Het HondenForum

schelsey is heel zenuwachtig bij de dierenarts,loopt constant rond en piept heel de tijd.
Is vooral begonnen toen ze tijdens een operatie wakker is geworden,dan heeft de dierenarts haar vlug dichgenaaid en op de grond gelegt,daar wou ze heel de tijd opstaan maar zakte natuurlijk terug door haar poten door die verdoving,ze heeft er dus een trauma opgedaan daar.

sonja

Dodger vindt het helemaal niet leuk. Hij gaat wel de spreekkamer en daar alles besnuffelen, maar hij vindt het heel eng om op de tafel te moeten staan. Hij krijgt ook altijd een koekje als we gaan afrekenen. Dat pakt hij aan, maar spuugt het dan weer uit en gaat er aan snuffelen. Pas als hij zeker weet 'dat het te vertrouwen is' eet hij het op, maar vandaag heeft hij een stuk laten liggen, het was toch niet helemaal te vertrouwen , thuis heeft hij daar nooit last van

Hij vindt het allemaal faaaaantaaaaastieieieiesch!! Tot hij op de tafel moet.

Ik heb er nooit bij stil gestaan dat hij het wel eens eng kon vinden. Heb altijd al gedacht dat hij het wel leuk zou vinden omdat er zoveel andere beestjes zijn. En zo gedraagt hij zich nu ook in de wachtkamer en op de grond in de behandeltafel. Hij begroet iedereen incl. dierenarts heel uitbundig.

Maar als hij op de tafel moet wordt hij bang. Hij heeft als pup met zijn poot hard tussen de deur gezeten en toen heeft de dierenarts aan zijn pootje gezeten (natuurlijk), daar heeft hij trauma´s van. Lichamelijk onderzoek laat hij wel toe maar hij verstijfd en drukt zich met zijn snuit tegen mijn buik aan. En als er iets gebeurd wat wel eens heel misschien pijn zou kunnen doen dan piept hij al.

Ik negeer dat angtige gedrag gewoon en ga gewoon een praatje maken met de dierenarts. Daar kalmeert hij meestal wel iets van.

Lady vind het heel eng, kijkt ook bijzonder vuil vanuit haar ooghoeken naar de DA maar laat alles gebeuren en wil dan het liefst door de deur heen als ze maar weg kan
Tonka is een ander verhaal, die is dus niet te vertrouwen naar de DA toe.
We vermoeden dat er ooit met een inenting iets mis is gegaan want vlak na die inenting wou de DA nog even luisteren naar hart en longen en vervolgens vloog hij achteruit omdat Tonka hem probeerde te grijpen!
Sindsdien heeft Tonka dus een "aantekening" in de computer staan dat ie zou kunnen bijten en moet hij een muilkorf om.
En hij heeft dus bij de laatste enting weer geprobeert met muilkorf om de DA te grijpen dus ze zijn geen maatjes.
Ze moeten geen van beiden wat hebben van de koekjes en kluifjes die de DA ze aanbiedt, de neus wordt opgetrokken en wegwezen!

Voor Luna is een DA-bezoek gewoon één groot feest .
Het begint al op de parking, dan sleurt ze me zowat tot aan de deur, en zodra die ook maar een paar centimeter opengaat, kruipt ze erdoor, en ik moet maar zien dat ik volg. (Tot zover het appèl op mijn hond )
Dan in de wachtkamer vindt ze het wel iets minder leuk, want: Baaaaas, waarom mag ik niet met de andere hondjes speeeeeeeelen???? . Baasje amuseert zich overigens wel met de angstige blikken van andere baasjes, vooral die met kleine hondjes en katten .
Met een beetje geluk komt het zoontje van de DA nog even naar de wachtkamer, en dan mag ze zijn balletje pikken .
En dan, als de deur van de praktijk opengaat... SLEUR, en daar ga ik weer, springt ze de DA zowat in zijn armen, uitgebreide begroeting.
Ondertussen weet ze al dat ze eerst op de weegschaal moet, en daar gaat ze dan al meteen zo fier als een gieter opstaan. En met een beetje mikken haalt ze de sprong van de weegschaal rechtstreeks op de behandeltafel.
Ze laat alles doen, zonder problemen, ik aai haar wat, en de DA ook, en dan geniet ze gewoon zo van de aandacht , dat het haar niet kan schelen wat er gedaan wordt (poten scheren, bloed prikken,...).
En als afsluiter krijgt ze nog een uitgebreide knuffel van de DA, en mag ze zelf kiezen welke koekjes ze wil .

Amy vind het niet erg om naar de d'arts te gaan, ook op tafel is geen probleem tot ze vastgepakt word dan is ze echt angstig van hier tot ginder waarbij ze zelfs wil gaan bijten - vanavond nog meegemaakt waardoor ze een muilkorfje om moest maar er ook weer net zo makkelijk afkrijgt...
Zo gauw ze weer van tafel is is het allemaal weer redelijk rustig met haar...

Thuis merken we dus ook dat ze niet echt vastgepakt wil worden als ze bv een ampul in haar nek moet of sinds vandaag tabletten en oogzalf...
De tabletten gaan er tot op heden nog gewoon in maar de oogzalf toepassen is echt elke keer zoeken hoe we het nu weer gaan doen zonder dit gedrag erger te maken dan het al is...

Als iemand nog tips heeft om dit gedrag af te leren dan lees ik dat graag!

Dazzle vind de dierenarts doodeng. De eerste keer dat ik met em ging (het is een herplaatser) was ik er al een beetje bang voor omdat hij niet makkelijk met vreemde mensen omgaat.
De dierenarts nam wel rustig de tijd om Dazzle te laten wennen, maar bij Dazzle heeft zoiets echt meerdere ontmoetingen nodig.
Maar hij moest nu wel vanwege zijn oren.
Ik heb em zelf al op de tafel gezet, maar hij kreeg gelijk een muil om, omdat ie al op het punt stond de dierenarts te bijten als hij nog iets dichterbij kwam. Met die muil om kwam hij een beetje tot rust en verdere grommen of aanvallen bleven uit gelukkig.
Het was nu ook wel extra rot omdat het ook nog eens zijn oren waren. (Die laat ie door mij ook niet behandelen zonder muiltje.)
Volgende keer, bij een enting hoop ik het weer zonder te proberen. We zien wel, de DA moet het er natuurlijk ook mee eens zijn..

Wuilus vond de DA geen probleem. Wel moest hij haar geen pijn doen want dan werd ze giftig. Een koekje nam ze echter wel weer gewoon aan en stopte het pijn doen dan waren ze gelijk weer vriendjes.
Spuitjes merkte ze helemaal niet dus dat kon gewoon met haar hoofd geklemd tussen mijn benen.

Op tafel zetten deed ik per definitie niet, dan werd ze bang en dat is nergens voor nodig wat mij betreft.