Het HondenForum

ranetje schreef:Lieske1977 en BP kunnen jullie even de quotes goed zetten?

De posting die begint met deze zin ..........
Was dat vanwege hun "werk" of omdat ze zich niet prettig voelden op die beurs?
.... is van mij, niet van Miranda.

Sorry, foutje! Heb het veranderd.

bouvierpoedel schreef: Van pup tot afleveren aan gebruiker zit geloof ik al iets van 40% uitval.
En daarna valt er ook nog heel wat uit om verschillende redenen.
Gebeurt bij honden die gewoon huishond zijn ook hoor maar van hulphonden word nogal wat verwacht en dat is vrij hoog want ze zijn er toch voor geselecteerd en gefokt.
Plus dat een gebruiker niet altijd gek op honden is maar zo'n beest nodig denkt te hebben .En daar gaat het ook vaak mis en komen de honden eel wat tekort.
En er rijden/lopen ook heel wat egoistische klootzakken rond met een hulphond die denken dat ze overal recht op hebben en verdienen.

Precies, vooral dat overal recht op denken te hebben. De hond verstrekkende instantie kan beter camera's in huis ophangen. Bij niet nagekomen afspraken onmiddellijk de hond zonder verdere waarschuwing in beslag nemen.
Assistentie van een hulphond vind ik incidenteel en met mate prima. Echter niet zoals getoond in het filmpje. Daar is die hond elk moment van de dag bezig dat mens te entertainen. Dat is wat mij betreft teveel van het goede. Dat die vrouw niets meer kan daar heeft ze natuurlijk niet om gevraagd. Met die handicap ben je echter zeker goed voor zo,n 75.000 Euro per jaar aan PGB. Daar kun je ook een sok of jasophouder voor inhuren. Drie fulltime krachten zelfs. Inclusief een entertainer.

Onze hond is NIET opgeleid tot hulphond.
Het is gewoon een luie huis doodle
Maar toch; bij de zoektocht naar een geschikte hond, passend bij mijn kind, ben ik bij dit ras terecht gekomen. Een lief en zacht karakter.
Eerder had ik een rottweiler. Ook een fantastisch lief beest, een schoothond van 50 kilo, maar niet passend bij mijn huidige situatie.

Het blaffen en grommen naar mensen zal ook zeker niet alleen door mijn dochter veroorzaakt zijn.
Eerder genoemd, 2 traumatische ervaringen + de leeftijd spelen zeker een rol.
Maar dan blijft het moeilijk, vanuit een complexe gezinssituatie, een hond daaruit te krijgen.

Hond heeft ondanks dit een fantastisch lief karakter. Wil erg graag werken. Heeft puppie cursus 1 en 2, sociale huishond en VEG prima doorlopen. Ook tijdens de wandelingen vindt hij het heerlijk om opdrachtjes uit te voeren.

Het vertrouwen in hem was helaas even minder toen hij hapte naar kind.
Inmiddels zijn we op de goede weg. Kind moet nog heel veel leren en hond ook.
Ik bescherm hen beiden.
Dus toch maar tijdelijk in de bench als dochter flipt.
De hond dan naast me houden is een te groot risico voor hem.

Als hij dan weer 's avonds naast me op de bank ligt, kroelend met onze kater
Er zit een stijgende lijn in. We houden vol!

Dochter het voer laten geven is een goed idee!

Dus de hond moet dat gegil aanhoren als het kind thuis komt, opgesloten in de bench. Het zou fijner zijn als de hond even ergens anders zat zodat hij niet aan die onrust blootgesteld werd. Je beschermt de hond niet tegen herrie als je hem opsluit in een bench.

Ik zou hem in de tuin doen of effe vragen aan de buren of je hem daar kunt onderbrengen, tot dochter niet meer hysterisch is.

Ilones, in de tuin wil hond niet. Staat te krabben aan de deur, wil graag naar binnen ( en bij ons zijn?).
Naar de buren brengen doe ik hem geen plezier mee. Hij is erg graag bij mij.
Herrie is niet leuk inderdaad. Maar hij is er mee opgegroeid. Maximaal 2 uur per 24 uur.
Dan gaat ze uit haar stekker onderdaad. Meer kan ik er niet van maken.
De rest van de dag is het lummelen, wandelen, spelen en genieten.
Dochter is ernstig autistisch. Ze houdt niet van mensen, wel van dieren.
Buiten haar flipbuien is ze trouw aan de hond.
Aait hem. Kroelt hem. Speelt met hem. En laat hem met rust.
De hond brengt ons rust en humor in huis.
We genieten van hem.
Helaas, die paar uurtjes per dag is ze ontoerekenings vatbaar.
Ik ben er bij. Ik stel hem gerust en geef hem aandacht (in de bench).
Mocht dat, te zijner tijd, niet voldoende zijn, gaat hij naar een nieuw gezin.

Als de hond weg moest, hoe zou je dochter daar dan op reageren?

Is het geen optie om de hond gewoon niet in de bench op te sluiten maar gezellig in de kamer te laten? Lijkt me veel prettiger voor de hond en de rest van het gezin.
Die paar uurtjes per dag dat ze wil/moet krijsen kan ze dan op haar slaapkamer doen zodat er niemand last van heeft. Brengt toch wat meer rust voor de rest. Mogelijk raast en tiert ze dan nog een uur langer, maar dat geeft niet. Uiteindelijk komt ze er wel achter dat ze alleen zichzelf ermee heeft.
Niet autistische kinderen die gaan lopen te krijsen pikken ouders toch ook niet. De meesten zullen die krijsers ook naar hun slaapkamer delegeren. Als ze afgekoeld zijn mogen ze naar onder komen en gezellig bij de rest komen zitten.

ranetje schreef:Duidelijk Miranda
Er zou dus waarschijnlijk nog veel meer op de aard van het beessie geselecteerd moeten worden om de juiste hond op de juiste plek te krijgen.
En dat wordt behoorlijk lastig denk ik.
Want het moet ook nog kloppen met de baas die zo'n hond nodig heeft ..............

Ja, precies. Het karakter van de hond moet perfect zijn. En zóveel honden die een enorm herstelvermogen hebben maar die wél gevoelig zijn ken ik niet....
Dan moet de training vlekkeloos zijn. En dán moet het nog kloppen met de baas. Dat moet echt een team zijn. En niet iemand die zijn hulphond als gereedschap beschouwd.
En dán moet het werk ook nog kloppend zijn voor hond en baas. Daar ging het met die DH van mijn vriend mis. Het arme beest verveelde zich flauw. Denk ik dan.

En nee, ik hoef geen filmpje te zien van een training. In de training gaat het meestal wel goed. Het is de dagelijkse praktijk die honden kapot maakt. Zoals BP zegt, 40% van de honden valt al af tijdens de training. Nou, die training is niet te vergelijken met het echte werk.

Ik probeer dochter "te begeleiden" tijdens haar buien. Ze doet het niet met opzet.
Ze is een geweldig lief "bijzonder" kind. Er zit geen kwaad in.
Ik wil haar daar niet voor straffen.
Maar als er agressie bij komt gaat ze inderdaad naar boven.
Dan nog blijft de hond in de bench.
Ik ben dan namelijk intensief bezig met haar.
En dat is best indrukwekkend.
Ik wil dat de hond dan op zijn veilige plek blijft.

Lola1972 schreef:Onze hond is NIET opgeleid tot hulphond.

Ja, dat weten we. Het is een zijdelingse discussie die niks met jou te maken heeft. Trek het je niet aan.

Cleva schreef:

Lola1972 schreef:
Maar als er agressie bij komt gaat ze inderdaad naar boven.
Dan nog blijft de hond in de bench.
Ik ben dan namelijk intensief bezig met haar.
En dat is best indrukwekkend.
Ik wil dat de hond dan op zijn veilige plek blijft.

Op zich is er geen daadwerkelijk gevaar maar gun je je hond het gevoel van veiligheid en dat kun je het beste bereiken door hem de kans te geven zelf een plek op te zoeken.

Ja, dat denk ik ook. Een plek waar de hond nooit lastig wordt gevallen, en waar je dochter echt niet mag komen.
Dat zou wel eens goed kunnen werken.

Lola1972 schreef:Ik probeer dochter "te begeleiden" tijdens haar buien. Ze doet het niet met opzet.
Ze is een geweldig lief "bijzonder" kind. Er zit geen kwaad in.
Ik wil haar daar niet voor straffen.
Maar als er agressie bij komt gaat ze inderdaad naar boven.
Dan nog blijft de hond in de bench.
Ik ben dan namelijk intensief bezig met haar.
En dat is best indrukwekkend.
Ik wil dat de hond dan op zijn veilige plek blijft.

Snap ik helemaal, een autistisch kind dat zo over zijn/haar toeren is heeft júist behoefte aan veiligheid en nabijheid. Naar boven verbannen is dan wel het allerlaatste wat je wilt. Had je dat bij mijn neefje gedaan, dan had hij zichzelf finaal aan gort geslagen.

Ik kan me voorstellen dat je geen oog voor de hond kunt hebben als je zo intensief met je dochter bezig bent. Is het een idee om hem te filmen terwijl hij in de bench zit, zodat je later kunt terugkijken hoe hij zich tijdens zo'n schreeuwpartij voelt? Als blijkt dat het hem veel stress bezorgt, zou ik voor die momenten toch op zoek gaan naar een andere oplossing.

Wolfsblut schreef:Die paar uurtjes per dag dat ze wil/moet krijsen kan ze dan op haar slaapkamer doen zodat er niemand last van heeft. Brengt toch wat meer rust voor de rest. Mogelijk raast en tiert ze dan nog een uur langer, maar dat geeft niet. Uiteindelijk komt ze er wel achter dat ze alleen zichzelf ermee heeft.
Niet autistische kinderen die gaan lopen te krijsen pikken ouders toch ook niet. De meesten zullen die krijsers ook naar hun slaapkamer delegeren. Als ze afgekoeld zijn mogen ze naar onder komen en gezellig bij de rest komen zitten.

Euh . Nouja, laat ook maar. Zolang TS bovenstaande maar niet serieus neemt.

Cleva schreef:

Wolfsblut schreef: Niet autistische kinderen die gaan lopen te krijsen pikken ouders toch ook niet. De meesten zullen die krijsers ook naar hun slaapkamer delegeren.

Oh ja? Sturen de meeste mensen hun kinderen van 7 na school een paar uur naar hun slaapkamer?
Die hoeven daar als ouders verder niet zo veel mee bij wijze van gezinsleven, of zo?

Hou toch op.

Nee natuurlijk sturen ze die niet een paar uur zomaar naar hun slaapkamer.
Echter wel, als je er een kind bij hebt die zich denkt te moeten ontladen door dagelijks enkele uren oorverdovend te krijsen in het bijzijn van de rest van de gezinsleden. Als praten op dat moment niet helpt is dat een zeer verstandige optie. Als het kind afgekoeld is kan er gepraat worden.
Het is niet goed om maar altijd toe te geven aan de nukken en grillen van iemand met beperkingen. Ook voor hen zijn er grenzen. Ook de dochter van Lola die zoals ze eerder schreef over een hoog IQ beschikt.
Ik heb de resultaten in de praktijk gezien van dat soort situaties waar de rest van het gezin altijd maar begrip moest opbrengen voor die ene met dat " moeilijke karakter." Alle energie gaat naar die ene dochter. Er was geen tijd meer voor de rest van het gezin. Het was een proces van jaren waarbij de ouders uiteindelijk zwaar overspannen raakten en het broertje en zusje vroegtijdig het huis verlieten en zwaar beschadigd bij een psychiater terecht kwamen. Door alle ellende zijn de ouders uiteindelijk gescheiden. De hulpverlening had nl alleen maar oog voor het kind met het "moeilijke karakter." En dit soort gezinnen zijn beslist geen uitzonderingen.

Alles maar pikken en slikken is de ultieme garantie dat het van die personen worden die als ze volwassen zijn denken overal recht op te hebben en altijd met een grote bek klaar staan als niet iedereen naar hun pijpen danst.

Als in eerder door mij genoemd gezin het algemeen belang voorrang had gekregen boven het individuele belang dan was daar verder niets aan de hand geweest. Soms moet je keuzes maken. Die werd door de hulpverlening gemaakt, een hele foute keuze. Want nu zijn vier man de pisang voor de rest van hun leven. En die dochter die inmiddels in de wajong zit plus een PGB geniet, manipuleert genadeloos en meedogenloos verder.

Was even een antwoord op jouw reactie en staat verder los van de situatie Lola en haar dochter.

Zamunda schreef:

Wolfsblut schreef:Die paar uurtjes per dag dat ze wil/moet krijsen kan ze dan op haar slaapkamer doen zodat er niemand last van heeft. Brengt toch wat meer rust voor de rest. Mogelijk raast en tiert ze dan nog een uur langer, maar dat geeft niet. Uiteindelijk komt ze er wel achter dat ze alleen zichzelf ermee heeft.
Niet autistische kinderen die gaan lopen te krijsen pikken ouders toch ook niet. De meesten zullen die krijsers ook naar hun slaapkamer delegeren. Als ze afgekoeld zijn mogen ze naar onder komen en gezellig bij de rest komen zitten.

Euh . Nouja, laat ook maar. Zolang TS bovenstaande maar niet serieus neemt.

Nou ja, hij brengt het anders dan ik zou doen maar op de woongroepen met autistische mensen waar ik heb gewerkt ging het wel min of meer zo. We probeerden het programma zo in elkaar te zetten dat mensen zo min mogelijk last van elkaar hadden. Nou werkt dat in een gezin natuurlijk wel anders (hoop ik) maar een veilige omgeving garanderen voor elkaar lijkt me wel algemeen.

Zamunda schreef:

Wolfsblut schreef:Die paar uurtjes per dag dat ze wil/moet krijsen kan ze dan op haar slaapkamer doen zodat er niemand last van heeft. Brengt toch wat meer rust voor de rest. Mogelijk raast en tiert ze dan nog een uur langer, maar dat geeft niet. Uiteindelijk komt ze er wel achter dat ze alleen zichzelf ermee heeft.
Niet autistische kinderen die gaan lopen te krijsen pikken ouders toch ook niet. De meesten zullen die krijsers ook naar hun slaapkamer delegeren. Als ze afgekoeld zijn mogen ze naar onder komen en gezellig bij de rest komen zitten.

Euh . Nouja, laat ook maar. Zolang TS bovenstaande maar niet serieus neemt.

Niet serieus nemen, waarom niet?
Vind ik erg kort door de bocht.
Graag toelichting met onderbouwde argumenten waarom dit niet een mogelijke oplossing zou kunnen zijn.

Gollum schreef:

Zamunda schreef:

Wolfsblut schreef:Die paar uurtjes per dag dat ze wil/moet krijsen kan ze dan op haar slaapkamer doen zodat er niemand last van heeft. Brengt toch wat meer rust voor de rest. Mogelijk raast en tiert ze dan nog een uur langer, maar dat geeft niet. Uiteindelijk komt ze er wel achter dat ze alleen zichzelf ermee heeft.
Niet autistische kinderen die gaan lopen te krijsen pikken ouders toch ook niet. De meesten zullen die krijsers ook naar hun slaapkamer delegeren. Als ze afgekoeld zijn mogen ze naar onder komen en gezellig bij de rest komen zitten.

Euh . Nouja, laat ook maar. Zolang TS bovenstaande maar niet serieus neemt.

Nou ja, hij brengt het anders dan ik zou doen maar op de woongroepen met autistische mensen waar ik heb gewerkt ging het wel min of meer zo. We probeerden het programma zo in elkaar te zetten dat mensen zo min mogelijk last van elkaar hadden. Nou werkt dat in een gezin natuurlijk wel anders (hoop ik) maar een veilige omgeving garanderen voor elkaar lijkt me wel algemeen.

Denk dat dat dan de verstandelijk gehandicaptenzorg was.
Denk ook dat die 'aanpak' deels voortkomt uit een onvermogen om op een andere manier dat patroon te doorbreken.

Maar de vraag van Ts. ging over hoe ze het beste met haar hond om kon gaan, niet over de omgang met haar dochter.

Wolfsblut schreef:

Cleva schreef:

Wolfsblut schreef: Niet autistische kinderen die gaan lopen te krijsen pikken ouders toch ook niet. De meesten zullen die krijsers ook naar hun slaapkamer delegeren.

Oh ja? Sturen de meeste mensen hun kinderen van 7 na school een paar uur naar hun slaapkamer?
Die hoeven daar als ouders verder niet zo veel mee bij wijze van gezinsleven, of zo?

Hou toch op.

Nee natuurlijk sturen ze die niet een paar uur zomaar naar hun slaapkamer.
Echter wel, als je er een kind bij hebt die zich denkt te moeten ontladen door dagelijks enkele uren oorverdovend te krijsen in het bijzijn van de rest van de gezinsleden. Als praten op dat moment niet helpt is dat een zeer verstandige optie. Als het kind afgekoeld is kan er gepraat worden.
Het is niet goed om maar altijd toe te geven aan de nukken en grillen van iemand met beperkingen. Ook voor hen zijn er grenzen. Ook de dochter van Lola die zoals ze eerder schreef over een hoog IQ beschikt.
Ik heb de resultaten in de praktijk gezien van dat soort situaties waar de rest van het gezin altijd maar begrip moest opbrengen voor die ene met dat " moeilijke karakter." Alle energie gaat naar die ene dochter. Er was geen tijd meer voor de rest van het gezin. Het was een proces van jaren waarbij de ouders uiteindelijk zwaar overspannen raakten en het broertje en zusje vroegtijdig het huis verlieten en zwaar beschadigd bij een psychiater terecht kwamen. Door alle ellende zijn de ouders uiteindelijk gescheiden. De hulpverlening had nl alleen maar oog voor het kind met het "moeilijke karakter." En dit soort gezinnen zijn beslist geen uitzonderingen.

Alles maar pikken en slikken is de ultieme garantie dat het van die personen worden die als ze volwassen zijn denken overal recht op te hebben en altijd met een grote bek klaar staan als niet iedereen naar hun pijpen danst.

Als in eerder door mij genoemd gezin het algemeen belang voorrang had gekregen boven het individuele belang dan was daar verder niets aan de hand geweest. Soms moet je keuzes maken. Die werd door de hulpverlening gemaakt, een hele foute keuze. Want nu zijn vier man de pisang voor de rest van hun leven. En die dochter die inmiddels in de wajong zit plus een PGB geniet, manipuleert genadeloos en meedogenloos verder.

Was even een antwoord op jouw reactie en staat verder los van de situatie Lola en haar dochter.

Een autistiesch kind en vooral van 7 jaar is niet meer aanspreekbaar en zit helemaal in haar eigen ontlaad moment van grote spanning en stress. Zie het een beetje als een groot verdriet waar een volwassene in zit en je niet aanspreekbaar bent om je tranen te drogen en weer lekker sociaal te doen om naar een feestje te gaan.
Natuurlijk kan gedrag van een autist omgebogen worden en het voor hun begrijpelijk worden dat het echt geen leuk gedag is ,ook niet voor hunzelf en veselijk uitputtend. Maar dat kind zit met 7 nog in een fase waarin dat met kleine stapjes plaats vind om ander gedag aan te leren en met zulke heftige emotie om te gaan . Je hoge iq helpt daar niet veel aan hoor als je in die emotie zitten.
Beetje zoals jij ook vaak dingen uitvergroot uit onrust,onbegrip en angst om iets kenbaar te maken WB.
En jij je hond vet zit te voeren en priveles hebt omdat je tegen probleempjes aanloopt met je emotie.


Een jongen van nu 18 heeft een begeleidings hond van mij en gedraagd zich nu ook veel beter omdat hij nu wel vaak begrijpt dat het soms beter is even met spanning zich af te zonderen , er gewoon over lullen of zich te focussen op andere dingen.
Een kind van 7 is ook maar een normaal kind net als ieder ander kind die met opvoeding probleempjes zit van uitvergrote karaktertjekjes. Je wilt ze juist in deze wereld houden en niet door af te zonderen zich in hun eigen bange wereldje alleen op hun slaapkamer te zetten voor straf .

Zou de hond toch zelf laten kiezen waar hij zich terug kan trekken of er zelf voor kiest om er bij te zijn op kleine of wat grotere afstand.
Vooral omdat ze zo gek op elkaar zijn kan de hond ook veel rust bieden en kan je dochter zich op iets focussen wat haar heel lief is , de hond.
Balletje of voer zijn goede hulpmiddelen.
Eigenlijk door de hond op te sluiten zijn je kind en hond onbereikbaar.
En even kijken in wat voor emotie jij je kind opwacht wanneer zij thuiskomt van school.

Hoe hij op brommers en dergelijk reageert hoeft niets te maken te hebben hoe hij op de heftige emotie van gezinsleden reageerd .
Net als hij wel op dat ene gezindslid reageerd hij op de andere anders kan reageren.
Maar geloof dat deze hond beetje te gevoelig is.en als hij zich niet makkelijk hersteld het een geestelijke marteling voor de hond is.

Voordat je weet of deze hond te gevoelig is, moet je eerst aan de slag met de gevolgen van die incidenten. Wat ik lees, is dat de hond prima om kon gaan met dochters buiten, totdat er wat gebeurde met de HUS en een aanrijding. En toen ging hij ook sterk op dochter reageren. Ik kan er naast zitten, hoor. Als de hond vanaf het begin onder de indruk was van de buien van dochter, doe je er beter aan hem te herplaatsen. Maar als het onder de indruk raken van die buien ontstond na die traumatische ervaringen, dan heeft het nog wel nut om met hem aan de slag te gaan. Ik zou hem dan alleen voorlopig wat meer afschermen tegen die buien, totdat hij ze weer beter aan kan. In een bench stoppen waar hij niet zelf kan kiezen of hij in de buurt blijft of uit de weg gaat, lijkt me contra-productief. Dan zou ik eerder de hond gewoon z'n gang laten gaan beneden, terwijl je met dochter op haar kamer gaat om haar te kalmeren.
En ik heb het al eerder gezegd, maar ik zou keihard inzetten op een veel lagere belasting van je dochter wat betreft school. Het feit dat ze thuis twee uur schreeuwen nodig heeft om (enigszins) te ontprikkelen na school is een luide schreeuw om veel minder prikkels. School zoals het nu gaat is blijkbaar veel te veel. Niet een beetje maar echt veel te veel. Als ze een half uur schreeuwen nodig zou hebben na schooltijd, zou het al veel zijn... Ik weet dat het niet gemakkelijk is om voor elkaar te krijgen dat ze die rust krijgt, maar alsjeblieft, knok er keihard voor. Hier gaat je dochter aan kapot. Halve dagen school zijn waarschijnlijk al meer dan intensief genoeg voor haar

Heavy schreef:

bouvierpoedel schreef:Hoe hij op brommers en dergelijk reageert hoeft niets te maken te hebben hoe hij op de heftige emotie van gezinsleden reageerd .
Net als hij wel op dat ene gezindslid reageerd hij op de andere anders kan reageren.
Maar geloof dat deze hond beetje te gevoelig is.en als hij zich niet makkelijk hersteld het een geestelijke marteling voor de hond is.

Ok dus gevoelig voor emoties en gevoelig voor geluiden gaat niet altijd samen?
Dus ik heb met Jip dubbel pret die gevoelig is voor emotie en geluiden

Het hangt dan toch ook van het soort geluid af?
Kinderen die de hele dag krijsen doen dat vaak met een heel andere emotie dan een autist die krijst en zichzelf niet meer kan vinden.
Die emotie is heel anders.
Dat voelt een hond perfect aan.

En als hij dat niet verdraagt, niet kan verwerken, heb je een probleem.

Fotogravinnetje schreef:Voordat je weet of deze hond te gevoelig is, moet je eerst aan de slag met de gevolgen van die incidenten. Wat ik lees, is dat de hond prima om kon gaan met dochters buiten, totdat er wat gebeurde met de HUS en een aanrijding. En toen ging hij ook sterk op dochter reageren. Ik kan er naast zitten, hoor. Als de hond vanaf het begin onder de indruk was van de buien van dochter, doe je er beter aan hem te herplaatsen. Maar als het onder de indruk raken van die buien ontstond na die traumatische ervaringen, dan heeft het nog wel nut om met hem aan de slag te gaan. Ik zou hem dan alleen voorlopig wat meer afschermen tegen die buien, totdat hij ze weer beter aan kan. In een bench stoppen waar hij niet zelf kan kiezen of hij in de buurt blijft of uit de weg gaat, lijkt me contra-productief. Dan zou ik eerder de hond gewoon z'n gang laten gaan beneden, terwijl je met dochter op haar kamer gaat om haar te kalmeren.
En ik heb het al eerder gezegd, maar ik zou keihard inzetten op een veel lagere belasting van je dochter wat betreft school. Het feit dat ze thuis twee uur schreeuwen nodig heeft om (enigszins) te ontprikkelen na school is een luide schreeuw om veel minder prikkels. School zoals het nu gaat is blijkbaar veel te veel. Niet een beetje maar echt veel te veel. Als ze een half uur schreeuwen nodig zou hebben na schooltijd, zou het al veel zijn... Ik weet dat het niet gemakkelijk is om voor elkaar te krijgen dat ze die rust krijgt, maar alsjeblieft, knok er keihard voor. Hier gaat je dochter aan kapot. Halve dagen school zijn waarschijnlijk al meer dan intensief genoeg voor haar

Ik vind deze redenering heel logisch ook zeker waar het het naar school gaan betreft.
Of het klopt voor dit kind is niet bekend, maar misschien wel iets om over na te denken, Lola1972

Het zou fijn zijn als de dochter haar ontladingen in banen kon leiden, zodat ze het kon uiten op een manier waar ze meer mee kon. Doet ze al een beetje aan sport of zo?