Zoie schreef:Wat het moeilijk maakt is het feit dat ik continu geconcentreerd moet zijn, altijd moet opletten, haar altijd in zicht moet hebben, d.w.z. eigenlijk, uitzonderingen daargelaten, altijd met het balletje moet spelen ( als ik haar laat gaan loopt ze net zo makkelijk net zo ver van me weg als spok, en nog verder, d.w.z. compleet uit zicht. Eigenlijk heb ik geen idee wat ze zou doen als ze dan een hond zou tegen komen, ik vermoed niks, maar weten doe ik het niet. )
Ik merk wel dat de automatismen er steeds beter in komen te zitten, en ik hoop manieren te vinden om steeds langere stukken zonder bal te kunnen lopen, maar goed, misschien zit dat er gewoon niet in.
Jan, ik weet niet hoe anderen dat doen maar ik ben ook continu geconcentreerd bezig met mijn hond als hij los loopt. Ik ben dan niet zo bang voor aanvaringen met andere honden (hoewel met een ongecastreerde reu weet je het nooit) maar ik let meer op andere signalen. Zoals kop in de lucht en snuiven

. Dan weet ik dat ik alert moet zijn; hé, hij heeft een geur opgenomen, wat zou het zijn; een loopse teef, een konijn?
Begrijp me goed, ik wil je probleem niet bagatelliseren, maar ik vraag me af hoe veel hondenbazen 'met twee vingers in hun neus

' hun hond uitlaten? En dan bedoel ik natuurlijk de gemotiveerde, verantwoordelijke hondenbazen,niet de -laat maar waaien- types.
Als ik in het park liep (is lang geleden maar dat heeft een andere reden) was ik eigenlijk nooit zo blij als er iemand 'gezellig' meeliep. Dan gebeurde er ook vaak wat, geen wereldschokkende dingen; maar was ik Dante even kwijt of zoiets. Was ik in mijn eentje, met Dante, dan kon ik beter anticiperen op allerlei dingen. Bovendien deden we dan ook veel met elkaar en dat vind ik eigenlijk veel leuker en geeft veel meer voldoening dan een uurtje beppen met andere hondenbezitters; maar dat is voor mij persoonlijk
Volgens mij heb je al heel veel bereikt als ik het zo allemaal lees
Gr. Marijke