Het HondenForum

jidde schreef:Eerlijk gezegd ga ik helemaal met Tamara mee
Er zijn wel wat dingen die je aan een pup kan veranderen, maar ik ben van mening dat het grootste gedeelte gewoon erfelijk is. Ik ken mensen die net zoveel gesocialiseerd hebben als wij en Tuana kan wel met alles en iedereen en die andere hond niet. Dat ligt echt niet aan ons, maar aan de hond zelf. Want der moeder/broer/halfzus zijn ook zo

Karakter en opvoeding maakt een hond, net zoals het een mens maakt Hoe de verhoudingen liggen, daar is de ene wetenschappelijke stroming het niet eens met de andere wetenschappelijke stroming.

Hoe dan ook, (ik ga het even op mij betrekken) ik zie wel degelijk dat ik gedrag van Bram ten positieve (voor mij ) bijgestuurd heb. Dat had ook wel wat relaxter gekund, daar ben ik het dan wel weer met jullie eens. Dat was vooral voor mijzelf een stuk beter geweest

Ik blijf van mening dat het vooral al bepaald is. Kijk, als je een angstige hond hebt en je doet er niets mee, dan blijft het zo. Ik denk wel dat je het enigsinds bij kan sturen, maar niet volledig. Hoe verklaar je anders dat sommige honden supergoed gesocialiseerd zijn en toch een pesthekel hebben aan andere honden Of wantrouwend zijn naar andere mensen?
Toevallig dat de broer en moeder van Tuana alle3 anders zijn opgevoed en toch zijn ze allemaal hetzelfde van karakter. Tuana en moeder zijn alleen iets slimmer, maar ja teven zijn gewoon slimmer

Baily schreef:

Tamara en Bowie schreef:

Zoek stok! schreef:

Tamara en Bowie schreef:
Dat heeft hier ook heel goed geholpen Ik ga het niet meer oeverloos analyseren, bekijken, overal wat aan willen doen, noem maar op.
Dat geeft jezelf heel veel rest, maar heeft ook een heel positief effect op de hond.

Overigens is het volgens mij wel zo dat je je hond beter leert kennen en dat het dan niet meer nodig is om alles te analyseren. Een pupsel ken je helemaal niet goed genoeg om dingen 'aan te voelen', tenminste: ik niet Met de tijd groeit ook het vertrouwen in je hond, dat is mede ingegeven door eerdere ervaringen.

Ik kan me dus goed voorstellen dat je een plan van aanpak voor een pup wilt hebben om bepaald gedrag in te dammen. Het is toch de tijd waarin je hondje zich vormt.

Ik ben het helemaal met je eens dat je in het begin je pup nog moet aanvoelen, leren kennen, vertrouwen krijgen, etc. etc.
En een beetje een plan van aanpak is ook helemaal niet verkeerd, integendeel.
Maar ik zie het nu wel anders dan in het begin. Je kan niet alles aan een hond vormen zoals je het zou willen, het is geen klei wat je in elk gewenst vormpje kan gieten zoals jij het wilt Je moet de hond begeleiden, zijn vertrouwen winnen en de hond het gevoel geven dat hij veilig is bij jou en dat hij op je kan vertrouwen, dat vind ik het aller belangrijkste, dat zou mijn uitgangspunt zijn. En daarnaast zou je de scherpe randjes van bepaald gedrag er af kunnen halen en dit in goede banen proberen te leiden.
Maar een pup is en blijft een pup, wat de ene dag je heel erg stoort en waar je je druk om maakt zou de andere dag weer totaal anders kunnen zijn.

Op een ontspannen en relaxte manier met je pup omgaan en zo nu en dan bijsturen, vind ik voor beide partijen het meest prettigst.

Dat zeg je nu omdat je Bowie nu door en door kent en omdat het na de eerste vermoeiende maanden beter gaat lopen. Maar als je er opnieuw weer midden in met een nieuwe pup, zit kun je toch weer net zo goed onzeker worden en in bepaalde valkuilen vallen. Ook al is dat dan wel minder als bij je eerste pup.

pups opvoeden is gewoon slopend af en toe. Leuk, maar het kan je ook goed bezig houden.

Je hebt gelijk, dat zeg ik nu, maar dit denk ik al wel ongeveer vanaf dat ze ongeveer 4 1/2 à 5 maand is. Vanaf dat moment is het inderdaad in rustiger vaarwater gekomen, maar vanaf dat moment had ik nog geen perfecte hond hoor waar alles van een leien dakje ging En trouwens, nu is ze 10 maanden, en heb ik dat nog steeds niet

Wat mij in het begin heel erg heeft bezig gehouden is haar niet kunnen accepteren zoals ze was, en toch een stukje onbegrip van mijn kant uit naar haar toe. Je moest eens weten hoeveel boeken ik heb versleten voordat ze in huis was, ik dacht dat ik alles wel wist, en toen was ze d'r, nou helaas, het hoofdstuk Bowie stond niet in het boek hoor, haha!

Als er hier ooit een pup weer in huis zou komen, zullen er heus wel zaken zijn waar ik ook weer over na zal denken, of dat ik in bepaalde valkuilen zal trappen, maar toch, ik zou er totaal anders mee omgaan en er in staan.

Zoek stok! schreef:Hoe dan ook, (ik ga het even op mij betrekken) ik zie wel degelijk dat ik gedrag van Bram ten positieve (voor mij ) bijgestuurd heb. Dat had ook wel wat relaxter gekund, daar ben ik het dan wel weer met jullie eens. Dat was vooral voor mijzelf een stuk beter geweest

Tuurlijk kun je gedrag bijsturen met een positief resultaat.

Bij Bowie heb ik wel een heel duidelijk verschil gezien op de momenten hoe ik er zelf in stond.
Op het moment toen ik een stuk zelfverzekerder met haar was, haar had geaccepteerd zoals ze was en haar veel meer begreep, had ik echt een andere hond dan voor die tijd. En ik vind niet dat dit helemaal aan leeftijd is gebonden want dit was in een tijdsbestek van ongeveer 2 weken dat dit heeft plaatsgevonden.
Het is voor mezelf een heel stuk relaxter, maar misschien nog wel meer voor de hond En dan heb ik het in deze niet alleen over het blaffen, maar ook over het terughoudende en angstige

jidde schreef: Hoe verklaar je anders dat sommige honden supergoed gesocialiseerd zijn en toch een pesthekel hebben aan andere honden Of wantrouwend zijn naar andere mensen?

Je kunt niet alles veranderen met opvoeding, dat is duidelijk! Van een hele angstige hond, maar je geen alles-durver. Dus ik heb het over bijsturen, niet 100% anders Overigens wordt bij de fokker ook al een hoop bepaald qua opvoeding, dus dat verklaart (naast aangeboren karakter) ook de gelijkenis tussen nestgenoten.

jidde schreef: maar ja teven zijn gewoon slimmer

O wist je dat nog niet? Bij mensen zijn vrouwen slimmer, maar bij honden zijn dat de reuen

Zoek stok! schreef: O wist je dat nog niet? Bij mensen zijn vrouwen slimmer, maar bij honden zijn dat de reuen

Echt niet, teven zijn slimmer (maar we gaan nu erg off )

Baily schreef:Marloes, je zal het ook nu al wel doen maar het is misschien ook een goed idee om vooral Bram het tempo aan te laten geven met socialiseren enzo. (Niet pushen. ) Zodat hij niet dingen moet die eigenlijk voor hem eng zijn en daardoor gaat blaffen. Vooral nu hij in de angstfase zit wat leeftijd betreft.

Zo, eens even kijken waar ik allemaal op moet reageren

Dit doe ik inderdaad zo Dat heb ik met bange Saar wel geleerd. Alleen hij moet toch de straat op, en het is juist op bekend gebied dat hij het meeste blaft. Hij is vandaag in de draagtas meegeweest naar het winkelcentrum, stukje lopen, stukje in de tas. Dan blaft hij helemaal niet. Neemt alles lekker rustig in zich op en hobbelt mee. Vreemd bos, geen probleem, ook dan hobbelt hij gewoon lekker mee.
Het blaffen is veel meer hier in de straat en in de buurt die hij goed kent. Ik denk dat hij zich dan zeker genoeg voelt om wat van zich te laten horen ofzo. En wat ook meespeelt is dat hij hier in de buurt heel goed dingen herkent die 'nieuw' zijn, of er 'niet horen' volgens Bram dan
In huis blaft hij eigenlijk niet meer. Hij herkent nu alle voetstappen van de buren en de flatgeluiden, en dan is het goed (en nu maar hopen dat dat zo blijft).

Baily schreef:

Tamara en Bowie schreef:

Zoek stok! schreef:

Tamara en Bowie schreef:
Dat heeft hier ook heel goed geholpen Ik ga het niet meer oeverloos analyseren, bekijken, overal wat aan willen doen, noem maar op.
Dat geeft jezelf heel veel rest, maar heeft ook een heel positief effect op de hond.

Overigens is het volgens mij wel zo dat je je hond beter leert kennen en dat het dan niet meer nodig is om alles te analyseren. Een pupsel ken je helemaal niet goed genoeg om dingen 'aan te voelen', tenminste: ik niet Met de tijd groeit ook het vertrouwen in je hond, dat is mede ingegeven door eerdere ervaringen.

Ik kan me dus goed voorstellen dat je een plan van aanpak voor een pup wilt hebben om bepaald gedrag in te dammen. Het is toch de tijd waarin je hondje zich vormt.

Ik ben het helemaal met je eens dat je in het begin je pup nog moet aanvoelen, leren kennen, vertrouwen krijgen, etc. etc.
En een beetje een plan van aanpak is ook helemaal niet verkeerd, integendeel.
Maar ik zie het nu wel anders dan in het begin. Je kan niet alles aan een hond vormen zoals je het zou willen, het is geen klei wat je in elk gewenst vormpje kan gieten zoals jij het wilt Je moet de hond begeleiden, zijn vertrouwen winnen en de hond het gevoel geven dat hij veilig is bij jou en dat hij op je kan vertrouwen, dat vind ik het aller belangrijkste, dat zou mijn uitgangspunt zijn. En daarnaast zou je de scherpe randjes van bepaald gedrag er af kunnen halen en dit in goede banen proberen te leiden.
Maar een pup is en blijft een pup, wat de ene dag je heel erg stoort en waar je je druk om maakt zou de andere dag weer totaal anders kunnen zijn.

Op een ontspannen en relaxte manier met je pup omgaan en zo nu en dan bijsturen, vind ik voor beide partijen het meest prettigst.

Dat zeg je nu omdat je Bowie nu door en door kent en omdat het na de eerste vermoeiende maanden beter gaat lopen. Maar als je er opnieuw weer midden in met een nieuwe pup, zit kun je toch weer net zo goed onzeker worden en in bepaalde valkuilen vallen. Ook al is dat dan wel minder als bij je eerste pup.

pups opvoeden is gewoon slopend af en toe. Leuk, maar het kan je ook goed bezig houden.

Ik ben het wel met je eens hoor, maar om je wat jij aangeeft te realiseren als je er midden in zit, valt niet altijd mee.

Precies

Ik weet dit ook allemaal wel natuurlijk . Met Moos heb ik nooit problemen gehad dat ik iets moest accepteren, Moos was en is heel makkelijk met andere honden, mensen en vreemde situaties.
Met Saar heb ik het wel heel moeilijk gehad, en toen ik haar angst accepteerde ging het ook beter.

Het lastige met dit blaffen vind ik dat anderen er ook last van kunnen gaan hebben. Nu nog niet, hij is pup en iedereen ziet ook wel in dat het geen agressie is, maar het is niet leuk als hij als hij later groot is ook nog andere honden en mensen aanblaft. Daarnaast voel ik me dan ook behoorlijk opgelaten. Sta ik daar met een hondje aan de lijn wat een grote Bouvier uit staat te kafferen

En ik ben het er ook mee eens dat het zijn karakter is, en ik heb ook wel geaccepteerd nu dat hij altijd vocaler zal zijn dan Moos en Saar. Maar ik vind ook dat ik nu hij pup is er iets aan moet/kan doen om het in goede banen te leiden. Met puur alles accepteren en de boel de boel laten kom je er ook niet helemaal, omdat naar mijn idee een pup ook heel veel gevormd wordt door hoe je ermee omgaat.

Sta ik daar met een hondje aan de lijn wat een grote Bouvier uit staat te kafferen

Dat heb ik dus ook af en toe nog steeds.
In mijn geval een Groenendaeler en New Foundlander bijvoorbeeld, die we af en toe tegen komen.
Dat vind ik zooooo genant.

En eerlijk is eerlijk.
Ik heb 's ochtends om 8 uur echt geen zin om meteen al leuk te gaan staan doen in de regen.

Maar ja.
Ik denk dat hij (mijn shih tzu) nog steeds af en toe wat onzeker is.
Het ligt ook erg aan de andere hond heb ik gemerkt.
Misschien bij Bram ook?
De situatie die je beschrijft lijkt zoveel op die van mij.
Los, op het strand/bos of winkelcentrum gaat allemaal goed.
Het is vooral in de eigen wijk.

En ik weet hoe lastig afleiden is met zo'n klein ding
Misschien kun je oogcontact oefenen met de klikker?
En van daaruit doorgaan met afleiden?

Heeft mij echt geholpen.

Suuz schreef:

Sta ik daar met een hondje aan de lijn wat een grote Bouvier uit staat te kafferen

Dat heb ik dus ook af en toe nog steeds.
In mijn geval een Groenendaeler en New Foundlander bijvoorbeeld, die we af en toe tegen komen.
Dat vind ik zooooo genant.

En eerlijk is eerlijk.
Ik heb 's ochtends om 8 uur echt geen zin om meteen al leuk te gaan staan doen in de regen.

Maar ja.
Ik denk dat hij (mijn shih tzu) nog steeds af en toe wat onzeker is.
Het ligt ook erg aan de andere hond heb ik gemerkt.
Misschien bij Bram ook?
De situatie die je beschrijft lijkt zoveel op die van mij.
Los, op het strand/bos of winkelcentrum gaat allemaal goed.
Het is vooral in de eigen wijk.

En ik weet hoe lastig afleiden is met zo'n klein ding
Misschien kun je oogcontact oefenen met de klikker?
En van daaruit doorgaan met afleiden?

Heeft mij echt geholpen.

Bram reageert amper op een vrolijk kwispelende hond met een hele zachte uitstraling. Hij reageert het meest op andere honden die zelf iets heel erg stoers en zekers uitstralen. Type hond waar Saar vroeger piepend voor weggerend was, wordt door Bram aangeblaft.

Hij reageert heel goed op "kijk eens" om zin aandacht te vangen, dus daar gaan we verder mee aan de slag

Ik wilde toch nog even laten weten dat ik jullie reacties allemaal zeer waardeer, en dat het me ook weer tot nadenken heeft gezet dat ik het inderdaad (weer) een beetje los moet laten. Ik ben een te erge 'doemdenker' voor een pup vrees ik

In ieder geval was ik vandaag heel erg trots op Bram. Ik zat met de drie hondjes bij een watertje in het bos toen er twee honden aankwamen. Een van die twee begon die andere hond aan te blaffen (uit angst overigens). Van de week zou Bram vrolijk mee zijn gaan blaffen uit schrik, maar wat deed hij vandaag? Hij kwam snel naar mij toegerend en ging naast me zitten, en mij aankijken van "goed van mij he baas?"
Uiteraard heb ik hem toen beloond, en ben ik daarna met hem gaan spelen om hem af te leiden van die andere blaffende hond.

We zullen ongetwijfeld weer regelmatig terugvallen, maar ik was vanochtend iig erg trots op hem

En mocht het nou niet overgaan, dan breng je hem maar hier. (haha, straks ga ik nog zitten hopen dat het helemaal mis gaat. )

miekmiek schreef:En mocht het nou niet overgaan, dan breng je hem maar hier. (haha, straks ga ik nog zitten hopen dat het helemaal mis gaat. )

Ja zeg, jij bent lekker!

Hij zal gerust vocaler zijn dan Moos en Saar... En toch denk ik dat je er niet onverstandig aan doet om hem toch kennis te laten maken met hetgeen hij tegen blaft, zoals je nu doet. Sophie deed dit als pup ook plots, en die is helemaaaal niet vocaal ingesteld, was duidelijk een angstfase. Kerstbomen of vuilniszakken, gesluierde vrouwen , rare paaltjes of vreemde mensen; dat was eng en daar moest naar geblaft worden. Ik heb haar consequent met alle blafobjecten bewust kennis laten maken en 't ging vanzelf weer over.

Wat ik stiekem best frappant vind is dat hij het doet op bekend terrein, naar honden met hoge houdingen en met zijn "stiefouders" aan zijn zijde. Ik denk dat meneertje Bram iets teveel steun krijgt van zijn roedel en daardoor helaas iets te hoog in zijn bol heeft gekregen.

Wat gebeurd er als je hem alleen meeneemt en zijn zaakjes zelf op laat knappen?
Stel hij keft naar een grotere hond, dat kan je bv organiseren met een bekende hond, en je laat die andere hond los op hem om hem te laten merken dat zijn grote mond iets te hoog gegrepen is? Natuurlijk is dat dan een erg lieve hond en geen hond die hem gaat corrigeren. Geen Saar en Moos in de buurt en jij doet niets om hem te steunen. Gewoon omkijken en hem zijn eigen boontjes laten doppen nadat hij zelf die andere hond heeft uitgeblaft. Ik denk dat als hij geen steun krijgt door hem alleen mee te nemen en hem totaal te negeren als hij blaft, hij best wel snel door heeft dat als hij blaft hij ook zelf moet staan voor wat hij overbrengt en niet op jullie steun hoeft te rekenen. Dan is zijn grote mond zo weg verwacht ik. Ga je hem afleiden of steunen dan loop je altijd het risico dat hij zich ergens beloond voelt voor het blaffen of dat hij zich gewoon gesterkt voelt als middelpunt en kroonprinsje in zijn roedel en dat hij dus een soort van verwend grote mond-kindje is. :M:

MARC_S schreef:Wat ik stiekem best frappant vind is dat hij het doet op bekend terrein, naar honden met hoge houdingen en met zijn "stiefouders" aan zijn zijde. Ik denk dat meneertje Bram iets teveel steun krijgt van zijn roedel en daardoor helaas iets te hoog in zijn bol heeft gekregen.

Hier heb ik inderdaad ook aan te denken. En dat brengt me meteen bij jouw andere punten waardoor ik het wat verwarrend vind

Wat gebeurd er als je hem alleen meeneemt en zijn zaakjes zelf op laat knappen?
Stel hij keft naar een grotere hond, dat kan je bv organiseren met een bekende hond, en je laat die andere hond los op hem om hem te laten merken dat zijn grote mond iets te hoog gegrepen is? Natuurlijk is dat dan een erg lieve hond en geen hond die hem gaat corrigeren. Geen Saar en Moos in de buurt en jij doet niets om hem te steunen. Gewoon omkijken en hem zijn eigen boontjes laten doppen nadat hij zelf die andere hond heeft uitgeblaft. Ik denk dat als hij geen steun krijgt door hem alleen mee te nemen en hem totaal te negeren als hij blaft, hij best wel snel door heeft dat als hij blaft hij ook zelf moet staan voor wat hij overbrengt en niet op jullie steun hoeft te rekenen. Dan is zijn grote mond zo weg verwacht ik. Ga je hem afleiden of steunen dan loop je altijd het risico dat hij zich ergens beloond voelt voor het blaffen of dat hij zich gewoon gesterkt voelt als middelpunt en kroonprinsje in zijn roedel en dat hij dus een soort van verwend grote mond-kindje is. :M:

Als ik hem bij een hond waar hij naar blaft(e) laat kijken, dan schuivelt hij daar een beetje naartoe, op zijn zij, en gaat de bek likken of soms zelfs op zijn rug rollen.
Ik kom nooit honden tegen die zelf contact met hem zoeken als hij blaft aan de riem. Het enige wat ik dus wel gedaan heb is hem zelf met die andere hond contact laten zoeken, en dan toont hij zich dus heel onderdanig.

Wat ik het liefste zou willen is dat hij met elke hond waarnaar hij blaft contact mag maken, of dat die hond inderdaad op hem afkomt om op een vriendelijke manier contact te maken. Alleen veel bazen van andere honden hebben haast, of geen zin, of vertrouwen hun hond niet, dus heel vaak lukt het niet om Bram wel contact te laten maken.
Daarnaast ben ik ook een schijterd, dus als iemand met een grote hond die door Bram uitgekaffert wordt mij afkeurend aan gaat kijken, en snel de pas erin zet, ben ik vaak niet assertief genoeg om te roepen of Bram misschien even contact mag maken.......

Hij krijgt trouwens voor zover ik in kan schatten geen hele duidelijke steun van mij of van Moos en Saar. Moos en Saar negeren andere honden aan de riem, of willen er kwispelend op af. Hij zal zich ongetwijfeld gesteund voelen door hun aanwezigheid hoor, maar het is dus niet zo dat Moos bijvoorbeeld (ook) stoer gaat doen of dat Saar hem helpt.

Ik leid af voordat hij die andere hond gezien heeft. Als hij al begint te blaffen negeer ik hem wel. Ik bied dus geen overduidelijke steun als hij al blaft, ik leid af terwijl Bram dus helemaal niet in de gaten heeft dat er een andere hond loopt. Of iig voordat hij de neiging heeft gekregen om te gaan blaffen of enige andere reactie te vertonen.

Wat dan misschien een rol speelt naast het feit dat hij zich denk ik stiekem toch best wel heel wat voelt is dat de andere honden heel vaak weggaan. Ze komen immers geen contact maken zeg je en dus denkt Bram dat zijn kabaal ze op afstand heeft gehouden. Ze tonen immers hoge houdingen, hij keft, zij lopen door. Wie heeft er dan gewonnen?

Stel dat hij Saars lagere en wat meer timide houding ziet als ze een andere hond opmerkt, hij gaat blaffen en de andere hond loopt door, die mag toevallig niet snuffelen of doet misschien wel lelijk. Hij groeit dan dus echt flink in zijn ego. Mensen die uitgeblaft worden etc lopen over het algemeen gewoon door, weer gewonnen.

Komen mensen en honden werkelijk contact maken dan toont hij zich natuurlijk laag want daar had hij niet echt op gerekend.

Ik zou toch proberen hem elke dag een keer alleen mee te nemen en dan naar een plaats waar je met leuke bekende honden afspreekt die allemaal op hem af komen en hem dwingen zijn status en grootte in te zien Gaat hij tekeer tegen een mens of andere hond die zeker niet mag komen om conatct te maken dan zou ik me omdraaien en weglopen. Zelf vluchten zeg maar.

Verder het blaffen zelf helemaal negeren en inderdaad afleiden als hij een hond ziet en nog niet geblaft heeft. Andere hond is de aandacht naar jou en niet naar de hond en lekker blaffen. Afleiden voordat hij de hond gezien heeft waardoor hij de andere hond dus helemaal niet gaat zien is zinloos trouwens. Je wil dat hij bij de aanblik van een andere hond zijn aandacht op jou vestigt en niet op de andere hond.

MARC_S schreef:Wat dan misschien een rol speelt naast het feit dat hij zich denk ik stiekem toch best wel heel wat voelt is dat de andere honden heel vaak weggaan. Ze komen immers geen contact maken zeg je en dus denkt Bram dat zijn kabaal ze op afstand heeft gehouden. Ze tonen immers hoge houdingen, hij keft, zij lopen door. Wie heeft er dan gewonnen?

Stel dat hij Saars lagere en wat meer timide houding ziet als ze een andere hond opmerkt, hij gaat blaffen en de andere hond loopt door, die mag toevallig niet snuffelen of doet misschien wel lelijk. Hij groeit dan dus echt flink in zijn ego. Mensen die uitgeblaft worden etc lopen over het algemeen gewoon door, weer gewonnen.

Komen mensen en honden werkelijk contact maken dan toont hij zich natuurlijk laag want daar had hij niet echt op gerekend.

Ja, dat snap ik uiteraard dat het zo werkt Hij heeft succes doordat hij ze naar zijn idee wegblaft, vandaar het afleiden zodat hij die kans niet krijgt

Ik zou toch proberen hem elke dag een keer alleen mee te nemen en dan naar een plaats waar je met leuke bekende honden afspreekt die allemaal op hem af komen en hem dwingen zijn status en grootte in te zien Gaat hij tekeer tegen een mens of andere hond die zeker niet mag komen om conatct te maken dan zou ik me omdraaien en weglopen. Zelf vluchten zeg maar.

We lopen bijna elke dag in het bos. Dat is wel met Moos en Saar samen, maar die lopen vaak meters vooruit, terwijl Bram met iets heel anders bezig is. Maar zelfs als Moos en Saar er wel bij zijn is dat geen probleem. Los in het bos blaft hij niet, of hoogstens 1 of 2 keer (maar dat is los in het bos echt heel zelden, voornamelijk als een hond keihard op hem afgerend komt ofzo), waarop er dus altijd wel contact gemaakt kan worden en hij zich dus (heel) onderdanig toont. In de gelegenheidsroedel in datzelfde bos van bekende honden toont hij zich ook netjes als laagste van het laagste en begroet bekenden (stoere) honden als een heel onderdanig, lief en oh zo beschaafd pupje Vanochtend ging hij zelfs op zijn rug voor een teefje dat zelf ook vrij onderdanig is, maar wel even iets te hard mepte met de poten.
Dat gaat dus heel goed. En nog even als toevoeging , los vindt hij andere honden heel snel te intimiderend of te druk, en dan reageert hij net als Saar als pup, weglopen, staart tussen de poten. Als hij losloopt is het dus een vrij onzeker, onderdanig typje....
Elke middag loop ik alleen met hem, maar aangelijnde honden tegenkomen, elke middag weer die bovendien contact mogen maken is lastig helaas...Als het zou kunnen zou ik die kans zo grijpen, maar die kans heb ik niet echt....Wat dat betreft is het hier echt een rustig dorp, 5 van de 7 middagen dat ik alleen met hem aangelijnd loop komen we geen een andere hond tegen
En alle bekende honden kent hij ondertussen ook, en die kaffert hij dus niet uit, die wil hij begroeten.

Ik loop nu gewoon in straf tempo door als hij blaft, dat is dan dus de andere richting op dan die andere hond. Dus die andere hond loopt dan weg, maar wij lopen harder weg zeg maar. Omdraaien kan ik ook wel doen, maar dan loop ik dus mee met die andere hond Hij blaft namelijk naar tegemoetkomende honden, want die ziet hij vrij snel.

Verder het blaffen zelf helemaal negeren en inderdaad afleiden als hij een hond ziet en nog niet geblaft heeft. Andere hond is de aandacht naar jou en niet naar de hond en lekker blaffen. Afleiden voordat hij de hond gezien heeft waardoor hij de andere hond dus helemaal niet gaat zien is zinloos trouwens. Je wil dat hij bij de aanblik van een andere hond zijn aandacht op jou vestigt en niet op de andere hond.

Ik snap dat eerder afleiden zinloos is inderdaad. Ik probeer zoveel mogelijk te regelen dat hij die andere hond eerst gezien heeft. Maar soms kan ik hem nog niet zo heel goed lezen , en dan kies ik er maar voor om hem af te leiden voordat hij die andere hond gezien heeft, i.p.v. hem te laten blaffen en dus te laat te zijn.

Zou Bram aan een 8 meter flexi minder het gevoel van aangelijnd, dus steun hebben misschien?

Dat ik door kan lopen als hij blaft, en hij dan zonder mijn steun meters achter kan blijven?

Inge O schreef:
ik ga met de meerderheid mee : een beetje (veel) loslaten, volgens het onderschrift van annelies 'tob niet, het komt toch anders'

Ja, daar werken we heeeeel hard aan

natuurlijk wil ik daarmee niet zeggen dat je hem de volgende 6 maand maar zijn gangetje moet laten gaan, maar hij is nu 13 weken, marloes . natuurlijk heeft marc ook een stukje gelijk, het ís voornamelijk blufpoker, maar dat is toch wat jonge, onzekere hondjes doen?

Nou dat is dus wat mij aan het twijfelen brengt. Wat ik ook tegen Marc zei (of tenminste, probeerde over te brengen ), het is in essentie geen hondje met een enorm ego, juist helemaal niet, het is in essentie een enorme schijterd. Dat gecombineerd met dat hij pas 13 weken is geeft mij niet echt het idee dat het vreselijke dominantie is. Bluf, dat wel, maar dan ook wel erg onzekere bluf heb ik het idee. Niet echt bluf in de zin dat hij zich het prinsje voelt. Dat voelt hij zich volgens mij sowieso niet, want Moos adoreert hij, en Moos geeft hem ook meerdere keren per week gewoon onwijs op zijn flikker
Saar aanbidt hij wat minder, maar Saar is ook zeker niet beschermend naar Bram toe. Moos heeft Bram nu 2 keer beschermd (dat was 1 dag, daarna niet meer), maar juist alleen in het losloopgebied, en juist dan gaat Bram prima met andere honden. Die twee keer waren trouwens expliciet niet als Bram blafte. Als Bram blaft lopen Moos en Saar juist niet naar hem toe. Moos en Saar houden namelijk niet van blaffende honden

als hij wat (veel) ouder is, niet meer zo onzeker en gewoon onder appèl staat, zal hij waarschijnlijk nog wel vaak een blafbeginnetje maken, dat jij dan kan laten stoppen op bevel.

Dat hopen we dan maar
Hij is nu ook in alle situaties te stoppen met 1 strenge Bram!. Ook als hij naar andere honden blaft. Maar ik twijfel of ik hem nu moet 'corrigeren' daarvoor.

Moos schreef:

MARC_S schreef:Wat ik stiekem best frappant vind is dat hij het doet op bekend terrein, naar honden met hoge houdingen en met zijn "stiefouders" aan zijn zijde. Ik denk dat meneertje Bram iets teveel steun krijgt van zijn roedel en daardoor helaas iets te hoog in zijn bol heeft gekregen.

Hier heb ik inderdaad ook aan te denken.

Dit was bij mij heel duidelijk. Weliswaar niet met blaffen, maar met grommen. Kleine Bram zat bij mij op schoot. Als mijn Bram eraan kwam, ging hij grommen. Ik zette hem dan direct van schoot af om geen steun te geven en het loste zichzelf direct op. Dit herhaalde zich een aantal keer en toen was het over.

Zoek stok! schreef:

Moos schreef:

MARC_S schreef:Wat ik stiekem best frappant vind is dat hij het doet op bekend terrein, naar honden met hoge houdingen en met zijn "stiefouders" aan zijn zijde. Ik denk dat meneertje Bram iets teveel steun krijgt van zijn roedel en daardoor helaas iets te hoog in zijn bol heeft gekregen.

Hier heb ik inderdaad ook aan te denken.

Dit was bij mij heel duidelijk. Weliswaar niet met blaffen, maar met grommen. Kleine Bram zat bij mij op schoot. Als mijn Bram eraan kwam, ging hij grommen. Ik zette hem dan direct van schoot af om geen steun te geven en het loste zichzelf direct op. Dit herhaalde zich een aantal keer en toen was het over.

Ja, dat klopt. Maar wat hij dan doet is angstgrommen. Hij doet hetzelfde als hij tussen je benen gaat staan bijvoorbeeld. Naar mijn idee is het niet dat hij het te hoog in zijn bol heeft dan, maar is het angstsnauwen.
Hij deed het ook naar jouw Bram als ik op de bank zat, en kleine Bram bij mijn voeten zat. Maar dan kan je zijn lichaamshouding beter zien, dan als hij op schoot zit. Hij heeft dan zijn staartje helemaal uit de krul, bijna tussen de poten, en deinst achteruit.
(en ik haal dan ook altijd meteen de steun weg, en dan stopt hij met grommen, en probeert weg te komen, of laat zich gelaten besnuffelen)

Inge O schreef: natuurlijk moet je niet meteen bij elk zuchtje van hem 10 keer 'stil' staan schreeuwen zonder resultaat, maar dat is niet wat je doet, toch?

whahahahaha, nee, ik sta niet als een viswijf na elke 10 meter lopen "STIL BRAM, STIL" te krijzen

Moos schreef:

Zoek stok! schreef:

Moos schreef:

MARC_S schreef:Wat ik stiekem best frappant vind is dat hij het doet op bekend terrein, naar honden met hoge houdingen en met zijn "stiefouders" aan zijn zijde. Ik denk dat meneertje Bram iets teveel steun krijgt van zijn roedel en daardoor helaas iets te hoog in zijn bol heeft gekregen.

Hier heb ik inderdaad ook aan te denken.

Dit was bij mij heel duidelijk. Weliswaar niet met blaffen, maar met grommen. Kleine Bram zat bij mij op schoot. Als mijn Bram eraan kwam, ging hij grommen. Ik zette hem dan direct van schoot af om geen steun te geven en het loste zichzelf direct op. Dit herhaalde zich een aantal keer en toen was het over.

Ja, dat klopt. Maar wat hij dan doet is angstgrommen. Hij doet hetzelfde als hij tussen je benen gaat staan bijvoorbeeld. Naar mijn idee is het niet dat hij het te hoog in zijn bol heeft dan, maar is het angstsnauwen.
Hij deed het ook naar jouw Bram als ik op de bank zat, en kleine Bram bij mijn voeten zat. Maar dan kan je zijn lichaamshouding beter zien, dan als hij op schoot zit. Hij heeft dan zijn staartje helemaal uit de krul, bijna tussen de poten, en deinst achteruit.
(en ik haal dan ook altijd meteen de steun weg, en dan stopt hij met grommen, en probeert weg te komen, of laat zich gelaten besnuffelen)

Hij heeft maar 2 keer geblaft en dat was heeeel zachtjes en uit vreugde. Hihi.

Zoek stok! schreef:

Moos schreef:

Zoek stok! schreef:

Moos schreef: Hier heb ik inderdaad ook aan te denken.

Dit was bij mij heel duidelijk. Weliswaar niet met blaffen, maar met grommen. Kleine Bram zat bij mij op schoot. Als mijn Bram eraan kwam, ging hij grommen. Ik zette hem dan direct van schoot af om geen steun te geven en het loste zichzelf direct op. Dit herhaalde zich een aantal keer en toen was het over.

Ja, dat klopt. Maar wat hij dan doet is angstgrommen. Hij doet hetzelfde als hij tussen je benen gaat staan bijvoorbeeld. Naar mijn idee is het niet dat hij het te hoog in zijn bol heeft dan, maar is het angstsnauwen.
Hij deed het ook naar jouw Bram als ik op de bank zat, en kleine Bram bij mijn voeten zat. Maar dan kan je zijn lichaamshouding beter zien, dan als hij op schoot zit. Hij heeft dan zijn staartje helemaal uit de krul, bijna tussen de poten, en deinst achteruit.
(en ik haal dan ook altijd meteen de steun weg, en dan stopt hij met grommen, en probeert weg te komen, of laat zich gelaten besnuffelen)

Hij heeft maar 2 keer geblaft en dat was heeeel zachtjes en uit vreugde. Hihi.

hahaha, ja, hij vond het maar wat spannend bij jou

Hij had ook prima door dat hoe de feiten lagen, en kleine Bram was iig niet de baas, hahaha. Maar wat hij deed bij jouw Bram is wat hij doet als hij onzeker is, en niet aan de riem. Het was natuurlijk een vreemd huis, na een treinreis en vreemde stations enzo, dus hij was wel onder de indruk. Dan gaat hij dus angstsnauwen als grote Bram te dicht bij hem komt snuffelen. Maar als je dan inderdaad zijn steun weghaalt gaat het verder goed, en buiten liep hij nog heel parmantig achter grote Bram aan zo van "wat ga jij doen bij dat water? Is vast leuk!"

Als je een hond zoekt die niet wegloopt als kleine bram blaft, mag je Nanni wel lenen Die komt dan heel voorzichtig snuffelen op een manier van: ik ben niet eng.

Ik zou hem ook lekker alles zelf uit laten zoeken. Je moet hem wel een klein beetje steun geven uiteraard, maar als hij gaat blaffen tussen je benen (bij wijze van spreke) zou ik ook lekker weglopen hoor En zeggen: zoek het lekker zelf uit

jidde schreef:Als je een hond zoekt die niet wegloopt als kleine bram blaft, mag je Nanni wel lenen Die komt dan heel voorzichtig snuffelen op een manier van: ik ben niet eng.

Ik zou hem ook lekker alles zelf uit laten zoeken. Je moet hem wel een klein beetje steun geven uiteraard, maar als hij gaat blaffen tussen je benen (bij wijze van spreke) zou ik ook lekker weglopen hoor En zeggen: zoek het lekker zelf uit

Jij woont zo verdraaid ver weg he?

Hij blaft niet tussen mijn benen, tussen mijn benen gromt of snauwt hij uit angst. Het is een gecompliceerd hondje, hahaha. Los is er niks aan de hand. Aan de riem blaft hij, en tussen mijn benen snauwt hij.

Tussen mijn benen zitten mag dus niet altijd meer (Ligt aan de situatie. Als hij schrikt van een aanstormende hond mag hij tussen mijn benen komen zitten. Komt die hond dan snuffelen dan stap ik weg).

Ik woon in aalsmeer, dus het valt nog wel mee hoor Kan saar ook kennismaken met een niet enge hedder

Ik denk dat je al heel goed op weg bent hoor Je moet elke situatie zelf inschatten hoe dat op te lossen.

Ik weet dat Tuana ook op die leeftijd blafte naar andere honden, alleen ging ze wel altijd voorzichtig neuzen. Zodra andere hond stap dichterbij deed, rende ze ook terug, maar wel achteromkijkend en daarna teruglopen
Het komt allemaal wel goed

jidde schreef:Ik woon in aalsmeer, dus het valt nog wel mee hoor Kan saar ook kennismaken met een niet enge hedder

Ik denk dat je al heel goed op weg bent hoor Je moet elke situatie zelf inschatten hoe dat op te lossen.

Ik weet dat Tuana ook op die leeftijd blafte naar andere honden, alleen ging ze wel altijd voorzichtig neuzen. Zodra andere hond stap dichterbij deed, rende ze ook terug, maar wel achteromkijkend en daarna teruglopen
Het komt allemaal wel goed

Saar heeft al eens kennis gemaakt met Nanni en Tuana, en dat zijn tot nog toe de enige Herders waar ze dus niet piepend voor weg schoot

Bram wil ook wel snuffelen hoor, alleen dat kan niet altijd...

Ik denk niet dat hij tussen jouw benen snauwt en gromt uit angst en zonder jouw benen prima en onderdanig contact kan maken. Ik denk dat hij teveel steun ontvangt en dus zijn mond te groot laat worden (misschien wel helemaal tegen zijn karakter en wil in ) . Dat verklaart nl letterlijk zijn grote mond in bekende buurten, tussen jouw benen en met jouw steun en vanaf iemands schoot.