Re: Dean gebruikt zijn tandjes...
Geplaatst: 29 jan 2014 01:03
Ik was met Figo in het begin steeds de sjaak. Bijvoorbeeld bij uitlaten, als hij een andere hond moest negeren, reageerde hij af op mij.
Hij bleef me bijten en ook best wel hard. En dat 'auw' roepen werkte niet. Ik was behoorlijk serieus bezig met hoe het hoorde, volgens alles wat ik gelezen had. Een keer was het zo erg dat hij mij in mijn arm greep, tijdens uitlaten en niet meer wou loslaten. Toen was was ik er klaar mee. Bij mijn vriend, die er veel minder serieus mee bezig was, was Figo hartstikke lief. Toen heb ik tijdens Figo zijn puptijd het ongeveer een halfjaar gewoon maar laten gaan. Begeleiden in gewenst goed gedrag, maar er niet meer zo bovenop zitten. Meer voorkomend reageren als ik zag dat hij wat van plan was, en een alternatief bieden waar hij wel z'n energie in kwijt kon. In die tijd meer geluisterd naar mijn hart dan naar alles wat ik geleerd had. Dus puur reageren vanuit intuïtie, ja ok..ben een vrouw. Moederhart wellicht. Maar ik wou vertrouwen. En dat is er nu.
Nu kan ik hem uitdagen om lekker te stoeien, dat doen we ook graag. Dan 'bijt' hij in mijn hand. Dat gaat echt heel zachtjes.
Ik duw hem paar keer weg, ga op de grond zitten. Zijn we lekker aan het stoeien. Zijn bek om mijn pols, pak ik zijn tandjes. Dat is echt heel leuk, gaat best wel ruw. Maar nu is het leuk.
Ik kan het spel namelijk nu afkappen en dat doe ik ook. Ik hoef maar op de grond te tikken met m'n hand en Figo strijkt neer. En dan gaan we knuffelen.
Heb hem wel moeten leren wat acceptabel bijten is. Als ie te hard deed, was het spelletje klaar.
Hij bleef me bijten en ook best wel hard. En dat 'auw' roepen werkte niet. Ik was behoorlijk serieus bezig met hoe het hoorde, volgens alles wat ik gelezen had. Een keer was het zo erg dat hij mij in mijn arm greep, tijdens uitlaten en niet meer wou loslaten. Toen was was ik er klaar mee. Bij mijn vriend, die er veel minder serieus mee bezig was, was Figo hartstikke lief. Toen heb ik tijdens Figo zijn puptijd het ongeveer een halfjaar gewoon maar laten gaan. Begeleiden in gewenst goed gedrag, maar er niet meer zo bovenop zitten. Meer voorkomend reageren als ik zag dat hij wat van plan was, en een alternatief bieden waar hij wel z'n energie in kwijt kon. In die tijd meer geluisterd naar mijn hart dan naar alles wat ik geleerd had. Dus puur reageren vanuit intuïtie, ja ok..ben een vrouw. Moederhart wellicht. Maar ik wou vertrouwen. En dat is er nu.
Nu kan ik hem uitdagen om lekker te stoeien, dat doen we ook graag. Dan 'bijt' hij in mijn hand. Dat gaat echt heel zachtjes.
Ik duw hem paar keer weg, ga op de grond zitten. Zijn we lekker aan het stoeien. Zijn bek om mijn pols, pak ik zijn tandjes. Dat is echt heel leuk, gaat best wel ruw. Maar nu is het leuk.
Ik kan het spel namelijk nu afkappen en dat doe ik ook. Ik hoef maar op de grond te tikken met m'n hand en Figo strijkt neer. En dan gaan we knuffelen.
Heb hem wel moeten leren wat acceptabel bijten is. Als ie te hard deed, was het spelletje klaar.