Het HondenForum

De praktijk hier heeft een aparte ingang en uitgang, en dat weten ze. Ze lopen heel braaf mee naar binnen, maar spurten vervolgens gelijk weer door richting uitgang. Dat lukt ze natuurlijk niet, maar het enge is dat de dierenarts precies in die (smalle) route een glazen vitrinekast heeft staan. Volgens hem kan dat ding niet kapot, maar weet het niet zo zeker met 50 kilo hond ertegen aan.
Als ze eenmaal in de behandelkamer zijn, ondergaan ze braaf wat er moet gebeuren, maar leuk vinden ze het niet. Wat bij Catootje helpt, is haar ogen dicht houden. Ze laat heel rustig bloed aftappen, zolang we maar een hand voor haar ogen houden.

Spike vind alles leuk; andere honden, aandacht van vreemden, koekje, lekker aan hem zitten en laat dat nou net allemaal het geval zijn bij de dierenarts . Nu heeft ie nooit meer dan een inenting gehad (afkloppen) dus heeft weinig reden om er iets tegen te hebben.

Cheeky vindt het allemaal wel prima. Die ziet het echt als een uitje.

Maddox was de laatste keer heel braaf en hoefde geen snuitje.
Hij was het er verder niet mee eens hoor, keek me echt aan van: "luister, ik ben braaf geweest, ik heb die naald in mijn lijf gehad, ik heb niet tegen de muur gepist en ik heb dat koekje opgegeten.... kunnen we dan nu alsjeblieft gaaaaaaan?!?!?!"

Max vind het 1 groot feest Als pup ging hij al uitgebreid op de tafel liggen slapen.
Nu de laatste keer vond hij het beregezellig in de wachtkamer met alle andere dieren en ook de dierenarts zelf vind hij helemaal niet erg. Max heeft dan ook geen nare ervaringen.

hier word zowiezo met alle 4 de honden buiten gewacht, als we
eens naar hem moeten
Shadow laat het allemaal maar begaan, vind er geen reet aan
moet doet ook niks
Darko hetzelfde als Shadow eigenlijk, buiten het feit dat Darko
achteraf de da ff moet "knuffelen" (voorpoten op zijn schouders)
en moet aflikken
Zena is schijtesbang van de da en krijgt een muilkorf om, waarom
ze zo bang is bij hem, geen idee, maar om gaten te voorkomen dus
een muilkorf
ook Guapa krijgt een muilkorf om, ze vind er geen reet aan dat
vreemde aan haar lijf zitten en gaat dat immens grommen, komt
echt uit haar kleinste teentje, hap bewegingen heeft ze tot hier
toe nog niet gedaan
hier word er ook geen 1 op tafel gezet, ik zie Darko van 55kg
al oppakken :N:

maar voor de jaarlijkse enting komt de da aan huis (4 honden en
2 geiten en binnekort een veulen) en dan krijgt er geen 1 een
muilkorf om, we regelen het altijd zo, dat mijn vriend thuis is en
hij houd de hond dan ff vast, terwijl ik ze met iets lekkers afleid
en dan zijn zelfs Zena en Guapa vrij relaxed
de enige die we dan echt met 2 of 3 moeten vast houden zijn
de geiten

Max heeft er totaal geen problemen mee. Gaat vol energie naar binnen, met een beetje geluk zijn er andere dieren om naar te kijken en als we geroepen worden is hij amper te houden, in de behandelkamer ook alleen maar kwispelen etc. Zelfs met het enten nog. Nu zijn er behalve dit nog geen schokkende/pijnlijke dingen gebeurd daar, misschien veranderd dat de zaak, maar ik denk het eigenlijk niet (hoop dat we er nooit achter zullen komen).

Kaya ging de eerste 1,5 jaar probleemloos naar de dierenarts. Het interesseerde haar weinig en ze deed het uitstekend.
Nadat ze was geopereerd aan haar voorpoot, is dit omgeslagen en werd ze een beetje bang van dierenartsen (overigens totaal geen slechte ervaring met de operatie, allemaal lieve mensen, maar ze heeft er toch angst aan overgehouden).
Ze loopt met haar staart tussen haar poten naar binnen en is erg gespannen.
Heel soms krijgt ze een snuitje om als ze haar echt moeten behandelen voor iets. Een hond bijt nu eenmaal sneller uit angst.
Agressief is ze echter nooit geweest tegen een dierenarts.

Puch is bang.... bang gemaakt helaas door een idiote dierenarts die vond dat hij met 12 weken niet terug mocht trekken toen hij zijn gebitje moest tonen Ik stond erbij en heb uit volledige verbazing niet op tijd ingegrepen met mijn stomme kop.
Het beestje plaste van angst op de tafel.
Afijn, andere dierenarts gezorg waarvan de assistente gedragstherapeute is en die heeft hem behoorlijk goed begeleid.
Nu is hij nog steeds wel wat bang, maar hij plast niet meer van angst, neemt zelfs een koekje aan en onlangs liet hij de hele jaarlijkse 'keuring' behoorlijk evenwichtig over zich heenkomen.

Tja, honden en de dierenarts....

Branco is een schatje, die vind de dierenarts best aardig en maakt er geen probleem van.

Toen Rhodi klein was, was hij ook zo. Kwispelen tegen de dierenarts, koekjes krijgen, alles was leuk en zelfs de chip zetten was niet erg.
Maar toen hij ouder werd, troffen we helaas een ruwe dierenarts die hem de stuipen op het lijf heeft gejaagd en daarmee ook zijn vertrouwen in vreemden heeft geschonden. Hij was ruw, schreeuwerig en hardhandig. Die man wilde hem temperaturen, maar de thermometer vloog letterlijk door de kamer.
Achteraf had ik toen moeten ingrijpen... maar ik was 19 en te onervaren om beter te weten.

Daarna volgde helaas ook nog zijn castratie, die kennelijk pijnlijk was; hij had een dag later extra pijnstilling nodig om op te knappen. Dat was voorgoed het einde van zijn vertrouwen in dierenartsen en het begin van zijn wantrouwen tegen vreemden.

Nu gaat hij doodsbang naar binnen, krijst zich gek tegen de dierenarts en verstijfd gewoon van angst, grommend en hevig bibberend. Wij houden hem dus met twee man vast, en uiteraard met een korfje om.
Dat komt nooit meer goed... Gelukkig hebben we hier topdierenartsen die dat gedrag volledig negeren, heel rustig blijven en hem zonder mankeren zijn jaarlijkse enting geven. Topmensen. Ze zijn ongelooflijk lief voor hem, ondanks zijn gedrag (pure, extreme angst...).

Max vindt het niet leuk.
Hij draait zich vanaf binnenkomst met zijn kop naar de deur en blijft in die positie.
Hij reageerd helemaal niet op de dierenarts.
Ze kunnen wel alles met hem doen, hij zou nooit grommen ofzo.

Macho vindt de dierenarts feest
Alleen na het maken van de rontgenfoto's had hij toen hij van de tafel afkwam even iets van: oooh wat was dat nou ineens?
Maar na een koekje was dat weer helemaal over.

Ze vinden het hier absoluut niet geweldig... ik heb er 2 die een muilkorf op moeten de rest kan gewoon in de houdgreep...
Gelukkig heb ik wel een DA die weet wat hij heeft aan ze en doet alles wat hij moet doen snel en zonder twijfelen...
Hij is ook niet bang voor de honden en ik denk dat dit heel belangrijk is.

Tyson gestresst en flink van de kaart... voor hem maak ik altijd een afspraak zodat ik niet in de wachtkamer hoeft tewachten maar meteen door kan.
Samara vind het niet echt leuk maar loopt redelijk goed mee en blijft vrij relax
Bowie vind het wel ok..lekker koekje en snoepje erbij en je hebt geen last van dr.

Mijn reu zijn allereerste ervaring met een da was niet zo positief en daar had zijn vertrouwen een behoorlijke deuk mee opgelopen.
Ben meteen naar een andere da gegaan en zij stelde voor dat ik gedurende zes weken één of twee keer per week "voor de lol" even langs zou komen. Even een koekje halen, aaien en weer terug naar huis. De volgende week even op de tafel, even betasten weer er af en een koekje en weer naar huis. Enz... Ik kreeg zelfs een oud oorkijkdopje mee om zo af en toe thuis het gevoel van "in de oren kijken" te oefenen.
Allemaal kosteloos! Het heeft geweldig goed geholpen. Hij is nu nog steeds niet happy bij de da maar hij gedraagt zich wel keurig en vertrouwt de da!

Yvar rent vrolijk en kwispelend naar binnen en springt al zelf op de tafel, waaran hij eerst even vrolijk word begroet en geknuffeld.
Hij vind alles best en erna springt hij van de tafel om nog eens aan het aanrecht te bedelen voor een extra lekker koekje, die hij dan ook krijgt.

mijn honden vinden het ene woest feestje bij de dierenarts....iedere keer weer, jippie we stuiven bijna over de balie heen want daar staan de koekies en zitten de assistentes...de DA zelf knuffelt en geeft je ook nog es een koekie,ach en dat prikkie of geloer in je oren/ogen/andere intieme delen neem je dan voor lief...nee de DA is feest!!

malinois schreef: Hij is ook niet bang voor de honden en ik denk dat dit heel belangrijk is.

Dit vind ik ook heel belangrijk idd. Ik heb 1x een spuit met Fenja moeten halen bij een da en die zat maar te dralen en moeilijk te doen. 'Mechelaars kunnen heel hard bijten he' zei hij ook nog Fenja heeft ook flink lopen grommen en blaffen naar die vent en dat vond ik eigenlijk nog begrijpelijk ook, wat een ei

Jakko vind het wel best, Lola niet, zij begint prompt te kwijlen en neemt een lage houding aan.
Zij moet sowieso niks van gefrunnik aan haar lijf hebben.

Ze vinden het geweldig echt.
Als we er langs lopen op uitlaatrondje dan sleuren ze me er altijd zo'n beetje heen want daarbinnen wacht het lekkers en de knuffels

Billy is wel een beetje zenuwachtig, maar is met snoepjes altijd wel te paaien. Kent hij de de da of specialist in kwestie (als we er meer dan een keer zijn geweest) dan is het goed en wordt diegene begroet als een uit het oog verloren vriend. Hij heeft wel liever vrouwen aan zijn lijf, dan mannen.
Silka geeft zich gewoon helemaal over. Houdt zich slap en laat het allemaal over zich heen komen. En ze piept al als je naar haar wijst. Nou ja, da's ook een strategie.

Loddie en Rambo vinden het geweldig, die genieten er volop van. Het is zelfs zo erg dat als ze weten dat we er bijna zijn dat Loddie al begint te loeien en zo iedereen in de DAP weet dat ik eraan kom.
Ze willen niks liever als naar binnen en iedereen begroeten en vooral veel knuffels binnen halen. De koekies hoeft niet eens, die kwatten ze vaak uit, nee het is de aandacht en het gefrunnik aan ze wat ze heerlijk vinden. Ik hoef ze ook nooit vast te houden ook niet bij injecties, ze vinden alles prima

ze gaan er allemaal met plezier naar toe

Ik kan met alle 6 zonder problemen naar de dierenarts, zelfs tegelijk.Geen een heeft er een hekel aan of wordt gestrest.Gelukkig maar!

Arline schreef:

malinois schreef: Hij is ook niet bang voor de honden en ik denk dat dit heel belangrijk is.

Dit vind ik ook heel belangrijk idd. Ik heb 1x een spuit met Fenja moeten halen bij een da en die zat maar te dralen en moeilijk te doen. 'Mechelaars kunnen heel hard bijten he' zei hij ook nog Fenja heeft ook flink lopen grommen en blaffen naar die vent en dat vond ik eigenlijk nog begrijpelijk ook, wat een ei

ja precies, dan ben je al een stap te laat als je dit gaat doen. Hij pakt ze vast, hup spuit er in en klaar... ook niets op tafel oid gewoon op de grond. Ik hou de kop vast, hij doet de rest.
Hahahaha... ik denk dat je me op had kunnen vegen na zo'n opmerking...

Balou is bang bij de dierenarts, maar laat zich goed onderzoeken, zal nooit bijten, hoewel je nooit nooit kunt zeggen natuurlijk.
Beer durft wel te grommen, maar doet verder niks.
Dino gromt en bijt zonodig.
Buck is bang, en moet in de houtgreep bij onderzoek. Zou kunnen bijten.

We hebben verschillende dierenartsen in 1 praktijk. Eentje houdt van sociale, goed opgevoede honden, maar daar heb ik er helaas niet veel van Dus daar moeten ze al snel een muilkorf bij om. Maar er is ook een hele leuke dierenarts, nog vrij jong, en die gaat desnoods op de grond zitten om de hond te onderzoeken, heel makkelijk is hij. En daarbij hoeven de honden gek genoeg ook nooit een muilkorf om en gedragen ze zich veel beter. Dus bij die dierenarts maak ik het liefst een afspraak.

Ri@ schreef:Balou is bang bij de dierenarts, maar laat zich goed onderzoeken, zal nooit bijten, hoewel je nooit nooit kunt zeggen natuurlijk.
Beer durft wel te grommen, maar doet verder niks.
Dino gromt en bijt zonodig.
Buck is bang, en moet in de houtgreep bij onderzoek. Zou kunnen bijten.

We hebben verschillende dierenartsen in 1 praktijk. Eentje houdt van sociale, goed opgevoede honden, maar daar heb ik er helaas niet veel van Dus daar moeten ze al snel een muilkorf bij om. Maar er is ook een hele leuke dierenarts, nog vrij jong, en die gaat desnoods op de grond zitten om de hond te onderzoeken, heel makkelijk is hij. En daarbij hoeven de honden gek genoeg ook nooit een muilkorf om en gedragen ze zich veel beter. Dus bij die dierenarts maak ik het liefst een afspraak.

Ja, dat vergat ik er nog bij te tikken: ik zie ook een enorm verschil met de ene da/specialist of de andere (vooral ook toen ik zelf stage liep als paraveterinair). Er zijn die er die echt heel snel een klik hebben met de hond (omdat ze goed inschatten wat voor vlees ze in de kuip hebben) en behandelen is dan een makkie.
Maar ik heb ook wel eens enorme 'onhandige' (zelfs een beetje bange) dierenartsen meegemaakt. En die onhandigheid lijkt het effect te hebben dat honden zich een stuk minder makkelijk laten bepotelen.

Dat was recent mijn ervaring ook met Christo. Laat door de ene dierenarts alles met zich doen, maar de nieuwe mot van hem afblijven. Echt met een stijve rug van 'baasje, ze heeft me bij de halsband vast '

Gizmo vindt het wel fijn bij de da
Zodra ik aanbel moeten we nog even in de wachtkamer plaats nemen
En piept hij alles bij elkaar
Zodra de deur van de wachtkamer open gaat begint meneer als een gek te kwispelen
In de kamer aangekomen bij de DA moet eerst even knuffelen zodat hij rustig word
Anders is zijn hart niet goed te beluisteren
De onderzoeken vind hij niet naar
Alleen de prik voor de enting iets minder
Maar duurt maar even
Zodra hij op de grond staat krijgt hij een lekkere kluif van de DA
En verlaat kwispelend het pand

Hier zou ik het eigenlijk niet weten. Dex was 12 weken en tommy is het laatste best veranderd wat betreft gedrag. Vorig jaar was er niks aan de hand, ondanks dat hij als pup toch een zware operatie heeft ondergaan. Bijten of iets tergelijks zullen ze niet, maar of ze het nog steeds zo leuk vinden Maar volgende week moet ik weer met de twee honden en een kat die veranderd in een minitijger zodra het reismandje in beeld komt :N:

Kathie vind de dierenarts prima...

... mijn zijn koekjes vind ze echt niet kunnen! Die gooit ze altijd op de grond!

Fijn dat de meeste honden zo makkelijk mee gaan!

Rhodin gaat onmiddelijk in sluipstand zodra we de wachtkamer in lopen. Hij blijft dit doen tot we weer weg zijn. Hij vindt het afschuwelijk als er vreemden aan hem zitten, dus met een da die hem helemaal onderzoekt vindt hij zeker geen pretje. Met enten hou ik zijn kop goed vast zodat hij niet kan happen. Ik weet niet of hij dat ook doet, ik denk dat hij gewoon weg loopt als hij de kans krijgt, maar hij vindt het allemaal erg beangstigend, loopt helemaal rood aan en begint te hijgen. Koekjes neemt hij nog wel aan. Maar er moet ook veel gebeuren, wil hij dat niet doen.

malinois schreef:

Arline schreef:

malinois schreef: Hij is ook niet bang voor de honden en ik denk dat dit heel belangrijk is.

Dit vind ik ook heel belangrijk idd. Ik heb 1x een spuit met Fenja moeten halen bij een da en die zat maar te dralen en moeilijk te doen. 'Mechelaars kunnen heel hard bijten he' zei hij ook nog Fenja heeft ook flink lopen grommen en blaffen naar die vent en dat vond ik eigenlijk nog begrijpelijk ook, wat een ei

ja precies, dan ben je al een stap te laat als je dit gaat doen. Hij pakt ze vast, hup spuit er in en klaar... ook niets op tafel oid gewoon op de grond. Ik hou de kop vast, hij doet de rest.
Hahahaha... ik denk dat je me op had kunnen vegen na zo'n opmerking...

hier dus net hetzelfde, wij houden ze vast
en doet de rest

toen wij met onze eerste hond naar de da gingen, was dat
een andere, een vrouw, al met binnen komen begon ze eigelijk
gelijk te panikeren dat ze een muilkorf om moet omdat een stafford
vast pakt en niet meer lost als ze bijte, terwijl zij nog nooit iets
gedaan had, Sara had toen een stukje van der (geen idee hoe het
noemt, is de buiging in de achterpoot voor de voet) dus zijn er
foto's van genomen, maar zonder muilkorf, wilde ze geen eens
dichter bij komen
sindsdien gaan wij bij onze huidige da
als hij ziet dat Shadow (staff) een muilkorf om heeft, zegt hij altijd
dat dat niet nodig is, is ook niet vanaf dat hij in de behandelruimte
is, maar Shadow is extreem hondagressief, dus die muilkorf is puur
voor het geval moest er een los lopende hond bij hem buiten komen
en naar Shadow komen, dus eigenlijk meer voor mijn eigen gemoedsrust
dat hij andere honden niet kan verwonden