Het HondenForum

Ach Inge, veel sterkte

Veel sterkte Inge.

Oh die nare beslissing. Wanneer wordt een ouderdomskwaal lijden. Zo moeilijk. Geeft Vlammetje zelf ook iets aan? Dat ze pijn heeft? Dat ze angstig is? Och ik hoop dat ze nog een beetje opknapt.
Ik wens jullie nog een mooie tijd toe samen, en sterkte ook.
Groetjes,
Marjan

Sterkte met alles!!
Geniet nog maar van haar.

Ach Inge.

Heel veel sterkte Inge

Ach Inge wat naar.
Ik herken dat van mijn vorige hond, haar lijf wilde/kon niet meer maar haar koppie was nog zo goed.
Je weet dat het eraan zit te komen maar het is zo moeilijk.
Sterkte meid en geef Vlammetje maar een dikke knuffel.

Oh Inge wat verdrietig en wat naar
Succes en sterkte de komende tijd...

Ach Inge ik lees het met tranen in mijn ogen , wat kan het soms toch verdrietig zijn als het afscheid gaat naderen.
Vlammetje ik hoop dat er een wondertje gebeurd en je nog een tijdje mag vlammen.

He bah, wat verdrietig... 13 jaar is zoals eerder gezegd een mooie leeftijd maar ja; je wilt haar nog graag langer bij je hebben natuurlijk. Ik hoop voor jullie allebei dat het nog een tijdje mag duren, probeer nog van d'r te genieten in elk geval.

Je weet zelf wanneer het tijd is en door dit bericht te plaatsen weet je dat het niet ver meer is...
Het went nooit, bij iedere hond die je moet laten gaan is er weer die pijn. Geniet van elkaar zolang als het nog duurt, verwen haar even extra nu het nog kan.

heel veel sterkte....

Moeilijk hoor met die oudjes, ik leef met je mee. Ik heb zelf ook een JR van 16, waarvan ik ook weet dat het eraan zit te komen. Ik hoop echt dat je toch nog een tijdje van haar kan genieten, sterkte hoor!

Dat afscheid nemen en die laatste beslissing, ook al doe je het voor hun
het zou niet zo`n pijn moeten doen, heel veel sterkte

Inge, ik wens je veel sterkte.

Inge, wat verschrikkelijk rot dit....Het feit dat Vlammetje zelf nog zo blij en vrolijk is maakt de beslissing er niet bepaald gemakkelijker op...en het is altijd al zo vreselijk moeilijk...

Heel veel sterkte en een klein groot wondertje toegewenst.

Sterkte Inge...

Wat verdrietig en moeilijk Inge. Het is onvermijdelijk, je weet het al een tijd, en je zit al vast een hele tijd met argusogen alles van Vlam in de gaten te houden, en gunt haar nog zoveel plezier en voldoening in haar leven, maar dat lijf begint echt helemaal versleten te raken. Onze meneer Max begint ook langzaam die kant op te gaan, achterhandje verliest ook steeds meer kracht, en voorhand is ook niet meer echt helemaal betrouwbaar. Echt een wandeling maken gaat niet meer, dat is te vermoeiend, maar elke ochtend mag hij nog wel z'n balletje achterna en een aantal keren goed zoeken in het bos. Wilde hij dan voorheen echt nog niet naar huis, nu vindt hij het na hooguit een kwartiertje echt wel welletjes en gaat gewoon meteen mee in de auto naar huis om daar de rest van de dag voornamelijk slapend door te brengen. Soms klapt hij door z'n pootjes, maar hij herstelt zichzelf nog wel. Maar dat koppie, die oogjes die je nog zo brutaal aankijken en om meer vragen, dat houdt hem letterlijk op de been. Ik heb zelf erge schrik voor het moment dat onherroepelijk komen gaat en hij die blik niet meer zou hebben (en niet meer echt Max zou zijn). Stiekempjes hoop je dan dat hij ooit eens zachtjes niet meer wakker zal worden uit een van z'n ontzettend diepe slaapperiodes, maar lieverkoekjes worden nog steeds niet gebakken.

Het is niet eerlijk dat ze nog zo goed in hun koppie zijn maar het lichaam zo op raakt, maar wie heeft ons ooit wijsgemaakt dat het leven eerlijk was? De enige eerlijkheid waar ze echt op kunnen vertrouwen is die van jou. Heel veel sterkte Inge, het valt niet mee....

Wat erg zeg . Ik hoop dat haar achterhand het nog wat trekt op een verhoogde dosis.

Dit soort dingen zijn zo moeilijk.

Wat ontzettend moeilijk deze dingen hé......

Inge O schreef:
als ze even helemaal door de poten gaat (is een paar keer gebeurd op de gladdige beton van de paardenstal) is ze eventjes overstuur maar is dan weer zo blij als ik haar kom helpen dat haar verdriet weer meteen wegsmelt.

gossie, veel sterkte de komende tijd, je weet dat het ooit zover is maar het blijft zo verdrietig.

Aah bah.. Heel veel sterkte! Ik duim ook mee dat het vlammetje niet dooft

Agos

Wat moeilijk Inge, je Vlammetje... en dan wil het koppie ook nog zo graag.
Ik zie dat hier ook aan Kaya, die heeft zo'n enorm enthousiasme in zich, dat ze soms overal dwars doorheen gaat. Maar even later komt ze de bank niet meer op. Wat jij nu doormaakt, daar zie ik als een berg tegenop.... want die tijd gaat hier ook komen en waar leg je de grens?

Heel veel sterkte en geef Vlammetje (voorzichtig :N: ) een dikke kus op haar mooie bolletje

Inge O schreef:

Murphy schreef: Geeft Vlammetje zelf ook iets aan? Dat ze pijn heeft? Dat ze angstig is?

nee, ze heeft echt totaal geen pijn en voelt zich met haar naïeve ouwe kopje ook nog opperbest. dat kan ik in haar geval echt met zekerheid zeggen, want vlammetje is zó'n zeurpietje dat ze het al laat merken als haar één moleculetje scheef zit.

als ze even helemaal door de poten gaat (is een paar keer gebeurd op de gladdige beton van de paardenstal) is ze eventjes overstuur maar is dan weer zo blij als ik haar kom helpen dat haar verdriet weer meteen wegsmelt.

Ik begrijp het hoor, dat je liever niet meer teveel wilt proberen. Ze is ook echt oud natuurlijk. Ik las wel laatst dat er voor honden die uitglijden op gladde vloeren van showruimtes een soort "creme" is dat je op de pootjes kunt smeren om ze was stroever te maken. Zou dat het enige zijn dan zou dat nog een optie zijn.

Ja, qua spieren en moderin...Bonha raakte wel spieren kwijt ja. Door de beklemming, of te weinig beweging, de moderin...ik weet het niet. Maar ze heeft juist meer spieren gekregen, echt veel meer spieren. Ondanks de moderin (lage dosis, dat wel), en wat dáár dan weer de oorzaak van is...? Voeding, stroeve vloer, meer beweging (omdat het beter ging). Ook dat weet ik niet, maar ik vermoed een combinatie van alles.

Het is zó moeilijk. Overigens kun je wel nog naast de moderin tramadol geven he..dat weet je toch? Dat kun je al in vrij lage doseringen krijgen en ik kreeg het zelf laatst na mijn operatie in capsules van 50 mg als poeder en dus kun je zelfs minder geven als je wilt. Bonha kreeg in eerste instantie 100 mg tabletten in "gereguleerde afgifte vorm", dat vond ik minder prettig omdat je vast zit aan de dosering. Maar zelfs daarvan had ze geen bijwerkingen.

Maar nogmaals, ik begrijp heel goed als je eigenlijk niet meer wilt gaan experimenteren met de oude dame. Ze verdient het ten slotte om gewoon oud te mogen worden. Maar het breekt je hart.

heel veel sterkte !
het is altijd weer een hele moeilijke beslissing.

in elk leven komt er een dag dat het niet meer gaat.

als ze alleen uitglijd op gladde vloeren (paardestal) kan je haar misschien daar niet meer laten lopen?

Wat sneu Inge
Heel veel sterkte en een dikke knuffel voor Vlammetje

wat vreselijk verdrietig....heel veel sterkte de komende tijd...

Oh Inge sterkte zeg! Die arme Vlam!

als ze even helemaal door de poten gaat (is een paar keer gebeurd op de gladdige beton van de paardenstal) is ze eventjes overstuur maar is dan weer zo blij als ik haar kom helpen dat haar verdriet weer meteen wegsmelt.

Das ook lastig, zo blij dat je haar helpt. Die lieve ogen.. En dan wil het lichaam niet meer maar haar kop wel..
Doe Vlammetje een dikke knuffel van me.

wat ontzettend verdrietig, sterkte de komende tijd

Ach Inge wat vreselijk verdrietig