Het HondenForum

Zeg, Marc, er zijn ook nog mensen die hier gewoon serieus proberen te reageren hoor, zonder met jou (en Martijn) de strijd aan te gaan.

En het irriteert me een beetje dat je nu zo reageert op iedereen schijnbaar.

MARC_S schreef:

Mark-fryslan schreef:Ik vind het ook een goed verhaal Inge. Ik hoop dat een Marc_S en Martijn daar ook open voor staan. Een sterke eigen mening is prima maar het moet niet te star worden. Dan beperk je jezelf ook weer teveel vind ik.

Groetjes Mark

Weet je laat maar! Jij hebt helemaal gelijk want met minder neem je toch geen genoegen Ik vind het ook ronduit onbeschoft om zo vanuit jezelf denegrerend te gaan zeggen dat ik me maar eens open moet stellen voor wat een ander vind. Misschien heb ik dat allang gedaan en blijf ik bij mij mening? Dat is ook een optie weet je.

En Marion, zolang jij in elk bericht over zuigen, lulkoek en onzin praat op elk ding dat ik schrijf zou ik je willen adviseren even in en uit te ademen. Chill! Dit kost je jaren van je leven

Je kan dan wel allemaal methodes in mijn mond praten en zeggen wat ik zou doen (wat weet jij daar nu van?) maar zo werkt het niet.

Verder ben ik er wel klaar mee. Succes met de goed werkende methodes de komende jaren want minder erg wordt het er blijkbaar allemaal niet van voor de honden. Je leert er waarschijnlijk wel mee leven en ik hoop je hond ook. Sterkte

Aan je foto te zien hebben je honden jou gedrag al aardig overgenomen of niet?

MARC_S schreef:

Mark-fryslan schreef:Ik vind het ook een goed verhaal Inge. Ik hoop dat een Marc_S en Martijn daar ook open voor staan. Een sterke eigen mening is prima maar het moet niet te star worden. Dan beperk je jezelf ook weer teveel vind ik.

Groetjes Mark

Weet je laat maar! Jij hebt helemaal gelijk want met minder neem je toch geen genoegen Ik vind het ook ronduit onbeschoft om zo vanuit jezelf denegrerend te gaan zeggen dat ik me maar eens open moet stellen voor wat een ander vind. Misschien heb ik dat allang gedaan en blijf ik bij mij mening? Dat is ook een optie weet je.

En Marion, zolang jij in elk bericht over zuigen, lulkoek en onzin praat op elk ding dat ik schrijf zou ik je willen adviseren even in en uit te ademen. Chill! Dit kost je jaren van je leven

Je kan dan wel allemaal methodes in mijn mond praten en zeggen wat ik zou doen (wat weet jij daar nu van?) maar zo werkt het niet.

Verder ben ik er wel klaar mee. Succes met de goed werkende methodes de komende jaren want minder erg wordt het er blijkbaar allemaal niet van voor de honden. Je leert er waarschijnlijk wel mee leven en ik hoop je hond ook. Sterkte

Aan je foto te zien hebben je honden jou gedrag je al aardig overgenomen of niet?

Ik verwijt je niet dat je beperkt bent in je denken. Ik verwijt je wel dat je dit graag wilt blijven. Verder sluit ik me bij marion aan wat het negeren betreft. Het werkt niet voor mijn hond maar misschien wel voor jou.

gegroet

Inge O schreef:ik ben er ook voor de volle 100% van overtuigd dat bepaalde angsten, of gevoeligheden om die te ontwikkelen, aangeboren kunnen zijn. in het geval van ballonnen komen daar nog eens twee zaken bij die het wel heel moeilijk kunnen maken voor een hond : wat marc al zegde : zo'n groot ding in de lucht boven je IS gewoon angstwekkend in hondenbeleving, want als je het in de natuur allemaal zelf moest oplossen, en je ging niét op de vlucht voor zo'n ding, hoefde je je genen nooit meer door te geven, zeer simpel.

en dan een tweede : de aanpak zoals caroline (stang) vertelt voor moritz versus kinderen kan ik helemaal bijtreden. allen kán je niet zo handelen met ballonnenangst, want je kan als baas niks manipuleren. je kan een ballon geen koekje laten geven, je kan een ballon niet vragen rustig te doen, je kan ook niet trainen buiten 'de kritische angstgrens, want die ballon duikt op waar en wanneer die wil, en zo groot en gevaarlijk als die wil.

ik vind dus dat ballonnen absoluut buiten het gewone angstrainingsplaatje kunnen vallen, helemaal afhankelijk van de reactie van een hond. als die dat ECHT niet aankan, moet je er anders mee omgaan, en nee, dan zou ik toch echt ook mijn hond niet in de steek laten en doen alsof mijn neus bloedt.

Nee, een luchtballon kan je geen koekje laten geven

Wel denk ik dat je in beginsel tegen de angst in moet gaan, dit is geen verwijt naar mensen toe want ik weet niet of ze dit hebben gedaan (?).

Zo was Kaya panisch toen ze eens vliegers zag op het strand. Echt in flinke paniek. Ik geef er dan niet aan toe, maar ga er op een beetje afstand naar staan kijken en doe alsof het iets heel moois is (net zoals bij een nieuw speeltje bijvoorbeeld). En dan toch werd ze rustiger op den duur.

Ik denk dat je er in het begin van de angst vaak nog wel wat aan kan doen, al ben ik het ermee eens dat luchtbalonnen heel moeilijk zijn want zo zie je er jaren geen een en dan ineens hangt er weer eentje boven je.
Een groot probleem zou ik er dan ook niet van maken, wat wel anders wordt als je in een gebied woont waar je regelmatig die dingen ziet.

Stang schreef:
Nee, een luchtballon kan je geen koekje laten geven

Wel denk ik dat je in beginsel tegen de angst in moet gaan, dit is geen verwijt naar mensen toe want ik weet niet of ze dit hebben gedaan (?).

Zo was Kaya panisch toen ze eens vliegers zag op het strand. Echt in flinke paniek. Ik geef er dan niet aan toe, maar ga er op een beetje afstand naar staan kijken en doe alsof het iets heel moois is (net zoals bij een nieuw speeltje bijvoorbeeld). En dan toch werd ze rustiger op den duur.

Dat ben ik volkomen met je eens inderdaad. Moos is een keer helemaal panisch geworden van zo'n kite-surfer op het strand. Toen ben ik ook op een afstandje met hem gaan kijken, en er steeds langs gelopen. Uiteindelijk ging het toen ook een stuk beter. Echt leuk vond hij het nog steeds niet, maar dat panische was er wel af.

Met Saar en vreemde honden is dat weer veel lastiger. Ik ben in beginsel dus ook tegen die angst ingegaan door haar te negeren. Maar na tig opjagingen kan ik wel doen alsof er niks aan de hand is, maar dat is er gewoon wel natuurlijk. Een vlieger bijv. is niet echt eng, doet de hond niks. Een opjagende grote hond is echt eng, en doet bovendien actief iets om Saar angst aan te jagen. Het nare gedrag is puur op Saar gericht, een vlieger richt zich niet op Kaya. Ben ik nog een beetje te begrijpen?

Daaraast is Moos (en Kaya) geen onzeker typje. Saar natuurlijk wel.

Moos schreef:

Stang schreef:
Nee, een luchtballon kan je geen koekje laten geven

Wel denk ik dat je in beginsel tegen de angst in moet gaan, dit is geen verwijt naar mensen toe want ik weet niet of ze dit hebben gedaan (?).

Zo was Kaya panisch toen ze eens vliegers zag op het strand. Echt in flinke paniek. Ik geef er dan niet aan toe, maar ga er op een beetje afstand naar staan kijken en doe alsof het iets heel moois is (net zoals bij een nieuw speeltje bijvoorbeeld). En dan toch werd ze rustiger op den duur.

Dat ben ik volkomen met je eens inderdaad. Moos is een keer helemaal panisch geworden van zo'n kite-surfer op het strand. Toen ben ik ook op een afstandje met hem gaan kijken, en er steeds langs gelopen. Uiteindelijk ging het toen ook een stuk beter. Echt leuk vond hij het nog steeds niet, maar dat panische was er wel af.

Met Saar en vreemde honden is dat weer veel lastiger. Ik ben in beginsel dus ook tegen die angst ingegaan door haar te negeren. Maar na tig opjagingen kan ik wel doen alsof er niks aan de hand is, maar dat is er gewoon wel natuurlijk. Een vlieger bijv. is niet echt eng, doet de hond niks. Een opjagende grote hond is echt eng, en doet bovendien actief iets om Saar angst aan te jagen. Het nare gedrag is puur op Saar gericht, een vlieger richt zich niet op Kaya. Ben ik nog een beetje te begrijpen?

Daaraast is Moos (en Kaya) geen onzeker typje. Saar natuurlijk wel.

Ja wel

Alleen zoals je het laatste omschrijft, zo ziet een hond het niet: een hond 'denkt' wel degelijk dat die vlieger er is om de hond gevaar te doen, net zoals een opjagende hond.
Alleen wij weten wel het verschil dat die grote opjagende hond kwaad kan en die vlieger niet. Dus moet je als baasje zijn wel verschillend reageren, want angst van een hond om iets wat de hond zijn dood kan worden dan zal je moeten ingrijpen ook als het ingrijpen je hond bevestigt in zijn angst.

Het blijft gewoon altijd een moeilijk probleem en ik denk ook zeker afhankelijk van het karakter van de hond, wat Inge ook zegt.

Ik ken zeker absolute panische angst bij honden. Moritz was een absoluut doodsbange hond, niet bereikbaar in zijn angst en soms nog steeds niet bereikbaar.
En toch is het constant tegen die angst ingaan, het beste geweest. Voor 100% kwijt raken doet hij die angst niet meer, daarvoor zit het te diepgeworteld. Maar ik merk dat het steeds maar weer (in gedoseerde mate) in aanraking brengen met die angst, wel degelijk helpt.

Wel blijft het schipperen, want ik hoef met Moritz natuurlijk niet een druk winkelcentrum in te gaan of op een kinderspeelplaats te gaan zitten.
Laatst gingen we naar een kinderboerderij en hier merkte ik dat hij hier gewoon nog niet aan toe was; dat was teveel.

Zo zie ik me dat ook een beetje voor me met die luchtbalonnen; soms blijft het schipperen met angsten. Sommige honden kunnen niet over elke angst heenkomen. Maar er volledig aan toegeven, zou ik zelf denk ik niet zo snel doen. Ik zou niet direct naar binnen vluchten bijvoorbeeld, maar toch eventje, al is het maar 1 minuut, blijven staan.

Hier geen luchtballonnen fobie (lang leve schiphol ) maar wel extreme angst voor knallen
Wat werkt bij Nanni, is in beweging blijven. Als ik stil ga staan, raakt ze in de stress. Ga ik rondjes met haar rennen, komt ze redelijk tot rust.
Een keertje bij een clubmatch was er een teef met ons mee (eentje van 5 jaar). het ging onweren die dag. Nanni kroop helemaal tegen haar aan en zo ging ze rustig slapen. Dat heeft ook prima gewerkt gelukkig! Normaal zou ze in blinde paniek wegrennen

Mijn vraag. Jullie zeggen dat ze kijken hoe de roedelleider reageert. Als ik met Nanni en Tuana loop en Nanni schrikt van een knal, reageert Tuana er niet op. Toch is Nanni de baas over Tuana. Waarom reageert Tuana vrolijk, door te willen spelen met Nanni

jidde schreef:Hier geen luchtballonnen fobie (lang leve schiphol ) maar wel extreme angst voor knallen
Wat werkt bij Nanni, is in beweging blijven. Als ik stil ga staan, raakt ze in de stress. Ga ik rondjes met haar rennen, komt ze redelijk tot rust.
Een keertje bij een clubmatch was er een teef met ons mee (eentje van 5 jaar). het ging onweren die dag. Nanni kroop helemaal tegen haar aan en zo ging ze rustig slapen. Dat heeft ook prima gewerkt gelukkig! Normaal zou ze in blinde paniek wegrennen

Mijn vraag. Jullie zeggen dat ze kijken hoe de roedelleider reageert. Als ik met Nanni en Tuana loop en Nanni schrikt van een knal, reageert Tuana er niet op. Toch is Nanni de baas over Tuana. Waarom reageert Tuana vrolijk, door te willen spelen met Nanni

Ik mag aannemen dat niet Nanni, maar jij de roedelleider bent.
Als jij niet schrikt, dan zal Tuana (met een beetje mazzel) ook denken dat het goed is en niet op het gedrag van Nanni afgaan.

Ik denk eerder dat het met karakter te maken heeft, Tuana is niet zo een schijterd als Nanni want ook ik heb een hekel aan vuurwerk enzo

Stang schreef:

Inge O schreef:ik ben er ook voor de volle 100% van overtuigd dat bepaalde angsten, of gevoeligheden om die te ontwikkelen, aangeboren kunnen zijn. in het geval van ballonnen komen daar nog eens twee zaken bij die het wel heel moeilijk kunnen maken voor een hond : wat marc al zegde : zo'n groot ding in de lucht boven je IS gewoon angstwekkend in hondenbeleving, want als je het in de natuur allemaal zelf moest oplossen, en je ging niét op de vlucht voor zo'n ding, hoefde je je genen nooit meer door te geven, zeer simpel.

en dan een tweede : de aanpak zoals caroline (stang) vertelt voor moritz versus kinderen kan ik helemaal bijtreden. allen kán je niet zo handelen met ballonnenangst, want je kan als baas niks manipuleren. je kan een ballon geen koekje laten geven, je kan een ballon niet vragen rustig te doen, je kan ook niet trainen buiten 'de kritische angstgrens, want die ballon duikt op waar en wanneer die wil, en zo groot en gevaarlijk als die wil.

ik vind dus dat ballonnen absoluut buiten het gewone angstrainingsplaatje kunnen vallen, helemaal afhankelijk van de reactie van een hond. als die dat ECHT niet aankan, moet je er anders mee omgaan, en nee, dan zou ik toch echt ook mijn hond niet in de steek laten en doen alsof mijn neus bloedt.

Nee, een luchtballon kan je geen koekje laten geven

Wel denk ik dat je in beginsel tegen de angst in moet gaan, dit is geen verwijt naar mensen toe want ik weet niet of ze dit hebben gedaan (?).

Zo was Kaya panisch toen ze eens vliegers zag op het strand. Echt in flinke paniek. Ik geef er dan niet aan toe, maar ga er op een beetje afstand naar staan kijken en doe alsof het iets heel moois is (net zoals bij een nieuw speeltje bijvoorbeeld). En dan toch werd ze rustiger op den duur.

Dat heb ik ook gedaan ja, en dat heeft in mijn geval ook geholpen Luchtballonnen keek Sun niet naar maar tractors die in het land aan het hooien zijn had ie in Spanje echt denk nog nooit gezien :N: Op veilige afstand gaan zitten en gezegd van nou dát is leuk.......wat een ge-wel-dig leuke tractors zeg Veel opgezocht en afstand en duur opgebouwd en hij is er gelukkig helemaal van af. Onze Juul echter die is nooit bang geweest voor onweer ed. maar sinds vorig jaar is het helemaal mis Ik weet niet wat er is gebeurd maar ze helemaal panisch voor onweer tegenwoordig.......Niet meer bereikbaar, hijgen, trillen en ik weet dus niet wat ik daar aan moet/kan doen. Ik laat haar wel bij me zitten omdat ze dat graag wil en dan zeg ik maar heel luchtig zo, en dan nu lekker slapen Weet het verder ook niet Zit er aan te denken om voor die momenten ook maar bach rescue in huis te halen want het is gewoon eng zoals dat kleine hartje dan tekeer gaat.....

Stang schreef:

Moos schreef:

Stang schreef:
Nee, een luchtballon kan je geen koekje laten geven

Wel denk ik dat je in beginsel tegen de angst in moet gaan, dit is geen verwijt naar mensen toe want ik weet niet of ze dit hebben gedaan (?).

Zo was Kaya panisch toen ze eens vliegers zag op het strand. Echt in flinke paniek. Ik geef er dan niet aan toe, maar ga er op een beetje afstand naar staan kijken en doe alsof het iets heel moois is (net zoals bij een nieuw speeltje bijvoorbeeld). En dan toch werd ze rustiger op den duur.

Dat ben ik volkomen met je eens inderdaad. Moos is een keer helemaal panisch geworden van zo'n kite-surfer op het strand. Toen ben ik ook op een afstandje met hem gaan kijken, en er steeds langs gelopen. Uiteindelijk ging het toen ook een stuk beter. Echt leuk vond hij het nog steeds niet, maar dat panische was er wel af.

Met Saar en vreemde honden is dat weer veel lastiger. Ik ben in beginsel dus ook tegen die angst ingegaan door haar te negeren. Maar na tig opjagingen kan ik wel doen alsof er niks aan de hand is, maar dat is er gewoon wel natuurlijk. Een vlieger bijv. is niet echt eng, doet de hond niks. Een opjagende grote hond is echt eng, en doet bovendien actief iets om Saar angst aan te jagen. Het nare gedrag is puur op Saar gericht, een vlieger richt zich niet op Kaya. Ben ik nog een beetje te begrijpen?

Daaraast is Moos (en Kaya) geen onzeker typje. Saar natuurlijk wel.

Ja wel

Alleen zoals je het laatste omschrijft, zo ziet een hond het niet: een hond 'denkt' wel degelijk dat die vlieger er is om de hond gevaar te doen, net zoals een opjagende hond.
Alleen wij weten wel het verschil dat die grote opjagende hond kwaad kan en die vlieger niet. Dus moet je als baasje zijn wel verschillend reageren, want angst van een hond om iets wat de hond zijn dood kan worden dan zal je moeten ingrijpen ook als het ingrijpen je hond bevestigt in zijn angst.

Het blijft gewoon altijd een moeilijk probleem en ik denk ook zeker afhankelijk van het karakter van de hond, wat Inge ook zegt.

Ik ken zeker absolute panische angst bij honden. Moritz was een absoluut doodsbange hond, niet bereikbaar in zijn angst en soms nog steeds niet bereikbaar.
En toch is het constant tegen die angst ingaan, het beste geweest. Voor 100% kwijt raken doet hij die angst niet meer, daarvoor zit het te diepgeworteld. Maar ik merk dat het steeds maar weer (in gedoseerde mate) in aanraking brengen met die angst, wel degelijk helpt.

Wel blijft het schipperen, want ik hoef met Moritz natuurlijk niet een druk winkelcentrum in te gaan of op een kinderspeelplaats te gaan zitten.
Laatst gingen we naar een kinderboerderij en hier merkte ik dat hij hier gewoon nog niet aan toe was; dat was teveel.

Zo zie ik me dat ook een beetje voor me met die luchtbalonnen; soms blijft het schipperen met angsten. Sommige honden kunnen niet over elke angst heenkomen. Maar er volledig aan toegeven, zou ik zelf denk ik niet zo snel doen. Ik zou niet direct naar binnen vluchten bijvoorbeeld, maar toch eventje, al is het maar 1 minuut, blijven staan.

Jawel, de hond denkt dat de vlieger er is om hem kwaad te doen, maar die vlieger doet dat dus niet. Je kan Kaya minder bang maken voor vliegers vanuit het principe dat ze, als ze ze maar vaak genoeg ziet, doorkrijgt dat ze echt ver weg blijven hangen, en haar echt niks doen. Net zoals Moritz met kinderen die hem koekjes geven. Je leert hem steeds opnieuw dat kinderen hem niet gillend achterna rennen, over het speelveld jagen, of aan zijn oren trekken.

Je kan een hond onmogelijk vanuit dat principe minder bang maken voor grote opjagende honden. Want i.p.v. dat de hond op een gegeven moment kan leren dat de hond echt ver weg blijft en niks doet, leert de hond telkens weer dat de hond hem happend achterna rent en het bos door jaagt.

En met Saar is het inderdaad ook schipperen. Het probleem is dus dat het een enorm risico is dat ze dus weer wordt opgejaagd. Met niet alleen als mogelijk gevolg de dood, maar ook met als gevolg dat ze dus weer geleerd heeft dat die grote enge honden echt eng doen.
De laatste tijd komen we bijvoorbeeld steeds een aantal Duitse Doggen tegen; niks aan de hand met Saar. Ze begroet ze kwispelend en loopt weer verder. Dat komt omdat ze nog nooit een slechte ervaring met een DD gehad heeft, en dus ondanks haar angst voor grote honden op een gegeven moment de link is gaan leggen Duitse Dog=niks engs aan.
Zelfde met labjes en Goldens. Die vindt ze ook niet eng vanwege hetzelfde principe. Maar Herderachtigen, Bouviers en Poolhonden heeft ze dus wel keer op keer negatieve ervaringen gehad. En alles wat groot is en lijkt op dit soort type hond vindt ze doodeng, omdat ze daar helaas de link gelegd heeft Dat soort type hond=opjagen=doodsangst.
En ik kan het niet zo regelen dat ik een half jaar lang een blik in Saars ogen vriendelijke honden van dat soort opentrek om haar een andere link te laten leggen

Maar bij alle andere angsten van Saar blijf ik ook staan hoor! Ze is ook bang voor winkelwagentjes, vraag me niet waarom want ik woon naast de supermarkt dus daar is ze echt vreselijk mee gesocialiseerd. En da's sneu voor d'r, maar die gaan we dus echt niet ontwijken. Dan schrikt ze maar even, en dan lopen we weer door. En het gaat nu wel heeeeel langzaam steeds beter.

Inge O schreef:

Stang schreef: Laatst gingen we naar een kinderboerderij en hier merkte ik dat hij hier gewoon nog niet aan toe was; dat was teveel.

ik pleit er natuurlijk niet voor (dat weet je wel) om het meteen te ontlopen, ik heb er zelfs geen probleem mee een hond even 'door' zijn angst te laten gaan, maar ik laat hem ook geen duizend doden sterven, en dat steeds weer, want dan riskeer je het tegenovergestelde effect vrees ik .

Bij echte doodsangst werkt het inderdaad averechts om er tegenin te gaan. Ik heb al onze pups redelijk schotvast gemaakt door ze met ballonnetjes te laten spelen en ook voor onweer waren ze niet bang.Een van onze honden is echter eens dol van angst geworden door een duizendklapper met oudjaar en sindsdien was hij echt helemaal van de wereld als het ergens knalde. En oudjaar het jaar erop was een gruwel.Hij had Vetranquil gekregen maar naast alle andere maatregelen (gordijnen dicht, TV hard) kroop hij, versuft door de medicijnen, maar nog steeds in doodsangst, op zijn buik door het huis.Niet om aan te zien!
Zo'n hond zul je nooit meer aan vuurwerk kunnen laten wennen vrees ik.

Moos schreef:

Stang schreef:

Moos schreef:

Stang schreef:
Nee, een luchtballon kan je geen koekje laten geven

Wel denk ik dat je in beginsel tegen de angst in moet gaan, dit is geen verwijt naar mensen toe want ik weet niet of ze dit hebben gedaan (?).

Zo was Kaya panisch toen ze eens vliegers zag op het strand. Echt in flinke paniek. Ik geef er dan niet aan toe, maar ga er op een beetje afstand naar staan kijken en doe alsof het iets heel moois is (net zoals bij een nieuw speeltje bijvoorbeeld). En dan toch werd ze rustiger op den duur.

Dat ben ik volkomen met je eens inderdaad. Moos is een keer helemaal panisch geworden van zo'n kite-surfer op het strand. Toen ben ik ook op een afstandje met hem gaan kijken, en er steeds langs gelopen. Uiteindelijk ging het toen ook een stuk beter. Echt leuk vond hij het nog steeds niet, maar dat panische was er wel af.

Met Saar en vreemde honden is dat weer veel lastiger. Ik ben in beginsel dus ook tegen die angst ingegaan door haar te negeren. Maar na tig opjagingen kan ik wel doen alsof er niks aan de hand is, maar dat is er gewoon wel natuurlijk. Een vlieger bijv. is niet echt eng, doet de hond niks. Een opjagende grote hond is echt eng, en doet bovendien actief iets om Saar angst aan te jagen. Het nare gedrag is puur op Saar gericht, een vlieger richt zich niet op Kaya. Ben ik nog een beetje te begrijpen?

Daaraast is Moos (en Kaya) geen onzeker typje. Saar natuurlijk wel.

Ja wel

Alleen zoals je het laatste omschrijft, zo ziet een hond het niet: een hond 'denkt' wel degelijk dat die vlieger er is om de hond gevaar te doen, net zoals een opjagende hond.
Alleen wij weten wel het verschil dat die grote opjagende hond kwaad kan en die vlieger niet. Dus moet je als baasje zijn wel verschillend reageren, want angst van een hond om iets wat de hond zijn dood kan worden dan zal je moeten ingrijpen ook als het ingrijpen je hond bevestigt in zijn angst.

Het blijft gewoon altijd een moeilijk probleem en ik denk ook zeker afhankelijk van het karakter van de hond, wat Inge ook zegt.

Ik ken zeker absolute panische angst bij honden. Moritz was een absoluut doodsbange hond, niet bereikbaar in zijn angst en soms nog steeds niet bereikbaar.
En toch is het constant tegen die angst ingaan, het beste geweest. Voor 100% kwijt raken doet hij die angst niet meer, daarvoor zit het te diepgeworteld. Maar ik merk dat het steeds maar weer (in gedoseerde mate) in aanraking brengen met die angst, wel degelijk helpt.

Wel blijft het schipperen, want ik hoef met Moritz natuurlijk niet een druk winkelcentrum in te gaan of op een kinderspeelplaats te gaan zitten.
Laatst gingen we naar een kinderboerderij en hier merkte ik dat hij hier gewoon nog niet aan toe was; dat was teveel.

Zo zie ik me dat ook een beetje voor me met die luchtbalonnen; soms blijft het schipperen met angsten. Sommige honden kunnen niet over elke angst heenkomen. Maar er volledig aan toegeven, zou ik zelf denk ik niet zo snel doen. Ik zou niet direct naar binnen vluchten bijvoorbeeld, maar toch eventje, al is het maar 1 minuut, blijven staan.

Jawel, de hond denkt dat de vlieger er is om hem kwaad te doen, maar die vlieger doet dat dus niet. Je kan Kaya minder bang maken voor vliegers vanuit het principe dat ze, als ze ze maar vaak genoeg ziet, doorkrijgt dat ze echt ver weg blijven hangen, en haar echt niks doen. Net zoals Moritz met kinderen die hem koekjes geven. Je leert hem steeds opnieuw dat kinderen hem niet gillend achterna rennen, over het speelveld jagen, of aan zijn oren trekken.

Je kan een hond onmogelijk vanuit dat principe minder bang maken voor grote opjagende honden. Want i.p.v. dat de hond op een gegeven moment kan leren dat de hond echt ver weg blijft en niks doet, leert de hond telkens weer dat de hond hem happend achterna rent en het bos door jaagt.

En met Saar is het inderdaad ook schipperen. Het probleem is dus dat het een enorm risico is dat ze dus weer wordt opgejaagd. Met niet alleen als mogelijk gevolg de dood, maar ook met als gevolg dat ze dus weer geleerd heeft dat die grote enge honden echt eng doen.
De laatste tijd komen we bijvoorbeeld steeds een aantal Duitse Doggen tegen; niks aan de hand met Saar. Ze begroet ze kwispelend en loopt weer verder. Dat komt omdat ze nog nooit een slechte ervaring met een DD gehad heeft, en dus ondanks haar angst voor grote honden op een gegeven moment de link is gaan leggen Duitse Dog=niks engs aan.
Zelfde met labjes en Goldens. Die vindt ze ook niet eng vanwege hetzelfde principe. Maar Herderachtigen, Bouviers en Poolhonden heeft ze dus wel keer op keer negatieve ervaringen gehad. En alles wat groot is en lijkt op dit soort type hond vindt ze doodeng, omdat ze daar helaas de link gelegd heeft Dat soort type hond=opjagen=doodsangst.
En ik kan het niet zo regelen dat ik een half jaar lang een blik in Saars ogen vriendelijke honden van dat soort opentrek om haar een andere link te laten leggen

Maar bij alle andere angsten van Saar blijf ik ook staan hoor! Ze is ook bang voor winkelwagentjes, vraag me niet waarom want ik woon naast de supermarkt dus daar is ze echt vreselijk mee gesocialiseerd. En da's sneu voor d'r, maar die gaan we dus echt niet ontwijken. Dan schrikt ze maar even, en dan lopen we weer door. En het gaat nu wel heeeeel langzaam steeds beter.

Wat je zegt over kinderen, is niet helemaal waar: ik kan een aantal kinderen uitzoeken, die rustig en betrouwbaar zijn, net zoals jij een aantal grote honden kan uitzoeken die rustig en betrouwbaar zijn.
Verder zijn mn kleine kinderen gewoon hartstikke onbetrouwbaar en druk.
Ik kan niet ieder gillend kind het zwijgen opleggen, net zoals ik niet in de hand heb als ze ineens vanuit vaders hand springend op Moritz duiken of vanachter een boom tevoorschijn springen.

Dat maakt het dus heel moeilijk 'werken' aan deze angsten, zowel voor kinderen als voor grote honden.
Ik ben ook met Moritz soms 1 stap vooruit en 2 stappen achteruit gegaan doordat een kind weer ergens vandaan tevoorschijn schoot. Hoe klote dat ook is, het hoort erbij; je jankt even, vervloekt de wereld ( ) en het is weer oppakken en verder gaan.

Een aantal betrouwbare kinderen/grote honden uitzoeken dus en daarmee aan de slag gaan.

Vergeet ook echter niet dat het voor een hond best gezond is om enige angst met zich mee te dragen. Een totaal onverschrokken hond (pupje) is ook niet helemaal normaal. Het hoort bij de natuur, en het overleven dus, om een bepaalde mate van angst in zich te hebben.

Stang schreef:
Wat je zegt over kinderen, is niet helemaal waar: ik kan een aantal kinderen uitzoeken, die rustig en betrouwbaar zijn, net zoals jij een aantal grote honden kan uitzoeken die rustig en betrouwbaar zijn.
Verder zijn mn kleine kinderen gewoon hartstikke onbetrouwbaar en druk.
Ik kan niet ieder gillend kind het zwijgen opleggen, net zoals ik niet in de hand heb als ze ineens vanuit vaders hand springend op Moritz duiken of vanachter een boom tevoorschijn springen.

Dat maakt het dus heel moeilijk 'werken' aan deze angsten, zowel voor kinderen als voor grote honden.
Ik ben ook met Moritz soms 1 stap vooruit en 2 stappen achteruit gegaan doordat een kind weer ergens vandaan tevoorschijn schoot. Hoe klote dat ook is, het hoort erbij; je jankt even, vervloekt de wereld ( ) en het is weer oppakken en verder gaan.

Een aantal betrouwbare kinderen/grote honden uitzoeken dus en daarmee aan de slag gaan.

Vergeet ook echter niet dat het voor een hond best gezond is om enige angst met zich mee te dragen. Een totaal onverschrokken hond (pupje) is ook niet helemaal normaal. Het hoort bij de natuur, en het overleven dus, om een bepaalde mate van angst in zich te hebben.

Nee, da's waar. Toen ik dat op had geschreven vond ik het al een beetje een beetje een krom voorbeeld van mezelf
Maar met die vlieger of met die luchtballon is het natuurlijk wel zo dat je een hond kan leren dat er echt niks gebeurt. Zo werkt het dus met Saar en winkelwagentjes; die doen echt niks, en dat begint ze zo langzamerhand ook door te krijgen. Dat blijf ik oefenen omdat ik kan garanderen (nou ja, bijna kan garanderen) dat zo'n winkelwagentje haar echt niks zal doen.

Betrouwbare grote honden van het in Saars ogen enge soort uitzoeken is een lastig punt. Ik ken zelf niemand met dat type hond, en ik vertrouw zelden een wildvreemde die zegt dat zijn hond ECHT niks doet. Saar wordt namelijk ook opgejaagd door honden die dat normaal echt niet doen; ze roept het op een of andere manier ook over zich af. Dus als een wildvreemde zegt dat zijn hond echt niks doet durf ik daar niet zomaar blind vanuit te gaan
Het is jammer dat honden geen koekjes kunnen geven

Maar de situatie met Saar zoals hij nu is, is op zich heel goed leefbaar. Ze kan gewoon overal mee naartoe, in de trein, in de auto, mee winkelen, gaat allemaal prima. Het scheelt bij mij natuurlijk heel erg dat Saar eigenlijk maar 1 echt angst heeft; die van bepaalde grote 'enge' honden.
En alle Retreivers gaan dus goed, Duitse Doggen gaan goed, Boxers gaan goed, Weimaraners gaan goed, Berner Senners gaan goed. Het is echt de Herder (kruizingen) Bouvier(kruizingen) en Poolhond(kruizingen) waarmee het altijd mis gaat. Saar vindt ze ook altijd bij voorbaad al eng. Nu zijn dat natuurlijk ook rassen die vaak iets zekers en intimiderends uitstralen, en daar schrikt onzeker Saar van, in combinatie met al die opjaagincidenten. En ik zal het maar weer eens zeggen, ik heb zelf niks tegen die rassen, helemaal niks, alleen Saar dus wel.

En inderdaad, een bepaalde mate van angst hoort, maar Saar is wel erg extreem. Moos kan ook weleens schrikken, maar dat is van een geheel andere orde dan Saar. Maar ach, we komen er wel hoor

Moos schreef:Zeg, Marc, er zijn ook nog mensen die hier gewoon serieus proberen te reageren hoor, zonder met jou (en Martijn) de strijd aan te gaan.

En het irriteert me een beetje dat je nu zo reageert op iedereen schijnbaar.

Ik reageer alleen op Marion zo en dat staat er ook

Maargoed, ik ga al uit de topic want iedereen heeft er weer een zegje over Succes allemaal met de hondjes

Enne Marc Friesland, die hondjes in mijn onderschrift zijn niet van mij, dus laat ze er maar gewoon buiten. Verder succes met je hond die bang is voor luchtballonnen, zo te horen heb je het zo weggetraint met die goede methodes van je

Mark-fryslan schreef:Ik verwijd je niet dat je beperkt bent in je denken. Ik verwijd je wel dat je dit graag wilt blijven.

Nou Mark, ik zal mijn best doen jouw denkwijzes over te nemen als het enige juiste. Dat bedoel je toch? Misschien dat je me dan niks meer verwijt.

Of nee, laat maar, ik denk liever over de zaken zoals ik zelf denk dat ze zijn. Mag dat? Of wordt je dan boos?

MARC_S schreef:

Moos schreef:Zeg, Marc, er zijn ook nog mensen die hier gewoon serieus proberen te reageren hoor, zonder met jou (en Martijn) de strijd aan te gaan.

En het irriteert me een beetje dat je nu zo reageert op iedereen schijnbaar.

Ik reageer alleen op Marion zo en dat staat er ook

Maargoed, ik ga al uit de topic want iedereen heeft er weer een zegje over Succes allemaal met de hondjes

Enne Marc Friesland, die hondjes in mijn onderschrift zijn niet van mij, dus laat ze er maar gewoon buiten. Verder succes met je hond die bang is voor luchtballonnen, zo te horen heb je het zo weggetraint met die goede methodes van je

Jawel, maar vervolgens ben je er meteen helemaal klaar mee, terwijl een aantal mensen het er toch gewoon over willen hebben zonder elkaar aan te vallen.

Net als dat je nu zegt dat je uit de topic gaat want iedereen heeft er weer zijn zegje over, en dan met zo'n fijn zwaaihandje. Aangezien dit een forum is lijkt het me vrij logisch dat iedereen er zijn zegje over mag hebben, sterker nog, volgens mij kom je daarom juist op een forum.

Stang schreef: Nee, een luchtballon kan je geen koekje laten geven

Wel denk ik dat je in beginsel tegen de angst in moet gaan, dit is geen verwijt naar mensen toe want ik weet niet of ze dit hebben gedaan (?).

Helemaal mee eens. Ik blijf er ook absoluut mee bezig. Net wat ik vertelde van mijn hond die zich wel even liet verleiden om naar buiten te komen. Maar als de stress te groot wordt en de hond nergens meer op reageert dan verlies je domweg het contact met je hond.

Soms laat ik haar in de auto met de klep open als ik ergens ben een andere keer houd ik de wandeling kort en ga naar huis. Thuis zoekt ze meestal een beschut plekje onder mijn bureau. Ik laat haar dan lekker maar troost haar verder ook niet. Als ze bij me komt voor steun dan krijgt ze dat.

Echt situaties opzoeken doe ik gewoon niet meer. Je hebt de hoeveelheid prikkels gewoon niet in de hand. Voor je het weet schiet je hond door in de stress en ben je weer maanden achterop. Het blijft knoeien.

Gelukkig kun je hier je ervaringen delen en reageert iedereen begripvol.

Groetjes Mark

Inderdaad, het hebben van een redelijke dosis angst hoort bij een hond, dat kan zijn lijfsbehoud zijn.Het gaat erom dat ze zich snel herstellen nadat ze ergens van geschrokken zijn. Dat doet de ene hond beter dan de andere, het is zelfs een beetje rasgebonden geloof ik. En dan zitten er binnen een nest al grote verschillen.Ik denk ook dat elke hond recht heeft op zijn eigen persoonlijke benadering en dat je niets kunt en mag doen met het boekje in je hand.
En dat we het hier daarom ook nooit helemaal eens worden over de juiste aanpak want we beredeneren alles vanuit onze eigen (vaak toch vrij beperkte) ervaringen.

Marie-Josée schreef:Inderdaad, het hebben van een redelijke dosis angst hoort bij een hond, dat kan zijn lijfsbehoud zijn.Het gaat erom dat ze zich snel herstellen nadat ze ergens van geschrokken zijn. Dat doet de ene hond beter dan de andere, het is zelfs een beetje rasgebonden geloof ik. En dan zitten er binnen een nest al grote verschillen.Ik denk ook dat elke hond recht heeft op zijn eigen persoonlijke benadering en dat je niets kunt en mag doen met het boekje in je hand.
En dat we het hier daarom ook nooit helemaal eens worden over de juiste aanpak want we beredeneren alles vanuit onze eigen (vaak toch vrij beperkte) ervaringen.

Ja helemaal mee eens. Toch vind ik dat er een aantal mensen zijn die harder proberen om bij elkaar te komen dan anderen. Ik hoef geen gelijk maar verwacht wel dat mensen me geloven als ik eerlijk en open iets vertel over mij en mijn hond. Voor mij heeft de strijd hier meer met het aannemen van dingen te maken dan met het wel of niet gelijk hebben van iets. Maar goed dat is mijn gevoel een beetje.

Groetjes Mark

Moos schreef:Jawel, maar vervolgens ben je er meteen helemaal klaar mee, terwijl een aantal mensen het er toch gewoon over willen hebben zonder elkaar aan te vallen.

Net als dat je nu zegt dat je uit de topic gaat want iedereen heeft er weer zijn zegje over, en dan met zo'n fijn zwaaihandje. Aangezien dit een forum is lijkt het me vrij logisch dat iedereen er zijn zegje over mag hebben, sterker nog, volgens mij kom je daarom juist op een forum.

Yep, ben er klaar mee. Marion noemt alles larie en legt me weet ik wat in de mond waardoor ik met haar een eeuwig spelletje welles niettus mag gaan spelen als ik er op inga. Ik zou immers de hond in de tuin opsluiten en BLABLABLA! Wat moet ik daarmee dan?

Mark vind dat ik stug ben en niet te overtuigen ben van zijn mening terwijl ik die domweg niet deel. Klaar dan wat mij betreft want ik neem die mening hoe dan ook niet over. Zolang ik dat niet doe wordt er geprovoceerd. Laat mij dan eens de sterkste zijn door daar niet op in te gaan.

Waarom zou ik mijn zegje dan niet mogen doen vraag ik me af? Ik geef alleen maar aan hoe ik daarover denk en de mensen die daar anders over denken beginnen wat rottig te doen. Heb ik vandaag gewoon even geen zin in dus vandaar dat zwaaihandje.

Kan wel tot in den treure Marion gaan vertellen dat ik dat ook nooit doe maar dan ben ik toch weer iemand die op een andere manier alleen beperkt naar wolven zou kijken of er komt weer zo'n larieanalyse over wat ik denk en doe die ik dan weer zou moeten gaan weerleggen. Mensen zouden er gewoon eens niet meer van moeten maken dan er staat. Er staat mijn mening en niks meer. Dat mensen daar een persoonlijke aanval van maken is hun probleem en daarvoor ga ik dus niet dagen typen

Mark-fryslan schreef:Toch vind ik dat er een aantal mensen zijn die harder proberen om bij elkaar te komen dan anderen

Waarom moeten wij eindigen met dezelfde mening? Is dat de enige manier om normaal te blijven doen? Sorry, gaat niet lukken want ik ben het niet met je eens. Nogmaals duizend excuses daarvoor dan.

MARC_S schreef:

Moos schreef:Jawel, maar vervolgens ben je er meteen helemaal klaar mee, terwijl een aantal mensen het er toch gewoon over willen hebben zonder elkaar aan te vallen.

Net als dat je nu zegt dat je uit de topic gaat want iedereen heeft er weer zijn zegje over, en dan met zo'n fijn zwaaihandje. Aangezien dit een forum is lijkt het me vrij logisch dat iedereen er zijn zegje over mag hebben, sterker nog, volgens mij kom je daarom juist op een forum.

Yep, ben er klaar mee. Marion noemt alles larie en legt me weet ik wat in de mond waardoor ik met haar een eeuwig spelletje welles niettus mag gaan spelen als ik er op inga. Ik zou immers de hond in de tuin opsluiten en BLABLABLA! Wat moet ik daarmee dan?

Mark vind dat ik stug ben en niet te overtuigen ben van zijn mening terwijl ik die domweg niet deel. Klaar dan wat mij betreft want ik neem die mening hoe dan ook niet over. Zolang ik dat niet doe wordt er geprovoceerd. Laat mij dan eens de sterkste zijn door daar niet op in te gaan.

Waarom zou ik mijn zegje dan niet mogen doen vraag ik me af? Ik geef alleen maar aan hoe ik daarover denk en de mensen die daar anders over denken beginnen wat rottig te doen. Heb ik vandaag gewoon even geen zin in dus vandaar dat zwaaihandje.

Kan wel tot in den treure Marion gaan vertellen dat ik dat ook nooit doe maar dan ben ik toch weer iemand die op een andere manier alleen beperkt naar wolven zou kijken of er komt weer zo'n larieanalyse over wat ik denk en doe die ik dan weer zou moeten gaan weerleggen. Mensen zouden er gewoon eens niet meer van moeten maken dan er staat. Er staat mijn mening en niks meer. Dat mensen daar een persoonlijke aanval van maken is hun probleem en daarvoor ga ik dus niet dagen typen

Ja, ik snap wel dat je daar geen zin in hebt. Alleen zijn er twee mensen waar je last van hebt en je trekt je meteen terug uit de hele discussie waar meerdere mensen aan deelnemen dan die twee waar jij last van hebt.

Ik vind het bijvoorbeeld wel heel interessant om te lezen hoe andere mensen over dit specifieke onderwerp denken aangezien ik zelf te maken heb met een zeer onzekere, angstig aangelegde hond. Het interesseert me ook hoe jij erover denkt, en ik vind het jammer dat ik nu op de hoop gegooid word met dat zwaaihandje.

Even terug naar de ballonnen

We hebben Roxy sinds februari uit het asiel. Het is een zelfbewuste hond die psychisch vrij sterk en cool is.

Dat Rox een luchtkijker is viel ons al snel op, elk vliegtuigje, biddende roofvogel of ander luchtgebeuren wordt aandachtig bekeken. In mei ergens kwam de eerste ballon. En tot mijn verbazing schoot ze met de staart tussen haar benen naar binnen toe, onder het buro. Ik heb even gekeken waar ze was en er verder geen aandacht aan geschonken en ben terug naar buiten gegaan. Een half uur later kwam ze zelf weer naar buiten naar waar we zaten.

Ballon2: ze schoot naar binnen toe, maar dit keer in haar mand, vanwaar ze naar buiten tuurde naar de ballon. Later kwam ze zelf weer naar buiten.

Ballon3: ze schoot naar binnen toe en sprong op de bank met haar voorpoten op de leuning en bekeek de ballon aandachtig. Kwam zelf weer naar buiten toe.

Ballon4: van binnen met haar koppie naar buiten tussen de horlamellen werd de ballon bekeken tot hij weg was.

Ballon5: ze bleef buiten bij de deur (voor alle zekerheid) en kwam al snel terug naar waar we zaten

Ballon6: We zaten weer buiten en ze bleef bij ons en keek aandachtig naar ons. Ik keek naar boven naar de ballon, toen naar haar en daarna liet ik mijn blik over het boerenland hieromheen gaan en ik rekte me nog eens uit. Ze keek rustig naar de ballon. O zeker niks om je druk om te maken. Ik heb de ballon dus niet genegeerd. Dus dat ze niet iets heeft van : stomme trut kijk eens bóven je De ballon ís gezien en ongevaarlijk bevonden door de chefhonden (wij dus ).

Als we nu een ballon zien aankomen gaan we rustig ergens zitten en herhaal ik ballon6-verhaal en dat gaat -bij haar- dus prima.

Zo kán het gaan, maar bij een hond die echt in paniek raakt of erg onzeker is gaat dit slecht werken denk ik. Die hond vliegt naar binnen (of weg) en leert niks en went er ook niet aan. Dan zou ik proberen -als je zo'n ballon ziet aankomen- met een balletje te gooien oid: alles wat afleidt. Als de ballon dichterbij komt ga je gewoon naar binnen met je hond. En zo zou ik dan proberen het moment te rekken dat je naar binnen gaat en zo in ieder geval paniek wat proberen af te bouwen.

Laatst zag Iwan hier zijn eerste luchtballon en die sprong op de picknicktafel om woedend naar het ding te blaffen: kom jij maar es naar beneden knul, dan zal ik je even

Ik wil het nog een keertje proberen dan. We lullen gewoon finaal langs elkaar heen. Ik snap niet dat er niet begrepen wordt dat er ook angsten zijn die je niet helemaal weg kunt trainen. Waarom moet er dan het verwijt gemaakt worden dat het onze eigen domme schuld is? Ik heb mijn hond nooit getroost. Keer op keer wordt dit weer beweerd. Op blad 5 of 6 ben ik afgehaakt.

Ik ben tot blz. 6 mee gegaan in de opmerkingen van Marc_S en Martijn. Daarna vond ik het echt niet leuk meer. Ze zeggen opzich echt zinnige dingen alleen is er in mijn geval gewoon even geen sprake van. Ik heb mijn hond van veel angsten afgeholpen. Dus waarom zou ik haar een angst voor ballonen aangeleerd hebben? Deze logica ontgaat mij.

Dus ik raak geïrriteerd als mensen roepen dat het allemaal mijn eigen schuld is. Dat klopt ja. En nee we hoeven het niet altijd eens te zijn. Maar praat me niks aan of leg me geen dingen in de mond die ik nooit geroepen heb.

Groetjes Mark

Discusieren is idd een kunst op zich zonder elkaar over en weer "verwijten" te maken
Bij onze lummel was er dus domweg geen mogelijkheid om hem te helpen met belonen en negeren.
Dat wil niet zeggen dat dat geen oplossing is voor veel andere honden.
Is gewoon verschillend per angst.

Mark-fryslan schreef:Ik hoop dat TomTom er wat aan heeft. En ik hoop dat TomTom gewoon doet wat het beste is voor zijn hond.

Dat gaat zekers wel lukken. Ik ga gewoon eens e.e.a. proberen. Iedereen bedankt voor zijn mening en advies. Vind het wel jammer dat een topic zo moet eindigen

Mark-fryslan schreef:Ik snap niet dat er niet begrepen wordt dat er ook angsten zijn die je niet helemaal weg kunt trainen.

Dat heb ik dus nooit gezegd Dat staat toch helemaal nergens?

Waarom moet er dan het verwijt gemaakt worden dat het onze eigen domme schuld is?

Waar heb ik dat gezegd voordat ik lulkoek uit aan het slaan was volgens een enkeling?

Ik heb mijn hond nooit getroost. Keer op keer wordt dit weer beweerd. Op blad 5 of 6 ben ik afgehaakt.

Waar beweer ik dat keer op keer over jouw hond?

Dat bedoel ik nou. Marion beweert dat ik haar hond in de tuin zou opsluiten en dan alleen in de struiken zou laten vluchten bv. Hoe komen jullie bij die aannames?

Maar praat me niks aan of leg me geen dingen in de mond die ik nooit geroepen heb.

Groetjes Mark

Aangenaam,

Groetjes Marc

Vervelend is dat ,als je hier komt om advies, dat je je dan altijd door bladzijden discussies tegen elkaar heen moet slaan over wie wat gezegd heeft en wie er nu weer beledigd is.Soms is het net een kleuterschool.

Marie-Josée schreef:Vervelend is dat ,als je hier komt om advies, dat je je dan altijd door bladzijden discussies tegen elkaar heen moet slaan over wie wat gezegd heeft en wie er nu weer beledigd is.Soms is het net een kleuterschool.

En sommige mensen zijn net een kleuterjuf Advies zonder discussie stelt weinig voor want dat is advies van 1 persoon. Er is geen eenduidend advies dat geldt voor iedere hond en door de pagina's discussie zou je als je je best deed een hoop info kunnen vinden. Ieder zijn eigen standpunten en aan degene die het advies vraagt om er het meest handige uit te extraheren