bouvierpoedel schreef:Jezus wat een gelul van : kind schuld ,ouders schuld , hond schuld.
Gebeuren er bij jullie nooit ongelukjes of even niet opgelet.
Hoeveel kinderen flikkeren niet van de trap , krijgen een pot hete thee over zich heen of verdrinken in de vijver of worden uit de tuin geplukt door een of andere pedo.
Komen onder de wagen of vallen van hun 3wieler.
Zeg nooit nooit.
Want voor je het weet ben je zelf aan de beurt.
En voor diegeen die het zo zielig voor die hond vinden.
Ik geloof dat als het jullie kind zou overkomen dat de meeste dat beest ook af lieten spuiten omdat het verdriet van je kind overheerst dan dat van je hond.
Ongeacht wie nu schuld is..
Inderdaad er gebeuren wel eens ongelukken.
Hier een ervaringsdeskundige.
Ik had een mastiff, geweldige hond, maar hij had een uitgesproken hekel aan kinderen. Toen hij 6 was werd onze eerste geboren en toen hij 8 was onze tweede. Ik heb de hond dus nooit alleen gelaten met de kinderen. Ruim 6 jaar lang alles zorgvuldig gescheiden gehouden. En dat kan, ook zonder bench want die hadden we niet voor hem. Hield in kinderen mee naar de wc of honden mee naar de wc. Kinderen mee naar boven als ik boven wat moest doen en toen ze nog erg klein waren en kinderen in de box als je even iets moest doen. Dit werd een dagelijkse routine die voor mij makkelijk vol te houden was. Waarom, die hond was mijn alles en ik moest er niet aan denken dat ik hem weg moest doen of in moest laten slapen omdat hij één van de kinderen wat ernstigs had gedaan. Dit is dus 6 en een half jaar lang goed gegaan.
Een jaar voordat hij stierf kregen we een derde hond erbij, een Bullmastiff. Heerlijke hond. Stapel en stapelgek met de kinderen, die waren alles voor hem. Deze draaide heerlijk mee in het gezin en spelen met de kids was zijn lust en zijn leven. Dat was een stuk relaxter als met een hond samen te leven waarbij je de hele dag op het vinkentouw zat. Op een slechte dag echter, hij was ondertussen ruim 4 jaar oud gind het mis. De jongste, 6 jaar oud op dat moment, zat rustig op de grond naast de hond televisie te kijken. Ik zat er aan de andere kant naast op een stoel, dus geen kinderen en hond alleen. Op dat moment gebeurde er iets bij de deur een meter of 5 van ons af. De hond schrok daarvan wakker, verwachtte helemaal niets aan de rechterkant van hem en beet onmiddellijk Simon midden in zijn gezicht. Hij schrok toen zelf ook en liet onmiddellijk weer los. Echter Simon had zijn gezicht behoorlijk open liggen. Moesten direct met hem naar het ziekenhuis. En hij heeft tot de dag van vandaag, 5 jaar later 1 groot litteken en 3 kleine littekens in zijn gezicht.
Het is geen seconde in mij op gekomen de politie te bellen. Ook niet om de hond in te laten slapen. Het was een ongeluk, niemands schuld, en zeker Simons schuld niet, die zat stilletjes tv te kijken. Ik heb de volgende morgen de hond naar een wandelvriendin gebracht omdat ik even rustig na wilde denken wat te doen én toch omdat ik wel even moeite met hem had toen ik Simon 's ochtends zwaar toegetakeld uit bed zag komen. Ik was er van overtuigd dat de hond dit niet echt uit agressie had gedaan. Hij was gewoon geschrokken. Heb wel met de DA een afspraak gemaakt om hem te laten onderzoeken om alle medische oorzaken uit te kunnen sluiten, die trouwens direct aan nam dat ik een afspraak wilde maken om de hond in te laten slapen
Na een week bedenktijd heb ik besloten de hond te herplaatsen bij mijn vriendin, waar hij dus al zat. Deze had dat tussendoor al aangegeven, maar toen was ik er nog niet klaar mee.
Waarom ? Ik was er 99% zeker van dat dit niet weer zou gebeuren, maar die éne procent hè. Daar kwam bij dat mijn jongste toen 6 was én nog wel eens vriendjes over de vloer had, allemaal dingen die ik mee heb laten spelen. Ik bedoel, had hij nog eens, om welke reden dan ook, één kind gebeten dan had ik me dat zelf nooit vergeven.
Daarbij het feit dat hij op een héél erg goed adres zat (als je als hond mocht kiezen, dan wilde je daar wonen, en het feit dat vriendin al een eind in de vijftig was en geen kleine kinderen in de buurt had.
Ik heb er ook nog met een gedragstherapeut over gesproken en die gaf ook aan dat de hond niet "vals"was, maar wel dat de combinatie van een dusdanig explosieve hond in combinatie met nog jonge kinderen geen heel erg geslaagde is. Niet dus het ras Bullmastiff, maar deze individuele hond, type eerst doen en dan denken.
Maar was het nou iemands schuld ? Nee, niet echt het was een combinatie van een aantal factoren.... Het was een ongeluk en die zitten soms in een klein hoekje. Dus oordeel niet te snel.
Als één van mijn honden ooit op zo'n manier in de problemen zou komen, verdwijnt die. Dan zit ik met hem onder een brug. Aan me nooit niet dat die voor maanden in een opslagcentrum terechtkomt.
.....dat er honden worden gefokt om kinderen te bijten?