Het HondenForum

estelle schreef:

Hanneke2 schreef:Nou, een slipketting begin ik echt niet aan, ik denk dat Lilo dan uiteindelijk in katzwijm gaat door zuurstoftekort.

Eline, even over 'in de houdgreep en tuig om'. Ik voorzie dat Lilo in zo'n geval dat mooie gebitje in mijn arm zet. Hoe voorkom ik dat dan?

dat voorkom je w.s. niet. Maar w.s. zal het meer snappen zijn als echt bijten.
Tenminste, het hondje uit mijn verhaal snapte behoorlijk om zich heen maar echt bijten tot bloedens aan toe was er niet bij.

Yep! Kiki grijpt mij ook in mijn handen als madam iets niet wenst. In het begin is het even aftasten omdat je niet weet hoever ze zal gaan, maar Kiki heeft nog nooit doorgebeten. Hoop..hele hoop herrie, maar verder dan een goede hap is ze niet geweest.
Ik reageer daar overigens niet op, laat maar bijten.

Hanneke2 schreef: Pffft. Het werkt naar twee kanten he? Het zweet breekt me uit bij het idee dat ze uit alle macht gaat proberen zich uit dat tuig te wurmen, of om zich heen gaat happen, of dat ze buiten toch los weet te schieten en ervandoor gaat.

Als dat tuig aan is, kan je toch bijvoorbeeld proberen om het aan te laten. Als ze eraan gewend is klik je de riem eraan. Dan ga je al eens in de tuin lopen enz.

Of ben je bang dat ze je bijt bij het tuig aandoen? Je hebt tuigjes met zoveel klikdingen dat er niets over de kop moet, dat scheelt al weer een hoop misschien?

Anne

WE ZIJN BUITEN GEWEEST!!!!!!

Pffft, ik moet er gewoon effe van bijkomen.

Ik dus toch maar al mijn moed verzameld, tuigje om. Nou, dat ging wonderbaarlijk goed, zelfs het gehannes om een extra riempje vast te maken tussen tuig en halsband.

Aanlijnen was een wat ander verhaal, dat vertrouwde ze voor geen meter. Dus ik heb een half uur met mijn jas aan op de bank gezeten, met een aangelijnde Jack naast me, tot ze eindelijk dichtbij genoeg kwam om haar over haar rug te aaien en meteen aan te lijnen.

Dikke stress uiteraard, maar zo gauw als ik haar meer lijn gaf (toch maar de 8 meter flex eraan gedaan) ging het wel weer. Dus: buitendeur open, met Jack naar buiten gelopen en ja hoor, ze kwam achter ons aan trippelen.

Ze vond het wel heel erg spannend allemaal, staartje tussen haar benen, maar ze heeft werkelijk elke vierkante centimeter van de stoep voor ons huis en de struiken een stukje verderop besnuffeld. We zijn maar heel even buiten gebleven, en ze liep weer netjes achter ons aan naar binnen.

Ik ga het straks nog een keertje doen, maar eerst maar even met Jack uit, want die snapte niet waarom we maar zo'n achterlijk kort rondje liepen.

Iedereen hartstikke bedankt!!

Klasse Hanneke!!! Ik ben echt ontzettend blij voor je!!!!!

Hanneke2 schreef:Nou, een slipketting begin ik echt niet aan, ik denk dat Lilo dan uiteindelijk in katzwijm gaat door zuurstoftekort.

Als je het goed weet te spelen gebeurt dat dus niet, dit weet ik uit ervaring. Je denkt toch niet dat ik je hier aan ga raden om je hond zo aan te pakken dat dit haar kop kost?

*EDIT*Oh, ik zie dat het al niet meer nodig is.

Goed zeg Hanneke, eindelijk begint het er op te lijken dat je echt op de goede weg zit met haar. Gefeliciteerd, en veel succes met de verdere stappen die je met haar gaat zetten. Wedden dat ze het al heel snel heel leuk gaat vinden!

Hanneke2 schreef:WE ZIJN BUITEN GEWEEST!!!!!!

Pffft, ik moet er gewoon effe van bijkomen.

Ik dus toch maar al mijn moed verzameld, tuigje om. Nou, dat ging wonderbaarlijk goed, zelfs het gehannes om een extra riempje vast te maken tussen tuig en halsband.

Aanlijnen was een wat ander verhaal, dat vertrouwde ze voor geen meter. Dus ik heb een half uur met mijn jas aan op de bank gezeten, met een aangelijnde Jack naast me, tot ze eindelijk dichtbij genoeg kwam om haar over haar rug te aaien en meteen aan te lijnen.

Dikke stress uiteraard, maar zo gauw als ik haar meer lijn gaf (toch maar de 8 meter flex eraan gedaan) ging het wel weer. Dus: buitendeur open, met Jack naar buiten gelopen en ja hoor, ze kwam achter ons aan trippelen.

Ze vond het wel heel erg spannend allemaal, staartje tussen haar benen, maar ze heeft werkelijk elke vierkante centimeter van de stoep voor ons huis en de struiken een stukje verderop besnuffeld. We zijn maar heel even buiten gebleven, en ze liep weer netjes achter ons aan naar binnen.

Ik ga het straks nog een keertje doen, maar eerst maar even met Jack uit, want die snapte niet waarom we maar zo'n achterlijk kort rondje liepen.

Iedereen hartstikke bedankt!!

Wauw zeg, wat een stap voorruit

Overigens Hanneke..probeer pas terug te keren naar huis als ze ontspannen is. Dan doen we ook met fobische mensen.
Als ze naar binnenhollen met het hart in de keel krijg je een Pfffffff, we hebben het overleefd reactie en dat is niet okee. Ze moet die bevrijding buiten al ervaren.

Fijn Hanneke ik hoop dat dit het begin is van vele wandelingen die nog gaan komen.

Eline* schreef:Overigens Hanneke..probeer pas terug te keren naar huis als ze ontspannen is. Dan doen we ook met fobische mensen.
Als ze naar binnenhollen met het hart in de keel krijg je een Pfffffff, we hebben het overleefd reactie en dat is niet okee. Ze moet die bevrijding buiten al ervaren.

Ik snap wat je bedoelt, maar zou ik niet heeeel erg lang buiten moeten lopen voor Lilo echt compleet op haar gemak is?

Het is trouwens niet zo dat ze opgelucht naar binnenrende. Ben net weer even geweest, en ze moest eerst nog even hier snuffelen en toen nog even in de voortuin overal aan ruiken. Ze loopt trouwens sowieso pas naar binnen (of naar buiten) als Jack en ik voorop gaan. Sa's niet echt handig, want Jack loopt altijd iets voor me uit, en Lilo verzet dus geen stap tenzij ze achter me loopt.

Happen of grommen met aan- en aflijnen heeft ze niet gedaan: ze stribbelt eerst heel erg tegen en verstart dan helemaal. (Wat op zich makkelijk is, want dan is het daadwerkelijke aan- en afklikken zo gebeurd. )

Morgenochtend is het lekker rustig buiten, dan gaan we een stukje verder. Ik heb trouwens wel het tuigje weer afgedaan, het is best een hele constructie, en ze had er duidelijk last van, stopte net steeds met spelen om te proberen erin te bijten. 's Ochtends aandoen en dan 's avonds weer af is misschien een aardige tussenoplossing.

Maar al met al ben ik hartstikke blij!

Hartstikke goed

Jaaaaaaaaaaa wat fantastisch Hanneke
Wat een prachtig verhaal en wat ontzettend leuk

hehe eindelijk! jammer alleen dat je het toen niet van ons aan wilde nemen.

Maar gefeliciteerd hoor!!

estelle schreef:hehe eindelijk! jammer alleen dat je het toen niet van ons aan wilde nemen.

Maar nee, zo is het niet helemaal. Ik denk dat zowel Lilo als ik echt die tijd wel nodig hebben gehad om aan elkaar te wennen. Een paar weken geleden had ik dit echt niet kunnen doen, domweg omdat ze nog niet genoeg vertrouwen in me had. Ik ben het met iedereen eens dat het tijd werd dat we naar buiten gingen, maar ik geloof niet dat ik het vijf weken geleden al had moeten doen.

En wat toch ook meespeelt is dat de kinders dit weekend lekker met mijn ex naar Disneyland Parijs zijn, dus geen constante aanloop van vriendjes en vriendinnetjes, geen gedoe of discussies maar heerlijk rustig. (Niet dat ik niet blij zal zijn als ze morgenavond weer lekker thuis zijn hoor, maar het is niet verkeerd, een paar dagen zo helemaal voor mezelf.)

Maar gefeliciteerd hoor!!

Dankjewel. :smile1:

Het kwam een beetje vreemd op ons over, toen wij deze methode een paar weken geleden aandroegen werd er zo'n beetje moord en brand geschreeuwd en nu kan er ineens wel over gesproken worden en voer je het ook uit....

Maakt verder ook niet uit, Lilo is lekker buiten geweest en daar gaat het om !!

Estelle, ik blijf erbij dat het goed is dat ik Lilo niet vijf weken geleden meteen onder dwang heb aangelijnd terwijl ze de boel onderpieste van ellende. Ze heeft nu eerst kunnen ervaren dat het hier een hele veilige plek voor haar is, en ze heeft nu voldoende vertrouwen in mij om te weten dat ik het beste met haar voorheb. Ze is nu blijkbaar zover dat ze dat beetje stress van tuig aan en aanlijnen wel kan hebben, omdat er een heleboel veilige routine tegenover staat. Maar ik durf te wedden dat ik vijf weken geleden alleen maar veel verder van huis geweest zou zijn als ik haar dan had gedwongen tot dingen die ze heel eng vond.

Bovendien: de ene bange hond is de andere niet. Lilo is in feite een hondsbrutaal, lekker pittig en zelfverzekerd ding, geen van nature onderdanige hond. Het feit dat ze desondanks zoveel angst heeft voor mensen, wil wel iets zeggen over hoe diep het zit. Dat los je volgens mij niet op met vanaf dag 1 'Hup, niet zeuren.' Ik ken honden waarbij die methode wel zou werken, maar ik ben blij dat Lilo eerst gewoon alle gelegenheid heeft gehad om zich in elk geval thuis lekker veilig te kunnen voelen.

Martijn schreef:PS Ben Marc onder Martijns inlog, zie het nu pas



Heeeeeel gaaf dat het goed gegaan is. Nu kan je verder! Ik durfde het helemaal niet aan te raden in eerste instantie omdat ik bang was dat mensen daar over zouden vallen of dat ik een verkeerd idee van de hond had gekregen waardoor je meer goed dan kwaad zou doen.

Nee, je had het prima ingeschat! We waren er allebei aan toe, en we hadden nog even een extra zetje nodig. Dankjewel. :smile1:

Bij Wuilus en alle honden die ik ken met fobieen en dingen die ze niet durven heb ik het zo gedaan en dat is altijd goed gegaan. Zolang een hond alles kan doen om iets te voorkomen blijft het eng. Eenmaal door de zure appel gaan ze pas echt leren. Zoals iemand eerder zo leuk zei, zelf haar tuigje aandoen en om een wandeling vragen gaat toch niet gebeuren

Toch scheelde dat zelf tuigje aandoen niet veel. Ze bleef echt superkalm staan terwijl ik zat te klooien met alle gespjes en riempjes.

Verder loop je kans dat zaken vastroesten en dus zou ik vanaf nu alles wat gewoon moet worden aanleren zodat ze niet eerst een jaar in een routine valt van ongewenst en niet makkelijk gedrag voor je er iets aan kan gaan doen. Nu is ze nieuw in Nederland, nu kan ze leren hoe het hier gaat. Eenmaal een jaartje verder is het een Nederlands hondje dat vastgeroest zit in een huis en niet durft te wandelen. Dan moet je haar vanuit die situatie ombuigen wat dubbel zo moeilijk zal zijn.

Daar begon ik me ook al zorgen over te maken. Ze moet gewoon mee naar buiten, andere hondjes zien, geleidelijk aan heel veel enge vreemde dingen leren kennen, anders zou ik over een jaar gewoon een kat erbij hebben die toevallig kan blaffen.

Nogmaals, SUPER dat het zo uitgepakt heeft en vanaf nu elke dag 10 stappen vooruit

Ja, nu kunnen we echt flink gaan opbouwen. Vandaag zijn we tot de hoek gekomen, morgenochtend gaan we twee keer de hoek om en dan gaan we naar het veldje waar ze ook al gelopen heeft toen ze op dag 2 de benen nam. En dan via de achterdeur weer naar binnen, en zo wilde ik maar een paar rondjes gaan lopen, zodat ze in elk geval doorkrijgt waar haar huis is en hoe ze daar weer terug moet komen. En als de kinders terug zijn (die zitten in Disneyland Parijs), kan een van hen Jack aan de lijn houden en kunnen we weer wat verder gaan wandelen. Ik heb er echt zin in.

Super meid!!
Je zal zien dat Lilo nu ze buiten komt steeds dapperder gaat worden, tis ook wel heel wat voor haar hoor, plotseling in de grote wereld.
Bouw het langzaam op, kijk goed naar haar zorg dat het niet teveel voor haar word, kleine stapjes vooruit is snel zat!
Maar als ik het zo lees komt het wel goed.

Jacqueline

Hanneke2 schreef:

Eline* schreef:Overigens Hanneke..probeer pas terug te keren naar huis als ze ontspannen is. Dan doen we ook met fobische mensen.
Als ze naar binnenhollen met het hart in de keel krijg je een Pfffffff, we hebben het overleefd reactie en dat is niet okee. Ze moet die bevrijding buiten al ervaren.

Ik snap wat je bedoelt, maar zou ik niet heeeel erg lang buiten moeten lopen voor Lilo echt compleet op haar gemak is?

je snapt wat ik bedoel en dat is genoeg. Gewoon inschatten of het moment al daar is om naar binnen te gaan. Als ze zich net twee tellen daarvoor gek geschrokken is van iets, dan wacht je dus nog even totdat ze weer meer ontspannen is. Ik ben zo blij voor je en vind het echt dapper dat je het gedaan hebt!!! :smile1:

estelle schreef:Het kwam een beetje vreemd op ons over, toen wij deze methode een paar weken geleden aandroegen werd er zo'n beetje moord en brand geschreeuwd en nu kan er ineens wel over gesproken worden en voer je het ook uit....

Maakt verder ook niet uit, Lilo is lekker buiten geweest en daar gaat het om !!

Ik kan me dat toch wel voorstellen, dat Hanneke het eerst rustig aan wilde. Nu blijkt dat dat niet verder kwam, de dan maar....aanpak. Je moet er ook zelf achter staan, anders straal je alleen maar onzekerheid uit voor je hond denk ik.

Hoe dan ook, fijn voor je Hanneke en ook voor Lilo dat ze nu wat van de wereld kan zien en vooral ruiken

Anne

Nog even een update: vandaag weer een paar keer buiten geweest, en het ging allemaal prima. Ik loop nog wel een beetje krampachtig te proberen om de lijn nooit strak te laten staan, maar dat slaat nergens op, want ze heeft acht meter ruimte en ze blijft automatisch binnen die acht meter. Het is dat ze zo schrikachtig is, anders kon ik haar geloof ik net zo goed los meenemen.

Hanneke2 schreef:Nog even een update: vandaag weer een paar keer buiten geweest, en het ging allemaal prima. Ik loop nog wel een beetje krampachtig te proberen om de lijn nooit strak te laten staan, maar dat slaat nergens op, want ze heeft acht meter ruimte en ze blijft automatisch binnen die acht meter. Het is dat ze zo schrikachtig is, anders kon ik haar geloof ik net zo goed los meenemen.

Fijn Hanneke!!

Ik vind het leuk om te lezen dat Lilo (en jij ook!) het zo goed doet!

Fijn dat het steeds beter gaat!

Tot mijn stomme verbazing ging ze vandaag naast Jack voor de buitendeur staan toen ik mijn jas aan ging trekken, en bleef gewoon stokstijf staan terwijl ik haar aanlijnde. Dat geloof je toch niet?

Hanneke2 schreef:Tot mijn stomme verbazing ging ze vandaag naast Jack voor de buitendeur staan toen ik mijn jas aan ging trekken, en bleef gewoon stokstijf staan terwijl ik haar aanlijnde. Dat geloof je toch niet?

Super ze vind het nu al leuk

Hanneke2 schreef:Tot mijn stomme verbazing ging ze vandaag naast Jack voor de buitendeur staan toen ik mijn jas aan ging trekken, en bleef gewoon stokstijf staan terwijl ik haar aanlijnde. Dat geloof je toch niet?

Lekker lellebellen langs de straat, dat geloof ik wel hoor

Anne

Hanneke2 schreef:Tot mijn stomme verbazing ging ze vandaag naast Jack voor de buitendeur staan toen ik mijn jas aan ging trekken, en bleef gewoon stokstijf staan terwijl ik haar aanlijnde. Dat geloof je toch niet?

Jij hebt helemaal geen bang hondje! Je hebt een ettertje! Erg leuk Hanneke!!

Eline* schreef:

Hanneke2 schreef:Tot mijn stomme verbazing ging ze vandaag naast Jack voor de buitendeur staan toen ik mijn jas aan ging trekken, en bleef gewoon stokstijf staan terwijl ik haar aanlijnde. Dat geloof je toch niet?

Jij hebt helemaal geen bang hondje! Je hebt een ettertje! Erg leuk Hanneke!!

Nou... een dapper hondje is het buiten nog niet hoor. We kwamen een jongetje tegen met een voetbal en ze zat meteen in de struiken. :N:

Maar wat ik echt helemaal geweldig vind is dat ze die lijn helemaal niet nodig lijkt te hebben. Ze houdt ons constant in de gaten, trippelt ongeveer op mijn hielen mee, en als ze even aan het snuffelen is terwijl Jack mijn arm uit de kom rukt aan de andere kant hoef ik haar naam maar te zeggen en ze komt weer vlug aanrennen. In drie dagen heeft de lijn dus 1 keer strak gestaan, toen ik vanmiddag bang was dat ze in de singel zou lazeren. Ik vraag me af of ze misschien nooit zoiets gezien heeft, maar ze ging dus compleet geintrigeerd over de kant hangen om naar het water te kijken.

Hanneke2 schreef:

Eline* schreef:

Hanneke2 schreef:Tot mijn stomme verbazing ging ze vandaag naast Jack voor de buitendeur staan toen ik mijn jas aan ging trekken, en bleef gewoon stokstijf staan terwijl ik haar aanlijnde. Dat geloof je toch niet?

Jij hebt helemaal geen bang hondje! Je hebt een ettertje! Erg leuk Hanneke!!

Nou... een dapper hondje is het buiten nog niet hoor. We kwamen een jongetje tegen met een voetbal en ze zat meteen in de struiken. :N:

Maar wat ik echt helemaal geweldig vind is dat ze die lijn helemaal niet nodig lijkt te hebben. Ze houdt ons constant in de gaten, trippelt ongeveer op mijn hielen mee, en als ze even aan het snuffelen is terwijl Jack mijn arm uit de kom rukt aan de andere kant hoef ik haar naam maar te zeggen en ze komt weer vlug aanrennen. In drie dagen heeft de lijn dus 1 keer strak gestaan, toen ik vanmiddag bang was dat ze in de singel zou lazeren. Ik vraag me af of ze misschien nooit zoiets gezien heeft, maar ze ging dus compleet geintrigeerd over de kant hangen om naar het water te kijken.

Ja doet Samara ook, vooral als het water is waar ze over een stenen randje moet kijken ofzo, vind ze zeer bijzonder denk.
Leuk dat het goed gaat, ik ging met Samara toen ze wat dapperder werd woonwijken wandelen, dus eerst een stukje rustig dan ff een woonwijk in en daarna weer het vertrouwde pad op.
Nu is ze helemaal blij als we de wijken weer in duiken
Ze wil alles zien en meemaken, en al is ze nog bang ze hersteld zich super en gaat dan toch weer ff kijken.

Jacqueline

Ja, ik ben ook van plan om steeds ietsjes verder en ietsjes drukker te gaan wandelen. Eerst hier nog een beetje door de buurt, en dan de aangelijnde uitlaatroutes, zodat we *eindelijk* eens een andere hond tegen kunnen komen.

En wat jij zegt over Samara is heel herkenbaar. Zo bang en toch zo vreselijk nieuwsgierig. Die nieuwsgierigheid is echt hun redding, denk ik.