Lekker chaotisch dagje hier, met allemaal onvoorziene zaken, wat er uiteindelijk in resulteerde dat ik mét eigen hond, een gasfornuis en een vriend in Arnhem belandde om Rataplan van Frolic over te nemen.
Frolic, nogmaals superbedankt voor het meenemen van Rataplan!
Uit de auto liet ik hem even zijn benen strekken en hij was wel wat voorzichtig, maar niet bang of heel erg nerveus. Ik heb daar al geprobeerd om de honden kennis te laten maken, maar dat was een beetje te veel voor Rataplan. Nou ja, dan maar de auto in. Hij vond het wel welletjes met de bench, los in de auto vond meneer prima. Dus bench opgevouwen, Rataplan achterin, Kobe voorin en op naar huis.
Thuis heb ik hem eerst even alleen in de kamer gelaten, hij ging heel voorzichtig lopen en overal naar kijken en aan snuffelen. Maar alles even rustig. Toen Kobe erbij gelaten en die dacht meteen
PARTY ON!!! Eindelijk een echte, eigen vriend!!! waarop hij eerst een beleefde waarschuwing kreeg en bij de tweede keer toch een heuse blaf met veel gegrom en wegjaging en veel blikkerende tanden. Daarna was het ook opgelost. Kobe bekeek Rataplan toen maar vanaf een afstandje, wel met heel veel interesse.
Toen maar even naar buiten. Kobe doet precies wat Rataplan ook doet. En zolang Kobe niet te opdringerig is, vindt Rataplan het prima. Hij toont verder geen interesse in Kobe.
De kinderen daarentegen vindt hij het einde. Met name mijn dochter, da's ook echt zo'n dierenfluisteraar. Hij genoot zichtbaar van de knuffels en aaitjes en lieve woordjes. Hij wilde nog niks eten, maar van mijn dochter lustte hij toch wel een paar stukjes vis.
Tijdens het (ons) eten, lag hij bij mijn dochter aan de voeten te knikkebollen
Verder was er nog de confrontatie met de kat: Rataplan begon te grommen, evenals de kat, die twee keer zo groot werd. Waar ik het gore lef vandaan haalde om nóg zo'n vlooienbaal in huis te halen

De tweede confrontatie verliep prima. De poes was nog steeds boos, maar bij Rataplan zag ik niet veel spanning meer.
De confrontatie met de kippen: Ik denk niet dat ik hen samen alleen moet laten
Hij ligt nu op een kleedje naast me te slapen. Ik wil graag een foto maken, maar dan moet ik eerst opstaan. En als ik opsta, doet hij dat ook. En hij ligt net zo lekker. Ik heb een dekentje over hem heen gelegd en Kobe ligt onder de bank, is stiekem een beetje tegen Rataplan aangekropen. Het wordt gedoogd, of hij merkt het écht niet...
Het is echt een schatje, superlief en heel rustig. Maar we moeten echt wennen aan elkaar, allemaal.