Het HondenForum

Al dat gezeur over een klik met een pup! Toen ik het nestje van Knecht ging bekijken had ik met elke pup een klik!
Maar Toen Knecht als eerste kennis kwam maken met mijn anti-huisdieren reus van een man, was die meteen verkocht. Dus het werd Knecht, de dikzak met het oranje effen bandje. Kan zijn dat toen we hem later op kwamen halen de bandjes verwisseld zijn, ze waren allemaal een bolletje zwart met 3 witte borstharen dus tja..

Nu is mijn anti-huisdieren reus van een man een reus die verdrietig is als zijn hondje een weekje naar de opvang gaat tijdens vakanties, een emotioneel wrak wanneer Knecht zijn diploma haalt voor cursus, degene die oppas zoekt voor Knecht wanneer we 4 uur van huis zijn en moet Knecht bij elk familiebezoek mee, want Knecht is onderdeel van ons gezin.

Maar als onze hond Keend geheten had was dat precies hetzelfde hoor. Want je groeit in de band die je samen hebt, en voor een band heb je geen klik nodig. En anders leer je KhoeKhoegowab, kun je klikken wat je wilt.

Ik heb ooit meer in een andersom situatie gezeten.
Jaren geleden toen ik nog samen woonde wilde we ook graag een hond (ik was toen ergens in de 20 en wel opgegroeid met honden)We hadden een herplaats pup gevonden van 6 mnd oud,een Beagle.Ik wist donders goed waar ik aan zou beginnen en vond het een uitdaging om er een super hond van te maken.
Goed,wij toen de hond opgehaald ,erg druk was ie,maar hee,een beagle van 6 mnd,logisch.Maar hij zat bij een wat ouder echtpaar die zich er enorm in hadden vergist.Ze hielden van het beestje maar die man probeerde op zijn manier van alles om hem te laten luisteren,van pantoffels naar hem gooien tot een ferme tik op z`n snuit etc.Nou niet echt de ideale manier om deze Beagle pup aan te pakken.Maar goed.We liepen er mee buiten,ik had hem vast,en er was een goede klik,ik voelde dat wij samen er wel uit kwamen.Ik was heel blij.
Goed hond mee in de auto naar huis.In de auto was de hond al aan het zenuwen,janken,soms zo`n lekkere schelle blaf.Ik zat achterin naast hem en kon hem kalmeren.Mijn vriend begon al te mopperen......(ik kreeg een raar gevoel in mijn buik)
Thuis gekomen ben ik even een stukje met de hond gaan lopen.Binnen was hij heeeeeel druk,blij,etc.Zoals een pup Beagle kan zijn.
Maar in de avond ging hij janken,heel hard schel blaffen,Ik heb hem naast m`n bed s`-nachts gezet in de bench die we er bij kregen en hem steeds tot rust gebracht,maar mijn toenmalige vriend ging lopen zeiken om het maar zo te zeggen als het is...".en dit wil ik ziet,en dat beeest is niet goed wijs,en ik wordt gek van dat geblaf en gejank,en hij gaat weer terug............"Niet normaal zo tekeer dat hij ging over de hond.Ik zei nog :man hij is hier net,wordt uit z`n omgeving getrokken,dat heeft heel veel tijd nodig!Maar hij zag het niet zitten.(
Volgende dag die mensen opgebeld,hond moest weer terug Maar die mevrouw had zelf ook niet geslapen van het verdriet.Ik heb die man en vrouw allerlei tips gegeven en die man had beloofd het anders te doen want ook hij miste de hond heel erg,ze zouden er een gedragsdeskundige bij halen zodat de man kon leren hoe er mee om te gaan.Daar moest ik maar op vertrouwen.
Onze relatie werd er niet beter op,we kregen vreselijke ruzie.Ik heb de relatie verbroken en wist dat we in dit geval nooit op 1 lijn zouden komen.Ik weet zeker dat ik in mijn eentje er een hele leuke hond van had kunnen maken,om het zo maar te zeggen.Ik had er alles voor over,maar als een partner daar heel anders over denkt kan dat nog wel eens goed fout gaan.Ik heb nu al jaren geen partner meer(zeker 10 jaar),en ik vind het heerlijk dat ik de opvoeding van de honden en de kinderen zelf kan doen eerlijk gezegd,zonder gezeur van een partner.

Nooit zal ik meer zo`n keuze maken,ik was ook nog jong en zag toen ook niet van te voren in dat dat met mijn partner nog wel eens fout kon gaan..........Dan hebben we het over zo`n bijna 20 jaar geleden.


Als ik er nog wel eens aan terug denk zoals nu dan voel ik nog het verdriet wat ik toen had,ik vond het zo`n vreselijk leuke,lieve hond ,vanaf het eerste moment wilde ik hem al in mijn armen sluiten en hij kwam ook direct bij mij,vreselijk als een ander deze band dan verziekt en hij moest weer terug.Ik had hem zo graag willen houden

Vrouwtje Knecht schreef:Al dat gezeur over een klik met een pup! Toen ik het nestje van Knecht ging bekijken had ik met elke pup een klik!
Maar Toen Knecht als eerste kennis kwam maken met mijn anti-huisdieren reus van een man, was die meteen verkocht. Dus het werd Knecht, de dikzak met het oranje effen bandje. Kan zijn dat toen we hem later op kwamen halen de bandjes verwisseld zijn, ze waren allemaal een bolletje zwart met 3 witte borstharen dus tja..

Nu is mijn anti-huisdieren reus van een man een reus die verdrietig is als zijn hondje een weekje naar de opvang gaat tijdens vakanties, een emotioneel wrak wanneer Knecht zijn diploma haalt voor cursus, degene die oppas zoekt voor Knecht wanneer we 4 uur van huis zijn en moet Knecht bij elk familiebezoek mee, want Knecht is onderdeel van ons gezin.

Maar als onze hond Keend geheten had was dat precies hetzelfde hoor. Want je groeit in de band die je samen hebt, en voor een band heb je geen klik nodig. En anders leer je KhoeKhoegowab, kun je klikken wat je wilt.

maar wat je beschrijft van je man is toch juist die klik?
dat gevoel van 'deze moet ik hebben'

dat je groeit in de band met je hond is waar en alleen maar logisch maar dat heeft verder ook niks te maken met de klik en werkt net zo goed met een hond waar je dat 'hebbuh-hebbuh' gevoel minder mee hebt.
het is nou ook weer niet zo dat alles van een leien dakje gaat als je een klik met een hond hebt, dat zou al wel heel makkelijk zijn

Paisley schreef:Kim doet me een beetje denken aan Paisley. Paisley van ruim 11 jaar terug die voor het eerst een paard kocht.

Ik was heel jong (16), ik had mezelf afgebeuld in allerlei baantjes om het paard te kunnen kopen. De voorpret en de verwachtingen waren torenhoog. Dit moment had ik jaren op gewacht. Ik heb met zorg het juiste paard uitgezocht en... wat een teleurstelling, die eerste paar weken. Ik had al helemaal in gedachten hoe hij zijn fluwelen neus in mijn nek zou leggen en hoe hij in mijn zakken zou zoeken naar wortels. Nou, mooi niet.
In de plaats daarvan zat ik onder de blauwe plekken van happen, kreeg ik hem niet te pakken als hij in het weiland liep, was wild en ik kon er niets mee zonder serieus rekening te houden met letsel

Die teleurstelling duurde een week of twee. Janken in het stro, kijkend hoe mijn paard de planken uit de achterwand van de stal stond te knagen.

Daarna heb ik de schouders eronder gezet, heb uren getraind, liet me helpen door de juiste mensen. Ik had een jaar later er een wereldbeest aan, waar ik hele intense momenten mee heb doorgemaakt. En het dier heeft de puber Paisley hele belangrijke levenslessen geleerd, over trouw, doorzettingsvermogen, veerkracht, verlangen en toewijding.


Naar mijn mening is de band des te sterker als je samen ook hele diepe dalen heb gekend.
Die 'klik' die jij benoemt, noem ik eerder motivatie. Je moet gemotiveerd zijn om voor een dier en jullie band samen te willen knokken. Als je die motivatie niet hebt, wordt t niets. Kijk maar naar Max.

Dat ja!!!

Klik, dat ken ik ook niet. Toen ik mijn cattledog ging uitzoeken heb ik tien min. gekeken en uiteindelijk gezegd tegen de fokker, kies jij maar....

renee-uk schreef:

Vrouwtje Knecht schreef:Al dat gezeur over een klik met een pup! Toen ik het nestje van Knecht ging bekijken had ik met elke pup een klik!
Maar Toen Knecht als eerste kennis kwam maken met mijn anti-huisdieren reus van een man, was die meteen verkocht. Dus het werd Knecht, de dikzak met het oranje effen bandje. Kan zijn dat toen we hem later op kwamen halen de bandjes verwisseld zijn, ze waren allemaal een bolletje zwart met 3 witte borstharen dus tja..

Nu is mijn anti-huisdieren reus van een man een reus die verdrietig is als zijn hondje een weekje naar de opvang gaat tijdens vakanties, een emotioneel wrak wanneer Knecht zijn diploma haalt voor cursus, degene die oppas zoekt voor Knecht wanneer we 4 uur van huis zijn en moet Knecht bij elk familiebezoek mee, want Knecht is onderdeel van ons gezin.

Maar als onze hond Keend geheten had was dat precies hetzelfde hoor. Want je groeit in de band die je samen hebt, en voor een band heb je geen klik nodig. En anders leer je KhoeKhoegowab, kun je klikken wat je wilt.

maar wat je beschrijft van je man is toch juist die klik?
dat gevoel van 'deze moet ik hebben'

dat je groeit in de band met je hond is waar en alleen maar logisch maar dat heeft verder ook niks te maken met de klik en werkt net zo goed met een hond waar je dat 'hebbuh-hebbuh' gevoel minder mee hebt.
het is nou ook weer niet zo dat alles van een leien dakje gaat als je een klik met een hond hebt, dat zou al wel heel makkelijk zijn

Deze kwam het eerste kennis maken. En daarom hebben we Knecht gekozen. Is trouwens ook de enige reu die mn man vastgehouden heeft. Maar om nou te zeggen van er was een klik, wie weet hebben ze de hondjes wel geruild, mijn man en ik konden in ieder geval geen onderscheid maken.

Manu was de laatste reu van het nest. Nuja dan nemen we die maar. En mijn vriend vond hem nog wel lelijk omdat ie zo'n klein koppie had met verschillende ogen.
Nu bestaat er geen knappere hond

Corneliana schreef: Kim ik denk dat jullie tolerantiegrens veel hoger moet voor je aan een dier kan beginnen.
slechte ervaringen... het gaat maar om gemiauw.
dat is alles. kat miauwt, laat je binnen of buiten en je gaat weer slapen
het is toch niet zo dat die kat je vriend aangevallen heeft of zo?
wat kunnen jullie eigenlijk wel van een dier verdragen? als ik dat mag vragen?

lets have fun schreef:
Wat kunnen jullie eigenlijk WEL van dieren verdragen. Neem anders een leuke goudvis! Of is dat ook te lastig?

Ja ík heb ook geen problemen met het miauwen van een kat. Natuurlijk, ik ben ook weleens wakker geworden door het gemiauw van die kat van zijn moeder. Is irritant, maar inderdaad, laat haar binnen of buiten en t is klaar. Na een tijdje had mijn schoonmoeder een kattenluikje kocht. Nooit meer last van gehad.
Ik weet gewoon niet precies wat het is wat mijn vriend zo anti-kat maakt. Die kat van zijn moeder komt sowieso niet echt naar je toe. Af en toe springt ze wel naast mij op de bank maar ontloopt mijn vriend volledig. Misschien omdat hij altijd degene was die vlooienspul moest aanbrengen en de kat er gewoon niet van houdt om opgepakt te worden. Hij moest de kat altijd in een houdgreep houden om het aan te brengen.

Maar dat is één kat... Elke kat heeft een ander karakter, net als elke hond.
We kennen ook andere katten, katten die wél op schoot springen en lekker terug miauwen als je tegen ze praat. Leuke katten. Maar hij vindt het gewoon niks.

Vissen heb ik overigens ook gehad, een enorm aquarium vol zelfs. Leuk om naar te kijken maar niet echt het type huisdier wat ik wil

nathalie71 schreef:Ik heb ooit meer in een andersom situatie gezeten.
Jaren geleden toen ik nog samen woonde wilde we ook graag een hond (ik was toen ergens in de 20 en wel opgegroeid met honden)We hadden een herplaats pup gevonden van 6 mnd oud,een Beagle.Ik wist donders goed waar ik aan zou beginnen en vond het een uitdaging om er een super hond van te maken.
Goed,wij toen de hond opgehaald ,erg druk was ie,maar hee,een beagle van 6 mnd,logisch.Maar hij zat bij een wat ouder echtpaar die zich er enorm in hadden vergist.Ze hielden van het beestje maar die man probeerde op zijn manier van alles om hem te laten luisteren,van pantoffels naar hem gooien tot een ferme tik op z`n snuit etc.Nou niet echt de ideale manier om deze Beagle pup aan te pakken.Maar goed.We liepen er mee buiten,ik had hem vast,en er was een goede klik,ik voelde dat wij samen er wel uit kwamen.Ik was heel blij.
Goed hond mee in de auto naar huis.In de auto was de hond al aan het zenuwen,janken,soms zo`n lekkere schelle blaf.Ik zat achterin naast hem en kon hem kalmeren.Mijn vriend begon al te mopperen......(ik kreeg een raar gevoel in mijn buik)
Thuis gekomen ben ik even een stukje met de hond gaan lopen.Binnen was hij heeeeeel druk,blij,etc.Zoals een pup Beagle kan zijn.
Maar in de avond ging hij janken,heel hard schel blaffen,Ik heb hem naast m`n bed s`-nachts gezet in de bench die we er bij kregen en hem steeds tot rust gebracht,maar mijn toenmalige vriend ging lopen zeiken om het maar zo te zeggen als het is...".en dit wil ik ziet,en dat beeest is niet goed wijs,en ik wordt gek van dat geblaf en gejank,en hij gaat weer terug............"Niet normaal zo tekeer dat hij ging over de hond.Ik zei nog :man hij is hier net,wordt uit z`n omgeving getrokken,dat heeft heel veel tijd nodig!Maar hij zag het niet zitten.(
Volgende dag die mensen opgebeld,hond moest weer terug Maar die mevrouw had zelf ook niet geslapen van het verdriet.Ik heb die man en vrouw allerlei tips gegeven en die man had beloofd het anders te doen want ook hij miste de hond heel erg,ze zouden er een gedragsdeskundige bij halen zodat de man kon leren hoe er mee om te gaan.Daar moest ik maar op vertrouwen.
Onze relatie werd er niet beter op,we kregen vreselijke ruzie.Ik heb de relatie verbroken en wist dat we in dit geval nooit op 1 lijn zouden komen.Ik weet zeker dat ik in mijn eentje er een hele leuke hond van had kunnen maken,om het zo maar te zeggen.Ik had er alles voor over,maar als een partner daar heel anders over denkt kan dat nog wel eens goed fout gaan.Ik heb nu al jaren geen partner meer(zeker 10 jaar),en ik vind het heerlijk dat ik de opvoeding van de honden en de kinderen zelf kan doen eerlijk gezegd,zonder gezeur van een partner.

Nooit zal ik meer zo`n keuze maken,ik was ook nog jong en zag toen ook niet van te voren in dat dat met mijn partner nog wel eens fout kon gaan..........Dan hebben we het over zo`n bijna 20 jaar geleden.


Als ik er nog wel eens aan terug denk zoals nu dan voel ik nog het verdriet wat ik toen had,ik vond het zo`n vreselijk leuke,lieve hond ,vanaf het eerste moment wilde ik hem al in mijn armen sluiten en hij kwam ook direct bij mij,vreselijk als een ander deze band dan verziekt en hij moest weer terug.Ik had hem zo graag willen houden

Jeetje Nathalie, jij verwoordt nu precies de situatie waarin mijn vriend en ik zaten met Max. Inderdaad precies andersom, maar ik kan me heel goed indenken hoe mijn vriend zich heeft gevoeld toen. Ik hoop dat het voor ons niet zo afloopt als bij jullie...

KiMZz schreef:

nathalie71 schreef:Ik heb ooit meer in een andersom situatie gezeten.
Jaren geleden toen ik nog samen woonde wilde we ook graag een hond (ik was toen ergens in de 20 en wel opgegroeid met honden)We hadden een herplaats pup gevonden van 6 mnd oud,een Beagle.Ik wist donders goed waar ik aan zou beginnen en vond het een uitdaging om er een super hond van te maken.
Goed,wij toen de hond opgehaald ,erg druk was ie,maar hee,een beagle van 6 mnd,logisch.Maar hij zat bij een wat ouder echtpaar die zich er enorm in hadden vergist.Ze hielden van het beestje maar die man probeerde op zijn manier van alles om hem te laten luisteren,van pantoffels naar hem gooien tot een ferme tik op z`n snuit etc.Nou niet echt de ideale manier om deze Beagle pup aan te pakken.Maar goed.We liepen er mee buiten,ik had hem vast,en er was een goede klik,ik voelde dat wij samen er wel uit kwamen.Ik was heel blij.
Goed hond mee in de auto naar huis.In de auto was de hond al aan het zenuwen,janken,soms zo`n lekkere schelle blaf.Ik zat achterin naast hem en kon hem kalmeren.Mijn vriend begon al te mopperen......(ik kreeg een raar gevoel in mijn buik)
Thuis gekomen ben ik even een stukje met de hond gaan lopen.Binnen was hij heeeeeel druk,blij,etc.Zoals een pup Beagle kan zijn.
Maar in de avond ging hij janken,heel hard schel blaffen,Ik heb hem naast m`n bed s`-nachts gezet in de bench die we er bij kregen en hem steeds tot rust gebracht,maar mijn toenmalige vriend ging lopen zeiken om het maar zo te zeggen als het is...".en dit wil ik ziet,en dat beeest is niet goed wijs,en ik wordt gek van dat geblaf en gejank,en hij gaat weer terug............"Niet normaal zo tekeer dat hij ging over de hond.Ik zei nog :man hij is hier net,wordt uit z`n omgeving getrokken,dat heeft heel veel tijd nodig!Maar hij zag het niet zitten.(
Volgende dag die mensen opgebeld,hond moest weer terug Maar die mevrouw had zelf ook niet geslapen van het verdriet.Ik heb die man en vrouw allerlei tips gegeven en die man had beloofd het anders te doen want ook hij miste de hond heel erg,ze zouden er een gedragsdeskundige bij halen zodat de man kon leren hoe er mee om te gaan.Daar moest ik maar op vertrouwen.
Onze relatie werd er niet beter op,we kregen vreselijke ruzie.Ik heb de relatie verbroken en wist dat we in dit geval nooit op 1 lijn zouden komen.Ik weet zeker dat ik in mijn eentje er een hele leuke hond van had kunnen maken,om het zo maar te zeggen.Ik had er alles voor over,maar als een partner daar heel anders over denkt kan dat nog wel eens goed fout gaan.Ik heb nu al jaren geen partner meer(zeker 10 jaar),en ik vind het heerlijk dat ik de opvoeding van de honden en de kinderen zelf kan doen eerlijk gezegd,zonder gezeur van een partner.

Nooit zal ik meer zo`n keuze maken,ik was ook nog jong en zag toen ook niet van te voren in dat dat met mijn partner nog wel eens fout kon gaan..........Dan hebben we het over zo`n bijna 20 jaar geleden.


Als ik er nog wel eens aan terug denk zoals nu dan voel ik nog het verdriet wat ik toen had,ik vond het zo`n vreselijk leuke,lieve hond ,vanaf het eerste moment wilde ik hem al in mijn armen sluiten en hij kwam ook direct bij mij,vreselijk als een ander deze band dan verziekt en hij moest weer terug.Ik had hem zo graag willen houden

Jeetje Nathalie, jij verwoordt nu precies de situatie waarin mijn vriend en ik zaten met Max. Inderdaad precies andersom, maar ik kan me heel goed indenken hoe mijn vriend zich heeft gevoeld toen. Ik hoop dat het voor ons niet zo afloopt als bij jullie...

Dat hoop ik ook niet voor je,maar een hond of een kind samen opvoeden als je niet op een lijn zit,en elkaar niet als gelijkwaardig behandeld kun je op den duur wel vergeten.Zeker als je ouder wordt.

Zulke heftige ruzies had ik nog nooit gehad,en ik weet zeker dat ik daar ook nooit meer in kom.Heb er veel te lang in gezeten,dat was geestelijk ook niet meer gezond.

Een kat of een cavia(eh 2 eentje is niet gewenst) kun je zelf nog houden als je uit elkaar gaat.Heb je toch iets om voor te zorgen en mee te knuffelen.
Maak je een leuke website over je caafjes,maak je een mooie cavia flat met hangmatjes er in...moet je eens zien hoe leuk of dat is.

Je kunt (soms helaas)niet in de toekomst kijken.
Maar wel goed naar je aller diepste gevoel luisteren want die heeft het meestal bij het juiste eind.

Heb je al eens gedacht aan tamme ratjes? Die zijn ontzéttend leuk, hebben allemaal een eigen karaktertje en je kan ze ook allemaal truukjes leren. Nadeel is wel dat ze niet zo oud worden en je kans hebt dat je vaak bij de dierenarts zit. Overigens hebben alle dieren een eigen karaktertje hoor. Ik zie het nu ook bij mijn twee Roborovski hamsters, de ene is heel schuw en de ander helemaal niet. Dus dat een cavia geen karakter zou hebben is ook onzin.

Een klik hadden wij ook niet echt met Pippa. Ze was gewoon de laatste die nog over was, dus "doe die maar" Natuurlijk was ze schattig en lief en mooi, maar welke pup van 8 weken is dat niet? We kenden dat hele hondje helemaal niet, dat is echt zo gegroeid. Nu is ze het leukste maatje maar de eerste dagen of weken heb je echt geen idee wie dat hummeltje is hoor.

Een klik vind ik ook een overschat iets. Niets ten nadele van mensen die dat wél belangrijk vinden bij het "uitzoeken" van een huisdier hoor, maar voor mij is het gewoon niet iets waar ik me in herken. Toen wij Ol kregen hebben we het nest echt zien opgroeien vanaf week 1. Hij is gefokt door vrienden van ons en zo goed als elke week zaten we smeltend bij de puppyren. Was niet eens de bedoeling dat we er eentje van zouden nemen trouwens hoor, maar in onze gedachten, áls we dan een pup zouden nemen, dan moest het spike zijn. Een eigenwijs stuk vreten met een weerborsteltje midden op z'n neus. Helemaal verliefd was ik op dat hondje. En toen bleek dat onze vrienden zelf een teefje zouden houden maar eigenlijk ook wel een reutje wilden aanhouden. Maar twee pups, en twee jonge kinderen... Nouja, om een lang verhaal kort te maken, toen zou er ineens wél een pupje bij ons komen wonen. Maar dan wel Olafje. De beer van het nest en het reutje waar zij de meeste potentie in zagen, en niet Spike waar ik zo verliefd op was.

We zijn inmiddels 3,5 jaar verder en Ol is echt mijn allesje. Ik heb echt echt écht de ALLERleukste hond die er is. Eerlijk waar. Nog geen moment heb ik spijt gehad van de keuze om Ol mee te nemen ipv Spike en geen moment heeft Ol gevoeld als "tweede keus". Klik had ik met Spike, een bánd heb ik met Ol. En daar heb ik heus hard voor gewerkt want Ol was best een handvol (en dat is ie nog steeds ) maar ik heb nooit gedacht "had ik nou maar Spike gehad" So much voor de "klik"


Ik hoop voor jullie dat je er samen uit gaat komen. Het klinkt mij in de oren alsof jij meer een kattenmens bent, en je vriend meer een hondenmens. Wat niet is kan groeien, ik had mezelf ook nooit met een hond gezien en dat idee kwam hier ook echt van vriendlief af. Ik riep nog "ik vind het best, maar als het regent ga JIJ er maar mee lopen" En moet je me nu eens zien, volkomen ingeburgerd in de hondenwereld, bestuurslid van de RV en heel veel in mijn leven draait om de honden momenteel. Nooit gedacht, van tevoren