Rhodesian Ridgeback vraagje/verzin een ras voor mas!
Geplaatst: 23 apr 2008 13:23
even een vraagje.
wij willen als 1 van onze honden weg mocht vallen er een ander ras bij. eens zijn we het erover dat het best een maatje meer mag zijn.
nu zijn we allebei iebelig over lange haren maar veel rassen met korte haren en die ons aanstaan zijn er niet volgens mij.
nu heeft pascal het steeds over de ridgeback...
mijn idee iver dit ras is dat ze strontkoppig zijn, erg op zichzelf, lastig te trainen kortom een heftige hond...
nu lees ik net op de site van de RV onderstaand stuk. dat spreekt mij enorm aan en geeft mij een totaal ander beeld van dit ras (wat ik in het echt eigenlijk niet ken buiten een cursusgenootje van lola in de puppycursus, daarna nooit meer gezien)
even voor de ervaringsdeskundigen. klopt dit verhaal over het algemeen?
KARAKTER.
Jan Coppens, Hondenwereld juni 2000
Vergeleken met andere rassen is de Ridgeback excentriek. De volwassen hond is onafhankelijk, straalt rust uit en kan gereserveerd zijn tegenover vreemden. Ook laat hij een zekere vorm van arrogantie en zelfverzekerdheid zien.
De jonge Ridgeback overschaduwt de volwassen hond voor wat betreft zijn karakteristieke gedrag met al zijn ondeugd, koppigheid en overdrevenheid. In de eerste maanden van zijn jeugdige onschuld is het van belang dat men rustig maar vastberaden zijn dominantie over de jonge hond laat gelden. Een Rhodesian Ridgeback is bijzonder voor wat betreft de inprenting. Hij beschikt over een bijzonder goed associatievermogen en neemt dan ook alle indrukken die zijn omgeving hem bieden in zich op. Zowel positieve als ook negatieve indrukken. Consequent handelen en niet betuttelen zijn vereisten in deze levensfase. Een eerlijke aanpak, waarbij de hond als hond wordt gezien en niet wordt vermenselijkt zijn van cruciaal belang op zijn gedrag gedurende de rest van zijn leven.
Het is een hond die laat rijpt. De reuen zijn pas op de leeftijd van tweeënhalf jaar geestelijk volledig ontwikkeld. De teven daarentegen zijn wat sneller geestelijk in balans. Reuen zijn veelal betere bewakers en de teven hebben meer aanleg voor het jagen.
Zijn eigen wil, vastberadenheid en gevoel voor eigenwaarde maken dat de Rhodesian Ridgeback niet gemakkelijk tot onderworpenheid kan worden gedwongen. Het tegenwoordig bij trainers populaire "Flatten" is dan ook geen goede zaak bij het opvoeden van de Ridgeback.
De houding van deze hond is niet die van een slaaf maar van een partner en als zodanig dient hij ook behandeld te worden.
Contactarmoede, hardheid en geestelijke overbelasting kunnen deze hond in blijvende verwarring brengen. De enige manier om een Ridgeback goed te laten functioneren en om respect van hem te krijgen is gebaseerd op wederzijds vertrouwen en een consequente goede training. Niet iedereen is geschikt om een Rhodesian Ridgeback een passende opvoeding te geven, het vraagt nogal wat energie en steeds maar weer consequent handelen.
Als huisgenoot en vriend demonstreert de Ridgeback een bijzondere trouw en toewijding aan zijn huisgenoten en zoekt een individu uit die hij als leider beschouwt. Het is zeer belangrijk dat binnen uw gezin een der huisgenoten in staat is de Alfa positie in te nemen. Een consequente figuur die veel van de verzorging op zich neemt is de uitverkorene. Veelal is dit, ja het is niet anders "moeder de vrouw".
De Ridgeback is een uitnemende bodyguard en waakhond. Hij beschouwt uw hebben en houden als het zijne en zal het dan ook beschermen.
Blaffen doet hij niet onnodig, alleen om u te waarschuwen voor gevaar of eventuele indringers.
Een karakteristiek gedrag, gekoppeld aan een nogal lui uitziende levensstijl is typisch voor de Ridgeback.
Signalen van waakzaamheid worden soms gedemonstreerd door het oplichten van een ooglid of het oprichten van het hoofd, onderwijl gapend en zich uitstrekkend.
Kinderen worden op verschillende manieren getolereerd, van onverschilligheid tot aanhankelijkheid.
Echter, de Ridgeback zal gerespecteerd moeten worden en mag niet worden behandeld als een stuk speelgoed. Uiteindelijk zal ook een Ridgeback, alhoewel hij een zeer hoge irritatiedrempel heeft, dit niet accepteren.
Van nature een luilak zal hij geen onnodige energie verspillen om zijn doel te bereiken. Hij zal vaak tevreden zijn als hij zijn tijd kan gebruiken om te dutten, het liefst pal in de zon of zich bijna schroeiend aan het haardvuur en in de meest vreemde posities liggend.
Dit mag gezien worden als het tegenovergestelde op de beschrijving van die energieke en dynamische hond waarvoor de Ridgeback vaak doorgaat. Voor zijn beweging en conditie opbouw zijn lange wandelingen of fietstochtjes in draf zeker geen overbodige luxe. De baas moet zelf actief zijn, de Ridgeback zal zijn voorbeeld dan volgen. Het is namelijk geen hond die als een dwaas rondjes gaat rennen wanneer de baas uit zit te rusten.
Zoals eerder gezegd zal de Rhodesian Ridgeback nooit zonder aanleiding gaan vechten, maar conflicten proberen te vermijden wanneer mogelijk. Is dit niet mogelijk, dan is vaak het tonen van zijn dominantie voldoende om respect te krijgen.
Van oorsprong is de Ridgeback een jacht- en waakhond. Hij heeft een scherp gezichtsvermogen en een uitstekende neus. Hij staat open voor indrukken en heeft een zintuig voor gevaar, zoals men dat vaker ziet bij wilde dieren. Wellicht is dit de verdienste van de jagers op groot wild die een bijzonder strenge selectie doorvoerden. Heel veel eigenschappen die verankerd zijn in het erfelijk materiaal van de Rhodesian Ridgeback.
Hij is intelligent en toegewijd zonder zijn aanhankelijkheid te verbergen. Kortom een hond die voor eenieder die eerlijk met hem omgaat, een trouwe en toegenegen huisgenoot en kameraad is die in extreme omstandigheden tot buitengewone prestaties bereid en in staat is.
wij willen als 1 van onze honden weg mocht vallen er een ander ras bij. eens zijn we het erover dat het best een maatje meer mag zijn.
nu zijn we allebei iebelig over lange haren maar veel rassen met korte haren en die ons aanstaan zijn er niet volgens mij.
nu heeft pascal het steeds over de ridgeback...
mijn idee iver dit ras is dat ze strontkoppig zijn, erg op zichzelf, lastig te trainen kortom een heftige hond...
nu lees ik net op de site van de RV onderstaand stuk. dat spreekt mij enorm aan en geeft mij een totaal ander beeld van dit ras (wat ik in het echt eigenlijk niet ken buiten een cursusgenootje van lola in de puppycursus, daarna nooit meer gezien)
even voor de ervaringsdeskundigen. klopt dit verhaal over het algemeen?
KARAKTER.
Jan Coppens, Hondenwereld juni 2000
Vergeleken met andere rassen is de Ridgeback excentriek. De volwassen hond is onafhankelijk, straalt rust uit en kan gereserveerd zijn tegenover vreemden. Ook laat hij een zekere vorm van arrogantie en zelfverzekerdheid zien.
De jonge Ridgeback overschaduwt de volwassen hond voor wat betreft zijn karakteristieke gedrag met al zijn ondeugd, koppigheid en overdrevenheid. In de eerste maanden van zijn jeugdige onschuld is het van belang dat men rustig maar vastberaden zijn dominantie over de jonge hond laat gelden. Een Rhodesian Ridgeback is bijzonder voor wat betreft de inprenting. Hij beschikt over een bijzonder goed associatievermogen en neemt dan ook alle indrukken die zijn omgeving hem bieden in zich op. Zowel positieve als ook negatieve indrukken. Consequent handelen en niet betuttelen zijn vereisten in deze levensfase. Een eerlijke aanpak, waarbij de hond als hond wordt gezien en niet wordt vermenselijkt zijn van cruciaal belang op zijn gedrag gedurende de rest van zijn leven.
Het is een hond die laat rijpt. De reuen zijn pas op de leeftijd van tweeënhalf jaar geestelijk volledig ontwikkeld. De teven daarentegen zijn wat sneller geestelijk in balans. Reuen zijn veelal betere bewakers en de teven hebben meer aanleg voor het jagen.
Zijn eigen wil, vastberadenheid en gevoel voor eigenwaarde maken dat de Rhodesian Ridgeback niet gemakkelijk tot onderworpenheid kan worden gedwongen. Het tegenwoordig bij trainers populaire "Flatten" is dan ook geen goede zaak bij het opvoeden van de Ridgeback.
De houding van deze hond is niet die van een slaaf maar van een partner en als zodanig dient hij ook behandeld te worden.
Contactarmoede, hardheid en geestelijke overbelasting kunnen deze hond in blijvende verwarring brengen. De enige manier om een Ridgeback goed te laten functioneren en om respect van hem te krijgen is gebaseerd op wederzijds vertrouwen en een consequente goede training. Niet iedereen is geschikt om een Rhodesian Ridgeback een passende opvoeding te geven, het vraagt nogal wat energie en steeds maar weer consequent handelen.
Als huisgenoot en vriend demonstreert de Ridgeback een bijzondere trouw en toewijding aan zijn huisgenoten en zoekt een individu uit die hij als leider beschouwt. Het is zeer belangrijk dat binnen uw gezin een der huisgenoten in staat is de Alfa positie in te nemen. Een consequente figuur die veel van de verzorging op zich neemt is de uitverkorene. Veelal is dit, ja het is niet anders "moeder de vrouw".
De Ridgeback is een uitnemende bodyguard en waakhond. Hij beschouwt uw hebben en houden als het zijne en zal het dan ook beschermen.
Blaffen doet hij niet onnodig, alleen om u te waarschuwen voor gevaar of eventuele indringers.
Een karakteristiek gedrag, gekoppeld aan een nogal lui uitziende levensstijl is typisch voor de Ridgeback.
Signalen van waakzaamheid worden soms gedemonstreerd door het oplichten van een ooglid of het oprichten van het hoofd, onderwijl gapend en zich uitstrekkend.
Kinderen worden op verschillende manieren getolereerd, van onverschilligheid tot aanhankelijkheid.
Echter, de Ridgeback zal gerespecteerd moeten worden en mag niet worden behandeld als een stuk speelgoed. Uiteindelijk zal ook een Ridgeback, alhoewel hij een zeer hoge irritatiedrempel heeft, dit niet accepteren.
Van nature een luilak zal hij geen onnodige energie verspillen om zijn doel te bereiken. Hij zal vaak tevreden zijn als hij zijn tijd kan gebruiken om te dutten, het liefst pal in de zon of zich bijna schroeiend aan het haardvuur en in de meest vreemde posities liggend.
Dit mag gezien worden als het tegenovergestelde op de beschrijving van die energieke en dynamische hond waarvoor de Ridgeback vaak doorgaat. Voor zijn beweging en conditie opbouw zijn lange wandelingen of fietstochtjes in draf zeker geen overbodige luxe. De baas moet zelf actief zijn, de Ridgeback zal zijn voorbeeld dan volgen. Het is namelijk geen hond die als een dwaas rondjes gaat rennen wanneer de baas uit zit te rusten.
Zoals eerder gezegd zal de Rhodesian Ridgeback nooit zonder aanleiding gaan vechten, maar conflicten proberen te vermijden wanneer mogelijk. Is dit niet mogelijk, dan is vaak het tonen van zijn dominantie voldoende om respect te krijgen.
Van oorsprong is de Ridgeback een jacht- en waakhond. Hij heeft een scherp gezichtsvermogen en een uitstekende neus. Hij staat open voor indrukken en heeft een zintuig voor gevaar, zoals men dat vaker ziet bij wilde dieren. Wellicht is dit de verdienste van de jagers op groot wild die een bijzonder strenge selectie doorvoerden. Heel veel eigenschappen die verankerd zijn in het erfelijk materiaal van de Rhodesian Ridgeback.
Hij is intelligent en toegewijd zonder zijn aanhankelijkheid te verbergen. Kortom een hond die voor eenieder die eerlijk met hem omgaat, een trouwe en toegenegen huisgenoot en kameraad is die in extreme omstandigheden tot buitengewone prestaties bereid en in staat is.
