Het HondenForum

zoute-popcorn schreef:Het is (na een flinke wandeling) alleen maar erger nu... Dazzle vliegt der aan, en ze vecht terug... en menis ook, gericht bijten...
Ik ga het er niet op wagen, en breng haar terug... Ik heb Dazzle 1x zo zien vechten en toen wast menis... Ze is onwijs dominant, en hoor net aan de telefoon dat ze tot 2 maanden in een nest heeft gezeten waar ze voor alles moest vechten... Ik heb er geen goed gevoel bij...maar dan ook helemaal niet... klotezooi...

Meis,Amy en Rocky hebben elkaar hier de eerste week kapot gevochten T is allemaal overgegaan. Toen Djengis dood ging begon t hele gesodemieter weer en hebben ze ook 2 weken behoorlijk een aantal keer goed gevochten en nu zijn t de grootste vriendjes. Geef niet op,kijk t nog even aan. T is voor allebei even wennen. komt vast goed

Ow,ik zie dat je haar al terug gebracht hebt. vergeet bovenstaande dan maar

He wat rot allemaal zeg

Ik wens je sterkte, want dit was niet hoe je het voor ogen zag.
Of je beslissing goed is geweest? geen flauw idee, maar ik kan me er wel wat bij voorstellen.

Voor de mensen die er een hond bijnamen die vochten:

Ook echt gericht bijten? Met schade?? Dazzle pakte Nikita nl echt vast, de haren zaten in zijn bek.

Ik bedoel, ik heb Dazzle vaak een hond zien corrigeren, dat bekvechten zegmaar, maar hij werd echt link.

zoute-popcorn schreef:Voor de mensen die er een hond bijnamen die vochten:

Ook echt gericht bijten? Met schade?? Dazzle pakte Nikita nl echt vast, de haren zaten in zijn bek.

Ja,gericht bijten,met schade. Winkelhaken,gaten,noem maar op. Ze hebben er nu nog littekens van

linda schreef:

zoute-popcorn schreef:Voor de mensen die er een hond bijnamen die vochten:

Ook echt gericht bijten? Met schade?? Dazzle pakte Nikita nl echt vast, de haren zaten in zijn bek.

Ja,gericht bijten,met schade. Winkelhaken,gaten,noem maar op. Ze hebben er nu nog littekens van

Grote goden :N:

Ik heb het gelukkig niet meegemaakt en moet eerlijk zeggen dat ik niet weet wat ik zou doen als het wel zo zou verlopen. Wat katten, wat snauwen, oke maar echt bloederige gevechten? pffff

Kaya accepteerde Moritz direct en buiten dat was ze enorm lief en zelfs 'bezorgd' om hem. Ze probeerde hem uit z'n tent te lokken door onafgebroken hem uit te dagen tot spelen. Ze ging bij hem liggen, zelfs troostend leek dat.
Het enige wat ze wel deed, was hem constant in de gaten houden: ze sliep niet meer, want ze moest Moritz in de gaten houden. Daar werd zij (en ik ook) wel hypernerveus van.
Maar verder echt deed ze het top!

Even ter aanvulling nog: Kaya was toen wel pas 11 maanden
Geen idee of ze nu een nieuwkomer gelaten zou accepteren I

zoute-popcorn schreef:Voor de mensen die er een hond bijnamen die vochten:

Ook echt gericht bijten? Met schade?? Dazzle pakte Nikita nl echt vast, de haren zaten in zijn bek.

Tot nu toe heb is het me gelukt om het niet zover laten komen. Ik zit er de ganse dag met mijn neus bovenop. Flor ontloopt die 2 meiden ook wel een beetje, ze voelt dondersgoed aan dat ze nog niet helemaal welkom is wat de andere 2 honden betreft. Ik weet dat Lenti toleranter zal worden als we een poosje verder zijn.
Kluifjes en speeltjes heb ik weggehaald. Eten doen ze apart. Uitlaten doe ik de ene keer met zijn drieën, de andere keer met Flor apart. Ik geef ze alle kans om aan elkaar te wennen en probeer situaties te voorkomen waarin het fout zou kunnen gaan. Verder probeer ik alles voor Dazzle en Lenti gewoon door te laten gaan zoals het altijd geweest is. Flor is degene die de huisregels moet leren en zich aan moet passen. Tot nu toe doet ze dat prima, zolang er maar geen eten of kluifjes bij komt kijken.

Ik vang regelmatig honden op en ik weet dat bij iedere nieuwkomer het twee dagen duurt eer dat Yippie het geaccepteerd heeft. Ik ben dus voorzichtig met voer en kluifjes en de nieuwkomer wordt door mij totaal genegeerd, krijgt absoluut geen aandacht. De rest van de roedel is totaal niet moeilijk, alleen Yip. Na die twee dagen is het ook voor haar goed

Wij vangen hier ook regelmatig honden op en soms gaat het meteen goed, maar een enkele keer is er toch wat wrijving tussen de honden. Wij geven ze dan geen steun en laten ze zelf hun plaats zoeken.

Wel letten we erop dat er niet echt gevochten gaat worden, want dat tolereren we niet. Dat lossen ze vervolgens op door elkaar te 'gedogen' zoals ik dat noem, beetje negeren, uit de weg gaan etc.

Maar later zie je toch dat ze hun eigen plekje hebben en ze een roedeltje vormen zonder gevechten.

bulletjebe schreef:Wij vangen hier ook regelmatig honden op en soms gaat het meteen goed, maar een enkele keer is er toch wat wrijving tussen de honden. Wij geven ze dan geen steun en laten ze zelf hun plaats zoeken.

Wel letten we erop dat er niet echt gevochten gaat worden, want dat tolereren we niet. Dat lossen ze vervolgens op door elkaar te 'gedogen' zoals ik dat noem, beetje negeren, uit de weg gaan etc.

Maar later zie je toch dat ze hun eigen plekje hebben en ze een roedeltje vormen zonder gevechten.

Vechten tolereer ik ook niet, Yip mag mopperen maar er wordt in mijn huis niet gevochten

Als jij je er niet goed bij voelt moet je het gewoon niet doen. Klaar. Het is jammer, je had je er enorm op verheugd. Ik vind het sneu voor je.
Mensen met meerdere honden weten hoe het gaat, daar had jij misschien minder ervaring mee.
Je moet doen wat jij vindt en voelt.

Ik vind het jammer voor je,
hou moed

Wat jammer voor je dat je je hondje weer terug moest brengen !!
Mijn ervaring is (met opvoeden, uitlaten,eten geven) dat alles met 2 honden 4x zo lastiger is. #maar ook 10x zo leuker# Het duurt meestal wel enkele dagen voordat de nieuwkomer gewend is, en dat de rust een beetje terugkeert in de roedel. Het is moeilijk om van een afstand te oordelen, maar als jij onzeker bent, voelen beide honden dat fijloos aan, want hun ook weer onzeker maakt. Misschien is het wel zo dat jij hond geen 2e hond in huis accepteerd. Het ligt niet aan jou, het is een combinatie van factoren. Misschien zou je eens een hondje van familie of kennisen te logeren kunnen vragen, een hond die jou hond kent, kijken hoe jou hond dan reageerd op een hond die 'blijft'
Veel succes in de toekomst met je hond(en)

Wuilus kon heel goed met de 2 reuen van mijn beste vriend opschieten. Dat nadat ze dus wel een keer of 10 heel erg gevochten hadden maar opeens was het goed. De reuen liepen op hun tenen langs haar, wisten dat ze niet bij mij mochten komen als Wuil mee was en zelfs voor haar mat hadden ze heilig ontzag.

Dat klinkt heel dramatisch maar ze stonden wel zij aan zij om koekjes te bedelen en buiten waren ze altijd met z'n drietjes aan het klieren. Op het laatst konden ze zelfs samen alleen blijven.

Die reuen hebben eerder ook samen nogal vaak geknokt het eerste jaar. 2 ongecastreerde "kindjes" van de baas en nu gingen de baasjes samenwonen wat natuurlijk een drama was voor de beide prinsjes Maargoed, dat was ook weg na een jaartje want wegdoen was geen optie en niet samenwonen ook niet aangezien ze wilden trouwen

Dapper en Cleo hebben 1 keer ruzie gehad toen ze onder de valium zaten na hun vergiftiging. Volgens mij waren ze aan het afkicken want ineens vlogen ze mekaar in de haren om een plekje op de bank. Normaal is Dapper erg galant maar dat was hij niet met een valiumkater

Wat ik raar vind aan jouw hond is dat hij zo heftig heeft gedaan naar een ongecastreerd jong teefje Of is hij ook gecastreerd?

Hij is gecastreed ja, maar het stomme is, er is hier wel eens een oppas teefje geweest, dus ik weet hoe hij doet als hij corrigeerd, idd erg fel, maar duidelijk en niet lijfelijk. In mijn ogen leek het zo: Hij corrigeerde haar meerdere keren, om hetzelfde geval, ze werd feller en feller terug. (in mijn ogen, kreeg hij dus het idee dat ze zich niet wilde overgeven...) en ging daarom door het lint.

Ook zo typisch is dat gejank... hij loopt dan wat rond, alsof ie niet weet wat ie moet doen, en ineens, hop erop... maar dan menis.

Maar ik moet ook zeggen, dat ze ook helemaal geen onderdanige houding aannam... niet op de rug, maar staan en strak aankijken...

Heel sneu voor je dat het zo gelopen is..je had je zo verheugd!
Dat Nikita zich niet overgaf is niet gek. Honden binnen een roedel hebben een bijtrem, maar die hoeft niet te bestaan buiten de roedel. Dus een niet roedelgenoot die niet zijn buik toont is niet gek.
Ik denk dat je een verstandig besluit hebt genomen. Zoals het er nu uitzag was het alles behalve ontspannen en dat is toch uiteindelijk wat je voor ogen had!~
Sterkte meis!

MARC_S schreef: Wat ik raar vind aan jouw hond is dat hij zo heftig heeft gedaan naar een ongecastreerd jong teefje Of is hij ook gecastreerd?

Zou hij een pup van vijf maanden al als een echte teef herkennen?

Ik kan me eerlijk gezegd Dazzles reactie wel een beetje voorstellen. Hij heeft haar in eerste instantie vriendelijk begroet, heeft nog een paar pogingen gedaan om normaal kennis te maken, maar zoals ik het las gaf Nikita dus geen centimeter toe, ook niet na een correctie. Ik vind het niet zo raar dat een volwassen reu in *zijn* huis niet tolereert dat een pup bezitterig gaat doen over *zijn* baas, en hem weg blijft snauwen bij *zijn* baas vandaan. En laten we wel wezen, de meeste pups zouden zich bij de eerste correctie al over hebben gegeven, en dan was er wellicht niks meer aan de hand geweest.

Maar behalve dat Nikita wel erg zelfverzekerd lijkt voor haar leeftijd, is haar reactie ook wel een beetje logisch. Ze komt een vreemde hond tegen, ze mot hem niet, en hij gaat maar niet weg bij haar 'nieuwe baas' vandaan.

Achteraf gezien was het misschien beter geweest om ze op neutraal terrein uitgebreid kennis te laten maken, maar dan nog was dit misschien geen gelukkige match geweest.

Thxx...

Ik vind het ook echt jammer... ze was zo lief...
Als ze gaapte, schudde ze zacht haar koppie aan het einde van de gaap... zo cute! En op schoot kwam ze echt helemaal tegen me aan hangen, koppie over me schouder naar andere mensen kijken... *zucht*

Ik moet maar denken aan de spetterpoep midden in de trein en de plas die door de hele bus ging... terwijl ik toch overal flink uit ging tussendoor...
Dazzle was in paniek, en dat vond ik veel erger... kep daarna even flink gejankt met hem bij me, en nu gaan we gewoon (iig voorlopig) samen verder.

Thxx, voor het medeleven allemaal, doet veel goed!

Hanneke2 schreef:
Zou hij een pup van vijf maanden al als een echte teef herkennen?

Ik kan me eerlijk gezegd Dazzles reactie wel een beetje voorstellen. Hij heeft haar in eerste instantie vriendelijk begroet, heeft nog een paar pogingen gedaan om normaal kennis te maken, maar zoals ik het las gaf Nikita dus geen centimeter toe, ook niet na een correctie. Ik vind het niet zo raar dat een volwassen reu in *zijn* huis niet tolereert dat een pup bezitterig gaat doen over *zijn* baas, en hem weg blijft snauwen bij *zijn* baas vandaan. En laten we wel wezen, de meeste pups zouden zich bij de eerste correctie al over hebben gegeven, en dan was er wellicht niks meer aan de hand geweest.

Maar behalve dat Nikita wel erg zelfverzekerd lijkt voor haar leeftijd, is haar reactie ook wel een beetje logisch. Ze komt een vreemde hond tegen, ze mot hem niet, en hij gaat maar niet weg bij haar 'nieuwe baas' vandaan.

Zo voelde het inderdaad aan...