Mark-fryslan schreef:Moos schreef:
Ze zou inderdaad best iets zelfstandiger mogen zijn, en daar werken we ook op haar tempo aan. Achter hoe ik met Saar omga zit een heel lang uitgedachte theorie (met behulp van mensen van dit forum), maar toen dat allemaal speelde kwam jij hier nog niet volgens mij
Nee, dit is nieuw voor mij. Ik kreeg gewoon een beetje dit gevoel bij het lezen van alle topics van jou in het algemeen. Dan ontstaat er een bepaald beeld in je hoofd. Dit hoeft niet juist te zijn.
Maar als het echt angst is dan zou ik zeker stoppen met proberen. Ik heb dat met Malou ook een keer gehad. Hier gewoon even een verhaal van wat ik van het voorjaar met Malou heb mee gemaakt:
Van het voorjaar heeft ze dus in een bierflesje gestaan met zwemmen ofzo want ze had in haar rechterachterpoot een jaap van zeker 6 cm. Rij stalen nietjes erin en dan komt het probleem hè. Hoe blijft ze van de wond af? Ik kreeg een mega lampenkap mee en deze heb ik haar om gedaan. Dat wende ze dus gewoon niet aan. Ze bleef overal achter haken. Botste overal tegenop en kwam uiteindelijk trillend tegen me aan staan met de boodschap "Help me alsjeblieft!" Toen heb ik de kap maar weggedaan en nooit weer opgedaan. Ze bleef gewoon bang en ik had wel van alles kunnen gaan bedenken maar dat heb ik gewoon niet gedaan. Ze ging inderdaad likken aan de wond dus we hebben wat langer met verband moeten knoeien. De wond is nog een paar keer open gegaan en uiteindelijk is het wel genezen.
Malou is ook een wat angstige hond van aanleg. Op dat soort momenten moet ik haar zeker niet onder druk zetten. Daar raakt ze alleen maar van in paniek. Dat is gewoon sneu. Ik weet dat er mensen zijn die vinden dat je dat eruit moet trainen maar ja ik denk daar gewoon anders over. Soms wil het gewoon niet en dan moet je dat gewoon accepteren vind ik. Ik heb haar op veel vlakken kunnen helpen met een goede socialisatie ik heb er een dappere zelfstandige hond van weten te maken maar een stukje angst blijft er toch wel in zitten. Ik heb dat geaccepteerd en maak er verder maar geen drukte meer om.
Groetjes Mark
Zal je even een klein stukje geschiedenis Saar geven; misschien begrijpen we elkaar dan ook weer wat beter
Saar was als jong pupje heel erg; alles was eng, ze schrok al van een slakje op de stoep. In het nest was ze niet zo; ze was wel rustig en onderdanig (en zo'n teefje zocht ik erbij naast Moos) maar zeker niet bang of terughoudend. Ze kwam net zo hard op me afstieren als de rest, en wilde ook meteen op schoot en spelen. Achteraf denk ik dat ze in het nest heel veel steun gehad heeft aan haar zusje die ontzettend pittig en dominant was; toen dat weg viel was Saar opeens 'alleen' in een vreemde groten-mensen wereld.
De bedoeling was om Saar geheel zonder Moos te socialiseren, maar dat ging voor geen meter. Ze was zo onzeker en vond alles zo eng dat we geen stap vooruit kwamen. Toen ben ik zekere Moos bewust in gaan zetten om Saar minder bang te maken. Als ze zag dat Moos wel durfde, durfde zij namelijk ook wel. Uiteindelijk heb ik haar toen zover gekregen dat ze gewoon rustig langs de drukke weg kon lopen, en niet meer schrok van bijvoorbeeld een wapperend plastic zakje. Daarna kon ze ook langs drukke plekken lopen zonder Moos, want ze had echt door inmiddels dat niet alles eng was.
Nog steeds schrikt ze trouwens als ik met een doos het huis binnen kom, of met een stok, of een emmer. Ze schiet dan weg, staart tussen d'r poten. Daarna hersteld ze zich wel supersnel, en komt ze ook het vreemde object bekijken, maar zodra ik het object weer beweeg schiet ze weer weg.
Op straat konden vreemden pupje Saar ook niet aaien. Als iemand over haar heen boog (en oke, ze was wel zo groot als een ratje natuurlijk...) dan schrok ze weg, staart tussen d'r poten. Mensen moesten echt op hun hurken gaan zitten en lokken, dan kwam ze heeeeel onderdanig naar ze toegekropen, wel kwispelend, want ze wilde wel. Dat is altijd Saars sterke kant geweest, ze durfde niks, maar WILDE wel o zo graag!
Ik heb Saar ook heel lang niet op kunnen tillen; dan schoot ze in de stress, en ook niet op haar rug kunnen leggen (heel voorzichtig, zonder dwang uiteraard). Dat is heeeel langzaam met veel geduld beter gegaan en nu wordt ze graag opgetild en over haar buikie geaaid.
En dan waren er nog de 'grote' enge honden. Tot een week of 12-14 ging dat eigenlijk best heel goed. Ze benaderde vreemde honden kruipend, buikje omhoog gedraaid, en zocht zelf contact. Wanneer het omslagpunt precies geweest is weet ik eigenlijk niet, maar op een gegeven moment werd ze als de dood voor alles groter dan een Kooiker en zelfverzekerd. Dat resulteerde in vele opjaag-incidenten, door haar 'gestoorde' bange reactie op de honden in kwestie, waardoor de angst alleen maar erger werd natuurlijk.
Met veel adviezen van mensen hier heb ik dat er nu (ze is nu 10 maanden) bijna helemaal uit weten te krijgen. Ze is nog zelden bang, en is tijden terug voor het laatst opgejaagd. Grote groepen grote honden vindt ze nog wel eng, en als ze een dominante grote hond ziet gaat ze ook nog steeds tergend piepen en schiet ze weg met d'r staart tussen d'r poten. Maar als er dan niks gebeurt zoekt ze wel heeeeeeel voorzichtig contact, en is het goed.
Nou ja, dit is dus Saar in een notendop. Ik weet hoe ze is, en ik heb nu een fijne manier gevonden om daarmee om te gaan. Inderdaad niet dwingen, en in Saars geval ook steun bieden. Op die manier kan ze gewoon los lopen buiten, niks aan de hand, want als ze een 'enge' hond ziet komt ze bij mij staan voor steun. En dat mag, want ik heb 100 maal liever een hondje dat bij mij komt staan als ze bang is, dan een hondje dat de bush-bush in vlucht in paniek (wat ze dus deed toen ik haar in eerste instantie negeerde in haar angst, in een poging haar zekerder te krijgen).
dan kom ik wel heel erg alleen te staan denk ik! Ik voel me Fries maar ik ben er niet geboren. Ik kan de taal ook niet schrijven helaas. Ik ben geboren in Den Haag. Misschien dat daar het directe vandaan komt? Ik probeer me ook maar ergens achter te verschuilen! 
