Het HondenForum

Marion. schreef:Als IK gegrepen wordt

nee, je=de hond Het ging toch om de traumatische impact op de hond?

Ik denk niet dat een hond andere honden gaat grijpen omdat hij zelf gegrepen is.
Wel kan ik me voorstellen dat zo'n hond dan eerder tekeer zal gaan.
Maar het zit echt al in de hond zelf, en dat komt makkelijker/eerder naar buiten als hij aangevallen is.

Julia bijvoorbeeld is meerdere malen aangevallen, en ook een keer op haar rug gesmeten met daarbij een trekkende hond aan haar nekvel, gat in haar nek.
Zij is van pup af aan een onzeker hondje geweest, dat best tekeer kan gaan.
Maar ze grijpt nog steeds geen andere honden.
Wel soms kleine ruzietjes.
Als zij van het karakter Romeo was geweest, had zo'n incident haar ware aard naar boven kunnen brengen.
Dus ik geloof niet zo dat het komt DOORDAT een hond gegrepen is, maar wel dat de ware aard van het beestje naar boven komt ALS de hond gegrepen is.

Het kan zijn dat ik ernaast zit hoor, maar dat is wel hoe ik het zie.

Paulala, jij bedoelt dat wat er niet in zit er ook niet uit kan komen?

rilana schreef:

estelle schreef:

rilana schreef:iedereen moet doen wat ie wilt ik vind alleen wanneer een hond zo agressief is op andere honden behoort ie niet los behoort ie gemuilkorft en heeft die hond geen enkel bevoegtheid dus geen balletjes stokjes niks want wanneer dat mis gaat dat gaat niet NORMAAL


rilana

En als je het niet erg vindt krijgt mijn agressieve hond dus geen muilkorf om, mag ze heerlijk los rond rennen op overzichtelijke plekken en tot overmaat van ramp mag ze ook nog met dingen in dr bek sjouwen en apporteren.

ja moet je zelf weten maar als je mij tegen komt en je hond pakt mij hond ben jij nog niet klaar met mij en je hond ook niet en dat soort mensen heb je ook

En de mijne ook niet... hou je hond netjes bij je gebeurd er niets... hij zal nooit zelf naar een hond toegaan dus als jij je hond netjes bij je hoort zoals dat hoort gebeurd er niets... hij leeft voor zn bal, als hij een muilkorf op zou moeten komt ie niet eens zn kennel uit laat staan het bos in...
Maar goed, jij bent ook niet klaar met mij als je aan mijn hond zit kan ik je vertellen... en mijn hondjes zijn mij alles... dus vergis je daar niet in...ik ga dr voor zitten indien nodig.

Frenk schreef:

Marion. schreef:Als IK gegrepen wordt

nee, je=de hond Het ging toch om de traumatische impact op de hond?

Ja, en dat Wendy zegt dat een stabiele hond niet snel kapot te krijgen is. Ik ben het daarmee eens, maar ik denk ook dat de "stabiliteit" van de baas daar een heel grote invloed op heeft.

Zo zijn mijn buurkindjes alledrie bang voor vliegen. Whaaaaaaaaaaaa, gil, gil, ieksssss mama, daar zit een vlieg! Wam, dan moet de vlieg dood en dan komt de bus Dettol erachteraan.

Maar hoeveel mensen hier op het forum hebben een in lapjes verscheurde hond? Veroorzaakt door al die agressieve honden wiens onverantwoordelijke baas ze geen muilkorf om wil doen?

Nanna schreef:

malinois schreef: Maar goed, jij bent ook niet klaar met mij als je aan mijn hond zit kan ik je vertellen... en mijn hondjes zijn mij alles... dus vergis je daar niet in...ik ga dr voor zitten indien nodig.

Misschien een idee voor de Doe-Dag
Wie grijpt de honden van Mayonaise

moet nog wel eerst een demo doen he?! :lol:

Een zelfzekere hond vindt het niet nodig om als een schuimende zot in de lijn te gaan hangen

klopt voor mij als een zwerende vinger,
DuCain s zo`n schuimbek, juist door hem aan mijn been te laten lopen en onder appel te houden ,vertrouwen te geven word het minder, maar hij zal het altijd blijven doen, het proberen weg te jagen en grauwen /fixeren van andere honden.
en Baco die verwaardigd zich dat soort dingen niet, die trekt misschien een wenkbrauw op, en dat is ook genoeg dan.

Marion. schreef:Maar hoeveel mensen hier op het forum hebben een in lapjes verscheurde hond? Veroorzaakt door al die agressieve honden wiens onverantwoordelijke baas ze geen muilkorf om wil doen?

Maar dat is de issue toch helemaal niet? Het punt wat gemaakt werd was dat je een hond die potentieel zo gevaarlijk is EN waarvoor je niet in kunt staan dat 'ie nooit de kans zal krijgen, dat die preventief gemuilkorfd zou moeten worden. Dus voor alle verantwoordelijke bazen die wel de boel in de klauw hebben is dit sowieso al geen issue
Edit: toevoeging: ik vergeet helemaal de andere lijn van de discussie ik bedoelde dus dat ook een stabiele hond wel degelijk last kan krijgen van het aangevallen zijn. Maar daarmee zeg ik dus niet dat alle honden die aangevallen worden zelf aan gaan vallen

Nanna schreef:Een zelfzekere hond vindt het niet nodig om als een schuimende zot in de lijn te gaan hangen. Het zijn toch meestal de in aanleg angstige/onzekere types (al zou je dat op het eerste gezicht niet zeggen) die dat doen.

Dat denk ik ook

Marion. schreef:

Frenk schreef:

Marion. schreef:Als IK gegrepen wordt

nee, je=de hond Het ging toch om de traumatische impact op de hond?

Ja, en dat Wendy zegt dat een stabiele hond niet snel kapot te krijgen is. Ik ben het daarmee eens, maar ik denk ook dat de "stabiliteit" van de baas daar een heel grote invloed op heeft.

Zo zijn mijn buurkindjes alledrie bang voor vliegen. Whaaaaaaaaaaaa, gil, gil, ieksssss mama, daar zit een vlieg! Wam, dan moet de vlieg dood en dan komt de bus Dettol erachteraan.

Maar hoeveel mensen hier op het forum hebben een in lapjes verscheurde hond? Veroorzaakt door al die agressieve honden wiens onverantwoordelijke baas ze geen muilkorf om wil doen?

Dus jij hebt er bij Saar (of is het Miep) ook een aandeel in dat ze doodsbang voor luchtballonnen is?

ik denk dat het per hond verschilt, net zoals de impact van een gebeurtenis voor mensen verschilt.

ik heb een Thica, ik zal nooit weten hoe ze zou zijn als ze bepaalde dingen niet had meegemaakt, ze was als pupje/jonge hond gewoon stabiel, sprak de hondentaal uitstekend, liep in een grote roedel enz. tot dat ze tussen de 8 mnd tot een 1,5 jaar meermale zo geschrokken/gebeten is van vreemde honden, dat haar gedrag omsloeg, niet meer afwachtend, niet meer een eventuele grom of lip optrekken, maar direct in de paniek modus, gillen , wegrennen of van haar af bijten.
maar goed, of ze , als ze zonder dat volwassen geworden was, anders geweest was, ik weet het dus niet. ik denk van wel. pittig? jazeker, een wat kort lontje? oh ja vast wel, dat zal er gewoon inzitten, maar direct defensief en de aanval is de beste verdediging voordat er al wat aan de hand is? neuh , ik denk dat dat wel komt daar de voorvallen.

estelle schreef:Dus jij hebt er bij Saar (of is het Miep) ook een aandeel in dat ze doodsbang voor luchtballonnen is?

Ja, beslist!!! (Saar is het inderdaad)

Ze was 10 maanden, we waren bij de buren in een vreemde tuin. BBQ-en en drank. En een mega-ballon van Big Diet kwam toen heel laag over, zo laag dat we met de mensen konden praten. Dat deden we ook. Me totààl niet bewust van wat Saar toen deed en reageerde. Ook daarna niet hoor.

Maar goed, haar ballonnenangst is helemaal alleen op ons conto te schrijven. Wat wel weer voor ons pleit is dat het puur en alleen bij ballonnen is gebleven, èn dat ze het niet heeft overgebracht op Miep

yamie schreef:ik denk dat het per hond verschilt, net zoals de impact van een gebeurtenis voor mensen verschilt.

ik heb een Thica, ik zal nooit weten hoe ze zou zijn als ze bepaalde dingen niet had meegemaakt, ze was als pupje/jonge hond gewoon stabiel, sprak de hondentaal uitstekend, liep in een grote roedel enz. tot dat ze tussen de 8 mnd tot een 1,5 jaar meermale zo geschrokken/gebeten is van vreemde honden, dat haar gedrag omsloeg, niet meer afwachtend, niet meer een eventuele grom of lip optrekken, maar direct in de paniek modus, gillen , wegrennen of van haar af bijten.
maar goed, of ze , als ze zonder dat volwassen geworden was, anders geweest was, ik weet het dus niet. ik denk van wel. pittig? jazeker, een wat kort lontje? oh ja vast wel, dat zal er gewoon inzitten, maar direct defensief en de aanval is de beste verdediging voordat er al wat aan de hand is? neuh , ik denk dat dat wel komt daar de voorvallen.

Dat had ik dus ook met Ghaya. Als pup 2x flink gegrepen door een herderreu en daarna was voor haar de aanval de beste verdediging. Voordat er ook maar iets gebeurde rende zij al gillend en krijsend op de andere hond af om zodra de hond zijn lip maar op trok en net zo hard al gillend weer vandoor te gaan.
Nu was Ghaya in bepaalde situaties wel heel stabiel maar in andere stituaties ook weer niet.... en ik vraag mij dan ook af of zij zonder die 2 aanvallen ook zo zou zijn geworden.

Frenk schreef:Paulala, jij bedoelt dat wat er niet in zit er ook niet uit kan komen?

Ongeveer.
Natuurlijk niet zo plat als je het nu zegt, want bepaalde gebeurtenissen kunnen best het gedrag van een hond beïnvloeden.
Maar ik geloof niet, dat een hond die het niet in zich heeft van nature, door een aanval (meerdere aanvallen) ineens een killer wordt.
Ik denk nml dat Julia inmiddels echt een bijter was geworden, en veel erger debiel zou doen in de riem.
Terwijl het juist minder wordt ondanks de aanvallen die ze heeft meegemaakt.
En ze is een vrij onzeker hondje, altijd al geweest.

Het enige dat ze doet als ze een vreemde hond tegenkomt (heeft ze altijd al gedaan) is grauwen en afblaffen.
En ook dat wordt steeds minder, terwijl je zou verwachten dat het erger wordt.
Zodra ze door heeft dat de hond geen kwaad in de zin heeft, dan stelt ze zich heel onderdanig op en daarna wil ze graag spelen.

Vooral na het incident met de Boerboel was ik heel bang dat dit de druppel voor haar geweest zou zijn.
Daarna is ze nog een keer aangevallen door de Jack Hussell, en toen was ik dus heel bang dat ze dat hondje serieus zou grijpen.
Niet dus, ze rolden als één grote bol hond in elkaar over de straat, heel veel herrie, klein beetje bloed, en dat bleek van Julia's oor te komen.

Ergens ben ik heel verbaasd dat dit niet meer impact op haar heeft, en dat haar gedrag niet slechter is geworden.
En aan de andere kant ook weer niet, het zit gewoon niet in haar aard, dus komt het er niet uit.

Paulala schreef:

Frenk schreef:Paulala, jij bedoelt dat wat er niet in zit er ook niet uit kan komen?

Ongeveer.
Natuurlijk niet zo plat als je het nu zegt, want bepaalde gebeurtenissen kunnen best het gedrag van een hond beïnvloeden.
Maar ik geloof niet, dat een hond die het niet in zich heeft van nature, door een aanval (meerdere aanvallen) ineens een killer wordt.

Nee, dat denk ik ook echt niet. Maar angstig bijvoorbeeld wel. Ik denk dat een stabiele hond die een paar keer flink gegrepen is wel onzekerder of angstiger kan worden.

Frenk schreef:

Paulala schreef:

Frenk schreef:Paulala, jij bedoelt dat wat er niet in zit er ook niet uit kan komen?

Ongeveer.
Natuurlijk niet zo plat als je het nu zegt, want bepaalde gebeurtenissen kunnen best het gedrag van een hond beïnvloeden.
Maar ik geloof niet, dat een hond die het niet in zich heeft van nature, door een aanval (meerdere aanvallen) ineens een killer wordt.

Nee, dat denk ik ook echt niet. Maar angstig bijvoorbeeld wel. Ik denk dat een stabiele hond die een paar keer flink gegrepen is wel onzekerder of angstiger kan worden.

Kimba is ontzettend stabiel. En ondanks dat ze toch al meerdere keren te pakken is genomen waaronder ook echt een aantal keren heel heftig blijft ze gewoon leuk en vriendelijk naar andere honden toe. Niks geen angst o.i.d.

Frenk schreef:

Paulala schreef:

Frenk schreef:Paulala, jij bedoelt dat wat er niet in zit er ook niet uit kan komen?

Ongeveer.
Natuurlijk niet zo plat als je het nu zegt, want bepaalde gebeurtenissen kunnen best het gedrag van een hond beïnvloeden.
Maar ik geloof niet, dat een hond die het niet in zich heeft van nature, door een aanval (meerdere aanvallen) ineens een killer wordt.

Nee, dat denk ik ook echt niet. Maar angstig bijvoorbeeld wel. Ik denk dat een stabiele hond die een paar keer flink gegrepen is wel onzekerder of angstiger kan worden.

Ja, dat denk ik ook wel.
Maar volgens mij heb je daar als baas ook heel veel invloed op hoe dat gedrag zich gaat ontwikkelen.
Word je zelf angstiger? Onzekerder? Dan neemt de hond dat direct van je over.
Doe je gewoon weer als altijd, en net of er niets aan de hand is? Dan zal de hond ook eerder op jouw leiderschap steunen en zijn zekerheid weer terug krijgen.

estelle schreef:Kimba is ontzettend stabiel. En ondanks dat ze toch al meerdere keren te pakken is genomen waaronder ook echt een aantal keren heel heftig blijft ze gewoon leuk en vriendelijk naar andere honden toe. Niks geen angst o.i.d.

Ik zeg toch ook nergens dat dat voor alle honden opgaat Ik denk alleen dat het andere uiterste (namelijk nul invloed) ook te stellig gedacht is

Frenk schreef:

Paulala schreef:

Frenk schreef:Paulala, jij bedoelt dat wat er niet in zit er ook niet uit kan komen?

Ongeveer.
Natuurlijk niet zo plat als je het nu zegt, want bepaalde gebeurtenissen kunnen best het gedrag van een hond beïnvloeden.
Maar ik geloof niet, dat een hond die het niet in zich heeft van nature, door een aanval (meerdere aanvallen) ineens een killer wordt.

Nee, dat denk ik ook echt niet. Maar angstig bijvoorbeeld wel. Ik denk dat een stabiele hond die een paar keer flink gegrepen is wel onzekerder of angstiger kan worden.

Dat denk ik ook wel, maar ik denk als er bij een behoorlijk stabiele hond wat tijd overheen gaat dat voor een heel groot deel weer recht kan trekken.
Moos is nooit banger geworden, hij is alleen altijd bang gebleven voor die ene hond waarbij hij in de bek heeft gehangen. En geef hem eens ongelijk Overigens ging hij er dan ook niet gillend vandoor hoor, maar hij kwam wel naast me lopen zo van "ehm, daar ga ik dus niet meer bij in de buurt staan baas". Verder is hij nooit bang geworden voor vreemde honden, ook niet van hetzelfde ras.
Was hij nou in diezelfde week ofzo weer gegrepen dan denk ik dat het dan wel wat hopelozer was geworden. Eens is ook bij een stabiele hond de grens bereikt natuurlijk.

Paulala schreef:Maar volgens mij heb je daar als baas ook heel veel invloed op hoe dat gedrag zich gaat ontwikkelen.
Word je zelf angstiger? Onzekerder? Dan neemt de hond dat direct van je over.
Doe je gewoon weer als altijd, en net of er niets aan de hand is? Dan zal de hond ook eerder op jouw leiderschap steunen en zijn zekerheid weer terug krijgen.

Och ik weet niet. Ik ben zelf de dagen na een incident niet direct de meeste relaxte. Niet dat ik gillend over straat ga, maar mijn hartslag gaat wel omhoog als ik iets aan zie komen rennen. Bram trekt zich daar niks van aan. Dat zegt wel iets over mijn leiderschap vrees ik

Misschien heb ik vrij makkelijk praten, omdat ik vrij nuchter ben als het om mijn eigen honden gaat die aangevallen worden of iets mee maken waar ze bang voor zijn.
(als het om andermans hond gaat dan is het heel anders)
Vrij snel denk ik: "ach, komt wel weer goed, het valt straks vast allemaal mee"

Het zelfde met vuurwerk en onweer, Julia was als jonge hond heel onzeker daarbij.
Maar ik heb het gewoon genegeerd, en als het kon er iets leuks van gemaakt.
Van alles probeer ik of iets leuks te maken, of het compleet te negeren.
Ik vind het niet nodig dat mijn honden bang zijn voor wat dan ook, ik ben ook niet bang, dus hoeven zij dat ook niet te zijn.
Waarschijnlijk scheelt dat heel veel.
En dat is dan weer het stukje wat ik bedoel met de reactie en omgang van de eigenaar.

Julia vindt onweer en vuurwerk nu zelfs prachtig en heel interessant

Zoek stok! schreef:

Paulala schreef:Maar volgens mij heb je daar als baas ook heel veel invloed op hoe dat gedrag zich gaat ontwikkelen.
Word je zelf angstiger? Onzekerder? Dan neemt de hond dat direct van je over.
Doe je gewoon weer als altijd, en net of er niets aan de hand is? Dan zal de hond ook eerder op jouw leiderschap steunen en zijn zekerheid weer terug krijgen.

Och ik weet niet. Ik ben zelf de dagen na een incident niet direct de meeste relaxte. Niet dat ik gillend over straat ga, maar mijn hartslag gaat wel omhoog als ik iets aan zie komen rennen. Bram trekt zich daar niks van aan. Dat zegt wel iets over mijn leiderschap vrees ik

Maar reageer je ook anders?
Kortom, laat je het aan Bram merken door je houding of je stem?

Zoek stok! schreef:

Paulala schreef:Maar volgens mij heb je daar als baas ook heel veel invloed op hoe dat gedrag zich gaat ontwikkelen.
Word je zelf angstiger? Onzekerder? Dan neemt de hond dat direct van je over.
Doe je gewoon weer als altijd, en net of er niets aan de hand is? Dan zal de hond ook eerder op jouw leiderschap steunen en zijn zekerheid weer terug krijgen.

Och ik weet niet. Ik ben zelf de dagen na een incident niet direct de meeste relaxte. Niet dat ik gillend over straat ga, maar mijn hartslag gaat wel omhoog als ik iets aan zie komen rennen. Bram trekt zich daar niks van aan. Dat zegt wel iets over mijn leiderschap vrees ik

Misschien ligt het ook aan in hoeverre de hond kijkt naar de baas voor "wat gaan we doen?".
Moos heeft zich ook nooit wat aangetrokken van mijn hoge bloeddruk de periode nadat hij gegrepen was. Maar Moos keek ook bij hond-hond contacten nooit naar mij voor "hoe gaan we hierop reageren", welnee, Moos loste dat zelf wel allemaal op
Bij Saar heb ik al meer op moeten letten dat ik zo nonchalant mogelijk deed, want die keek wel naar mij. Vera is daar nog 'erger' in, die kijkt enorm naar mij voor "hoe reageren we hierop". Nu is ze gelukkig nog nooit echt te grazen genomen, maar ik denk dat bij haar mijn houding wel invloed zou kunnen hebben ook Niet dat ik dan dus maar die hoge bloeddruk spontaan naar beneden kan laten gaan, maar goed

Ik zit me nu ineens te bedenken.
Stabiel is niet per defenitie het tegenovergestelde van onzeker.

Je hebt stabiele dominante honden, en onstabiele.
En zo heb je ook stabiele onzekere honden, en onstabiele.

Bij Julia bijvoorbeeld, ze is onzeker, maar ik weet precies hoe ze reageert en waarom.
Ik vind haar wel stabiel, ze raakt niet in paniek, en ze reageert ook niet agressief.
Toch is aan haar hele houding en gedrag duidelijk te lezen dat ze onzeker is.

Romeo is heel dominant, hij was vroeger totaal niet stabiel, nu wel, hij is erg veranderd.

Paulala schreef:
Het zelfde met vuurwerk en onweer, Julia was als jonge hond heel onzeker daarbij.
Maar ik heb het gewoon genegeerd, en als het kon er iets leuks van gemaakt.
Van alles probeer ik of iets leuks te maken, of het compleet te negeren.
Ik vind het niet nodig dat mijn honden bang zijn voor wat dan ook, ik ben ook niet bang, dus hoeven zij dat ook niet te zijn.
Waarschijnlijk scheelt dat heel veel.
En dat is dan weer het stukje wat ik bedoel met de reactie en omgang van de eigenaar.

Julia vindt onweer en vuurwerk nu zelfs prachtig en heel interessant

Ik word hier altijd een klein beetje kriegelig van, dit soort opmerkingen
Ik denk zeker dat je eigen houding bij bijvoorbeeld angst voor vuurwerk meespeelt, maar ik denk ook dat dat alleen nog op gaat als je een hond hebt die "wat onzeker" is.
Saar is na een duizendklapper pal naast het slaapkamerraam midden in de nacht heel bang geworden voor knallen. Dan heb je het dus over hijgend door het huis heen schieten, en bibberend in de badkamer gaan liggen.
Dan kan je wel denken "ik als baas doe alsof er niks aan de hand is, dus hoeft mijn hond ook niet bang te zijn", maar dat stadium ben je dan allanggggggg voorbij hoor

Paulala schreef:

Zoek stok! schreef:

Paulala schreef:Maar volgens mij heb je daar als baas ook heel veel invloed op hoe dat gedrag zich gaat ontwikkelen.
Word je zelf angstiger? Onzekerder? Dan neemt de hond dat direct van je over.
Doe je gewoon weer als altijd, en net of er niets aan de hand is? Dan zal de hond ook eerder op jouw leiderschap steunen en zijn zekerheid weer terug krijgen.

Och ik weet niet. Ik ben zelf de dagen na een incident niet direct de meeste relaxte. Niet dat ik gillend over straat ga, maar mijn hartslag gaat wel omhoog als ik iets aan zie komen rennen. Bram trekt zich daar niks van aan. Dat zegt wel iets over mijn leiderschap vrees ik

Maar reageer je ook anders?
Kortom, laat je het aan Bram merken door je houding of je stem?

Ik denk dat een hond zoiets wel aan je merkt ook al doe je je best om het te verbergen. Maar hij is er gewoon niet zo gevoelig voor. Terwijl ik hem best een gevoelig typje vind.

Moos schreef:Misschien ligt het ook aan in hoeverre de hond kijkt naar de baas voor "wat gaan we doen?".

Dat vind ik logisch klinken

Paulala schreef:Ik zit me nu ineens te bedenken.
Stabiel is niet per defenitie het tegenovergestelde van onzeker.

Je hebt stabiele dominante honden, en onstabiele.
En zo heb je ook stabiele onzekere honden, en onstabiele.

Bij Julia bijvoorbeeld, ze is onzeker, maar ik weet precies hoe ze reageert en waarom.
Ik vind haar wel stabiel, ze raakt niet in paniek, en ze reageert ook niet agressief.
Toch is aan haar hele houding en gedrag duidelijk te lezen dat ze onzeker is.

Romeo is heel dominant, hij was vroeger totaal niet stabiel, nu wel, hij is erg veranderd.

Nee, dat ben ik niet met je eens. Als ik het heb over een stabiele hond, dan heb ik het niet over een hond die "stabiel" is in z'n onzekerheid. Dan heb ik het over een hond met een stabiel karakter en dat is dus niet een onzekere, agressieve of anderzins hond.

Moos schreef:Ik word hier altijd een klein beetje kriegelig van, dit soort opmerkingen
Ik denk zeker dat je eigen houding bij bijvoorbeeld angst voor vuurwerk meespeelt, maar ik denk ook dat dat alleen nog op gaat als je een hond hebt die "wat onzeker" is.

Nee hoor, dat denk ik niet. Saar is verre van onzeker, maar die angst voor luchtballonnen zal altijd blijven. En natuurlijk was de oorzaak die ene mega-ballon die heel erg laag over kwam vliegen, maar wat haar er angstig voor heeft gemaakt was hoe WIJ ons daaronder gedroegen. Lekker beppen met die mensen in de ballon.

Moos schreef:

Paulala schreef:
Het zelfde met vuurwerk en onweer, Julia was als jonge hond heel onzeker daarbij.
Maar ik heb het gewoon genegeerd, en als het kon er iets leuks van gemaakt.
Van alles probeer ik of iets leuks te maken, of het compleet te negeren.
Ik vind het niet nodig dat mijn honden bang zijn voor wat dan ook, ik ben ook niet bang, dus hoeven zij dat ook niet te zijn.
Waarschijnlijk scheelt dat heel veel.
En dat is dan weer het stukje wat ik bedoel met de reactie en omgang van de eigenaar.

Julia vindt onweer en vuurwerk nu zelfs prachtig en heel interessant

Ik word hier altijd een klein beetje kriegelig van, dit soort opmerkingen
Ik denk zeker dat je eigen houding bij bijvoorbeeld angst voor vuurwerk meespeelt, maar ik denk ook dat dat alleen nog op gaat als je een hond hebt die "wat onzeker" is.
Saar is na een duizendklapper pal naast het slaapkamerraam midden in de nacht heel bang geworden voor knallen. Dan heb je het dus over hijgend door het huis heen schieten, en bibberend in de badkamer gaan liggen.
Dan kan je wel denken "ik als baas doe alsof er niks aan de hand is, dus hoeft mijn hond ook niet bang te zijn", maar dat stadium ben je dan allanggggggg voorbij hoor

Natuurlijk, dit is een voorbeeld van een ervaring waardoor de hond angst heeft ontwikkeld.
Dat is natuurlijk exreem, niet zoals gewoon vuurwerk en onweer.

Als hetgeen ik met Romeo heb meegemaakt, met Julia was gebeurd toen ze nog wat angstig was voor vuurwerk, dan was ze waarschijnlijk heel haar leven bang geweest.
Ik liep nml onder een viaduct, en een paar jongens vonden het grappig om een strijker vlak achter mij en Romeo te gooien.
Dat ding maakte een enorme knal, ik schrok, maar Romeo vertrok geen spier, zelfs zijn oren bewogen niet.
Hij liep gewoon door of er niets was gebeurd.

Dat zijn dingen die extreem zijn, en waar een hond een trauma van kan oplopen.