Het HondenForum

ik heb ooit eens bij Nicky Gootjes een workshop gedaan en daar werd heel sterk naar het zelfoplossend vermogen van de hond gekeken,en ik zag ook wel dat dit voor de hond heel leuk is,gewoon spelletjes om iets mee te verdienen,beetje zelfvertrouwen krijgen en vertrouwen in de situatie(de baas komt weer terug,die postbode loopt heus door enz enz) is dat niet wat voor hem dan?
Zodat zijn ego even een beetje een oppepper krijgt?Zonder dat ie gelijk het haantje uit gaat hangen.

oh jee, nu krijgen we na de mensen ook al honden met (al dan niet fout geplakte) etiketjes

Kirry schreef: Trouwens, hoe vindt Cayuga speeltjes, Miranda? Doet hij daar iets mee?

Even /bump, want ik ben hier wel nieuwsgierig naar.

renee-uk schreef:oh jee, nu krijgen we na de mensen ook al honden met (al dan niet fout geplakte) etiketjes

Maak je maar geen zorgen hoor. Ik ben zeer allergisch voor etiketjes inzake de bovenkamer. Het kan namelijk zo beperkend werken, maar wat stof om over na te denken is nooit mis, toch?

Kirry schreef:

renee-uk schreef:oh jee, nu krijgen we na de mensen ook al honden met (al dan niet fout geplakte) etiketjes

Maak je maar geen zorgen hoor. Ik ben zeer allergisch voor etiketjes inzake de bovenkamer. Het kan namelijk zo beperkend werken, maar wat stof om over na te denken is nooit mis, toch?

ik had nog in het algemeen willen voorstellen maar een ergens een pgbtje aan te gaan vragen, maar dat gaat dan in elk geval voor jou niet op

renee-uk schreef:oh jee, nu krijgen we na de mensen ook al honden met (al dan niet fout geplakte) etiketjes

Niet zo zeiken, Renée. Ik was gewoon benieuwd waar het gedrag vandaan kon komen. Ik had dit zo nog nooit eerder gezien bij een hond.
Het is niet zo dat ik hem nu anders ga behandelen of zo.

@Kirry: En ja, speeltjes vindt hij leuk. Beetje sjorren aan een flostouw, ballen, zoekspelletjes, dat soort dingen.
@Eefje: En het zelf oplossingen laten zoeken voor problemen laat ik ook doen, dat doe ik sowieso met al mijn honden. Ik vind persoonlijk dat je daar leukere honden van krijgt met idd meer zelfvertrouwen.

Miranda schreef:

renee-uk schreef:oh jee, nu krijgen we na de mensen ook al honden met (al dan niet fout geplakte) etiketjes

Niet zo zeiken, Renée. Ik was gewoon benieuwd waar het gedrag vandaan kon komen. Ik had dit zo nog nooit eerder gezien bij een hond.
Het is niet zo dat ik hem nu anders ga behandelen of zo.

@Kirry: En ja, speeltjes vindt hij leuk. Beetje sjorren aan een flostouw, ballen, zoekspelletjes, dat soort dingen.
@Eefje: En het zelf oplossingen laten zoeken voor problemen laat ik ook doen, dat doe ik sowieso met al mijn honden. Ik vind persoonlijk dat je daar leukere honden van krijgt met idd meer zelfvertrouwen.

als ik wil zeiken doe ik dat gewoon hoor
ik heb zo'n godsgruwelijke hekel aan dat etiketjesgedoe, die ook nog een keer de helft van de tijd door zelfbenoemde (honden)psychologen verkeerd worden opgeplakt, dat ik graag even een tegengeluid wil laten horen.

renee-uk schreef:

Kirry schreef:

renee-uk schreef:oh jee, nu krijgen we na de mensen ook al honden met (al dan niet fout geplakte) etiketjes

Maak je maar geen zorgen hoor. Ik ben zeer allergisch voor etiketjes inzake de bovenkamer. Het kan namelijk zo beperkend werken, maar wat stof om over na te denken is nooit mis, toch?

ik had nog in het algemeen willen voorstellen maar een ergens een pgbtje aan te gaan vragen, maar dat gaat dan in elk geval voor jou niet op

Na zeven keer lezen snap ik nog steeds niet wat je bedoelt met je laatste zin en of het sarcastisch is of niet.

@ Miranda. Problemen op laten lossen door de hond zelf. Hoe doe je dat precies? Hoe moet ik dat zien? Kan je hiervan een voorbeeld geven misschien?

Ik ken de term uit de mensenwereld, dit las ik op Wikipedia over het verschil tussen mensen en dieren als het gaat om learned helplessness. De term ken ik trouwens ook alleen maar in het Engels eigenlijk. Mensen kunnen hulpeloosheid ook van elkaar leren, dieren niet. En dieren ervaren andere symptomen, wat natuurlijk wel logisch is, zoals gevoelens van waardeloosheid en suïcidaliteit, kennen ze niet. Ze kunnen wel symptomen van depressie ervan erdoor. Die laatste zin probeer ik nog steeds te vertalen, hahaha.

Differences between humans and other animals

There are several aspects of human helplessness that have no counterpart among animals. One of the most intriguing aspects is "vicarious learning (or modelling)": that people can learn to be helpless through observing another person encountering uncontrollable events.

Apart from the shared depression symptoms between human and other animals such as passivity, introjected hostility, weight loss, appetite loss, social and sexual deficits, some of the diagnostic symptoms of learned helplessness—including depressed mood, feelings of worthlessness, and suicidal ideation—can be found and observed in human beings but not necessarily in other animals. In non-human animal models, control over stress conveys resilience to future uncontrolled stressors and induces changes in the function of specific neurons within the prefrontal cortex.

Kirry schreef:snap ik nog steeds niet wat je bedoelt met je laatste zin en of het sarcastisch is of niet.

het eerste deel wel, het tweede deel niet.

ik voorzie een hausse in honden die aan lh lijden, net zoals dat gaat met verlatingsangst, hondenpuberteit en de alomtegenwoordige dominantie, om maar een paar dwarsstraten te noemen.
waarmee ik niet wil zeggen dat het niet voorkomt, wel dat het een prima kapstok is om allerlei gedrag aan op te hangen, net zo als dat bij voornoemde verlatingsangst, hondenpuberteit en dominantie gebeurt.

Ah, op die fiets. Ik begrijp je zorg.

Zoals al werd gezegd: grenzen, liefde, regelmaat en stimulatie (cursus, training, etc.), zo hou je je hond geestelijk gezond. En dat doe ik ook bij Sproet. En dit lijkt mij goed bij elke hond; LH of niet, en dit mag niet beperkt worden door een (on)terecht label, want dan bereik je stagnatie. Daarom ben ik geen fan van etiketten plakken, maar wuif ook niet alles zomaar in de wind wanneer ik iets herken.

Heb je ook iets wat 'acted helplessness' heet. Want dan lijdt Bruno daaraan, hahaha. Bruno kan erg goed doen alsof ie iets niet begrijpt, terwijl het eigenlijk zo is dat hij iets gewoon niet wil doen. Hij is nogal molosserig, haha.

Maar Cayuga is wel een heel ander soort hond hoor, herders kunnen erg gevoelig zijn. Dat vind ik in het algemeen al dus kan me goed voorstellen dat er specifieke dingen zijn die bij herders horen. Ze zijn sneller nerveus, vind ik, juist omdat ze zo intelligent zijn. Ze hebben het idee dat ze dingen moeten regelen. Die combinatie alleen al zorgt ervoor dat hun leefomstandigheden en mensen ze flink uit hun doen kunnen brengen, als die slecht voor ze zijn, dat onthouden ze ook langer. Dus het verbaast me niks als herders hieraan kunnen lijden, ik schat dat van alle neurotische aandoeningen die honden kunnen hebben, herders een flink deel daarvan kunnen krijgen. Gewoon door de aard van het beestje.

Maar goed, dat heb ik al vaker gedacht en hier ook wel uitgesproken maar dat is volgens mij het gevolg van op alertheid fokken. Alertheid is een eigenschap die erg gewaardeerd wordt in de herder. Maar er is een fijn lijntje tussen alert zijn en bang zijn, dat heb ik altijd al gevonden. (komt door mijn eigen ervaringen waarschijnlijk). Dus sommige herders, vind ik dan, kunnen zo alert zijn dat ze eigenlijk een beetje tè alert zijn waardoor ze angsten kunnen ontwikkelen.

Cayuga is dan geen nerveuze hond maar hij heeft wel een achtergrond die een rijke voedingsbodem bood voor het ontstaan van gedragsproblemen. Een wonder dat hij zo'n relatief makkelijke hond is, vind ik. En zoals dat bij mensen ook gaat, leren honden vast allerlei overlevingsmechanismes waardoor ze om kunnen gaan met de omstandigheden. En daar kun je ook last van krijgen, als de omstandigheden veranderen en die mechanismes niet meer nodig zijn. Dus heel logisch, eigenlijk. Daarom vergelijken ze het ook, als ik lees op Wikipedia dan, met ptss want hetzelfde mechanisme gaat het hier om, ze leren iets aan in harde omstandigheden en als die wegvallen, zie je de restverschijnselen. Het voordeel bij honden is dat ze niet echt psychisch kunnen lijden zoals mensen. Je ziet alleen soms verlies van eetlust ed. En dit soort kleine dingen, denk ik.

Ik zie ook wel eens dingetjes bij Shelly, Joost mag weten hoe zij haar puppentijd heeft doorgebracht. Ik heb bewondering voor haar karaktertje iig, ze heeft veel veerkracht. Ik heb haar zelfvertrouwen zien groeien en groeien en nu is ze zelfs soms gewoon een brutaal hondje. Heerlijk vind ik dat. Honden komen veel beter over trauma's heen als mensen, vergeet dat niet he. En aan Shelly zie ik ook dat het haar veel goed doet om bij mij te zijn dus steek jezelf ook maar een veer in je kont. Cayuga is namelijk wel gelukkig, volgens mij.

Miranda schreef:Mijn hart brak een beetje, als ik eerlijk ben

Hij heeft het nu heel goed, en hoe ik met hem omga (duidelijk zijn, structuur bieden en liefde geven) lijkt precies goed te zijn vwb de behandeling. Al is de kans groot dat hij hiervan niet gaat herstellen omdat het van zo jong af aan was en zo lang heeft geduurd.
Het lijkt ook de bron te zijn voor zijn domheid. Zijn vermogen om te leren is beschadigd.

Ik ben een beetje je topic aan het bijlezen, maar dat laatste kan ook uit zelfbescherming zijn. Niet dom zijn, maar je dom houden. Dan word er minder van je verwacht.

renee-uk schreef:

Kirry schreef:snap ik nog steeds niet wat je bedoelt met je laatste zin en of het sarcastisch is of niet.

het eerste deel wel, het tweede deel niet.

ik voorzie een hausse in honden die aan lh lijden, net zoals dat gaat met verlatingsangst, hondenpuberteit en de alomtegenwoordige dominantie, om maar een paar dwarsstraten te noemen.
waarmee ik niet wil zeggen dat het niet voorkomt, wel dat het een prima kapstok is om allerlei gedrag aan op te hangen, net zo als dat bij voornoemde verlatingsangst, hondenpuberteit en dominantie gebeurt.

Is dat niet altijd een gevaar als je stickers gaat plakken én daar ook nog naar gaat handelen? Ik heb rayos meegenomen zonder al te veel te weten van wat er gebeurt was, ik wilde het bewust ook niet weten omdat ik zelf bang was dat ik meer zou gaan kijken naar wat er met hem gebeurt was dan wie hij werkelijk zelf was en dat vind ik een potentiële valkuil.

En ja, mensen kunnen hier trekjes van hun honden in herkennen. Les 1 die ik kreeg bij de lessen psychiatrie was: ik leer jullie over de ziektebeelden maar bereid je voor, in de meeste ziektebeelden zul je iets van jezelf herkennen
Dus als het niet aan de haal gaat met jezelf kán het helpen inzicht te krijgen in het gedrag en belangrijker de mogelijke oplossing want daar wil je heen, niet dat plakkertje

renee-uk schreef:

Kirry schreef:

renee-uk schreef:oh jee, nu krijgen we na de mensen ook al honden met (al dan niet fout geplakte) etiketjes

Maak je maar geen zorgen hoor. Ik ben zeer allergisch voor etiketjes inzake de bovenkamer. Het kan namelijk zo beperkend werken, maar wat stof om over na te denken is nooit mis, toch?

ik had nog in het algemeen willen voorstellen maar een ergens een pgbtje aan te gaan vragen, maar dat gaat dan in elk geval voor jou niet op

Cool kan hij z'n eigen voer betalen

Hier geen stickers hoor, Max blijft gewoon Max, een lieve, wat domme hond die dezelfde aandacht krijgt als altijd
Ik had het vermoeden dat hij dement aan het worden was, dit zou een verklaring kunnen zijn, word het ooit erger ga ik gewoon met hem naar de DA voor onderzoeken.

Selene schreef:Dus als het niet aan de haal gaat met jezelf kán het helpen inzicht te krijgen in het gedrag en belangrijker de mogelijke oplossing want daar wil je heen, niet dat plakkertje

Dat probeerde ik te zeggen idd. Jij zegt het mooier.

Toch vind ik diagnostiek interessant. Het is misschien een etiket maar je wilt wel weten welk etiket van toepassing is en welke niet. Het is niet iedereens cup of tea maar wel de mijne. Bij mensen is het al heel lastige materie en bij dieren eigenlijk nog meer, omdat ze niet kunnen praten. Ik werkte bijvoorbeeld in de gehandicaptenzorg graag met mensen die niet kunnen praten. Dat vereist namelijk meer van je inlevingsvermogen en observatie vaardigheden ed. Klinkt misschien gek maar ik vind het juist wel leuk als het wat moeilijker wordt.

Fizgig schreef:Toch vind ik diagnostiek interessant. Het is misschien een etiket maar je wilt wel weten welk etiket van toepassing is en welke niet. Het is niet iedereens cup of tea maar wel de mijne. Bij mensen is het al heel lastige materie en bij dieren eigenlijk nog meer, omdat ze niet kunnen praten. Ik werkte bijvoorbeeld in de gehandicaptenzorg graag met mensen die niet kunnen praten. Dat vereist namelijk meer van je inlevingsvermogen en observatie vaardigheden ed. Klinkt misschien gek maar ik vind het juist wel leuk als het wat moeilijker wordt.

Diagnostiek is nog altijd hoeveel symptomen passen er in het plakkertje, het is geen exacte wetenschap en daarom niet iets waar je altijd 100% blind op moet en mag varen
En eigenlijk ben ik nogal wars van plakkertjes omdat men ernaar gaat doen en leven, inzicht en daarmee verandering, daar zou het om moeten gaan gaan, niet de juiste plakker.

Kirry schreef:@ Miranda. Problemen op laten lossen door de hond zelf. Hoe doe je dat precies? Hoe moet ik dat zien? Kan je hiervan een voorbeeld geven misschien?

Nou, bijvoorbeeld als ze ergens niet bij kunnen wat ze graag willen hebben. Als ik wél een mogelijkheid zie voor de hond, hoe vergezocht ook, dan doe ik het niet voor ze. Ik moedig aan, toe maar, pak hem maar. Ze komen er eigenlijk altijd wel uit, de één sneller dan de ander natuurlijk.
Soms moeten ze ergens opspringen, soms moeten ze ergens onderdoor, soms moeten ze het van een andere kant proberen.
Of ik doe iets voor, een dop van de fles schroeven terwijl de hond toekijkt. Dan doe ik brokjes in die lege fles en schroef de dop er weer op. Skadi schroeft dan de dop van de fles, schudt de brokjes eruit, eet ze op en daarna sloopt ze de fles
Cayuga sloopt de fles gewoon. Ook een oplossing.
Dus soms is het opgezet door mij, soms toeval.
Zoals bijvoorbeeld in de ene auto springen. Dat kon Skadi op gegeven moment niet meer zoals ze het altijd gewend was omdat ze te groot werd. Dat is even naar mij kijken, en als ik dan zeg 'toe maar', dan zoekt ze een andere manier. Dat werd dus op de bestuurdersstoel springen, van daaruit op de passagiersstoel en dan door naar achteren.
Nou ja, ik verder geen voorbeelden meer zo snel, maar je hebt nu vast een idee.

Skadi heeft er eigenlijk nooit hulp bij nodig, Cayuga wel. Dan laat ik zien wat ook mogelijk is, zonder hem te sturen. Dan mag hij zelf kiezen wat hij gaat doen. En als het dan lukt is hij uiteraard een geweldig knap hondje.

Miranda schreef:

Kirry schreef:@ Miranda. Problemen op laten lossen door de hond zelf. Hoe doe je dat precies? Hoe moet ik dat zien? Kan je hiervan een voorbeeld geven misschien?

Nou, bijvoorbeeld als ze ergens niet bij kunnen wat ze graag willen hebben. Als ik wél een mogelijkheid zie voor de hond, hoe vergezocht ook, dan doe ik het niet voor ze. Ik moedig aan, toe maar, pak hem maar. Ze komen er eigenlijk altijd wel uit, de één sneller dan de ander natuurlijk.
Soms moeten ze ergens opspringen, soms moeten ze ergens onderdoor, soms moeten ze het van een andere kant proberen.
Of ik doe iets voor, een dop van de fles schroeven terwijl de hond toekijkt. Dan doe ik brokjes in die lege fles en schroef de dop er weer op. Skadi schroeft dan de dop van de fles, schudt de brokjes eruit, eet ze op en daarna sloopt ze de fles
Cayuga sloopt de fles gewoon. Ook een oplossing.
Dus soms is het opgezet door mij, soms toeval.
Zoals bijvoorbeeld in de ene auto springen. Dat kon Skadi op gegeven moment niet meer zoals ze het altijd gewend was omdat ze te groot werd. Dat is even naar mij kijken, en als ik dan zeg 'toe maar', dan zoekt ze een andere manier. Dat werd dus op de bestuurdersstoel springen, van daaruit op de passagiersstoel en dan door naar achteren.
Nou ja, ik verder geen voorbeelden meer zo snel, maar je hebt nu vast een idee.

Skadi heeft er eigenlijk nooit hulp bij nodig, Cayuga wel. Dan laat ik zien wat ook mogelijk is, zonder hem te sturen. Dan mag hij zelf kiezen wat hij gaat doen. En als het dan lukt is hij uiteraard een geweldig knap hondje.

Dat deed ik veel en doe dat nog veel met rayos (sep volgt meestal gewoon voorbeeld) het is een manier om het zelfvertrouwen op te schroeven, in ieder geval ik gebruik het daarvoor en ook wel om gewoon de hersenen te laten werken, is goed voor ze

Kirry schreef:Ah, op die fiets. Ik begrijp je zorg.

Zoals al werd gezegd: grenzen, liefde, regelmaat en stimulatie (cursus, training, etc.), zo hou je je hond geestelijk gezond. En dat doe ik ook bij Sproet. En dit lijkt mij goed bij elke hond; LH of niet, en dit mag niet beperkt worden door een (on)terecht label, want dan bereik je stagnatie. Daarom ben ik geen fan van etiketten plakken, maar wuif ook niet alles zomaar in de wind wanneer ik iets herken.

dat vind ik inderdaad een gezond uitgangspunt.
maar bijvoorbeeld de tijd die het neemt om jouw hond wat bij te brengen kan ook heel best liggen aan het feit dat er gewoon weinig op dat vlak gedaan is met sproet.
ik heb een paar stokpaarden en een daarvan is dat je een hond kunt leren te leren en als een jonge hond wat dat aangaat aan zijn lot wordt overgelaten en niet gestimuleerd wordt, denk ik dat er een grote kans is dat zo'n hondje het nut van leren nooit in gaat zien en er ook grote moeite mee zal hebben.
jong geleerd is oud gedaan en hoewel ook hondjes nooit te oud zijn om te leren, gaat het dan toch een stuk moeizamer

renee-uk schreef:dat je een hond kunt leren te leren en als een jonge hond wat dat aangaat aan zijn lot wordt overgelaten en niet gestimuleerd wordt, denk ik dat er een grote kans is dat zo'n hondje het nut van leren nooit in gaat zien en er ook grote moeite mee zal hebben.

Ja, dat ben ik volledig met je eens.
Maar Cayuga heeft op hoog niveau agility gelopen. Dus die heeft als jonge hond wel degelijk van alles geleerd, en is ook gestimuleerd.

@ Miranda. Ah, ik begrijp het. Ik wist even niet in welk vat het te gieten. Interessant. Ik deed zoiets dus onbewust voor het eerst met het denkspelletje. Snoepje onder de beker en aanmoedigen terwijl ze die lieve kop trekt naar mij toe. Toen ik haar aanmoedigde schoof ze langzaam de beker naar de stoel en toen bleef hij haken en viel ie om. Hebbes. Ik was zo trots. Dus ze loste zelf het probleem al op. Hah.. ik zag dit niet eens. Leuk! Ga ik zeker volhouden, vooral voor de bek die ze trekt als het lukt.

@Renee-Uk. Je hebt helemaal gelijk. Ik weet bijna zeker dat dit inderdaad de eerste leerstapjes waren voor Sproet, en na twee jaar geen stimulatie worden de hersenen toch wat roestig, denk ik, maar komen we er wel. Alles op zn tijd.

Miranda schreef:

renee-uk schreef:dat je een hond kunt leren te leren en als een jonge hond wat dat aangaat aan zijn lot wordt overgelaten en niet gestimuleerd wordt, denk ik dat er een grote kans is dat zo'n hondje het nut van leren nooit in gaat zien en er ook grote moeite mee zal hebben.

Ja, dat ben ik volledig met je eens.
Maar Cayuga heeft op hoog niveau agility gelopen. Dus die heeft als jonge hond wel degelijk van alles geleerd, en is ook gestimuleerd.

ik had het dan ook over sproet van kirry, niet over cayuga

Kirry schreef:Ah, op die fiets. Ik begrijp je zorg.

Zoals al werd gezegd: grenzen, liefde, regelmaat en stimulatie (cursus, training, etc.), zo hou je je hond geestelijk gezond. En dat doe ik ook bij Sproet. En dit lijkt mij goed bij elke hond; LH of niet, en dit mag niet beperkt worden door een (on)terecht label, want dan bereik je stagnatie. Daarom ben ik geen fan van etiketten plakken, maar wuif ook niet alles zomaar in de wind wanneer ik iets herken.

Dit dus. Of Barney het nu wel of niet heeft.. er rinkelde een belletje bij mij.

Selene schreef:

Fizgig schreef:Toch vind ik diagnostiek interessant. Het is misschien een etiket maar je wilt wel weten welk etiket van toepassing is en welke niet. Het is niet iedereens cup of tea maar wel de mijne. Bij mensen is het al heel lastige materie en bij dieren eigenlijk nog meer, omdat ze niet kunnen praten. Ik werkte bijvoorbeeld in de gehandicaptenzorg graag met mensen die niet kunnen praten. Dat vereist namelijk meer van je inlevingsvermogen en observatie vaardigheden ed. Klinkt misschien gek maar ik vind het juist wel leuk als het wat moeilijker wordt.

Diagnostiek is nog altijd hoeveel symptomen passen er in het plakkertje, het is geen exacte wetenschap en daarom niet iets waar je altijd 100% blind op moet en mag varen
En eigenlijk ben ik nogal wars van plakkertjes omdat men ernaar gaat doen en leven, inzicht en daarmee verandering, daar zou het om moeten gaan gaan, niet de juiste plakker.

O dat is ook zo hoor. Ik ben woonbegeleider geweest voor kinderen met een gedragsstoornis, of meerdere. Ik heb een halfjaar in de flexpool gewerkt, dus dan kom je iedere keer voor een groep kinderen te staan die je niet kent. Je krijgt in een half uur overdracht te horen hoe die kinderen zijn, en dan kreeg ik ook altijd te horen welke stoornissen ze hadden. Nou, het hele alfabet kwam dan voorbij ADD, ADHD, OCD, ASS etc etc. Ik ben de meeste allang weer vergeten. Dat vergeet je ook vrij snel natuurlijk, als je dan eten staat te koken met die kinderen of jongeren, denk ik echt niet, o ja, die had dat en dat en dus moet ik nu zo en zo reageren. Neen. Elke situatie en elk kind is weer uniek en dus zul je erop in moeten spelen. Die diagnose, daar keek ik niet eens echt naar. Ik heb ook wel eens gewerkt zonder overdracht, geen tijd voor. Je moet die groep zien te leiden en alles in goeie banen moeten leiden. Dat is iets wat je niet op school kunt leren. Je hebt wel een uitgangspunt natuurlijk: normaal, fatsoenlijk gedrag, sociaal zijn naar anderen toe en je aan de regels houden.

Ik heb ook op een observatiegroep gewerkt, daar komen kinderen binnen direct van huis uit, die hebben nog geen vaststaande diagnose. In een aantal weken worden de kinderen geobserveerd door de leiders en precies gerapporteerd wat ze doen. En met die rapportages en gesprekken en testen komt de orthopedagoog en/of de jeugdpsychiater tot een diagnose. En ja, dan ga je wel anders kijken naar ze natuurlijk. Sommige gesprekken moet je verbatim uitschrijven enzo. Ik vond het daar erg lastig werken, want je moet dan continue op kleine dingen letten, waar je dat anders niet doet. En dan moet je de stoornissen wel goed kennen want sommige stoornissen hebben hele vreemde symptomen die je er anders niet uit haalt. Zo is er een autistische stoornis waarbij mensen geen emotie af kunnen lezen aan anderen hun gezicht. Dus moet je het zeggen als je boos bent oid, want dat kunnen ze dus niet aan je zien.

In het orthopedagogisch werkveld vinden ze diagnoses al minder belangrijk dan in het psychiatrische en de werkers op de werkvloer, nog minder, die kennen ze vaak niet eens allemaal. Het is namelijk niet zo dat als je weet welke stoornissen een kind heeft, je ook meteen weet in elke situatie wat je moet doen en zeggen. Een diagnose is geen gebruiksaanwijzing ofzo. Dus heb je er als begeleider eigenlijk vrij weinig aan. Je weet alleen bijvoorbeeld als een kind met OCD je uitscheldt, dat het iets anders in elkaar steekt dan bij een ander kind en dat soort kleine dingetjes. Maar uitschelden is voor dat kind net zo verboden en krijgt dus ook niet minder 'straf' ervoor. Wat dat betreft is geen enkele stoornis een excuus voor slecht gedrag. Wel een verklaring maar niet een reden om het maar zo te laten natuurlijk.

Waar ik altijd een beetje kriebelig van word is de aanwezige kans op;

"Ja, het heeft ons allemaal erg geraakt toen duidelijk werd dat hij LH heeft. Ja we moeten er mee leren omgaan, mee leren leven. Het zal een sterke wissel trekken op ons gezinsleven. Volgende week hebben we gelukkig onze eerste verwerkingssessie. Er moet gewoon over gesproken kunnen worden, ja. LH is een realiteit. Ik denk dat een docudrama erg helpend kan zijn om dit laatste taboe te doorbreken. Wij hebben ons alvast aangemeld bij de AVRO, TROS e.d.".

Miranda schreef:Ja, precies. Dat realiseerde ik me ook onmiddellijk.
Dat kan ook verklaren dat een van de teven daar hem zo naar greep toen hij 8,5 week was dat zijn onderkaak verbrijzelde en zijn tong niet meer goed werkt.

Post Traumatische Stress , dus , ja dat verklaart veel , mensen hebben er ook hun leven lang last van

cornelia schreef:Waar ik altijd een beetje kriebelig van word is de aanwezige kans op;

"Ja, het heeft ons allemaal erg geraakt toen duidelijk werd dat hij LH heeft. Ja we moeten er mee leren omgaan, mee leren leven. Het zal een sterke wissel trekken op ons gezinsleven. Volgende week hebben we gelukkig onze eerste verwerkingssessie. Er moet gewoon over gesproken kunnen worden, ja. LH is een realiteit. Ik denk dat een docudrama erg helpend kan zijn om dit laatste taboe te doorbreken. Wij hebben ons alvast aangemeld bij de AVRO, TROS e.d.".

Ja, ik word altijd een beetje kriebelig van dit soort gelul. Zo'n type ben ik niet. Had ik ook al gezegd, ik pak hem echt niet anders aan dan voorheen

Wat een wreed wetenschappelijk onderzoek, trouwens..... Je gaat je afvragen wat voor (on)mensen die onderzoekers zijn. Dat je dat kunt bedenken en aanzien