Misschien wel leuk om mijn eigen ervaringen wat nader toe te lichten.
Mijn toenmalige reu Binkie was de jongste, en zijn drie teven werden vrijwel tegelijk loops, de eerste loopsheid toen hij drie maanden oud was heeft hij meegemaakt als een onschuldig broekie. Maar toen de tweede er aan zat te komen was ik al overtuigd van het feit dat zijn onschuld al tot het verleden behoorde.
Ik heb kontakt opgenomen met mijn DA, welke nog nooit een hond had gesteriliseerd en na navragen bij kollega´s hoorde dat dit nog vrijwel nooit gedaan was maar dat het wel kon.
Dit heb ik toen dus laten doen. Volgens mijn DA was het een vrij lastige ingreep, omdat er een aantal buisjes vrij dicht op elkaar langs hetzelfde plekje lopen. Gelukkig was het haar gelukt om de juiste slangetjes af te koppelen.
Binkie kon nu zonder problemen meeleven in het hele gebeuren wat een ontwikkelende loopsheid is. Op een gegeven moment begon het gedoe. Al doende leerde hij, de honden konden lekker ontspannen hun gang gaan. Nou ja, wat heet ontspannen.
Drie loopse teven en een jonge reu die niet echt wist hoe het allemaal zat. Maar goed, al doende leerden zij.
Ik kan me nog herinneren dat vanaf de tweede loopsheid die hij meemaakte er twee á hooguit drie dekkingen per dag plaatsvonden. Meer had hij geen zin in. Een keertje ´s ochtends vroeg, na het eerste ommetje, een keertje vroeg op de avond en soms nog een keertje tussendoor. Hij ging met dit alles heel ontspannen om, ik denk ook doordat hij er tussen is opgegroeid. Misschien dat een volwassen hond die ineens zoveel kans krijgt wat overspannener reageert, maar ik stel me voor dat na verloop van tijd er een evenwicht ontstaat, en een zekere gewenning. De teven vonden het ook prachtig allemaal, zo hoefden ze alleen maar meer onderling te mutseflutsen.
Ik vond het ook een hele mooie oplossing, even afgezien van de keren dat ik heb staan te wachten op de ontkoppeling, om te gaan wandelen of bvb. eten te geven. Als je regelmatig mensen over de vloer hebt kan het ook af en toe wat genant zijn, al dat onbeschaamde gedoe.
Mijn bedenkingen mbt. de juistheid van het steriliseren van een reu en het daarna hun gang laten gaan van reu en teef zijn pas later ontstaan, na de baarmoederontstekingen, en na het overlijden van de betrokken honden. Dit overlijden had niets met bovenstaande te maken hoor, maar doordat ze er niet meer zijn kun je wat anders, afstandelijker tegen alles aan kijken.
Een ander nadeel wat ik zag was dat de reu buiten behoorlijk heftig gedrag ging vertonen naar andere reuen die "zijn" dames probeerden te "versieren".
Toendertijd was ik voorstander van dit systeem, nu ben ik echter behoorlijk hierop teruggekomen. Misschien door foute veronderstellingen, maar het idee bevalt me nu een stuk minder. Het wil er bij mij niet in dat een teef hierdoor geen behoorlijk verhoogde kans op baarmoederontsteking krijgt. Aan de andere kant denk ik ook weer dat een teef die kans toch wel loopt, en een baarmoederontsteking is relatief eenvoudig te verhelpen. Je kunt er dus voor kiezen om je honden te laten genieten van vruchteloze sex, en in het ergste geval zul je ooit een keer een baarmoeder moeten laten verwijderen. Zoveel teven worden om minder van een gezonde baarmoeder afgeholpen.
Wat is wijsheid?
