Hoi iedereen. Veel reacties en evenveel meningen... De ene al wat genuanceerder dan de andere.
Waar zal ik beginnen? Ik heb inderdaard weinig boodschap aan 'oordelen en veroordelen'. Meer aan mensen die meezoeken naar mogelijke verklaringen en tips, zonder onnodig te dramatiseren en een beetje theatraal gewag te maken van verwaarlozing en hoe sneu het wel niet moet zijn voor de hond. Ik wil iedereen die constructief meedenkt dus zeker eerst bedanken!
Onze hond krijgt in vergelijking met de doorsnee viervoeter voldoende aandacht. Daar ben ik van overtuigd. Er zijn honden die meer aandacht krijgen, zoveel is zeker, en er zijn er die het met minder moeten doen. Ter info: voor onze directe omgeving is onze hond zelfs te verwend... Geloof het of niet. Er zijn natuurlijk altijd mensen die het nodig vinden hun hond mee te tronen naar de slaapkamer, samen in bad te gaan, het dier te voeden met een lepeltje op schoot... Ieder kiest zelf hoe ver hij of zij wenst te gaan in die dierenliefde. Leven en laten leven, zeggen we hier. Elk zijn keuze. Ik respecteer dat en probeer niemand te veroordelen.
Het goede nieuws is: de laatste dagen gaat het plots beter. 's Nachts slaapt hij terug zonder problemen/gehuil op zijn matras in de garage. Twee zaken zijn er veranderd: er blijft een lampje branden in de garage zoals hij gewoon was in de keuken. En de voeding is terug dezelfde. Aangezien het een heel slechte eter is (behalve bij tafelresten en droog brood, waar hij verzot op is) durf ik af en toe eens te veranderen van brok. Ik heb er al heel wat gehad, van spotgoedkoop tot beestig duur. En op de laatste wat goedkopere brok reageerde hij blijkbaar minder goed. Onze dog heeft gevoelige darmen en produceert heel veel hoopjes per dag. Een beetje teveel zelfs naar hondennormen. Mogelijks had hij 's nachts dus extra moeite om zich op te houden. Wie zal het zeggen...
Dat van die dekens heeft hij altijd gedaan, ook toen er nog geen kindjes in de buurt waren. Soms doet hij het terwijl we er bij zijn. Dan sleept hij een deken naar de tuin en gaat er vervolgens op liggen. Rare jongens, die doggen...
Ik heb ons dogje laten ruiken aan pampers en gedragen kleertjes, het interesseerde hem helemaal niet.
Ik ben inderdaad nogal behoedzaam, wellicht té. Ik moet de combinatie DD-baby's ook vaak verdedigen t.g.o. dichte familie. Wat niet altijd helpt... maar we doen ons best, want ik geloof er nog steeds in.
Ik liet hem de afgelopen week de kindjes meermaals besnuffelen (tot grote schrik van mijn vrouw en wellicht ook mijn schoonfamilie, mochten ze het gezien hebben). En niet alleen van achter het hekje. Hij gaf hen de typische hondenzoentjes. Ik liet hem begaan. Alleen, wetende hoe hard zo'n snuit soms bij mij aankomt is dit eigenlijk best al risicovol. De hoofdjes zijn immers nog ontzettend kwestbaar.
En 'zachtjes' staat nog steeds niet in zijn woordenboek. Dat is heus niet iets dat we hem plots zijn beginnen aanleren. Ik heb training met hem gevolgd en train nog steeds thuis.
Voor wie het zich afvraagt: terug de keuken inlaten is geen optie. Wat voor zin heeft het immers elke dag 10 flesjes te steriliseren als je er daarna gewoon de hond laat aan likken.
Nog een element om rekening mee te houden. We krijgen van vrienden en familie veel babyspullen in bruikleen. En neen, die mensen worden daar niet vrolijk van als een DD eventjes zijn muil afveegt aan hun maxicosi. Evenmin zullen ze het fijn vinden om hondenhaar in hun kleertjes te zien hangen. Dat is een kwestie van respect voor andermans spullen.
In de woonkamer kwam onze DD sowieso niet. Dat is een bewuste keuze. Hondenhaar krijg je immers nooit voor de volle 100% uit je tapijt, bankstel en bezoekers... Voor mezelf zou dat niet zo'n probleem zijn, voor mijn vrouw en bezoekers is dat het wel. Da's dan weer een kwestie van afspraken maken en compromissen sluiten. En ook weer respect. Dat een hond zijn grenzen moet kennen, vind ik absoluut geen probleem.
Aan inge O.: wat bedoel je eigenlijk met je vraag? Dat we niet aan kinderen mochten denken, zolang we een DD hebben??? Of dat we geen DD in huis mochten halen als we ooit kinderen wilden??? Ter info: ik ben zelf opgegroeid met honden (Boxer, DD, Rottweiler, kruising DD en Brak). Ik weet dat honden zich soms heerlijk aanpassen aan die kleine wezentjes. Ik kon als kind zelfs met dominosteentjes spelen terwijl onze DD heel rustig langsliep. Nogmaals, de ene hond is de andere niet.
Voor wie het vroeg: hij heet Conan... en ik vond de reacties nog wel meevallen (er zijn er hier in het verleden al veel heftigere geweest). Ieder heeft recht op zijn mening.
CopyKid
P.S. Als ik merk dat ons dogje blijft afzien, dan zal ik uiteraard een geschikt opvangadres voor hem zoeken. Maar dat is nu nog niet aan de orde.