Het HondenForum

Het valt me op dat in veel gevallen 1 partner kiest en de ander volgt . Mijn 1e hond koos ik zelf, ik ging toen alleen wonen. Toen ik een relatie kreeg was het vanzelfsprekend dat hij met mij er een hond bij kreeg. Toen deze van ouderdom overleed hoefde voor hem er geen nieuwe hond te komen, voor mij was dat out of the question dus kwam er een puppie. Ik heb later hemel en aarde bewogen om er een 2e bij te nemen maar dat was absoluut onbespreekbaar. Inmiddels is die relatie exit en mijn nieuwe partner leren kennen door de honden(sport). We hebben er 3 en ze zijn onze gezamelijke passie, en ik kan jullie vertellen: das enorm handig .

mijn eerste hond kwam er soort van wel door mij, althans ik wilde er graag 1, maar ik wilde een jack russell, mijn vriend was opgegroeid met grotere honden ( berners) en die wilde ik niet.. dus dacht hij een leuke middenweg gevonden te hebben en een middelmaat kruising hondje gekocht voor valentijnsdag

nu ruim 12 jaar verder, en mijn lieve Bo is nog steeds bij mij ( vriend allang niet meer haha)

Van ons beide.
We hadden het er af en aan regelmatig over(een jaar of 3), dat we toch wel heel graag een hond wilde.
Toen de tijd rijp was hebben we ons op de wachtlijst laten zetten bij de fokker.
Drie kwart jaar later mochten we Lolapop in ons midden verwelkomen.

Door mij, ik was reeds als kind al besmet met het hondenvirus. Mijn ouders hadden ook wel honden, eerst een engelse bull en later een franse. Ik wilde altijd een grote hond maar dat zagen mn ouders niet zitten, Gol kwam toen ik voor het eerst ging samenwonen. En toen was het bijna een bouvier geworden (dankzij mn ex) maar gelukkig heb ik mijn zin doorgezet en werd het een lab. Inmiddels wonen Gol en ik weer alleen.

We wilden beide een hond maar waren nog niet eens over het ras.
Bij mn ouders thuis mochten we geen hond.
Dus toen we samen woonde is vriendlief opzoek gegaan en op mn verjaardag kreeg ik dus mn eerste hond.(Cratos)
Ivo is er door hem gekomen.
Lizzy door mij.

We hebben samen besloten om een hond te nemen. Vriendin had altijd een hond gehad en miste het enorm. Ik ben niet met honden opgegroeid en vond het vroeger zelfs eng, maar wou ook graag een hond. Toen kwam Tommy er, een teckel. Ik deed er eigenlijk alles mee. Toen we over een tweede hond na begonnen te denken moest dat eigenlijk wel een herder zijn, aangezien vriendin daar helemaal verzot op is. Dus een jaar na Tommy deed Dex zn intrede hier. Zou de hond van mn vriendin worden, maar ik ben toch weer degene die ze allebei mee op sleeptouw neemt , dat vind ik ook alles behalve erg hoor, haha

ik nam mijn hond mee van huis uit

als het een beetje meezit, heb ik saartje nog als ik op mezelf ga wonen...dus dan zal het wel mijn schuld zijn

Ik had Quincy al en gelukkig klikt het tussen mijn vriend en Quincy beter dan dat het ooit geklikt heeft met Quincy

mijn vriend en ik hadden een mastino bij zijn ouders, helaas overleed zij vlak voordat we samen gingen wonen.
Toen we dus samen woonden wou ik gelijk weer een hond, mijn vriend vond alles best zolang het maar een mollosser was.
En na een jaartje wachten kwam daar onze eerste bullmastiff.

Ik had al een hond bij mn ouders thuis....ik riep altijd: Mijn vriendje moet Sascha ook lief vinden (en andersom natuurlijk ook!!) anders gaat het niet...Sas ging in het weekend mee logeren bij Peter en ze vonden elkaar geweldig, dus toen we gingen samenwonen ging Sascha gewoon mee... En daarna altijd samen besloten wat er in huis bij kwam...

Door mij, Pascha, een bastaard hondje. Na 4 jaar wilde ik er graag een tweede hond bij.
Dat werd Demi een kruising Dobermann/Bouvier.
Toen die 2 door ouderdoms overleden waren, heb ik 5 jaar geen hond gehad, maar..........
Man man overleed, een half jaar later heb ik Doresa mijn Mechelse herder in Belgie uit het asiel gehaald. Sinds kort heb ik Luca erbij, een Roemeense ex straathond.

Door mij. Ik heb nog voordat wij een relatie kregen al gezegd dat honden mijn grootste passie waren en dat ik hoe dan ook een hond zou nemen, zodra het geld, ruimte en de tijd er voor zou zijn. Hij heeft zich maar te schikken. Ik ben helemaal niet moeilijk, maar een hond wel of niet, daar is geen discussie over geweest. En als mijn vriend geen hond had gewild, dan had ik überhaupt nooit een relatie met hem gehad.

we hebben samen voor onze eerste hond gekozen. de tweede hond wou ik erg graag. dat vond mijn vriend wel best.

mijn vriend is de moeilijkste niet
hij is (net als ik) ook opgegroeid met een hond. dat scheelt al een hele hoop denk ik.

flatcoat schreef:De allereerste hond die bij je in huis kwam ...... was dat jouw eigen (vurige) wens of die van je partner (als je die hebt natuurlijk).

Hier kwam de eerste hond door mij in huis; mijn partner zag de "noodzaak" er niet zo van in totdat ze er eenmaal was
Vaak hoor je dat de partner nou niet direkt stond te springen/juichen maar als de hond er dan eenmaal was de partner echt helemaal "om" was.

Nooit gereageerd omdat er eigenlijk altijd een hond in huis was, mijn hond weel te verstaan.
Daar had die partner zich maar bij neer te leggen.

Maarre ......... eigenlijk kwam de eerste hond in huis door de schoolpsychologische dienst. In 1964.
Die dienst vond het namelijk wel een goed idee als mijn ouders een "vriendje" voor me kochten.
En mijn moeder kon niet tegen katten, dus ....
Zo is het gekomen

Ik had scooby al voor ik stefan leerde kennen, ik woonde toen nog thuis.
Het was wel mijn gezeur die ervoor zorgde dat ik scooby mee kon nemen van mijn werk, mijn moeder wilde geen hond meer.
Toen we gingen samenwonen wilde ik graag een 2e hond, maar stefan wilde eerst een tijdje gesetteld zijn.
Na een jaar kreeg ik m'n zin.

Ik wilde als kind al een eigen hond, zeker nadat de famliehond overleed toen ik 10 jaar was.Toen ik zelfstandig ging wonen werkte ik en vond dat full-time werken niet combineerde met honden.( Wel met katten)
Toen ik jaren later moeder was, alleenstaand en part-time werkend kon ik een herplaatsertje krijgen. Een bastaardteefje van iemand die een jaar of 3-4 opgenomen zou worden in een psychiatrische kliniek. Toen dat hondje veel te vroeg overleed, heb ik een kruising stabij/wetterhoun uit het asiel gehaald.
Mijn " Bijke" was absoluut mijn maatje, zoals ik dat als kind gedroomd had.
Hij is bijna 16 jaar geworden.Uiteindelijk bleek het karakter meer de wetter kant op te liggen als ik dacht.
In tussentijd was mijn boomloze stabij Rokus erbij gekomen. Fijne hond waarmee ik voor het eerst cursussen en sport ben gaan doen.Is nog steeds bij mij, mijn kleine druktemaker
Maar ik blijk uiteindelijk te vallen op het karakter van de wetterhoun, dus Lieuwe is mijn laatste aanwinst. In de toekomst zullen er waarschijnlijk nog wel wat wetters bij komen.
Ik ben nog altijd alleenstaand, dus ik beslis. Eventuele kandidaten/vriendjes/partners, zullen moeten accepteren dat ik mijn leven deel met katten en honden. En dat ik dat zal blijven doen, zolang ik in staat ben om er voor te zorgen

Abby schreef:Hoe doet iedereen dat toch? Van die meewerkende partners kweken? Als de mijne niet wil, dan wil die ook echt niet hoor, al kom ik met de meest logische argumenten (jij werkt toch 38 uur per week lieverd, IK doe alle honden-dingen wel... ) het werkt gewoon niet...

Volgens mij is de mijne kapot...

Ach, wat ik ook wil, en hoe vaak hij ook ergens nee tegen zegt uiteindelijk "win" ik toch

Met de hond was het gewoon op dat moment meer het potje bier waardoor hij het leuke er wel van inzag, en de dag erna tja, toen zal ie ongetwijfeld wel hebben gedacht, ik heb a gezegd, en moet nu ook b zeggen

Gisteren waren we even aan het babbelen met de buren, bij de garagedeur. Honden kunnen dat zien, dus die gingen opgewonden tekeer. Dus ik maar even de deur opengemaakt, zodat de honden mee konden doen met ons "onderonsje". Van enthousiasme dus via mij naar Pieter, even naar de buren, dan weer naar Pieter en dan weer naar mij.
Buurman zei toen ook tegen mij "je hebt toch mazzel dat jullie allebei zo razend gek op die honden zijn". Nouuuuu, da's geen mazzel hoor. Dat is ongeveer bijna een voorwaarde voordat ik verliefd op iemand kan worden (en dat geldt voor Pieter ook).

Lars had Quasar al. In het begin wat strubbelingen gehad maar inmiddels is die hond veel relaxter dan toen ik hem net leerde kennen, toen was hij nogal de baas in huis.

Ik had zelf al een oudje, een dwergschauzertje.Later wilde hij wel een teckel, en ik vond dat het dan een kaninchen moest worden.Verder hebben we samen beslist om er een volgende bij te nemen.
De poezen komen wel van mij af, hij had er weinig mee.Maar nu zijn ze hem net zo lief

door mijn moeder en mezelf, hebben heel lang moeten zeuren tot mijn vader om ging.tweede hond ook door mijn moeder en mij, toen hebben e gewoon gezegd we gaan een hond uitzoeken.
derde hond door mij, tenminste als ik mijn ouders zover krijg, dus iemand tips

Mijn vriend wist al voor we gingen samenwonen dat ik helemaal gek ben op dieren. Hij vind het zelf ook wel leuk maar gewoon, zeg maar.
Hij had zelf al 2 cavia's (gered) voor we gingen samenwonen.
De meeste dieren bij ons zijn komen aanwaaien omdat de oorspronkelijke eigenaren er niet meer voor konden zorgen.

Behalve ons eerste hondje. (die hebben we nog steeds) Die hebben we bewust uit een asiel gehaald. Ik wilde al zo lang een hond. Maar toen ik nog bij mijn ouders woonde kon het niet omdat een van mijn zusjes bang is voor alle dieren. (aan onze dieren is ze gelukkig inmiddels gewend) Toen we dus gingen samenwonen zijn we meteen op zoek gegaan naar een leuke hond.
Ondertussen hebben we dus 2 honden (waarvan Cazz ook is komen aanwaaien, min of meer) 4 cavia's, 2 konijnen (tijdelijk even 4, bleken geen twee vrouwtjes zijn...), twee grasparkieten en een schildpad.