Ach, updaten kan nu ook wel even, alles slaapt hier.
Gisterochtend ben ik met de heren naar een omheind losloopveld geweest. Dat stelt niet zoveel voor, een paar bosjes, wat gras en een paadje. Je doet over een rondje ongeveer 5 minuten, maar omdat het dus helemaal omheind is, leek het me wel geschikt.
Nou, daar ging hij met z'n lange poten
Hij vertrok meteen in gestrekte draf naar een daar aanwezige hondenuitlaatservice. Hij ging niet spelen, maar ik had wel het idee dat hij het prettig vond om met het groepje mee te lopen. Toen ik hem riep, kwam hij meteen en dat heb ik uitgebreid beloond met een dansje, een kirretje en een nekmassage (je moet wat met een hond die niets om voerbeloningen geeft
). De keren daarna reageerde hij trouwens helemaal niet op mijn geroep, hij was veel te druk met andere zaken. Maar hij bleef wel steeds in de buurt en wanneer ik bleef staan, kwam hij even kijken. Helemaal niet verkeerd dus.
Het is echt zo mooi om te zien hoe hij communiceert, zo duidelijk en zuiver en toch zo beleefd. Alle honden zijn tot nu toe dol op hem, zelfs de notoire chagrijn in de buurt, een boerenfox. Die wilde zelfs wel zijn balletje met Rataplan delen en dat was echt een primeur.
Vanochtend zijn we het bos in geweest. Het was nogal druk; veel honden en hardlopers (in het losloopgedeelte van het bos grmbl
) en er was natuurlijk een heleboel te snuffelen. Ik merkte al eerder aan Rataplan dat hij buiten meer oog voor me heeft wanneer hij moe is, dus ik had de moed om hem los te laten lopen na een klein uurtje aangelijnd wandelen. Op een open veld waar het toch heel rustig was, heb ik hem losgelaten.
Nou, daar ging hij. In galop, héél hard, maar nog niet eens op volle kracht. Ik dacht tegelijkertijd
sh*t, f*ck en WAUW, want het was prachtig om te zien, maar hij ging toch wel een heel eind weg zonder ook maar ergens op te reageren
Nou ja, ik ben er toch maar achteraan gaan rennen om hem in elk geval in zicht te houden, maar ik maakte natuurlijk geen schijn van kans
Er is daar verder geen verkeer of andere narigheid in de buurt, maar het zweet brak me wel aan alle kanten uit. En ik dacht ook nog even:
wat moet ik Diana vertellen?!? Hij rende langs de rand van dat veld, dus tegen de bosrand aan en leek gefixeerd op iets. Misschien gewoon op zijn vrijheid, maar hij leek echt een beetje in extase.
Even opscheppen tussendoor: ik heb een stabij die buiten fantastisch luistert. Hij komt al-tijd als ik hem roep. Dat is ook zo'n beetje het enige waarin ik geen concessies doe. Voor de rest mag mijn hond zijn volledige zelf zijn, ik wil dat hij komt als ik hem roep en dat doet hij.
Ik bleef Rataplan roepen en geluid maken, zodat hij in elk geval zou weten waar ik was
Omdat ik dat deed, bleef Kobe bij mij in de buurt, want ja, ik riep toch? Dan moeten we komen...
En toen! Toen was ik zo blij dat mijn Kobe zo'n vreselijke bemoeial is! Ineens trok hij een sprint (Kobe kan ook aardig hard rennen) en blokkeerde Rataplan zo de weg. Hij sprong echt half op/voor hem:
zou je niet eens terugkomen? 
Dat haalde Rataplan blijkbaar uit zijn roes, want hij keek om zich heen en kwam direct naar me toe. Ik kon wel janken van de schrik, maar ook van trots. Dat had mijn puber, al dan niet bewust, toch maar even mooi opgelost. En Rataplan is toch maar mooi gekomen, uiteindelijk!
Toen zijn we maar rustig aan naar de auto gelopen. Kobe had zijn tong op zijn knieën, duidelijk het onderste uit de kan gehaald voor die sprint.
En nu liggen de heren dus uitgeteld in de kamer. Rataplan bij de verwarming en Kobe bij de deur.
Voordat Rataplan hier kwam, was het de bedoeling dat wij hem op zouden vangen, maar hij ook eventueel zou kunnen blijven. Ik wil nog geen deuren definitief dichtgooien, maar in principe is hij hier tijdelijk.
Het is echt een superhond, als ik Kobe niet gehad zou hebben, zou ik geen seconde twijfelen. Hij lijkt hier ook prima op z'n plek. Een huis vol leven, lieve kinderen, een actieve baas. Het is echt zo'n hond waar je uiteindelijk lekker mee kunt fietsen, skaten of hardlopen. Hij is ontzettend aanhankelijk en flexibel. Kan alleen blijven (liever niet, want er moet wel geaaid worden
), is dol op autorijden, sloopt niet, is zindelijk. Was zelfs niet onder de indruk van het schoolplein, is vriendelijk, ontzettend sociaal. En hij is blanco, geen vervelend gedrag dat eruit getraind moet worden, hoewel hij natuurlijk wel het een en ander nog moet leren.
Haha, je bent verliefd, zullen de forummers nu zeggen. Maar ik bedoel met bovenstaande eigenlijk dat het voor hem echt niet moeilijk gaat zijn om een goed, permanent mandje te vinden. Ik kan me voorstellen dat wanneer je een angstig, verwaarloosd hondje opvangt die helemaal opleeft door jouw zorgen, of er is meteen een enórme klik met de hond, dat je hem dan niet meer loslaat. Maar in Rataplan's geval zijn er vast genoeg passende gezinnen, hij kan op heel veel plekken gelukkig zijn.
Daarbij vind ik het best zwaar om twee honden te hebben (jaja, lach maar, Nanna en andere groothondbezitters
). Kobe is echt nog heel jong en Rataplan moet ook nog heel veel leren. Ik geniet er enorm van en ik moet er ook niet aan denken dat hij morgen vertrekt of zo. Maar op de lange termijn zou ik het echt pittig vinden. Maar goed, we zullen zien.
Maar goed, als er een geschikt huisje voor haar komt is dat prima. Als het opvangen ons bevalt zouden we het namelijk zeker vaker willen doen, maar dan moeten we natuurlijk niet alles zelf houden. 
Weten jullie al wie?
Ze blijft gewoon liggen, echt wát een portret is dat zeg 
best een goed idee voor dit soort honden eigenlijk.
