Het HondenForum

Vanmiddag moest ik even bij iemand mee naar binnen in haar huis, maar ik was even langs komen wippen na het honden uitlaten, met honden, en ze zaten tot aan hun oren onder de modder.
Dat kan je met goed fatsoen niet zo maar even naar binnen gooien bij iemand die zelf geen smeepoets van een hond heeft , maar het was wel even belangrijk dat ik een minuutje of 10 meekwam.

Tuin was niet helemaal secuur afgesloten, dus op hoop van zegen heb ik de honden even vastgelegd midden in de tuin (uiteraard was de tuin wel zo dat er verder niemand bij de honden kon komen, of uberhaupt kon zien, maar niet helemaal hond-proof, en dan met name mini Saar proof dichtgemetseld ). Met in mijn achterhoofd dat als ze duidelijk ongemakkelijk zouden zijn het jammer was, maar ik ze toch eerst even naar huis moest brengen dan.
Maar niks ongemakkelijk hoor. Ze konden mij ook niet meer zien (maar ik hen wel), en ze snuffelden eens wat, keken eens wat om zich heen, en gingen vervolgens op hun dooie gemakkie bij elkaar liggen, beetje relaxen
Ik was er min of meer van overtuigd dat ze dat niet zouden kunnen eigenlijk, ik leg ze immers nooit ergens vast en ga dan zelf uit zicht, laat staan zonder hen een huis binnen terwijl ze buiten moeten wachten , maar het was een eitje voor ze. Zelfs als ik af en toe eens voor het raam langs kwam keken ze eens even, en als ik dan weer uit beeld was gingen ze maar weer lekker liggen wachten.

Hebben jullie dat ook weleens; dat je zelf verbaasd bent over wat een enorm brave borsten je honden dan zijn?

Yep, inderdaad. Afgelopen zondag nog in de dierentuin. Sita is meestal erg enthousiast als er kinderen haar willen aaien. Ik hou haar dan in de halsband vast en dan mogen de kinderen haar op de flanken aaien. Maar nu was ik zelf even afgeleid, en was er een klein kindje op Sita afgelopen. Ze was er keurig bij gaan zitten met haar flank naar het kindje toe, die haar dus rustig aan het aaien was. Vond dat zo lief.