ik riep haar terug, maar ze kwam niet. Adjani roept haar een keertje en Loutje sprint terug richting Adjani en gaat daar op haar allerbraafst zitten wachten tot ze paard krijgt.

Izzie wil sowieso het liefst andermans snoepjes Ik kan de meest exquise lekkernijen meenemen maar als ik met iemand loop die óók een tasje heeft met koekjes, wil ze die. Het kreng.

Ik vind dat altijd wel leuk

mijke schreef:

lucie schreef:omgang met paarden inderdaad, dan leer je het wel

Ik heb 6 jaar paardrijles gehad, niks geleerd hoor

rijles is ook totaal iets anders als omgang met paarden
bij traditionele rijlessen leer je vooral hard aan de teugels te trekken, flink te schoppen (o nee, aandrijven ) en je zweep te gebruiken. bij gebruik aan echte overtuigingskracht natuurlijk. nee, daar was ik al heel gauw klaar mee eerlijk gezegd.

het subtiele spel van samenwerken met een paard en doorpakken als het nodig is, vind ik daarentegen byzonder nuttig in de omgang met honden

Klopt er zijn zat ruiters die M dressuur rijden, een heel springparcours aan elkaar kunnen knopen maar die niet hun paard normaal naar de wei kunnen brengen zonder een bit in of touw om de neus.
Ik zag een keer een filmpje van Anky v Grunsven die tijdens een stukje klein interview een box opendeed van een paard en uit de stalopening werd gebeukt. Nog net op tijd kon ze een graai naar het halster doen maar wel galopwissels om de pas natuurlijk haha. Dat is natuurlijk maar een moment opname maar rijden en controle hebben op de grond is inderdaad wat anders. En tijdens het poetsen/opzadelen van manegepaarden leer je dat ook niet echt. Al was er bij ons op de manege vroeger een fjord die altijd een run deed naar het kuilgras als je hem uit de box haalde. Er waren hele kleine meisjes die dat konden blokkeren, en er waren volwassenen die er hopeloos achteraan gesleurd werden. Dat zijn de momenten dat je ziet wie overwicht heeft en wie niet.

lucie schreef:

mijke schreef:

lucie schreef:omgang met paarden inderdaad, dan leer je het wel

Ik heb 6 jaar paardrijles gehad, niks geleerd hoor

rijles is ook totaal iets anders als omgang met paarden
bij traditionele rijlessen leer je vooral hard aan de teugels te trekken, flink te schoppen (o nee, aandrijven ) en je zweep te gebruiken. bij gebruik aan echte overtuigingskracht natuurlijk. nee, daar was ik al heel gauw klaar mee eerlijk gezegd.

het subtiele spel van samenwerken met een paard en doorpakken als het nodig is, vind ik daarentegen byzonder nuttig in de omgang met honden

Ik heb nooit leren teugels trekken, schoppen en slaan met de zweep hoor. Ik had normale paarderijles, niet op een manege, van iemand die goed was met paarden. En buiten de les was ik er ook vaak te vinden om te helpen. Dus omgang met paarden was er voldoende hoor. Maar ik vind ze stiekum doodeng die paarden, dus dat heeft allemaal geen zak geholpen voor die 'state of mind' waar we het nu over hebben

Paisley schreef:Dat zijn de momenten dat je ziet wie overwicht heeft en wie niet.

Ja, maar dan heb je het toch weer over mensen die het van nature hebben.