Het HondenForum

Ik denk echt dat het af hangt van de verdere kwaliteit van leven. Als de hond in het dagelijkse leven al belemmerd worden in zijn doen en laten door zijn slechte gezondheid, zou ik daar erg aan twijfelen ( dus bv een te korte neus ) maar als de hond normaal kan leven, en dan wat vroeger heengaat, dan denk ik dat ik er wel weer voor zou gaan.

Een vriendin van mij heeft een Ier.
Eerst 2, maar 1 heeft ze vorig jaar op 7 jarige leeftijd laten inslapen. 7 á 8 jaar is gemiddeld.

Zij weet dat, en kiest gewoon bewust voor de Ier, omdat geen enkel ander ras haar zo aanspreekt. Zij neemt de levensverwachting dus op de koop toe. Voor haar geen ander ras meer dus.

Over de levensverwachting van mijn "eigen" ras, de Japanner, wordt nogal gespeculeerd. Soms staat er 12 jaar, maar vaak ook: Levensverwachting is met een beetje mazzel inmiddels 10.
Ook niet echt oud voor een klein hondje. Toch zou ik er zo weer aan beginnen, als Tsuki er ooit niet meer is, omdat het gewoon fantastische hondjes zijn.

ik heb wel eens gezegd, nooit geen molosser meer :N: , gewoon omdat ik het niet kan aanzien dat hij van alles mankeerd, enz.
Maar er zijn verder eigenlijk geen honden die ik zou willen hebben

Dus ik ben bang dat het of weer een molosser wordt, of helemaal niets , en op dit moment kan ik me een leven zonder hond niet voorstellen dus.

ik zou wel nog zorgvuldiger een fokker uitzoeken , maar ook dat geeft geen garantie natuurlijk.

Ik heb zelf niet zulke rassen, maar heb dus ook heel bewust niet gekozen voor zulke honden.
Ik heb lang getwijfeld over een Engelse Bulldog of Franse Bulldog.
Hoe oud ze gemiddeld worden weet ik niet precies, maar ik heb teveel gezondheidsproblemen en vroegtijdig overlijden gezien in mijn omgeving en gelezen op internet.

Voor mij is het heel belangrijk dat een hond gezond oud wordt, hij hoeft echt niet heel oud te worden, maar als ik dus de keuze heb tussen verschillende rassen waarvan er een aantal een hogere gemiddelde leeftijd hebben zonder al te veel gezondheidsklachten, dan kies ik daar wel voor.
Ik ben heel emotioneel als een dier overlijdt, en kan daar dus echt maanden of zelfs nog jaren kapot van zijn.

Ik zou mezelf dus onnodig kwellen bij het kiezen van een ras dat maar een jaar of zeven oud wordt.
Ik moet er echt niet aan denken, Romeo is nu zeven jaar, en is nog op en top een jonge hond, zowel in zijn doen en laten, als zijn uiterlijk.
Als ik er dan bij nadenk dat ik een hond zou hebben die nu al op zijn eindje loopt.... nee, de tranen springen nu al in mijn ogen, daar kan ik geen vrede mee hebben.

Ik heb dan ook de stille hoop dat Romeo de 14 jaar wel gaat halen, ik zeg dan ook vaak dat hij nog maar net op de helft van zijn leven is.
Maar je weet natuurlijk nooit wat er gebeurt.

Jinx schreef:Een vriendin van mij heeft een Ier.
Eerst 2, maar 1 heeft ze vorig jaar op 7 jarige leeftijd laten inslapen. 7 á 8 jaar is gemiddeld.

Zij weet dat, en kiest gewoon bewust voor de Ier, omdat geen enkel ander ras haar zo aanspreekt. Zij neemt de levensverwachting dus op de koop toe. Voor haar geen ander ras meer dus.

Over de levensverwachting van mijn "eigen" ras, de Japanner, wordt nogal gespeculeerd. Soms staat er 12 jaar, maar vaak ook: Levensverwachting is met een beetje mazzel inmiddels 10.
Ook niet echt oud voor een klein hondje. Toch zou ik er zo weer aan beginnen, als Tsuki er ooit niet meer is, omdat het gewoon fantastische hondjes zijn.

denk dat dat nog wel wat te positief gedacht is als gemiddelde leeftijd

yamie schreef:

Jinx schreef:Een vriendin van mij heeft een Ier.
Eerst 2, maar 1 heeft ze vorig jaar op 7 jarige leeftijd laten inslapen. 7 á 8 jaar is gemiddeld.

Zij weet dat, en kiest gewoon bewust voor de Ier, omdat geen enkel ander ras haar zo aanspreekt. Zij neemt de levensverwachting dus op de koop toe. Voor haar geen ander ras meer dus.

Over de levensverwachting van mijn "eigen" ras, de Japanner, wordt nogal gespeculeerd. Soms staat er 12 jaar, maar vaak ook: Levensverwachting is met een beetje mazzel inmiddels 10.
Ook niet echt oud voor een klein hondje. Toch zou ik er zo weer aan beginnen, als Tsuki er ooit niet meer is, omdat het gewoon fantastische hondjes zijn.

denk dat dat nog wel wat te positief gedacht is als gemiddelde leeftijd

Ja volgens mij heb je inderdaad gelijk...Even in de war met een Dog denk ik. Was gemiddeld niet een jaar of 6 bij Ieren?
Het lijkt me vreselijk om zo jong al afscheid te moeten nemen van je hond..Maar zij kijkt niet naar de jaren, maar gewoon naar de momenten zeg maar.

Een hele poos geleden kwam ik een vrouw tegen in het bos met cocker spaniels.
We raakten aan de praat en ze vertelde me dat ze altijd duitse doggen had gehad.
veel ervan waren op jonge leeftijd gestorven en dát was voor haar de reden om over te stappen op een ander ras.
Ze kon er niet meer tegen om het risico te lopen om weer een hond op jonge leeftijd af te geven.
Ik kan me er dan wel iets bij voorstellen zij had echt wel pech met haar doggen, haar oudste was slechts 6 geworden.
Ze had enorm veel pech wat dat betreft.

Paulala schreef:Ik heb zelf niet zulke rassen, maar heb dus ook heel bewust niet gekozen voor zulke honden.
Ik heb lang getwijfeld over een Engelse Bulldog of Franse Bulldog.
Hoe oud ze gemiddeld worden weet ik niet precies, maar ik heb teveel gezondheidsproblemen en vroegtijdig overlijden gezien in mijn omgeving en gelezen op internet.

Voor mij is het heel belangrijk dat een hond gezond oud wordt, hij hoeft echt niet heel oud te worden, maar als ik dus de keuze heb tussen verschillende rassen waarvan er een aantal een hogere gemiddelde leeftijd hebben zonder al te veel gezondheidsklachten, dan kies ik daar wel voor.
Ik ben heel emotioneel als een dier overlijdt, en kan daar dus echt maanden of zelfs nog jaren kapot van zijn.

Ik zou mezelf dus onnodig kwellen bij het kiezen van een ras dat maar een jaar of zeven oud wordt.
Ik moet er echt niet aan denken, Romeo is nu zeven jaar, en is nog op en top een jonge hond, zowel in zijn doen en laten, als zijn uiterlijk.
Als ik er dan bij nadenk dat ik een hond zou hebben die nu al op zijn eindje loopt.... nee, de tranen springen nu al in mijn ogen, daar kan ik geen vrede mee hebben.

Ik heb dan ook de stille hoop dat Romeo de 14 jaar wel gaat halen, ik zeg dan ook vaak dat hij nog maar net op de helft van zijn leven is.
Maar je weet natuurlijk nooit wat er gebeurt.

je weet idd nooit wat er gebeurt. ik heb 2 jonge flatcoats en een jonge bassethound moeten afgeven. ook 3 jonge bullmastiffs maar er is er ook een 12 geworden en er loopt er nu eentje rond van (bijna) 10. toen ik de eerste bm had was de gemiddelde leeftijd 9 jaar, dat is nu wel aardig naar beneden gegaan in nederland, net als de kwaliteit. daarom voor mij niets meer uit nl. de tijd zal uitwijzen hoe dit gaat, maar bij de fokkers waar ik nog wat van zou willen worden ze allemaal wel gemiddeld 11 jaar.

wij hebben al zo lang doggen , elke als er 1 overleden is zeg ik nu nooit meer. Maar ze zijn zo geweldig , en elke keer komt er toch weer een nieuwe pup. Alleen na het overlijden van PB op 4 jarige leeftijd hadden we echt zoiets van , waar zijn we weer aan begonnen (eagle). Eagle is dus echt onze laatste dog , ik begin er niet meer aan . We hebben nu 2 oude doggen en bij elke kreun of steun die ze geven krijg ik al de zenuwen. Gister was Kick aan het wandelen met Eagle en de telefoon ging , het was Kick , die normaal nooit belt als hij aan het wandelen is . Dus ik dacht gelijk er is wat met Eagle , dood neergevallen in het bos , want ook dat kan als je een dog hebt. Dit zijn dus dingen waar ik nooit aan zou denken als hij met de nakers op pad is. Voor mij dus echt geen dog meer, kan er niet meer zo goed tegen denk ik .

Ieren........ Tja ik denk dat 't een kwestie is van besmet zijn met een virus en dit zal nooit meer over gaan.
Je weet waar je aan begint, en Truus met 5 1/2 botlanker wat een enorme schok. Riep toen ook nooit meer
Maar 't karakter en alles aan hun is zo enorm heerlijk, dus.......

Nu weer Willem onze eerste reu en ook gelijk alle trammalant van een opgroeiende ieren reu. Heel jammer van z'n eerste jaar. Denk ook echt wel zo nu en dan waar ben ik nu toch weer aan begonnen. Maar ooit komt 't goed en we gaan er gewoon voor.
Aura hier is nu al 7 jaar en heeft nog een perfect hart 0 punten. Daar zijn we heel erg blij mee, buiten de spondylose in haar rug waar ze nu geen last meer van heeft is ze in een dijk van een conditie.
En hoelang nog ????? Gewoon genieten van alle dagen.

Als ik dan kijk naar de cockers hier hoe makkelijk en ongecompliceerd hun op en uit groeien.
Tja dan staan hier de ieren er wel anders op. Maar dit alles weegt nog steeds op omdat alles wat je terug krijgt ook zo enorm is. Ben gewoon besmet

denk inderdaad dat het een soort besmetting is, dat ook al duurt het maar(te) kort, en doet het afscheid altijd heel erg pijn,
de tijd die je MET ze hebt, weegt er ruimschoots tegenop

ik hou van honden maar er is niets wat zo naadloos aansluit bij me als dit soort molossers.
Ik denk dat ik een ander soort hond geen plezier doe met mij als baasje , zou gewoon niet passen(denk ik)
en daar wordt die hond niet blijer van hoor

Het is voor mij wel een reden om niet voor die rassen te kiezen. Ik zou graag een Ier of een Dog willen hebben maar om die reden begin ik er niet aan. Nou heb ik ook makkelijk praten, Beardies worden 14/15 gemiddeld.
Ik heb echt geen idee of ik er weer aan zou beginnen als ik er eentje had gehad die niet oud was geworden. Ik denk eerlijk gezegd dat ik toch naar een ander ras zou gaan uitkijken maar wie weet, als je echt besmet bent, kijk je daar wellicht anders tegenaan.

Ja, denk het toch wel. Tank wordt de 16de 7 jaar en over het algemeen genomen worden AmBulls toch wel redelijk oud. De volgende die er hopelijk komt is weer een Ca de Bou ondanks alle pech met Alano. Het zijn gewoon onwijs fijne rassen om te hebben met name de AmBull, daar kan voor mij geen ander ras tegenop.

Inge O schreef:

S@ndr@ schreef:ik hou van honden maar er is niets wat zo naadloos aansluit bij me als dit soort molossers.
Ik denk dat ik een ander soort hond geen plezier doe met mij als baasje , zou gewoon niet passen(denk ik)
en daar wordt die hond niet blijer van hoor

welke andere rassen heb je al gehad?

Ik ben opgegroeid met herders(duits en tervuurenaar), een cocker spaniel,en een onbestemd mixje ,
liep altijd met een doberman, van de buren
verder heb ik zelf hier voor een vuilnisbakkie, gehad 15 jaar lang
en heb een hele tijd een oppasteckel gehad

Ik beleef er wel lol aan voor een gedeelte, alleen ik zou ze gevoelsmatig niet kunnen geven , wat ik mijn bullen wel geef, en dat vind ik niet eerlijk .

Baco heeft een super leuk vriendje, een labje, ik vind het een schat van een beest we moeten altijd even knuffen en hij mag hier rustig komen voor een maand te logeren,

En geloof me dan heeft hij het goed hoor
maar dan heel gauw weer naar huis
Het zou niet eerlijk zijn tegenover de hond(vind ik)

Ik vraag me af waarom kangals veel gezonder zijn en veel langer leven dan andere grote honden. Kangals worden gemiddeld 12 jaar oud.

Ik persoonlijk durf het niet. Waarom? Omdat ik het niet aan kan met de wetenschap te leven dat de hondjes niet gewoon lang meegaan. Bij Wuilus heb ik nooit aan gezondheid gedacht. Die zou doorleven tot minimaal 12 jaar voor mijn gevoel. Ze werd 14 en dan is inslapen ook geen enkel probleem. Je mist je hond maar verder is het goed.

Dapper en Cleo idem, ik ga er simpelweg vanuit dat ze niks krijgen tot ze minimaal 11-12 jaar zijn en dan zijn ze ook al oud. Wat er dan ook gebeurd, ik heb daar vrede mee. Nu niet. En ik zou dus bij een flatcaot bv helemaal gek worden van ieder bultje, ieder gebrek aan eetlust etc. Ze gaan gewoon dood aan kanker vaak. Boxers idem. Je hebt mazzel of pech.

De laekense is over het algemeen genomen gewoon gezond. Uitzonderingen daargelaten maar ook met Eva heb ik gewoon het gevoel dat ze oud wordt en dan ingeslapen wordt als de tijd daar is.

Als ik dan dat verhaal van Jip lees dan zou ik dus ook zo denken. Jeetje, Martijn belt, zou de dog dood zijn. Dat soort gedachtes spaar ik mezelf liever.

Ik kan me dus heel goed voorstellen dat je kiest voor JE ras. Maar ikzelf heb genoeg met het fenomeen hond dat ik altijd de mogelijkheid heb een leuke gemiddelde hond te kopen die waarschijnlijk lekker gezond oud wordt. Daar investeer ik zoveel in om de band op te bouwen en de hond te vormen, daar moet de hond dus wel een tijdje voor meegaan en mij ook het gevoel geven dat ik me nergens zorgen om hoef te maken tot ze oud zijn.

Ik zou dan niet voor zo'n ras kiezen. Komt waarschijnlijk ook omdat ik niet zo snel helemaal verknocht ben aan een ras.

Als je een grote hond wil die ook nog eens oud wordt, dan is er eigenlijk maar één keuze.

kangalfan schreef:Als je een grote hond wil die ook nog eens oud wordt, dan is er eigenlijk maar één keuze.

Nee dank je :N:

Een vreselijk dilemma waar ik geregeld over denk. Laatst zat ik te bedenken wat voor alternatieven je hebt voor de Franse bull, qua formaat enzo. Ik kwam toen o.a. weer bij de Tibetaanse spaniel, waar ik ooit over getwijfeld had. Die zijn heel gezond en worden wel 16, 17 of 18 jaar of zoiets. Maar heel eerlijk gezegd zou dat een puur verstandelijke keus zijn. Want als ik mijn hart laat spreken, wil ik eigenlijk weer het ras waar ik zoveel plezier aan heb beleefd en waar ik écht gek van ben. Ik ben er nog niet uit...

En dan vind ik twee honden die wij in hebben laten slapen op 11 jarige leeftijd al jong gestorven.
Heb er zelfs een gehad die we op 14-15 jarige leeftijd nog aan de fiets hadden lopen.

Ik zou nooit beginnen aan een ras waar de levensverwachting maar 7 of 8 jaar zou zijn. Mijn hondjes beginnen pas een beetje op te drogen met een jaar of 3 a 4.

S@ndr@ schreef:

kangalfan schreef:Als je een grote hond wil die ook nog eens oud wordt, dan is er eigenlijk maar één keuze.

Nee dank je :N:

Wat voor karakter zoek je in een hond?

S@ndr@ schreef:ik hou van honden maar er is niets wat zo naadloos aansluit bij me als dit soort molossers.
Ik denk dat ik een ander soort hond geen plezier doe met mij als baasje , zou gewoon niet passen(denk ik)
en daar wordt die hond niet blijer van hoor

zo dacht ik ook altijd , maar ik heb nu met de nakers evenveel plezier als met de doggen. Flirtje is echt helemaal geweldig , en natuurlijk kan ook hij wat krijgen , maar daar ben ik bij hem helemaal niet mee bezig.
Bij de doggen zit dat toch altijd in mijn hoofd ook al zijn ze pas 1 jaar.

jip007 schreef:

S@ndr@ schreef:ik hou van honden maar er is niets wat zo naadloos aansluit bij me als dit soort molossers.
Ik denk dat ik een ander soort hond geen plezier doe met mij als baasje , zou gewoon niet passen(denk ik)
en daar wordt die hond niet blijer van hoor

zo dacht ik ook altijd , maar ik heb nu met de nakers evenveel plezier als met de doggen. Flirtje is echt helemaal geweldig , en natuurlijk kan ook hij wat krijgen , maar daar ben ik bij hem helemaal niet mee bezig.
Bij de doggen zit dat toch altijd in mijn hoofd ook al zijn ze pas 1 jaar.

Misschien heb je gelijk hoor, maar ik ben er niet naar op zoek , misschien loop ik er ooit tegen aan.
Op dit moment is het gewoon bulldog nog alles wat ik van een hond wil zien gewoon het karkater, en natuurlijk ook het uiterlijk.

en in principe hebben ze een levensverwachting tot een jaar of 11
Nu is Baco , behoorlijk wrakkig en die gaat niet oud worden en daar heb ik al heel wat traantjes om gelaten,
maar om dan maar over te stappen op een ander ras.
misschien ooit
als ik perongeluk ergens op stuit wat ik net zo leuk vind

Ik denk hier ook zeker bij na.

De 2 honden die ik nu heb zijn van mijn ouders.
De sint bernard wordy gemiddeld niet oud.
Voor mij dus nooit geen sint bernard.
Niet alleen omdat ze niet oud worden, maar ook omdat ze geen werkhonden zijn.

De Labrador.
Macho is een stamboomloze labrador.
Met hem heb ik veel geluk.
Veel mensen (vooral labradormensen) vinden hem veel te mager, en te rank van bouw.
Maar ik vind hem perfect zo.
Hij is zover ik weet gezond, en doet het super bij de G&G frisbee en behendigheid.
Maar toch hierna denk ik geen lab meer.
Er zijn zoveel problemen in het ras, en dan vooral met de gewrichten.
Ik moet er niet aan denken als Macho niet zou kunnen werken vanwege allerlei problemen, hij zou gek worden.

Waar halen jullie die leeftijden eigenlijk vandaan?
Als je bijvoorbeeld gemiddelde levensverwachting van de berner sennen intikt bij google, krijg je allemaal verschillende antwoorden.
En zo bij ieder ras.
Ik kijk altijd op de site van de rasvereniging, maar daar staat het lang niet altijd op.

't Is voor mij de reden geweest om geen flatcoat meer te nemen, ondanks dat ik het een geweldig ras vindt en het altijd zal blijven vinden. Ik heb dus de "moed" niet meer gehad en ben geswitched van ras.

Inge O schreef:zou een hovawart maar een jaartje of vijf worden, zoals momenteel bij de berners heel vaak het geval is, dan zou ik het niet meer doen. ten eerste om mezelf het leed te besparen en ten tweede omdat ik het ook een principiële zaak vind : ik zou in verzet komen als ze 'mijn' ras zo naar de kloten zouden helpen en heropbouw van een gezondere basis kan alleen maar als ze een tijdje helemaal niet meer verkocht worden, zodat de mindere fokkers ze aan de straatstenen niet meer kwijtkunnen.

dan kan je wel zeggen 'ach, wat maakt die ene hond van mij nu het verschil' maar dat maakt het natuurlijk - om diezelfde reden nemen de meeste mensen hier ook geen broodfokpup of gaan ze niet gedachtenloos honden vermenigvuldigen.

Ik had het niet beter kunnen zeggen Inge

Eigenlijk heel verdrietig natuurlijk...
Ik heb mijn hart echt wel verloren aan de stink-Peitjes, maar als er Rimpel er niet meer is komt er hier echt never een pei pup...
Ik zou een herplaatser nog in overweging nemen, maar zelfs dat wil ik eigenlijk niet zoals ik er nu over denk.

De Pei past in alle opzichten bij mij en andersom...maar het eeuwige getuur en geloer naar andere honden als ik met hem loop, het stoicijnse wat in het ras hoort maar waardoor Rimpel niet los kan lopen omdat hij als een koe met oogkleppen ervandoor gaat, en dan het dag-in-dag-uit bezig zijn met zijn gezondheid.
Ik doe het met alle liefde, met iedere vezel in mijn lijf, maar ik wil het na Rimpel niet weer...En tuurlijk kan dat gebeuren en dan ga ik er weer voor de volle 100 % voor hoor...maar de kans op al dit gedoe opgeteld bij elkaar is bij een pei wel heel groot.

En dan kan ik wel gaan voor een pei die graag zwemt, die reuze leuk is met andere honden, vreselijk baas gericht is, oplettend en niet lichtelijk-autistisch is...dat WIL ik dus niet...
Want dat is in mijn ogen niet de Pei zoals de Pei hoort te zijn...
Ik wil geen Pei die gefokt is op allerlei huiselijke-eigenschappen die niet in het ras horen..

Ik heb al veel vaker geroepen...als ik de kansen en mogelijkheden had dan verbood ik het ras per direct.
Fokverbod erop voor de komende 15 jaar en dan maar weer eens beginnen met nieuwe lijnen en dat gefok ook alleen bij mensen neerleggen met een IQ van minimaal 120 bij wijze van die zich tot op het bot in het ras verdiept hebben.
Selectief de pups verkopen aan mensen met echt hart en ziel voor het ras.
Utopie...dat is het...helaas

We hebben twee ambullen gehad die beide maar drie jaar zijn geworden. We wilden daarom geen ambull meer.
Kira en Basco zijn beide kerngezond, en dat is echt heel fijn. Maar beide hebben ze voor ons niet de charme die een ambull heeft (begrijp me niet verkeerd, we zijn stapelgek met ze). Maar de ambull is voor ons qua karakter de ultieme hond.
We hebben het wel eens over een derde hond en weer een ambull, maar ja, hoe krijg je een zo gezond mogelijke hond? We hebben het al over importeren uit Amerika gehad.
Maar idd hier is het wel een onderwerp van gesprek, sowieso een derde hond of niet. En zo ja een ambull maar waarvandaan. Want echt drie jaar is veel tekort.
Een ander alternatief is een ambull uit de herplaatsing, maar ja die risico's zijn zonodig nog groter. Ik vind het dus heel moeilijk.