Het HondenForum

Ik moet zeggen dat ik persoonlijk heel slecht tegen honden kan die geobsedeerd zijn door een bal of speeltje etc.
Het zal mijn aanpak nooit zijn. Ik vind het er onnatuurlijk uitzien, maar dat is misschien een persoonlijke indruk.

Ik hou ervan als de zaken duidelijk zijn. Ik ben niet zo thuis met dalmaten, maar de categorie staande honden vind ik bijvoorbeeld, ondanks hun vaak ogenschijnlijke onbewogenheid bij harde correcties, veel te gevoelig voor een ruwe benadering.
Je ziet het in de toekomst eigenlijk altijd terug aan vertrouwensproblemen en verminderde onbevangenheid, als ze eens hard zijn aangepakt door hun baasje.
Het negen keer iets laten gaan en er dan de tiende keer kwaad om worden is ook funest voor het vertrouwen en dús de basisrelatie.

Ik ben meer van de maatregelen zoals Nanna met Pirke doet. Geen drukte om maken en geen aandacht aan schenken maar gewoon voorkomen dat het kan gebeuren volgens de categorie: "Ja ik heb jou inderdaad aan de kachel vastgeknoopt"
Verder ben ik van mening dat de crisismomenten niet zo interessant zijn en een slecht moment zijn om iets te willen veranderen. Crisismomenten verdwijnen vanzelf als er meer aandacht aan de basisrelatie met de hond word besteedt. In dit geval misschien door eerder en vooral consequenter te begrenzen.
"NEE!" ...En meteen daarna belonen als daar goed op gereageerd wordt.
Ik weet niet of het herkenbaar is, maar ik zie nogal vaak mensen die een beetje afwachtend naar hun hond gaan staan kijken als ze er iets tegen zeggen, om te kijken wat hij gaat doen. Dat moet je eigenlijk proberen te voorkomen. Het is erg belangrijk om voldoende initiatieven te nemen en niet twijfelachtig te doen.
Dat heeft een hond graag. Dat iemand gewoon zegt wat er gaat gebeuren, zonder teveel overbodige ballast en mét veel prijzende woorden over hoe goed hij je wel niet aan het helpen is. Ook al is het in het begin van de wal in de sloot

Het is alsof je Diem omschrijft in je openingspost
Diem is nu bijna 5 en nog steeds moet ik hem kort houden en regelmatig de regels even aanscherpen. Hij heeft nauwelijks privileges, itt Mies.
De eerste jaren heb ik eindeloos met hem getraind. Op aandacht vragen geoefend, leren volgen, etcetc. En dat beheerst hij ook perfect hoor. TOTDAT hij een kat, prooidier of reu van formaat zag, dan moest hij altijd uitvallen en zich vreselijk druk maken. Was het dier buiten beeld, dan kon hij weer netjes naast mij huppelen.
En ik heb mijn zelfbeheersing ook aardig wat keren verloren hoor, vreselijk boos als hij me weer pijn deed, dan kon ik hem wel wurgen Mijn moeder is zelfs een aantal keren flink gevallen door hem (zonder de riem los te laten overigens )

Hier is het nu beheersbaar en wandelen is weer leuk door 2 dingen:
-Castreren. Uiteindelijk tot hij 3 jaar was gewacht ivm aarzelen, nadelen, etc. Ik wou dat ik het eerder had gedaan Ja, er zijn nadelen. Maar feit is dat je er de scherpe kantjes in hun gedrag vanaf haalt. Ze worden minder scherp. Vaak niet nodig bij reuen, maar bij uitzonderingsgevallen heel fijn.

-Ik ben geen enkele misstap meer gaan accepteren. En dan niet dat hij even inbond en dan vrolijk verder. Maar zodat hij uit zichzelf weer netjes naast me komt lopen of gaat zitten en mij aankijkt en/of stopt met fixeren. Doorgaan dus met afdwingen tot hij zijn gedrag echt stopt.
Bij Diem deed ik dat door ten eerste trekken nooit meer te accepteren, het lijntje mag nooit strak staan dus. Ook niet als hij wil plassen, daar geef ik toestemming voor en anders niet. Inlopen op hem als hij voorlangs wil kruisen, achterlangs moet hij ook direct terug anders lopen we niet door. Ik bepaal aan welke kant hij loopt.
En bij uitvallen direct, in een nanoseconde, hem achter mij gooien en voor hem gaan staan (met rug naar de oorzaak dus, zodat hij zeker weet dat het mij om hém te doen is, dat ik niet met hem méédoe) en zijn aandacht opeisen. Door zijn kop vast te pakken, indringend toe te spreken, door elkaar rammelen en ja, ook wel eens door een draai om z'n oren. Niet uit boosheid of frustratie dus, en zeker niet om hem pijn te doen. Maar gewoon om duidelijk te maken dat ik het echt, echt meen.
Bij Diem heeft dit na jaren frustratie snel geholpen. Ik bleek al die jaren dus echt niet tot hem door te dringen Ik heb nu (bijna altijd) genoeg aan een streng 'denk erom!'. Hij dribbelt, piept en kijkt wel, maar het lijntje blijft slap.

Leuk is wel anders natuurlijk. Ik wil eigenlijk geen gedrag 'afdwingen' op deze manier bij mijn hond. Maar ik had steeds meer last van mijn schouders, hij is immers fysiek gewoon te sterk. En, zoals onze trainster ook zei: Je moet uitkijken dat je niet maar een beetje boven hem uitkomt met correcties, dat het een soort 'deze vuist op deze vuist' wordt. Doordat hij telkens toch weer kans ziet om het gedrag te laten zien wordt zijn intensiteit steeds groter, hij wordt steeds harder. De tip om situaties dus ook te voorkomen door hem vast te leggen of in bench zodat je niet telkens zijn eigen initiatieven moet corrigeren lijkt mij ook erg nuttig. Voldoende andere, positieve, uitdagingen ook natuurlijk. Ik zou dus als het even kan wél met hem gaan trainen. Misschien niet voor dit gedrag, maar dan vooral om samen bezig te zijn. Mss privéles? Dat heb ik met Diem.


Ik train dus persoonlijk echt veel liever door een hond te motiveren, ik gebruik graag beloningen en spel. En een hond mag ook in overleg met mij over bepaalde zaken of tot een bepaalde hoogte iets afmaken voordat ze luisteren. Maar het werkte gewoon niet bij Diem. Ballengek lukte niet en al het lekkers van de wereld en mijn stem kon hem gestolen worden op die momenten. Te harde kop, te zelfverzekerd, te zelfstandig en te reactief of mss geen goede match. Maar ik ben wél gek op hem, dus weg doen was geen optie voor mij.

Nogmaals bedankt allemaal voor de adviezen, tips en hart onder de riem!

Ik neem ze allemaal mee, en ben aan het bekijken wat wel en niet werkt.

- Met Dux met een bal, (wubba bal met pieper) hier ben ik mee aan het spelen buiten. Dit vindt hij al erg interessant
- met het zien van katten is het meelopen en door lopen, ik maak er geen woord aan vuil, wordt niet boos of gefrustreerd. (dat hij daarna nog best wel hyper blijft vindt ik nog wel moeilijk om daar niet gefrustreerd over te raken, ik denk dan doe gewoon normaal, kat is weg, en niet onder iedere plant ligt een nieuwe)
- ik beloon hem wel met stem buiten, maar op de gewone momenten.
- honden die ik zie/tegenkom loop ik of weg/terug of ik ga een ander pad in. ontwijken dus
- ik laat Dana en Dux nu apart uit
- binnen krijgt hij bepaalde privileges, hij mag dus niet meer in de keuken, er gaat een deur voor. het deurtje gaat dicht als wij gaan eten.

Morgen is de privetraining/GT, ben erg benieuwd.
Ik heb vandaag ook tegen vrienlief gezegd, wij hebben op onze kracht nu een grens bereikt en het lukt ons niet om die zelf te passeren. We hebben nu gewoon hulp nodig om die grens over te gaan.
Ik heb er alle vertrouwen in, ook al vind ik het moeilijk en irritant soms. Vooral omdat ik Dana al heb en dat is een mak schaap die je dubbel kan vouwen

Jeetje wat een ellende. Mijn schoonfamilie heeft toen ook diezelfde ellende gehad met de mechel, was niks mee te beginnen om ziek van te worden. Het is uiteindelijk wel helemaal goed gekomen al heeft het echt wel even geduurd. Ik hoop dat het snel beter gaat.

Ik heb niet echt andere tips dan anderen hebben, maar herken het wel (Ayleen was wel minder erg hoor, vind het knap dat je zo ver bent met Dux). Soms dacht ik ook wel eens 'komt het ooit goed, ik ben zo'n klungel met honden'. Dus vind het wel eens geruststellend om te lezen dat veel meer mensen hier last van hebben. Zeker omdat het altijd lijkt alsof iedereen zijn/haar honden perfect onder controle heeft en jij de enige bent die er last van heeft. Tenminste, ik word daar zelf altijd onzeker van: iedereen lijkt het voor elkaar te hebben en jij zit daar maar met je jonge hond.

Ik probeer altijd rustig te blijven maar soms ben ik het wel eens zat. En krijgt ze op haar kop. Tja, jammer, maar ben ook maar een mens. Probeer wel altijd onze band goed te houden en merk dat leuke dingen met haar doen buiten ook loont.
Je hebt hier misschien weinig aan maar hopelijk helpt het dan maar als een 'hart onder de riem'.

Ik herken je verhaal...
Vedette was ook een draak: bij alles dat ze interessant vond, was ik onzichtbaar. Ik heb de zelfde tactieken gebruikt die jij omschrijft in je begin post. Uiteindelijk werkte met gewoon wandelen het stilstaan en dan kwam ze keurig terug en mee 'sleuren' als ze uit haar vel sprong bij het passeren. Wat ik daarbij heel erg heb gedaan was het oefenen van trucjes. Vedette was ook ABSOLUUUUT niet geïnteresseerd in voertjes, kaas, rodi piepspeeltjes... niks niet. Maar trucjes doen onderweg of na een vervelende situatie maakte dat ze daarna weer vrolijk was en we door konden na een beloning op haar trucje. Dus een positieve ervaring creëren waar een beloning aan zat die los stond van de hond/kat/mens/blaadje. Bij de cursussen die we toen volgden konden ze ons ook niet helpen. Maar ik werd wel gewezen op mijn gespannen houding en ging er op letten. Ik hield mijn adem in tijdens het passeren van een andere hond en bouwde spanning op op die manier. De oorzaak daarvan was dat Vedette gegrepen was en gedrag naar andere honden veranderde van alleen er naar toe willen naar uitvallen. Dus let op je ademhaling en je schouders wees bewust van je houding op het moment dat je merkt dat Dux niet bereikbaar is.

En de oplossing van het gedrag: Wachten tot ze 1 tot 1,5 jaar was Ze ging ineens netjes naast lopen. Nee het gedrag is niet volledig weg, maar ze is weer bereikbaar. Ja ze valt nog steeds uit na weer aangevallen te zijn is dat weer verergerd en zijn we nu weer positieve ervaringen aan het opbouwen. Dat heeft weer tijd en lekkers en veel trucjes nodig, maar dat komt wel weer goed.

Lutèce is gek op katten.. Onze eigen kat is haar beste vriend maar buiten tuurt ze ook onder iedere auto of er daar toevallig niet eentje zit. Ook zij is redelijk doof, maar krimpt in elkaar als ik een boze mondelinge correctie en stamp op de grond doe Even bij de baard pakken en vertellen dat het klaar is en dan steeds een korte stemcorrectie is ze erg gevoelig voor. Dat gebeurd dus alleen als de vorige correctie niet werkt. Maar dat loopt niet lekker en we worden er beide niet gelukkig van. Dus ze gaat aan een hele korte lijn, krijgt meer bewegingsvrijheid als ze netjes loopt en verpest ze dat, gaat ze weer kort. Ze komt na çorrectie wel heel braaf en schuldig naast me zitten, dus ze begrijpt wat haar plek is. Ze is nu een jaar, dus hoop dat ook haar gedrag binnenkort vanzelf verbeterd

Probeer ook eens verschillende tempo's te lopen. Als ik echt stapje voor stapje loop, op tempo slak, lopen de honden keurig naast! Ik gooi er een wacht en zit en af en sta en draai in en een koekje en we lopen weer een stukje. Bij paaltjes langs de kant ga ik slalommen, gaan ze hoog of erop en laag en weer een koekje er in en door. Dat is voor hun leuk, voor jou leuk en zo ligt de focus ook minder op de rest. Vedette heeft altijd een paar plekken onderweg waar ze standaard de trucjes al uit gaat voeren als ze vind dat ze lief en knap is en zin in een koekje heeft

Succes morgen met de GT!

dat wat lijn zegt doe ik nu ook met Pom ja, ik maak overal een obstakel van. Dus Pom gaat over gemeentebankjes, pootjes tegen prullenbakken, springen over struikjes, en dat vindt ze hartstikke leuk. Een beetje bezig blijven dus

Ik heb dat inderdaad ook met Enzi gedaan, voorpoten op een bankje, helemaal op een bankje, rondje draaien, rondje andere kant op draaien, slalommen.. noem maar op. Wat ook heel leuk is, en dan moet dat wel kunnen is een speeltuintje in gaan. Ik deed dat altijd heel vroeg in de ochtend. Springen door de schommels, over hekjes heen springen. Poten op klimrekken zetten etc..

Volgens mij heb je al heel wat tips gehad waar je iets aan hebt dus wat dat betreft heb ik niet echt iets toe te voegen. Maar ik wil je wel heel veel succes wensen met het bezoek van de GT vandaag, ik duim dat je wat nuttige handvatten krijgt waardoor je over een poos weer gewoon ontspannen met hem erop uit kunt.
En mocht je willen oefenen in het samen wandelen dan hoor ik het wel.

Succes vandaag

Vanmiddag zijn wij in de trainingshal geweest waar normaal gezien honden trainingen gegeven worden. Daar wordt in eerste instantie geoefend, omdat het een gecontroleerde omgeving is.

We kwamen aan, en ze wilden zien hoe Dux reageerde op honden, dus eerst een bruin klein hondje uit de auto gehaald. Geen reactie, vervolgens een grote rottweiler, geen reactie, daarna een springerig blaffend hondje, geen reactie

Daarna zijn we naar binnen gegaan, hebben dingen besproken over binnen en over de vragenlijst die ik had ingevuld. Gelijk al treffende dingen over zijn gedrag. Zoals zij heel mooi omschreef, het is een dwingelandje, hij probeert op bepaalde manieren je aandacht af te dwingen.

Daarna in de hal gaan oefenen met een Follow me Gentle leader en een klikker, Hij deed het echt heel erg goed. Geoefend met een step en een fiets, ze hebben ook een hondje naar binnen gelaten en daar steeds mee geoefend.
Toen haalde ze een pop te voor schijn, nouuuu daar werd hij woest om, blaffen (wat hij noooit heeft gedaan) grommen. Dus daarmee geoefend in een kinderwagen.

Nu huiswerk mee gekregen, en echt handvatten. Ik ben ontzettend trots op Dux hij heeft het echt goed gedaan!
Volgende week gaan we weer verder, en ze komen ook thuis kijken hoe en wat. Maar voor nu ben ik dolblij dat ik de keuze gemaakt heb.

Er werden inderdaad ook dingen herhaald die julie ook hebben gezegd over binnen zijn gedrag enz.

Mooi zo aan de slag dus

en ze komen ook thuis kijken hoe en wat ........

Dat lijkt me wel handig want de start ligt doorgaans wel juist daar

Judith schreef: Geen reactie, vervolgens een grote rottweiler, geen reactie, daarna een springerig blaffend hondje, geen reactie

dat doen ze expres hoor die dalmaten

Maar fijn ook dat ze bij je thuis komen

Klinkt positief!

Heavy schreef:In een vreemde omgeving is hij dus niet zo stoer meer

Ja, dat dacht ik inderdaad ook al.
Denk dat het goed is dat de GT ook een keer bij jullie thuis komt, dat kan best een ander beeld gaan geven denk ik.
Maar hoe hij zich vandaag gedragen heeft laat wel zien dat hij het kán om zich te gedragen. Dus met de tips van de GT en heel veel oefenen zal er ongetwijfeld verbetering in de situatie gaan komen, zodat je weer wat meer van Dux kunt gaan genieten en wat meer kunt ontspannen zelf. Want met spanning met je honden lopen, dat is niet prettig (en ik weet er alles van zoals je weet ).

Wat fijn dat de GT een goede ervaring is geweest en je er nu al wat mee kunt

Ik denk ook dat het heel belangrijk is dat je vertrouwen in jezelf hebt en vooral niet te vaak wisselen van uitproberen, alles heeft tijd nodig en vooral consequent zijn

Judith schreef:Nu huiswerk mee gekregen, en echt handvatten. Ik ben ontzettend trots op Dux hij heeft het echt goed gedaan!
Volgende week gaan we weer verder, en ze komen ook thuis kijken hoe en wat. Maar voor nu ben ik dolblij dat ik de keuze gemaakt heb.

Zorg je dat je ook een beetje trots op jezelf bent? Dux doet dit echt niet uit zichzelf of zonder jouw hulp

Hier ook zo'n middelvinger-hond gehad. Dat was Tagor. Als meneer geen duidelijke leiding kreeg ging hij zijn eigen gang. Golden kon iedereen wel uitlaten dachten mensen, maar er waren er dus bij die van slag terug kwamen met een brave Jari om ons te vertellen dat ze Tagor kwijt waren. Die was dan vaak even daarvoor al terug gekomen. Tja.. als iemand niet duidelijk leiding gaf en hem even uit het oog verloor was het "doei!"
Aanpak bij hem was heel zwart-wit. Nee = altijd nee, ja = altijd ja. Dit is links, dat is rechts en daartussen mag je bewegen. Wat nu mag, mag altijd. Wat morgen niet mag, mag nu dus ook niet. En doordat hij die duidelijke grenzen kreeg was het echt een heerlijke hond. Soms even uitproberen of de grens opgerekt kon worden, dan wisten we dat we zelf weer te makkelijk aan het worden waren met hem.

Gisteravond (nadat hij 5 uur had geslapen, hij was helemaal uitgeteld natuurlijk) heb ik een rondje met hem gelopen. Steeds als hij het goed deed moesten wij "ja" zeggen (of Yes), maar nog niet met de clicker. Daar mogen we binnen mee oefenen.
Dus koekjes mee en lopen maar, nou ik leek wel een debiel met steeds "ja" zeggen, maar hij pakt het zo ontzettend snel op. De straat uit en daarna mocht hij gewoon vrij lopen om te plassen enzo. Laatste stuk naar huis weer netjes naast en kijken.
Zelfs de plekken waar de katten zitten kon ik door sneller "ja" te gebruiken (zoals geleerd tijdens de training) hem er zonder piepen, druk maken of anderszinds voorbij laten lopen.

Het loopt heerlijk, hij heeft super aandacht en zelfs als hij vrij mag lopen trekt hij totaal niet. Is heel snel weer geinterseerd in mij

Vanmiddag heb ik binnen geoefend met de clicker, en ook dat pakt hij super snel op.
Hij wilde gister tijdens de training de worst van de grond pakken, dus geoefend op de grond met dat hij het niet mocht pakken en als hij dan naar mij keek kreeg hij een koekje uit mijn tasje. Dit had hij na de 2e keer al door

Binnen ben ik ook de dingen gaan doen die zowel jullie als de GT gezegd hebben. Dus bench deurtje gewoon dicht als ik ga eten, deur voor de keuken (er zit namelijk geen deur maar wel een deur naar een voorraad kast die kan open staan, dan kan hij er niet bij). Negeren als ik beneden of binnen kom (hij had het vanmiddag al door toen ik thuis kwam, zo van bij jou valt er toch neits te halen haha)
Fokker is ook blij met ons haha, we doen goed ons best en proberen er ook echt wat aan te doen.
Ik zie het ook echt zitten en heb er een soort van lol in. Hij vreet zich vierkant aan snoepjes (gedroogde vis, long, hart, nier en van die trainertjes) maar dat mag de pret niet drukken.

Dus, al met al gaat het heel erg goed. Ik zei gister ook, we hebben gewoon (onbewust) steken laten vallen en bepaalde gedragingen niet als "vervelend" ervaren, en gedacht dat het door zou werken op bepaalde dingen buiten.

Wat goed zeg fijn ook dat je er weer lol in hebt

Wat een fijne update! Succes en fijn dat je weer plezier er in hebt.

Mooie update

Succes verder

Fijne update

Judith schreef:Ik zei gister ook, we hebben gewoon (onbewust) steken laten vallen en bepaalde gedragingen niet als "vervelend" ervaren, en gedacht dat het door zou werken op bepaalde dingen buiten.

Ja, dat zijn van die types dat als ze je een pinknageltje geeft, ze je arm tot aan de schouder toe afvreten

Miranda schreef:Fijne update

Judith schreef:Ik zei gister ook, we hebben gewoon (onbewust) steken laten vallen en bepaalde gedragingen niet als "vervelend" ervaren, en gedacht dat het door zou werken op bepaalde dingen buiten.

Ja, dat zijn van die types dat als ze je een pinknageltje geeft, ze je arm tot aan de schouder toe afvreten

Herkenbaar ik denk dat velen van ons onbewust in dezelfde val zijn getrapt

Je laatste update leest al zo anders, fijn dat de GT je handvatten heeft gegeven!

Ik herken het wel, een tijd geleden ben ik met Tallie naar een GT praktijkexamen geweest, iedere toekomstige GT kreeg z'n eigen probleem voorgeschoteld en daar waren wij er één van. Ik kwam op consult omdat Tal heel slecht te bereiken is bij bepaalde prikkels, en ze gaf me zo een stuk of wat aanwijzingen waar we direct mee aan de slag konden. En dat zijn vaak dingen die je best weet of kunt bedenken, maar waar zo'n GT dan even exact de vinger op kan leggen en je een duw in de goede richting kan geven. Ik vond het heel fijn in ieder geval en het heeft ons echt geholpen. Het klinkt in ieder geval al goed, succes!

Wat een fijne update. Top dat je handvatten hebt gekregen om ermee aan de slag te gaan en dat hij dat al zo snel oppikt Succes ook met het verdere verloop. Er zullen vast nog moeilijke momentjes komen, maar je weet nu ook hoe goed hij het kan. Dat biedt altijd perspectief toch

Wat fijn dat hij het zo snel oppakt! Soms is het goed om eens iemand anders ernaar te laten kijken.

Mooie update, hopelijk gaan jullie nu weer bergop samen. Veel succes!

Fijn om te lezen, zo'n update! Succes verder, maar dat gaat vast wel goedkomen nu je aantal handvatten hebt gekregen!

alm@ schreef:

Miranda schreef:Fijne update

Judith schreef:Ik zei gister ook, we hebben gewoon (onbewust) steken laten vallen en bepaalde gedragingen niet als "vervelend" ervaren, en gedacht dat het door zou werken op bepaalde dingen buiten.

Ja, dat zijn van die types dat als ze je een pinknageltje geeft, ze je arm tot aan de schouder toe afvreten

Herkenbaar ik denk dat velen van ons onbewust in dezelfde val zijn getrapt