Het HondenForum

Ik heb de overtuiging dat er bij een hond altijd wel iets blijft om aan te werken. Ik vind Jamey geweldig zoals ze is en ik houd veel van haar, maar toch werk ik nog steeds aan haar probleem met herders, haar felle gedrag op sommige kleine teefjes, aan haar gehoorzaamheid/eigenwijsheid, ga zo maar door. Ik denk dat Jamey voor mij nooit echt 'klaar' zou zijn, er is altijd nog wel iets om aan te werken, om te verbeteren enz.

Betekent dus niet dat ik niet blij met haar ben zoals ze nu is, maar ik zie altijd wel dingetjes die zouden kunnen verbeteren, enz.

Op een ander forum heb ik hier commentaar op gehad, want ik moest gewoon blij zijn met mijn hondje, in plaats van steeds maar aan dingen willen werken. Nou vind ik het sowieso normaal dat ik aan haar (angst)agressie/onverdraagzaamheid wil werken, maar ook bijvoorbeeld haar eigenwijsheid (wat gewoon bij haar terriër zijn/karakter hoort, wil ik gewoon aan blijven werken, kijken hoe ver ik kan komen...

Ben ik nou zo raar dat ik altijd wel puntjes zie om aan te blijven werken, in plaats van 'dat ik gewoon blij ben met hoe ze is' -wat ik ook ben, ook al zie ik steeds wel werk-puntjes-?

met ruby had ik ook altijd een punt om aan te werken en dat was het uitvallen naar andere honden,niet dat ze er op klapte maar als ze te dicht in haar buurt kwamen konden ze wel is haar tanden van dichtbij bekijken(nooit met gaten)ik vond dat altijd erg vervelend en niet lekker lopen.ik heb het los gelaten,ruby heeft nou eenmaal een grote persoonlijke zone en dat ben ik gaan accepteren i.p.v haar te willen trainen op het leuk vinden van andere honden.nu gaat ze andere honden zeker uit de weg en zoekt ze zelf haar vrienden op en doordat ik het een beetje ben gaan loslaten gaat het met ruby en andere honden veel beter,denk doordat ik het niet meer zo'n beladen situatie laat worden maar ruby het zelf laat aan geven.dus op dat punt ga ik niet meer verder met haar trainen,het wordt niet beter het gaat namelijk al beter.

met canyon moest ik altijd wel erg bezig zijn met verbeteren,maar meer in onze band als dan met bepaalde situatie's.canyon was een hondje die niet 1 vinger nam maar je hele arm en ze had een erge grote middelvinger.bij haar heb ik echt 9,5 jaar lang gewerkt aan het luisteren en aan het minder schijt hebben aan mij.het was echt een wereld hond hoor(voor mij dan,de rest bestond niet)maar wel eentje waarbij je als baas goed op je strepen moest staan want dat deed zei namelijk ook.een heel ander typje als ruby,ook eentje die meer kon hebben.

soms moet je denk ik bepaalde dingen loslaten om te zien dat het dus wel goed gaat of verbeterd is,en bepaalde dingen verranderen niet dat hoort bij de hond hoe jammer dat soms ook kan zijn maar dat maakt wel hun karakter.

Ik denk dat dat per persoon per hond verschillend is. Ligt er helemaal of het 'probleem' mee te leven is, of echt serieus is. Zoals dat er mensen zijn die er niets aan doen dat hun hond aan de lijn trekt.

Het is maar net wat je wilt.

Ik bedoel niet eens met mijn specifieke problemen hoor. Maar het lijkt mij zo saai om je hond alleen maar te knuffelen en uit te laten en that's it. Er is toch altijd wel iets waar je lekker mee aan het werk kan? Misschien ligt dat dan wel aan mij hoor (en bovendien is Jamey ook erg werklustig en vindt ze het leuk dus zij heeft er ook weinig moeite mee), maar in mijn ogen is een hond, net als een mens, nooit uitgeleerd...

Dat zien jullie blijkbaar anders dan?

Jacksel schreef:Ik bedoel niet eens met mijn specifieke problemen hoor. Maar het lijkt mij zo saai om je hond alleen maar te knuffelen en uit te laten en that's it. Er is toch altijd wel iets waar je lekker mee aan het werk kan? Misschien ligt dat dan wel aan mij hoor (en bovendien is Jamey ook erg werklustig en vindt ze het leuk dus zij heeft er ook weinig moeite mee), maar in mijn ogen is een hond, net als een mens, nooit uitgeleerd...

Dat zien jullie blijkbaar anders dan?

Dat ligt gewoon aan de hond ook Ik zou niet weten wat ik aan Saar nog 'bij zou moeten schaven'. Ze is een probleemloos hondje, dus wat moet ik daar dan aan gaan doen? Verder houdt ze niet van trainen en oefeningetjes doen, dus daar doe ik haar ook geen plezier mee

Moos schreef:

Jacksel schreef:Ik bedoel niet eens met mijn specifieke problemen hoor. Maar het lijkt mij zo saai om je hond alleen maar te knuffelen en uit te laten en that's it. Er is toch altijd wel iets waar je lekker mee aan het werk kan? Misschien ligt dat dan wel aan mij hoor (en bovendien is Jamey ook erg werklustig en vindt ze het leuk dus zij heeft er ook weinig moeite mee), maar in mijn ogen is een hond, net als een mens, nooit uitgeleerd...

Dat zien jullie blijkbaar anders dan?

Dat ligt gewoon aan de hond ook Ik zou niet weten wat ik aan Saar nog 'bij zou moeten schaven'. Ze is een probleemloos hondje, dus wat moet ik daar dan aan gaan doen? Verder houdt ze niet van trainen en oefeningetjes doen, dus daar doe ik haar ook geen plezier mee

Nog sneller hierkomen
Hierkomen ook al ligt er mensenpoep

Jacksel schreef:

Moos schreef:

Jacksel schreef:Ik bedoel niet eens met mijn specifieke problemen hoor. Maar het lijkt mij zo saai om je hond alleen maar te knuffelen en uit te laten en that's it. Er is toch altijd wel iets waar je lekker mee aan het werk kan? Misschien ligt dat dan wel aan mij hoor (en bovendien is Jamey ook erg werklustig en vindt ze het leuk dus zij heeft er ook weinig moeite mee), maar in mijn ogen is een hond, net als een mens, nooit uitgeleerd...

Dat zien jullie blijkbaar anders dan?

Dat ligt gewoon aan de hond ook Ik zou niet weten wat ik aan Saar nog 'bij zou moeten schaven'. Ze is een probleemloos hondje, dus wat moet ik daar dan aan gaan doen? Verder houdt ze niet van trainen en oefeningetjes doen, dus daar doe ik haar ook geen plezier mee

Nog sneller hierkomen
Hierkomen ook al ligt er mensenpoep

Dat doet ze ook wel, na een minuut of twee

Ach dat zijn van die dingetjes, dat vind ik niet direct iets om dan "aan te gaan werken". Ik kan haar terugroepen als ze ernaartoe aan het lopen is, alleen als ze staat te vreten niet meteen. Nah ja, daar is ze niet alleen in lijkt mij zo
Op een gegeven moment moet je ook gewoon tevreden zijn vind ik hoor. Saar is eigenlijk gewoon een perfect, super makkelijk hondje. Verder komt ze namelijk gewoon snel Het feit dat ze niet meteen komt als ze mensenpoep staat te vreten vind ik dan zo 'niks'; geen 1 hond is helemaal 100% 'perfect', lijkt me niks aan ook.

sommige dingen laat ik zo, biiv. Xanos moet geen andere honden.. jamme dan... daar hou ik rekening mee... net als de rest niet bij kleine hondjes mogen (behalve boy)...
Met trainen probeer ik er wel het uiterste uit te halen mits het geen afbreuk aan iets anders doet.
bijv. ik kan wel doorgaan tot ie iets perfect doet maar als dat ten koste gaat van iets anders wat veel meer kost heeft dat totaal geen nut natuurlijk dus dan moet je dat er bij in calculeren.

Ik laat het ook los op een gegeven moment, sommige dingen kun je nou eenmaal niet veranderen en voor mij hoeft dat ook niet.
Het maakt je honden tot wie ze zijn en onderscheidt ze van andere honden.

Gina vindt niks aan trainen of oefeningetjes doen dus waarom zou ik haar dat opleggen?
Wat heb ik aan een hond die als een zoutzak naast me loopt omdat ik zo nodig met haar moet trainen en andersom: wat heeft zij eraan, leuk gaat ze het toch niet vinden.
En de paar nare eigenschappen die ik er bij haar niet uit heb kunnen trainen neem ik maar voor lief.
Voor mij is het op een gegeven moment op en neem ik maatregelen zodat anderen er geen last van hebben en het voor haar en mij toch leuk blijft.

Gianni daarentegen kan ik niet blijer maken dan een appèlletje te lopen, dus doe ik dat met grote regelmaat en bij gebrek aan een haag apporteert hij over het tuinhekje
Bij hem is het geen móéten maar willen, dus gevolg: een blij hondje met een blij baasje.
Als ik niet hierheen gegaan was hadden we ook zeker nog getraind op de club, ook al zouden we nooit wedstrijdniveau gehaald hebben (wat aan mij ligt en niet aan de hond zoals me redelijk vaak verteld is ), gewoon omdat hij en ik dat allebei geweldig vonden.

Raseigenschappen eruit proberen te trainen komt eerlijk gezegd niet bij me op, daar heb ik ze immers op uitgekozen

Jacksel schreef:Ik bedoel niet eens met mijn specifieke problemen hoor. Maar het lijkt mij zo saai om je hond alleen maar te knuffelen en uit te laten en that's it. Er is toch altijd wel iets waar je lekker mee aan het werk kan? Misschien ligt dat dan wel aan mij hoor (en bovendien is Jamey ook erg werklustig en vindt ze het leuk dus zij heeft er ook weinig moeite mee), maar in mijn ogen is een hond, net als een mens, nooit uitgeleerd...

Dat zien jullie blijkbaar anders dan?

OK, dat deed ik ook wel maar meer met 'kunstjes' dan buiten voor gehoorzaamheid.

Het verbeteren zit meer in de trainingen. En daarbij probeer ik steeds beter op Brams karakter en gedrag in te spelen. Van mij hoeft hij brutale reuen van een jaar bijv. niet leuk te vinden, maar hij moet dan wel luisteren naar mij.

Als je met "eraan werken" bedoelt dat je bezig blijft met trainen in de zin van bijhouden: ja, dat snap ik en dat doe ik ook.
Want Isabel mag niet als een hysterische pingpongbal reageren, Orpa mag geen onderdanige hondjes in greppels schoffelen en RR hoort feitelijk niet op ooghoogte langs te komen als ze iemand wel lollig vindt.

Maar als je met "eraan werken" bedoelt dat je niet rustig in je bedje ligt zolang bepaald gedrag niet veranderd en/of verdwenen is: nee, dat doe ik niet.

Want ik kan proberen iets in te perken, maar iets volledig wegtrainen kan vaak niet, domweg omdat een karakter een karakter is. Dus dat gaat ten koste van mijn honden en van mijn bloeddruk, en lol hebben we er op den duur geen van allen in, denk ik zo.

Dus tja, het is relatief

Overigens denk ik wel dan niemand ooit is uitgeleerd, mens noch dier.

Marjoleine schreef: en RR hoort feitelijk niet op ooghoogte langs te komen als ze iemand wel lollig vindt.

Dat omschrijf je heel treffend Vera hoort dat ook niet te doen, maar ja

Jacksel schreef:Ik heb de overtuiging dat er bij een hond altijd wel iets blijft om aan te werken. Ik vind Jamey geweldig zoals ze is en ik houd veel van haar, maar toch werk ik nog steeds aan haar probleem met herders, haar felle gedrag op sommige kleine teefjes, aan haar gehoorzaamheid/eigenwijsheid, ga zo maar door. Ik denk dat Jamey voor mij nooit echt 'klaar' zou zijn, er is altijd nog wel iets om aan te werken, om te verbeteren enz.

Betekent dus niet dat ik niet blij met haar ben zoals ze nu is, maar ik zie altijd wel dingetjes die zouden kunnen verbeteren, enz.

Op een ander forum heb ik hier commentaar op gehad, want ik moest gewoon blij zijn met mijn hondje, in plaats van steeds maar aan dingen willen werken. Nou vind ik het sowieso normaal dat ik aan haar (angst)agressie/onverdraagzaamheid wil werken, maar ook bijvoorbeeld haar eigenwijsheid (wat gewoon bij haar terriër zijn/karakter hoort, wil ik gewoon aan blijven werken, kijken hoe ver ik kan komen...

Ben ik nou zo raar dat ik altijd wel puntjes zie om aan te blijven werken, in plaats van 'dat ik gewoon blij ben met hoe ze is' -wat ik ook ben, ook al zie ik steeds wel werk-puntjes-?

ik zie ook altijd wel iets om aan te werken. maar niet alleen bij mijn hondje, ook bij mezelf, of eigenlijk zo'n beetje alle dingen waar ik mee bezig ben. soort van perfectionisme en niet snel tevreden zijn.
het eerste advies wat ik op de hondenschool kreeg was mijn hondje te accepteren zoals hij is. moet zeggen dat juist dat ervoor gezorgd heeft dat we beiden een stuk relaxter geworden zijn.

Marjoleine schreef:Want Isabel mag niet als een hysterische pingpongbal reageren, Orpa mag geen onderdanige hondjes in greppels schoffelen en RR hoort feitelijk niet op ooghoogte langs te komen als ze iemand wel lollig vindt.

...

Want ik kan proberen iets in te perken, maar iets volledig wegtrainen kan vaak niet, domweg omdat een karakter een karakter is.

Ik zou er ook niet effectief in zijn, omdat Frenk dondersgoed in de gaten heeft dat ik die eigenwijzigheden die hem hem maken stiekem wel heel lollig vind.

Dus werken aan zaken als gehoorzaamheid en gedragingen enzo vind ik heel belangrijk, maar ik lig niet wakker van eventuele "vlekjes", sterker nog, die vind ik juist leuk.

Voor de duidelijkheid, daar vallen wat mij betreft agressie en angst niet onder. Daar zou ik altijd aan werken.

Jacksel schreef:Ik heb de overtuiging dat er bij een hond altijd wel iets blijft om aan te werken. Ik vind Jamey geweldig zoals ze is en ik houd veel van haar, maar toch werk ik nog steeds aan haar probleem met herders, haar felle gedrag op sommige kleine teefjes, aan haar gehoorzaamheid/eigenwijsheid, ga zo maar door. Ik denk dat Jamey voor mij nooit echt 'klaar' zou zijn, er is altijd nog wel iets om aan te werken, om te verbeteren enz.

Betekent dus niet dat ik niet blij met haar ben zoals ze nu is, maar ik zie altijd wel dingetjes die zouden kunnen verbeteren, enz.

Op een ander forum heb ik hier commentaar op gehad, want ik moest gewoon blij zijn met mijn hondje, in plaats van steeds maar aan dingen willen werken. Nou vind ik het sowieso normaal dat ik aan haar (angst)agressie/onverdraagzaamheid wil werken, maar ook bijvoorbeeld haar eigenwijsheid (wat gewoon bij haar terriër zijn/karakter hoort, wil ik gewoon aan blijven werken, kijken hoe ver ik kan komen...

Ben ik nou zo raar dat ik altijd wel puntjes zie om aan te blijven werken, in plaats van 'dat ik gewoon blij ben met hoe ze is' -wat ik ook ben, ook al zie ik steeds wel werk-puntjes-?

Ik denk dat het er bij veel mensen niet zozeer om gaat om hun hond te "verbeteren". Die mensen vinden dus dat je blij moet zijn met je hond zoals ze is.
Maar hoe je het ook wendt of keert, iedereen is volgens mij altijd wel met zijn hond bezig. Al is het maar door niet te willen dat hij op de bank gaat, hij even hier moet komen, hij even moet zitten vordat hij een koekje krijgt of zo iets simpels.
Het zou een beetje saai worden als er iemand zou bestaan die dat niet nodig heeft om met zijn hond ook maar íets kleins te doen.
Dan zou hij een robotje van de Intertoys hebben

Als ik voor mezelf spreek ben ik ook erg blij met mijn honden hoe ze zijn. Maar dat neemt niet weg dat er inderdaad altijd nog wat kleine dingetjes te verbeteren zijn.
Eerlijk is eerlijk, de oudjes laat ik lekker oud zijn en die hoeven niks bijzonders meer te doen behalve lekker mee naar het bos.
Maar met de Cattles ben ik eigenlijk best erg druk ja. En dat vind ik leuk. Net zoals ik het leuk vind dat er heus vooruitgang in de honden zit. En heel belangrijk: zij vinden het ook leuk om dingen te leren en te doen.

ik accepteer en hou van mijn honden compleet zoals ze zijn,
maar dat wil niet zeggen dat ik alles maar laat zijn, sommige punten blijf ik echt wel mee bezig en aan werken ,
en ook al weet ik dat ik sommige dingen nooit helemaal ideaal ga krijgen , so what
maar is dat niet met alles in het leven zo,als je het breder trekt, er zijn altijd puntjes waar je verbeterining in kunt proberen te brengen

Ja, er zijn wel dingen waar ik best aan zou kunnen werken maar ik vind het niet belangrijk genoeg om er daadwerkelijk aan te werken. Niet omdat ik geen moeite wil doen maar ik vind mijn honden eigenlijk gewoon wel goed zoals ze zijn (met al hun nukken en streken).

Het enige waar ik echt elke dag even wat aan doe is 'hierkomen' en 'wachten'. Dat gaat spelenderwijs tijdens het wandelen en is iets wat - voor mij en mijn honden - echt van belang is omdat ik er lastig gedrag of vervelende situaties mee kan voorkomen.
Bill laat zich bijv. makkelijk provoceren door reuen die even groot (en even macho ) zijn als hij. En Silka heeft er een handje van om bange of kleine teven even de waarheid te zeggen.
Dat gedrag heb ik geaccepteerd, ze zijn zoals ze zijn. Maar... ik laat het niet gebeuren. Ik kan ze - ook in dit soort moeilijke situaties - altijd bij me roepen en houden. En zo voorkom ik eventuele moeilijkheden.

Overigens doe ik naast 'hierkomen' en 'wachten' nog wel wat spelenderwijs dingetjes aanleren (apporteren, beetje speuren, beetje gehoorzaamheid) maar dat zijn geen halszaken, zeg maar.

S@ndr@ schreef:ik accepteer en hou van mijn honden compleet zoals ze zijn,
maar dat wil niet zeggen dat ik alles maar laat zijn, sommige punten blijf ik echt wel mee bezig en aan werken ,
en ook al weet ik dat ik sommige dingen nooit helemaal ideaal ga krijgen , so what
maar is dat niet met alles in het leven zo,als je het breder trekt, er zijn altijd puntjes waar je verbeterining in kunt proberen te brengen

En ook wat Marjoleine zegt...

Dat is dus idd wat ik bedoel...

Jacksel schreef:

S@ndr@ schreef:ik accepteer en hou van mijn honden compleet zoals ze zijn,
maar dat wil niet zeggen dat ik alles maar laat zijn, sommige punten blijf ik echt wel mee bezig en aan werken ,
en ook al weet ik dat ik sommige dingen nooit helemaal ideaal ga krijgen , so what
maar is dat niet met alles in het leven zo,als je het breder trekt, er zijn altijd puntjes waar je verbeterining in kunt proberen te brengen

En ook wat Marjoleine zegt...

Dat is dus idd wat ik bedoel...

Mee eens. Ik kon het alleen niet zo duidelijk omschrijven

Er is genoeg waar ik aan zou kunnen werken maar ik vind het zelf niet echt belangrijk, of misschien ben ik er te makkelijk in, dat kan ook.
Alles gaat hier spelenderwijs en tijdens de dagelijkse gang van zaken.

Misty was/is altijd moeilijk mee te oefenen/belonen buiten omdat ze nooit iets lekkers wilde aannemen, ook niet het allerlekkerste.
Bal o.i.d. vind ze al helemaal niets aan.
Dus als ze iets deed/doet wat ik graag zag dan jubel ik gewoon en dat doe ik nog steeds, bij allemaal...en heb altijd een jaszak vol met lekkers.

Bammie gaat graag z'n eigen gang buiten, snuffelen, rennen, graven en soms gooi-spelletjes dus dat doe ik met hem.
Megan doet graag alles waar ze een snoepie mee kan verdienen dus dat doe ik dan met haar, kleine oefeningetjes die ze goed kent.
Misty doet alles op z'n Misty's en dat is ook prima.

Al onze wandelingen en rondjes zijn nu quality-time voor ons viertjes.
Alles gaat hier puur voor dat het leuk moet zijn en ze moeten vrij en zichzelf kunnen zijn, tenminste voor zover ik hun natuurlijk vrijheid kan bieden.

Frenk schreef: Voor de duidelijkheid, daar vallen wat mij betreft agressie en angst niet onder. Daar zou ik altijd aan werken.

En zelfs dan heb je ergens wel een grens bereikt op een gegeven moment hoor bij bepaalde honden
Ik heb dan geen ervaring met agressie, maar wel met angst. Ik heb me met Saar zo'n 2 jaar een slag in de rondte 'begeleid en getraind' op haar neiging om angstig op bepaade dingen te reageren.
Dat is nu ook sinds een jaar of 2 op een prima, meer dan, acceptabel punt, en meer zit er ook gewoon niet in. Je gaat met Saar bijvoorbeeld nooit op een punt komen dat je haar los kan gooien in een grote roedel Duitse Herders zonder dat ze angst gaat vertonen. 1 of 2 Herders in een grotere groep met allerlei rassen gaat nu prima, en meer moet ik ook gewoon niet willen, en wil ik ook niet

Moos schreef:

Frenk schreef: Voor de duidelijkheid, daar vallen wat mij betreft agressie en angst niet onder. Daar zou ik altijd aan werken.

En zelfs dan heb je ergens wel een grens bereikt op een gegeven moment hoor bij bepaalde honden
Ik heb dan geen ervaring met agressie, maar wel met angst. Ik heb me met Saar zo'n 2 jaar een slag in de rondte 'begeleid en getraind' op haar neiging om angstig op bepaade dingen te reageren.
Dat is nu ook sinds een jaar of 2 op een prima, meer dan, acceptabel punt, en meer zit er ook gewoon niet in. Je gaat met Saar bijvoorbeeld nooit op een punt komen dat je haar los kan gooien in een grote roedel Duitse Herders zonder dat ze angst gaat vertonen. 1 of 2 Herders in een grotere groep met allerlei rassen gaat nu prima, en meer moet ik ook gewoon niet willen, en wil ik ook niet

Acceptabel is toch acceptabel
Ik bedoel, je hebt haar zover dat ze gewoon als een normale hond mee kan doen. Meer dan dat hoef je toch ook niet te verlangen, als je bekijkt waar je vandaan komt met haar.

Frenk schreef:

Moos schreef:

Frenk schreef: Voor de duidelijkheid, daar vallen wat mij betreft agressie en angst niet onder. Daar zou ik altijd aan werken.

En zelfs dan heb je ergens wel een grens bereikt op een gegeven moment hoor bij bepaalde honden
Ik heb dan geen ervaring met agressie, maar wel met angst. Ik heb me met Saar zo'n 2 jaar een slag in de rondte 'begeleid en getraind' op haar neiging om angstig op bepaade dingen te reageren.
Dat is nu ook sinds een jaar of 2 op een prima, meer dan, acceptabel punt, en meer zit er ook gewoon niet in. Je gaat met Saar bijvoorbeeld nooit op een punt komen dat je haar los kan gooien in een grote roedel Duitse Herders zonder dat ze angst gaat vertonen. 1 of 2 Herders in een grotere groep met allerlei rassen gaat nu prima, en meer moet ik ook gewoon niet willen, en wil ik ook niet

Acceptabel is toch acceptabel

Precies Maar ik blijf daar dus ook niet altijd aan werken Ik denk dat je als baas op een gegeven moment voelt dat je het plafond wel zo ongeveer hebt bereikt, en dan ben je denk ik beter af door het op dat punt gewoon te accepteren dan de hond willen blijven trainen en trainen (niet aan jouw gericht dat laatste hoor, gewoon in het algemeen in het topic bedoelt ).

Moos schreef:Ik denk dat je als baas op een gegeven moment voelt dat je het plafond wel zo ongeveer hebt bereikt, en dan ben je denk ik beter af door het op dat punt gewoon te accepteren dan de hond willen blijven trainen en trainen.

Ja precies. Dat je niet doorslaat in een soort verzenuwd perfectionisme waarbij goed nooit goed genoeg is en je alleen maar kunt zien wat er nog niet deugt aan je hond, maar wat er allemaal nog beter kan.
Iets met de hond is altijd half af ofzo

Frenk schreef:

Moos schreef:Ik denk dat je als baas op een gegeven moment voelt dat je het plafond wel zo ongeveer hebt bereikt, en dan ben je denk ik beter af door het op dat punt gewoon te accepteren dan de hond willen blijven trainen en trainen.

Ja precies. Dat je niet doorslaat in een soort verzenuwd perfectionisme waarbij goed nooit goed genoeg is en je alleen maar kunt zien wat er nog niet deugt aan je hond, maar wat er allemaal nog beter kan.
Iets met de hond is altijd half af ofzo

Ja haha precies

Want jijzelf als baas speelt ook nog een belangrijke rol natuurlijk. Dan moet je denk ik ook oppassen dat je niet dingen gaat verwachten van een hond die de hond nooit waar kan maken in combinatie met jou als baas.
Maar dat is misschien weer een andere stelling

Moos schreef:Want jijzelf als baas speelt ook nog een belangrijke rol natuurlijk. Dan moet je denk ik ook oppassen dat je niet dingen gaat verwachten van een hond die de hond nooit waar kan maken in combinatie met jou als baas.
Maar dat is misschien weer een andere stelling

Oh, maar dan vraag je wel wat van de mensen. Dat die dan opeens onder ogen moeten gaan zien dat ze zelf niet het nieuwe kampioensmateriaal zijn en dat ze de tekortkomingen bij henzelf moeten zoeken ipv bij hun hond. :N: :N: :N:

Frenk schreef:

Moos schreef:Want jijzelf als baas speelt ook nog een belangrijke rol natuurlijk. Dan moet je denk ik ook oppassen dat je niet dingen gaat verwachten van een hond die de hond nooit waar kan maken in combinatie met jou als baas.
Maar dat is misschien weer een andere stelling

Oh, maar dan vraag je wel wat van de mensen. Dat die dan opeens onder ogen moeten gaan zien dat ze zelf niet het nieuwe kampioensmateriaal zijn en dat ze de tekortkomingen bij henzelf moeten zoeken ipv bij hun hond. :N: :N: :N:

Precies

Moos schreef:Precies

Er zijn natuurlijk zat mensen die vinden dat ze ernstig tekortgedaan zijn en die proberen om dat in te halen via hun kinderen, partner of huisdier.
Toen ik het probeerde te omschrijven vroeg ik me opeens af.. Is er een goed Nederlands woord voor vicarious?

Frenk schreef: Toen ik het probeerde te omschrijven vroeg ik me opeens af.. Is er een goed Nederlands woord voor vicarious?

Plaatsvervangend?