Het HondenForum

Ik ga met Ellen mee... Wij wisten ook wel hoe groot een bordeauxdog is, maar als het eenmaal thuis op de bank ploft, is het toch even anders... Toen vond ik zelf ook dat ze toch wel heeeeel wat plek innam in huis. Maar ach, het went zo snel, na een dag of wat ben je eraan gewend.

Hopelijk wordt er nog even goed (en eerlijk) gepraat over de aanschaf van een eventuele volgende hond.

Heel jammer voor je zeg.
Je was nog wel zo enthousiast! Maar goed, het is inderdaad wel eerlijk van je man.

Wat jammer!

Wat ik ook jammer vind is dat mensen nu al conclusies gaan trekken over haar man Weten jullie veel hoe het gegaan is. Misschien heeft hij het juist een kans gegeven omdat Sandy en de kinderen het graag wouden. Dan lijkt het toch niet te gaan, wat heel jammer is maar is hij dan egoistisch? En dat alle hondenliefhebbers hier geen moeite hebben met maatje Golden verbaast me niet, maar ik kan me echt wel voorstellen dat get voor sommige mensen wél een probleem is. Vooral als je zelf geen hondenliefhebber bent.

Maeve schreef:Wat jammer!

Wat ik ook jammer vind is dat mensen nu al conclusies gaan trekken over haar man Weten jullie veel hoe het gegaan is. Misschien heeft hij het juist een kans gegeven omdat Sandy en de kinderen het graag wouden. Dan lijkt het toch niet te gaan, wat heel jammer is maar is hij dan egoistisch? En dat alle hondenliefhebbers hier geen moeite hebben met maatje Golden verbaast me niet, maar ik kan me echt wel voorstellen dat get voor sommige mensen wél een probleem is. Vooral als je zelf geen hondenliefhebber bent.

Helemaal mee eens.

Ik begrijp het wel een beetje.Wij hebben vaak dezelfde logeergolden in huis gehad, dat was een hele forse hond die bovendien altijd overal in de weg lag en liep en daardoor nog veel forser leek.Na een aantal weken waren we gewoon opgelucht dat we weer normaal door het huis konden lopen
Het kán dus tegenvallen maar dat zou bij ons nooit een probleem zijn omdat we beide graag honden hebben.Maar ik geloof serieus dat jullie beter nog een tijd kunnen wachten want je man is er kennelijk nog niet aan toe.

Tsja. En ook ik kan me er wel iets bij voorstellen; hoewel handig anders is. Ik was hier degene die perse een hond moest, Meneer Geer had niets met honden. Maar ik waande mijzelf doodongelukkig zonder hond. Ik wilde al sinds mijn vierde een nooit-gekregen hond, dus nu ik eindelijk zelfstandig woonde moest en zou er een hond komen. Dat Meneer Geer dat niet zag zitten, sja. En dus kwam Saar, de potentiele herplaatser.

Hadden we Saar gewoon in huis genomen om te zien of het zou gaan, dan weet ik zeker dat Saar binnen 1 week weer terug was gegaan. Meneer Geer vond het niets, het hele hond hebben. Hij vond Saartje een ontzettend lief beest en had gerust moeite gehad om haar terug te brengen; maar het hele fenomeen hond in huis stond hem vreselijk tegen. Hij wilde dit niet, nu niet, nooit niet. En ik merkte aan alles in hem dat hij niet gelukkig was in huis met hond. In leven met hond. Dus; geprobeerd en niet gelukt...zo zou het jammerlijk eindigen maar het was niet anders.

Geluk was dat wij Saartje 2 weken te logeren hadden voor we moesten besluiten en de bazen ook echt weg-weg waren. Dus we moesten de 2 weken wel volmaken. Na twee weken gewenning wilde hij haar niet meer kwijt.

Ik kan me zo voorstellen dat jouw wederhelft na een week of 2 wel was gewend aan deze 'te grote hond'. Net zoals je aan alles went. De eerste weken met 2 honden had ik het gevoel dat mijn huis een krioelende mierenhoop was; ik vond het loeidruk en doodonrustig. En nu? Nu kan ik me daar niets meer bij voorstellen.

Arme hond, dat is het eerste wat ik denk. Hij is toch al voor de tweede keer terug naar de eigenaar gegaan toch?
Ik ga dan toch denken dat er meer aan de hand is met de hond zelf?
Zou je me dat willen vertellen Sandy, desnoods in een prive bericht?
Ik had nl ook belangstelling voor Jarjar en heb dat nog steeds, maar als er iets met hem is wil ik dat wel graag van te voren weten.

Sandy&Co schreef: Ik blijf maar huilen. Ook mijn man is hem huilend wegbrengen.

Goh, wat heb ik een medelijden met je man En met jou ook trouwens

Doe iedereen een lol en haal die 'kleinere hond' gewoon bij de Bart Smit, ok?

Kees

Ik heb Ingrid al een mailtje gestuurd voor Jarjar en ga morgen bellen met de eigenaar.

De vorige eigenaresse (ook op dit forum, zie voorstelrubriek) heeft besloten om hem te houden. Jarjar ging weg wegens allergie, ze hebben besloten om te kijken of verder dokteren helpt zodat hij bij hun kan blijven.

Bij mij was het juist het omgekeerde, mijn vriend twijfelde erg over een hond en ik wilde er heel graag 1. Zelf hebben wij thuis altijd honden gehad dus ik weet wat het inhoud, hij niet. Maar bij hem waren alle twijfels spontaan verdwenen toen hij kleine Bailey zag en gaat nu spontaan zijn bed uit als ze begint te piepen om een plas!!

Zou me er niet zo makkelijk bij neergelegd hebben als mijn vriend zo snel al gezegd zou hebben dat hij het toch maar liever niet wil maar goed dat ben ik. Toch denk ik dat het wel de juiste keuze is geweest om de hond toch maar terug te brengen. als je de hond nog langer gehouden had was het voor haar/hem alleen maar moeilijker geworden denk ik.

zou ik toch even mijn vriend flink duidelijk hebben gemaakt dat hij dat maar haarfijn eerder had moeten bedenken zeg!!

je vriend brengt hem huilend weg? sorry hoor.. maar als het hem echt zo hoog zat deed hij hem NIET weg..

Ongelooflijk, wat een kl*restreek van je man... Dit is echt niet te geloven!!!
Ik denk dat je je hondendroom wel kan vergeten, als hij zich zo opstelt. Zoals de anderen ook al zeggen... als hij de perfecte hond weg kan doen, ondanks het verdriet bij jou en de kids, alleen ''omdat ie te groot is'', dan hoef je het niet weer te proberen. (Ik vind dat trouwens, als ik zo vrij mag zijn, niet alleen egoistisch en KEIHARD, maar ook een volledig gebrek aan respect voor jou en zijn kinderen. Hoe haalt hij het in zijn hoofd? Wat een hork... sorry!! Hij houd helemaal geen rekening met de wensen en gevoelens van zijn gezin!!!)

Want de meeste honden die herplaatst worden moeten wennen; dat betekend 's nachts jammeren, onzekerheid, constant bij je willen zijn... het is dan net of je ineens een baby hebt. En hoe lang dat duurt...? Hangt helemaal van de hond af!!

Het valt me op dat veel kleine hondjes best pittig zijn, in verhouding met een vriendelijke golden retriever. Ik durf wel te zeggen dat je man daar HELEMAAL geen trek in zou hebben.

Ik vind het vreselijk akelig voor jou en de kinderen.
Anderzijds... mijn man had echt alle hoeken van het huis gezien bij zo'n streek!!!!

*Ellen* schreef:Ik kan me toch wel goed inleven in de situatie, in tegenstelling tot de meeste mensen die reageren. Ik zie dit zo voor me :
Zij wilde heel graag deze hond, hij twijfelde. Maar omdat zij de hond zo graag wil denkt hij : okee, dan gaan we ervoor, het is vast hartstikke leuk, ik moet alleen even wennen.
Pas toen de hond in huis was kwam hij erachter dat hij echt, echt niet zo'n grote hond wil.
Dat kan toch ?
Deze mensen hadden geen ervaring met een hond IN huis.
Wij wisten best hoe groot een bullmastiff is, maar pas als zo'n lel van een hond je hele driezitsbank nodig heeft weet je hoe groot zo'n hond is.
Ik ben blij dat ze meteen de knoop doorgehakt hebben en de hond terug gebracht hebben.
Nogmaals : deze mensen hadden geen ervaring met een hond in huis.
Bijna iedereen op dit forum wel.
Niet te hard oordelen.

En toch vind ik het wèl moeilijk om me in te leven. Gewoon omdat ik me niet kan voorstellen dat het formaat van een hond zo veel uitmaakt dat je besluit 'm terug te brengen. Ik bedoel: het gaat - volgens het verhaal - om een makkelijke, rustige sociale hond. In dat licht maakt het toch geen bal uit hoe groot die hond nu eigenlijk is? En een golden is - sec gezien - niet eens een grote hond maar een middelmaat.
Ik heb best een groot inlevingsvermogen en ik kan - op zich - wel een paar dingen bedenken die tegen kunnen vallen aan het hebben van een hond, maar dat je een hond - een hond van een ras waar je over struikelt, die je ongetwijfeld hebt gezien op een foto, of televisie of waar dan dan ook - ineens toch te groot vindt, dat vind ik eigenlijk nogal absurd...

Maar goed, de hond in kwestie komt (hopelijk) goed terecht. Of 'ie nu bij zijn oude baasjes mag blijven of toch een nieuw huis krijgt. En TS (of eigenlijk mijnheer TS) moet zich maar eens gaan bezinnen op het hebben van een hond.

Inge O schreef:

Nanna schreef:Ik had mijn man teruggebracht

ik eigenlijk ook, ik zou me er iig heel erg over opwinden .

Hondje ging hier ook niet terug. Dan maar oorlog in de tent.

Een hond wegdoen waar het prima met klikt omdat hij te groot is . Moest het nu nog een vrij onbekend ras zijn, maar van een Golden weet je toch hoe groot hij is . Met de nodige beweging buiten kan een Golden prima op een appartement of klein huisje leven, er zijn kleinere rassen waar dit veel moeilijker zou gaan. Ik zou toch nog even nadenken voor je opnieuw een hond in huis haalt, of beter gewoon geen hond in huis halen!

misschien is je man herplaatsen een betere optie.

Ik snap het verhaal niet, maar je hebt hem 11 april opgehaald en nu is hij alweer weg of heb ik het verkeerd gelezen?

Ik heb gewacht met reageren omdat ik te opgefokt was. Ik kan er overigens nog steeds niet bij dat een hond om zo'n reden weg moet en daarom heb ik steeds meer het vermoeden dat dit niet de echte reden is.
Volgens mij heeft manlief cold-feet gekregen en een reden gezocht. Mij 2 cents: Hij is het niet gewent om een hond in huis te hebben en heeft moeite met de extra verantwoording.

Mijn man was van huis uit het ook niet gewent, maar hij heeft zelf altijd een hond gewild, dat scheelt. Zijn vader was van het rigoreuze type. Hond erin, ik eruit. Dus geen hond daar.
Al met al maar goed ook want mijn schoonouders zijn/waren nou niet bepaald hondenmensen.
Ik ben wel opgegroeid met honden, dus toen het kon, kwam er hier een hond. Daar hebben we samen heel lang over nagedacht en gezocht tot we een hond/ras vonden dat ons beiden aansprak.
De schnauz kwam er en in het begin vond mijn man het heel leuk en spannend, maar ook een hele verantwoordelijkheid. Dat werd overigens al vrij snel gewoon en dat kwam ook omdat hijzelf al van kinds af aan een hond wilde.
Door de jaren heen hebben we altijd één hond in huis gehad, omdat mijn man dat meer dan genoeg vond. Hij zag er echt tegenop om nog een hond in huis te hebben.
Tsja en toen kwam ik Tessa tegen (na 22 jaar één hond) .

We hebben er behoorlijk lang over gepraat (ook met onze kinderen) en op een gegeven moment zei hij dat hij wel erg op zijn vader begon te lijken . De volgende dag heb ik een afspraak gemaakt met het asiel waar Tessa zat.

Maar goed, om een lang verhaal wat korter te maken. Ik kan wel begrijpen dat iemand de verantwoordelijkheid uiteindelijk niet aandurft, maar ik heb er moeite mee dat dat niet eerder besproken is. Dat had heel wat tranen gespaard.

Reny schreef:De vorige eigenaresse (ook op dit forum, zie voorstelrubriek) heeft besloten om hem te houden. Jarjar ging weg wegens allergie, ze hebben besloten om te kijken of verder dokteren helpt zodat hij bij hun kan blijven.

Jarjar staat alweer op de herplaatssite .

arme beest

MoniqueDM schreef:

Reny schreef:De vorige eigenaresse (ook op dit forum, zie voorstelrubriek) heeft besloten om hem te houden. Jarjar ging weg wegens allergie, ze hebben besloten om te kijken of verder dokteren helpt zodat hij bij hun kan blijven.

Jarjar staat alweer op de herplaatssite .

Arme hond.

LéonieHonden schreef:

Maeve schreef:Wat jammer!

Wat ik ook jammer vind is dat mensen nu al conclusies gaan trekken over haar man Weten jullie veel hoe het gegaan is. Misschien heeft hij het juist een kans gegeven omdat Sandy en de kinderen het graag wouden. Dan lijkt het toch niet te gaan, wat heel jammer is maar is hij dan egoistisch? En dat alle hondenliefhebbers hier geen moeite hebben met maatje Golden verbaast me niet, maar ik kan me echt wel voorstellen dat get voor sommige mensen wél een probleem is. Vooral als je zelf geen hondenliefhebber bent.

Helemaal mee eens.

Ben het wel een beetje met je eens maar deze hond heeft voor mijn gevoel geen kans gehad.
DE perfecte hond en dan wegdoen omdat hij te groot is dat was hij al toen ze hem voor het eerst zagen.
Denk er dan eerst eens goed over na voordat je een dier neemt en als je al geen hondenliefhebber bent moet je al helemaal 10 keer nadenken voordat je uberhaupt een hond neemt.

Volgens mij is de grootte ook niet de enige reden dat Jarjar weer terug is bij zijn baas.
Kijk maar naar dit topic: ttp://www.hondenforum.nl/phpBB2/viewtopic.php ... highlight=

Ri@ schreef:Ben misschien weer een beetje bot, maar dat vind ik krokodillentranen. Wat een quatsreden zeg, en nog eentje die je van tevoren al wist. Geen medelijden hier, sorry.

Tja, ik sluit me hier onwillekeurig een beetje bij aan.
Maar ik kan de TS niets kwalijk nemen: als het aan haar lag kon de hond wel blijven, begrijp ik. Die man had eerder moeten aangeven dat zo'n grote hond niet bij ze past. Meteen. En niet een dag later.

Ik begrijp best dat TS het verdrietig vindt, maar ik vind het ergens toch een voordeel dat de beslissing er mee te stoppen zo snel gemaakt is. Ik vermoed dat het niet anders afgelopen zou zijn als de hond een paar weken had mogen blijven....

Ik heb het andere topic even doorgelezen en denk dat het hele idee herplaatser/hond een beetje te naief ingeschat is. Waardoor dat komt, daar kan ik niet over oordelen, maar elke hond, jong of oud, heeft dingen die niet ideaal zijn. Maar als je echt goed voorbereid bent en het werkelijk (allebei!) wilt, dan neem je de tijd, geef je elkaar een kans om naar elkaar toe te groeien, geef je de hond de tijd aan de nieuwe situatie te wennen etc.

In dit geval lijkt het geval alsof de situatie, ondanks misschien de goede bedoelingen, gewoon niet geschikt is voor een hond. Zelfs de zich perfect gedragende hond van de perfecte afmetingen kan ziek worden oid, en wat dan? Doe het jezelf en je kinderen niet aan en laat het voorlopig maar helemaal rusten. Er zitten altijd nadelen aan het hebben van een hond, en als je die er niet bij wilt nemen, dan moet je het gewoon niet doen. Niet goed voor jou, niet goed voor de hond, niet goed voor je relatie.

Dus helemaal geen hond nemen. Is misschien wel een goede tip. Want je moet er wel echt voor gaan. En dat doen ze nu ook niet.

MoniqueDM schreef:

Reny schreef:De vorige eigenaresse (ook op dit forum, zie voorstelrubriek) heeft besloten om hem te houden. Jarjar ging weg wegens allergie, ze hebben besloten om te kijken of verder dokteren helpt zodat hij bij hun kan blijven.

Jarjar staat alweer op de herplaatssite .

Echt waar? Dus dat hele verhaal dat de hond toch mocht blijven is nu al weer van de baan?
Wat een gesol met hond Jarjar. Bah.

EINDELIJK kan ik als baasje van JarJar reageren!!! pfff wat een gedoe zeg... Ik wil al de hele tijd op dit forum reageren, maar omdat ik nog geen superprofiel had kon dat niet en moest ik met lede ogen steeds jullie commentaar lezen.

Ik weet inmiddels dat JarJar weer op de herplaatsingssite staat, maar dit is niet de bedoeling.
Nee, JarJar word nietmeer herplaatst. JarJar blijft gewoon lekker bij ons thuis.
En wat Sandy betreft, ik vind het helemaal niet nodig dat zij zo onder vuur staat. Ik begrijp jullie reacties, maar zij heeft huilend met mij aan de telefoon gezeten en wel honderd keer haar excuses aangeboden. Het zij zo... Dat heeft ons wel aan het denken gezet en JarJar blijft nu lekker bij ons.
Nee, ik vind het ook vreselijk om voor de tweede keer afscheid te hebben moeten nemen. En vind het verschrikkelijk dat JarJar om deze redenen weer thuis is gekomen. Dat heeft deze lieve schat helemaal niet verdiend. JarJar is een goede hond, hij is lief en heel gehoorzaam. En mijn beste maatje.
Ik weet dat we hier met allemaal honden liefhebbers zitten en iedere mening word gerespecteerd. Sandy is een lieve enthousiaste meid en wilde graag een hond. En ik geloof er ook in dat Sandy er alles aan doet om een perfecte baasje voor een hond te zijn, deze zal het ook erg goed bij haar hebben. Haar zoontje was bang voor JarJar en zijn omvang zorgde er ook voor dat hij hun jongste kindje zo omver liep. Jar heeft het zo niet bedoeld, maar uit zijn lompigheid en grootte kan dit gewoon gebeuren. Wij hebben veel meer ruimte in huis waardoor ons zoontje dat niet gebeurd. Die hangt bij wijze van spreken in de hond, hij vind JarJar helemaal geweldig en is niet bang en Jar is zijn grooooote vriend. Als Jar hem per ongeluk omver loopt, ligt hij in een deuk en rent er weer achteraan. Je kunt dit op verschillende manieren bekijken en ik heb er dan ook alle begrip voor.

JarJar blijft lekker thuis en gaat niet weg. Wij proberen er alles aan te doen met betrekking tot de allergie van mijn zoontje. En hopen dat wij hiermee JarJar in huis kunnen houden.

Ik denk dat zij met een kleinere hond veel plezier zullen hebben. Deze kan hun kindje niet omver lopen en hun oudere zoon hoeft daar niet bang voor te zijn. En wat de man van Sandy betreft; ik ben blij dat hij er na twee dagen mee kwam en niet later. Straks was JarJar al wel gewend en moest hij weer weg. Dat had verschrikkelijk geweest.
ERgens is het ook wel ergens goed voor geweest. JarJar blijft nu hier, dit heeft ons tot deze beslissing gebracht. Ja toch?
En ja, ik vind het allemaal erg rot hoe het is gegaan. Jar had gewoon een goede kans nodig en die heeft hij niet gehad.

Groetjes Yana

super fijn voor yar yar!