Het HondenForum

No problemo hiero...
Murphy en Bink vinden het geweldig bij de DA.
Moet er bij Murphy iets gebeuren, wat hij minder vindt, dan ondergaat hij de behandeling zonder problemen, maar kijkt hij wat zieliger.
Dat geldt eigenlijk ook wel een beetje bij Bink, maar zodra ze dan klaar zijn, dan zijn ze natuurlijk weer het gezelligste feestnummer!
Als ik met Murphy en Bink tegelijk ben, zit Bink te zeuren dat hij wil, als ze met Murphy bezig zijn.
Amiga heeft de DA nog maar weinig gezien, alleen voor de entingen en wel eens mee voor de gezelligheid.
Tot nu toe vindt ze het wel gezellig.

Nick vindt alles wel prima en gaat slijmen bij de assistentes.
Er moeten alleen geen andere reuen in de wachtkamer zijn, want dan is het afgelopen met de rust en zet meneer zijn allerlaagste grom en blaf op.

Snuf vindt het ook prima en alleen in de spreekkamers vind ie het minder.

Terry is regelrecht gestresst, maar zal niet uitvallen. Een bibberende muts die het liefst in mijn broekzak wil zitten.

Geen problemen met Beau, die loopt huppelend bij de DA naar binnen, de DA gaat eerst altijd op zijn kont op de grond bij Beau zitten, en eerst even spelen, geeft geen kik als hij spuitjes krijgt, laat ook netjes overal naar kijken en luisteren. En de wachtkamer vindt hij ook bere gezellig als er andere hondjes zijn.

Buck is naar de d.a. geweest voor zijn prik........op zich ging het bij de d.a. goed, keurig zijn prik gehad, welliswaar niet op de tafel.

Ik had wel voor de zekerheid zijn kop tegen me aangedrukt zodat de d.a. niet bij zijn kop in de buurt kwam. Maar hij bleef rustig zitten en ik gaf geen druk op hem zodat hij niet het gevoel kreeg dat er wat aan de hand was.
Maar alles kon makkelijk zonder muilkorf.

De d.a. nam nog expres een heel klein naaldje zodat hij niks zou voelen, vond ik erg meedenkend van de goede man.

Wegen kon ook gewoon.

Alleen in de wachtkamer zitten ging eventjes niet zo goed. Ik zou als eerste van het spreekuur aan de beurt zijn. Maar toen we kwamen zat er al een politiehond in de wachtkamer, een mechelse herder. Dus eerst maar eventjes buiten gewacht..........

Toen de politiehond naar binnen ging, gingen we naar de wachtkamer, maar even later kwam er een bullterrier binnen, een reu.......... :N: :N: :N:

Erg fijn zo'n planning.

Bull terrier werd gevraagd om eventjes bij de balie te wachten, ik liet Buck zitten en leidde zijn aandacht af. Hij bleef wel netjes zitten, hoewel ik hem daar af en toe opnieuw aan moest herinneren, maar het geloei en af en toe gegrom was niet van de lucht.

De mechelse herder besloot in de kamer van de d.a. om ook mee te gaan doen, wel heel gesmoord want die had een snuitje om......

Maar over het algemeen viel het me mee en ben ik tevreden over mijn Buckio..........

Ik krijg Rossi niet naar binnen.
Zelfs niet voor eten.

Rossi schreef:Ik krijg Rossi niet naar binnen.
Zelfs niet voor eten.

Dus jij gaat ook al zo lekker ontspannen met je hond naar de d.a.........
Hoe doet je dat dan als hij echt moet.........?Optillen?

Baily schreef:

Rossi schreef:Ik krijg Rossi niet naar binnen.
Zelfs niet voor eten.

Dus jij gaat ook al zo lekker ontspannen met je hond naar de d.a.........
Hoe doet je dat dan als hij echt moet.........?Optillen?

Helaas echt dwingen.
Ik zou niet weten hoe ik het anders voor elkaar moet krijgen.
Hij is 37 kilo, dat til ik niet.
Ik zorg wel dat ik echt lekker koekjes/worst bij me heb, en prijs hem de hemel in.
Bij voorkeur gaan we dus ook niet naar de DA.

Het is gekomen toen Ros met z'n piemel in het prikkeldraad is blijven hangen en er een winkelhaak in zat. Twee keer op een dag moesten we er heen.

Flip geen probleem, die huppelt naar binnen en bedenkt pas als hij klaar is dat dit eigenlijk niet zijn plan is, maar Willem, die maakt er een heuse show van. Op tafel laat hij zich echt op zijn zij vallen, BOINK hoor je dan.
Hij gaat vervolgens op zijn rug liggen alsof zijn laatste uur is aangbroken.

Zeer dramatisch dus eigenlijk, en eenmaal thuis blijft hij ook een dag niet aanspreekbaar. (de eerste keer belde ik terug naar de dierenarts of er niet echt iets heel ergs kon zijn, maar het is dus een groot theater)

Baily schreef:

Rossi schreef:Ik krijg Rossi niet naar binnen.
Zelfs niet voor eten.

Dus jij gaat ook al zo lekker ontspannen met je hond naar de d.a.........
Hoe doet je dat dan als hij echt moet.........?Optillen?

Daarom de gladde vloer, kan je je hond makkelijker slepen

Rossi schreef:

Baily schreef:

Rossi schreef:Ik krijg Rossi niet naar binnen.
Zelfs niet voor eten.

Dus jij gaat ook al zo lekker ontspannen met je hond naar de d.a.........
Hoe doet je dat dan als hij echt moet.........?Optillen?

Helaas echt dwingen.
Ik zou niet weten hoe ik het anders voor elkaar moet krijgen.
Hij is 37 kilo, dat til ik niet.
Ik zorg wel dat ik echt lekker koekjes/worst bij me heb, en prijs hem de hemel in.
Bij voorkeur gaan we dus ook niet naar de DA.

Het is gekomen toen Ros met z'n piemel in het prikkeldraad is blijven hangen en er een winkelhaak in zat. Twee keer op een dag moesten we er heen.

Ach gos, ja dan kan ik me voorstellen dat hij er verelende associaties bij heeft.

Onze honden gaan allebei niet graag naar de dierenarts, eenmaal binnen zijn ze allebei zenuwachtig aan het piepen, in de behandelkamer aangekomen zijn ze stil, en vaak staarten naar beneden. En als we weer gaan, weten ze niet hoe snel ze mij naar de uitgang toe moeten trekken

Ik weet het niet. De laatste keer zijn we geweest voor de prik van 12 weken, toen vond ze alles nog best.

Anne

Tank en ALano zijn bang maar laten zich gewoon normaal behandelen. heb alleen altijd ff moeite om ze naar binnen te krijgen

Magic geef ik thuis een narcose, dan in de auto naar de dierenarts, dan behandelen, de auto in en als hij goed bij is gaan we richting huis, injectie's zoals inentingen e.d geef ik allemaal zelf. Magic is dus totaal niet te behandelen helaas.

Een klein 'rampje' is het hier en je zou verwachten dat dit met Moritz is, maar niets is minder waar Kaya is de bange poeperd bij de dierenarts.
Ze vindt het vreselijk en dit is vooral gekomen na haar operatie, terwijl die helemaal niets is uitgevoerd bij onze eigen dierenarts

In de wachtkamer gaat het nog, weliswaar de staart tussen de poten en grote ogen, maar dat is het dan ook. Totdat we naar binnen moeten :N: Poten staan schrap en weigert nog 1 stap te zetten. Laatst heb ik haar in de maling genomen door de andere (achterdeur) te nemen
Maar ja, daar trapt ze vast niet nog eens in, hihihihi.

De dierenarts zelf kan moeilijk iets voelen bij haar, bv buik/poten, omdat haar spieren totaal aangespannen staan van de stress.
Ze bijt niet, doet niet lelijk of niks, maar ze is gewoon bang en enorm gestressed.

Is het klaar, dan is ze prima vriendjes met de dierenarts, koekjes pakt ze gewoon aan en alles. Het is meer de omgeving dan de arts waar ze bang voor is.

jip007 schreef:Wij hebben nooit problemen , volgens onze DA zijn doggen de makkelijkste honden om te behandelen. En Naqui is alleen nog voor zijn entingen geweest , heeft daar iedereen zitten aflebberen , en probeerde van alles te jatten

Dat gaat hier dan toch anders.Toen ik met hem voor het eerst ging als pup voor zijn laatste enting was er uiteraard niet veel aan de hand,maar een jaar later dacht meneer na 5 min. dat de wachtkamer hem zijn eigendom was en ging erover waken,niemand mocht dus binnen Nu laat ik alleen enten op afspraak,omdat het gewoon geen doen is in de wachtruimte,ook gaat het enten nog steeds moeizaam,omdat hij niet graag door vreemden aangeraakt wordt.Zelfs als de assistente een koekje aanbied gromt hij

Beau vind het niets, ook niet voor de frolic die ze daar altijd krijgt. Ze laat zich altijd gewillig onderzoeken maar madam is blij als we weer richting de deur naar buiten lopen.

Nanou vindt alles een feestje en dus ook de da.

Woopy en Chello zijn op hun entingen na nog niet bij de DA geweest. Woopy vind het wel eng maar als woopy iets heel eng vindt, verstijfd hij en kun je alles doen....
Chello vind iedereen aardig, ook de DA.

Ghaya is er helaas al vaak geweest. Als pupzijnde haar poot gebroken, paar keer asl pup goed ziek geweest, nu heeft ze weer last van haar oren, vorig jaar last van haar huid op dr buik.....Die is dus ook best panisch, je moet haar echt goed vasthouden maar ze beeft en trilt erover. Echt heel sneu.

Hera die vind het overal even leuk. Springt tegen de toonbank op, lebbert de DA af, vind de behandeltafel erg leuk om mee te spelen (erop, eraf, erop, eraf want dat ding is in hoogte verstelbaar) en het maakt haar niet uit wat ze met haar doen. Hera komt er ook vrijwel niet.

Sam is ook nog nooit bij de DA geweest maar Sam kennende, die vindt alles prima.

Nanni schiet helemaal in de stress. Wel laat ze alles gebeuren gelukkig. Ik heb het idee dat ze soms denkt: laat alles maar komen, hoe eerder ik weg ben
Tuana is er 1x geweest en madam had het geduld er niet voor

Mijn honden vinden da-bezoek allebei erg engig.
Een spoor van frolic lokt ze naar binnen alwaar Diesel hijgend in mijn schoot kruipt en Puck eenmaal binnen, alles heel erg gelaten over zich heen laat komen, om vervolgens bij de eerste kier naar buiten te vluchten.

Ik vraag me weleens af of al die hondjes die zo bang zijn voor de DA niet teveel erin getrokken zijn als puppie?
Als ik die 3 van mij zie, die lopen al kwispelend lekker naar binnen, ik heb ze toen lekker zelf de DA laten ontdekken onder het wandelen buiten, liepen zelf toen ze pup waren naar binnen, en heb nooit problemen, als ik soms zie hoe mensen al hun puppie daar naarbinnen trekken

Die van mij vindt het prima. Gaat rustig op m'n schoot liggen wachten en laat het allemaal over zich heenkomen.

Hij is helaas al vaker geweest dan ik in jaren naar de huisarts ben geweest. Allemaal van die rotdingen zoals oormijt, gekneusde poot enzo.

Ik vind dat een aantal baasjes er moeilijker over doet dan de hond. Baasje komt al gestrest binnen (het zal wel verkeerd gaan) en gaat de hond dan ook nog bevestigen in z'n gedrag (oooooh lieverd, vind je het zo erg, kom maar knuffelen hoor). En ja hoor, het gaat mis. Gek he.

Zoek stok! schreef:Die van mij vindt het prima. Gaat rustig op m'n schoot liggen wachten en laat het allemaal over zich heenkomen.

Hij is helaas al vaker geweest dan ik in jaren naar de huisarts ben geweest. Allemaal van die rotdingen zoals oormijt, gekneusde poot enzo.

Ik vind dat een aantal baasjes er moeilijker over doet dan de hond. Baasje komt al gestrest binnen (het zal wel verkeerd gaan) en gaat de hond dan ook nog bevestigen in z'n gedrag (oooooh lieverd, vind je het zo erg, kom maar knuffelen hoor). En ja hoor, het gaat mis. Gek he.

Denk dat je er gelijk in hebt. Bij ons gaat het gelukkig goed. Beiden gaan languit in de wachtruimte liggen tot we aan de beurt zijn. Jari ligt zelfs te pitten tot die tijd. Tagor gaat zonder problemen de behandelkamer in omdat ie weet dat wij vinden dat het moet en Jari gaat kwispelend naar binnen omdat de d.a. zijn grote vriend is. Hij krijgt tenslotte koekjes na afloop
En dan te bedenken dat Jari al heel wat keren de d.a. heeft gezien in de afgelopen jaren.

Butch gedraagt zich super onderdanig tegenover de dierenarts, maar voor de zekerheid krijgt ie toch een snoetje om.

De wachtkamer is een groter probleem, (wij gaan dan ook alleen op afspraak) zodat niet de hele wachtkamer vol zit.

De kleine bull van ons heeft een paar nare ervaringen bij de DA gehad,
gebitscorrectie en een gebroken been vanaf toen is ze al bijna niet meer
de auto uit te krijgen. Ze weet precies waar ze is.

Groetjes, Diana

Vegas is twee keer bij de DA geweest voor zijn inentingen, ontworming etc. en hij vond het allemaal prima. Wel doe ik thuis regelmatig zijn bek open en onderzoek ik hem met mijn handen zodat hij er een beetje gewend aan raakt.

Jack heeft al meer dierenartsen gezien dan de gemiddelde hond, maar hij vindt het nog steeds geweldig. Zodra hij doorheeft dat we richting da gaan word ik ouwerwets over straat gesleept

Ik hoop over een paar weken Lilo mee te kunnen nemen om kennis te maken en heel veel koekjes te eten, en ik hoop dat Jacks enthousiasme haar dan een beetje geruststelt.

Angel-eyes schreef:Ik vraag me weleens af of al die hondjes die zo bang zijn voor de DA niet teveel erin getrokken zijn als puppie?
Als ik die 3 van mij zie, die lopen al kwispelend lekker naar binnen, ik heb ze toen lekker zelf de DA laten ontdekken onder het wandelen buiten, liepen zelf toen ze pup waren naar binnen, en heb nooit problemen, als ik soms zie hoe mensen al hun puppie daar naarbinnen trekken

wat betreft een pup naar binnen moeten trekken , snap ik ook niet zoveel van, al mijn pups gaan onbevangen naar binnen , ik zorg ook dat ik het leuk maak, (tot zover dat kan dan) en altijd wat lekkers bij me... maar... het kan natuurlijk wel dat een hond een aantal minder leuke ervaringen heeft opgedaan bij een DA... mijn Bo bv, die is nu bijna 9 , daar kom ik bijna nooit mee bij de Da (gelukkig) maar een paar keer heeft hij toch een wat minder leuk iets ervaren.. een nagel die eruit getrokken moest worden bv, dat deed hem zeer, van af toen vind hij het niet meer leuk daar, en moet ik hem ook onder wat dwang naar binnen mee nemen, tja de ene hond is gevoeliger dan de andere...

de rest van mijn honden maakt er een feestje van, ze mogen ook altijd loslopen in de praktijk ruimte en gaan daar gerust rennen en spelen... maar goed die hebben of nog niks naars mee gemaakt of ze zijn er niet van onder de indruk

De heren moesten gisteren voor hun inentingen naar de DA. Omdat Pepper altijd zo over-enthousiast is en iedereen wil begroeten, heb ik hem eerst lekker uitgeput in het park. Lekker balletjes gooien. Bij de dierenarts liep hij vrolijk naar binnen en plofte hijgend op de grond neer. Dat scheelde een stuk met andere keren zeg!
Sjaak moest ook mee, maar als die trekt heb je daar niet zo'n last van met zijn 7 kilo. Ik had wel mijn dochtertje meegenomen om Sjaak vast te houden. Ook die houden we er maar in. Zo had ik tenminste mijn handen een beetje vrij.
Ze liepen enthousiast mee naar binnen en moesten toen gewogen worden. Het watje Pepper durfde niet op de weegschaal, maar toen ik hem erop tilde (ik heb nu een halve hernia) en hem de hemel inprees breef hij netjes staan. Hij liet alles verder keurig toe. Tandjes kijken, oren kijken, ogen kijken, alles bevoelen en hart luisteren. Ik was rete-trots op hem! Ook bij de spuitjes gaf hij geen kik en bleef keurig staan.
Sjaak heeft het ook netjes gedaan, maar was wat drukker. Volgens mij omdat hij op de tafel stond en niet zozeer omdat er aan hem gefriemeld werd.
Al met al ging het eigenlijk super. Ik denk wel dat het scheelde dat Pepper hartstikke moe was. Daardoor was hij lekker rustig. Dus wellicht een tip voor anderen?

Blitzie trekt zich niks aan van die enge da
Is gewoon nieuwsgierig en men snuffengatje snuffelt lekker heel de kamer af
De DA zegt dat dit zeldzaam is , hondjes die zo nieuwsgierig zijn en totaal geen bang hebben van de DA
Maar Blitz krijgt altijd snoepjes als hij een spuit in zen gat krijgt gepropt

Chira vind het wel wat eng maar daar merk je verder niets aan.
Fangio is in de wachtkamer altijd nerveus maar is tijdens onderzoek of behandeling een van de meest makkelijke honden voor een d.a. en dat heb ik niet zelf verzonnen maar is mij medegedeeld door de verschillende artsen
Hij ondergaat alles en blijft heel braaf, na afloop gaat hij heel braaf zitten met zijn neus naar de koekjes pot