Inge O schreef:[
dat is nou het gekke bij het opvoeden en trainen van honden : het is een vicieuze cirkel die naar twee kanten werkt, gelukkig. je moet in een positie komen (of jezelf in die positie brengen) dat je denkt : 'dit lukt echt wel, piece of cake
'......en kijk, dan lukt het ook nog
. daardoor krijg je nog meer zelfvertrouwen, het soort zelfvertrouwen waardoor een hond echt kan opkijken naar een baas, er ook de leiding van krijgt die hij eigenlijk wil, en voor je het weet loopt alles steeds makkelijker.
de keerzijde hiervan is dat het soms heel moeilijk is om opvoedings'strategieën' aan mensen uit te leggen. want het allerbelangrijkste is dat je er zelf vertrouwen in hebt, en het ook zo brengt naar de hond. je kan mensen dus iets uitleggen, en terwijl denken zij al 'maar dat lukt bij mijn hond echt niet hoor
'. tja, en dat is dan ook zo, jammer genoeg.
Ja, van succes krijg je zelfvertrouwen, en zelfvertrouwen genereert succes.
Ik heb hier eens over na zitten denken, waarom is het zo moeilijk om een opvoed - of trainingsmethode uit te leggen ?
Ik denk dat elke trainigsmethode valt of staat met de manier waarop je het doet, en dat luistert soms nauw en er komt veel fingerspitzengefühl bij kijken.
Spok wil altijd de straat over steken als hij een andere hond ziet. Hou ik hem tegen, dan gaat hij aan de stoeprand zitten. Dan zeg ik "kom op "en dan moet hij doorlopen. Loopt hij door, dan wordt hij beloond. Loopt hij niet door, dan dwing ik hem ertoe, en beloon ik weer zodra hij meeloopt.
Goede of slechte methode, ik weet het niet, maar eerst werkte dit niet lekker, ik was te geïrriteerd, Spok liep niet lekker mee, en belonen deed ik wel, maar het kwam niet echt door.
Wat er achter zat was dat ik het eigenlijk maar onzin vond dat hij daar naar toe wilde, gewoon doorlopen, wat is daar nu zo moeilijk aan ?
Toen stelde ik me voor dat ik daar met Luna het niet - uitvallen aan het trainen zou zijn, hoe blij en trots zou ik dan niet zijn met zelfs maar het geringste succesje ? En hoe blij ben ik niet nog steeds als ze niet uitvalt in een situatie die eigenlijk helemaal niet meer zo moeilijk voor haar is ?
Deze gedachte hielp me om dezelfde methode anders toe te passen. Opeens begreep ik dat het voor Spok wel erg moelijk is om door te lopen, dat het geen pesterij of iets dergelijks is ( wat ik natuurlijk met mijn verstand wel wist, maar goed, voor je gevoel lijkt het er soms op. )
Op die manier verdween de irritatie, of althans grotendeels, en kon ik ook erg trots en blij zijn als een oefening goed verliep. Op die manier kon ik het ook als een echte oefening zien, goed anticiperen op wat er komen gaat, bijtijds Spoks aandact vragen, goed belonen als dat lukt: jaaah...zo doe je het goed ! Dat vind ik hartstikke knap van jou zeg ! En idd, dan ook nog het koekje erin !
Niet dat het nu honderd procent goed gaat hoor, maar het gaat anders, en Spok reageert anders op me.
De cirkel is omgekeerd, en ik weet dat de rest alleen maar een kwestie van er aan blijven werken is.
enz.
Maar hij luistert uberhaupt erg goed. Bijna altijd. .
het enige resultaat was dat ze daarna constant aan haar hond stond te 'frutselen' (dat was dan aandacht vragen
), onderwijl stond zij te praten (en gaf dus zelf de hond geen aandacht), en na een stuk of 5 keer onduidelijke signalen naar haar hond besloot deze dat het dus blijkbaar niks betekende (terwijl hij er aanvankelijk al heel goed op reageede), en dat hij het beter gewoon kon negeren