Het HondenForum

Stel dat je een hond of honden hebt die een bloedje hekel aan kinderen heeft of doodsbang is voor kinderen. In ieder geval jouw hond(en) en kinderen is geen goede combi. Maarr, de biologische klok begint te tikken en je zou toch wel erg graag een kindje willen.

Dit heb ik mezelf weleens v.w.b. Bowie en nu ook een beetje met Fien. Stel dat ik ooit kinderen zou willen.... Met deze 2 is dat absoluut geen goed idee. Vooropgesteld dat ik het graag zou willen maar dat is bij mij niet het geval :

Hoe zou je met die situatie omgaan?

God jee...ik denk dat ik dan alles uit de kast zou trekken om de combinatie toch goed te laten verlopen Ik denk ook wel dat het vaker toch best blijkt te kunnen gaan, terwijl je vantevoren dacht er een flinke dobber aan te hebben. Denk ik.

Ik heb een poging gedaan tot me inleven, maar dat vind ik heel lastig omdat ik en honden heb die prima met kinderen zouden kunnen leven, en de komende jaren iig nog geen kinderen in de planning heb zitten
Wat wel zo is, is dat ik keuzes voor bepaalde honden/rassen wel maak ook met in mijn achterhoofd dat er eventueel wel ooit kinderen zouden kunnen komen. Maar dan nog is dat natuurlijk geen garantie dat jouw honden (van dat ras) ook goed met kinderen zouden kunnen zijn.

Kira is geen fan van kinderen nooit geweest en toch is een eigen kleine telg heel wat anders dan zomaar "kinderen".
Ze laat zich buiten nog steeds niet graag benaderen door kinderen maar met Ramon gaat prima
Op zich lijken de vriendjes van je kinderen mij meer een probleem dan zelf kinderen krijgen. En dat is gemakkelijker op te lossen.

Ik denk eerlijk gezegd dat mijn kinderwens dan wel voor zou gaan en dat ik zou proberen mijn kind onvriendelijke hond te herplaatsen.

Edit: Met Woopy was het voor ons ook erg spannend. Woopy moet niks van kinderen weten, tikkeltje agressief e.d. Maar met Rosalie ging het vanaf dag 1 goed en ik durf er mijn hand voor in het vuur te steken dat hij haar nooit kwaad zal doen.
Vreemde kinderen moet hij nog steeds niet maar als hij een kindje eenmaal kent is hij de grootste vrienden.

Als het echt niet zou gaan? Dan zou mijn kinderwens voorgaan. Hoe verdrietig ook.
Gelukkig sta ik niet voor die keuze.

Op het moment dat ik echt graag een kind zou willen, zou ik daarvoor kiezen en dan maar zien waar het schip strandt. Mijn honden zijn nu 4 en 5, en ik verdenk met name Ted ervan dat die heel oud gaat worden. Als ze tenminste niet onder een auto loopt. Of door een roofvogel wordt opgegeten. Of stikt in een op straat gevonden kippenbotje. Of klem komt te zitten met haar hoofd in het tuinhek. Of tussen de spaken van een fietser komt. Of verstopt raakt door de immense hoeveelheden kauwgom die ze wegkaant. Of stukgebeten wordt door een Grote Gemene Hond. Afijn, als dat alles niet plaatsvindt, dan zou ze zomaar eens, zeg, 15 kunnen worden. Ik heb nu geen kinderwens, maar mocht ik die wel krijgen dan zou ik niet braaf 10 jaar wachten tot ik bijna 40 ben omdat 'het misschien wel niet goed zou gaan met de honden'. Misschien gaat het namelijk wel goed. En misschien lukt het wel helemaal niet met die kinderen. En misschien... Afijn. Soms kun je de dingen nu eenmaal niet met absoluten zekerheid voorspellen. Ik zou met alle wil van de wereld proberen het te laten slagen, en lukt dat niet...dan zie ik op dat moment wel wat de beste oplossing is. Via Kinderasiels.com ben je ze immers zo kwijt, die kinderen

Om die reden heb ik dus mijn kinderwens boven de hondenwens gesteld
De volgorde; eerst kinderen wat groter, dan weer een hond, is me goed bevallen.
Maar soms komt het anders uit en dan zou ik er het beste van proberen te maken, meestal valt het mee.
Wat ik hier lees over eigen kinderen die wel geaccepteerd worden en vreemde kinderen niet heb ik mijn bedenkingen; als je kindje groter wordt brengt het toch vriendjes mee naar huis en je wil wel dat die ook veilig zijn, en niet dat je kind in een isolement komt omdat je een kindonvriendelijke hond hebt.Dus het zal veel van je vergen om dat dan in goede banen te leiden.

Carmen schreef:Kira is geen fan van kinderen nooit geweest en toch is een eigen kleine telg heel wat anders dan zomaar "kinderen".

Dat geloof ik ook, in heel veel gevallen. Bowie zou voor een trein springen als ik het haar aan zou doen. Die zou diep ongelukkig worden, daar ben ik echt van overtuigd.

Ik kan me de situatie ook niet echt, echt voorstellen omdat die gewoon niet van toepassing is. Dus mijn gevoel hierover is sowieso al vertekenend

Ik zou sowieso niet met een zeer hond-, kind- of mensonvriendelijke hond willen leven. Daar heb ik geen hond voor Al die groepen spelen namelijk een grote rol in mijn leven.

Gelukkig iets waar ik nooit over na heb hoef te denken of nog ooit zal hoeven te doen, maar als het wel was geweest denk ik dat de kinderwens toch voor zou zijn gegaan. 'n Hond kan altijd nog wel. Heb er nu ook mee gewacht tot de tijd er 'rijp' voor was in die tijd als ik al kinderen had gehad, waren die ook groot geweest.

Marie-Josée schreef:Om die reden heb ik dus mijn kinderwens boven de hondenwens gesteld
De volgorde; eerst kinderen wat groter, dan weer een hond, is me goed bevallen.
Maar soms komt het anders uit en dan zou ik er het beste van proberen te maken, meestal valt het mee.
Wat ik hier lees over eigen kinderen die wel geaccepteerd worden en vreemde kinderen niet heb ik mijn bedenkingen; als je kindje groter wordt brengt het toch vriendjes mee naar huis en je wil wel dat die ook veilig zijn, en niet dat je kind in een isolement komt omdat je een kindonvriendelijke hond hebt.Dus het zal veel van je vergen om dat dan in goede banen te leiden.

Als Woopy de tijd even krijgt om kennis te maken met een vreemd kind dan is het 9 van de 10x gewoon goed. Dan zal hij ze echt niet meer bijten.
Afgelopen weekend heeft hij nog prins heerlijk bij mijn nichtje half op schoot gelegen terwijl zij zn buik kriebelde.

Woopy kan niet tegen rennende voorbij schietende kinderen. (ook niet van volwassenen) of kinderen die pats boem ineens voor hem staan en over zn kop gaan aaien.
Als er hier kinderen komen later dan hebben ze ook rustig te doen (kunnen ze ook prima leren) hier in huis en willen ze echt even gek doen mag Woopy even in de tuin liggen.

Frenk schreef:Ik zou sowieso niet met een zeer hond-, kind- of mensonvriendelijke hond willen leven. Daar heb ik geen hond voor Al die groepen spelen namelijk een grote rol in mijn leven.

Maar dat kan je toch niet in alle gevallen van te voren voorspellen? Als ik Bowie als voorbeeld neem; die moet helemaal niets van kinderen weten en is compleet van de leg als een kind binnen een straal van 10m aan het touwtje springen is. Dat ongecontroleerde en onvoorspelbare gedrag maakt haar diep ongelukkig. Ze is er van pups af aan hartstikke bang voor en dat is in de loop van de jaren wel veranderd, in de zin dat je het minder aan haar ziet maar ik zie haar loeren vanuit haar ooghoeken en een beetje in elkaar gedoken. Bowie is onbetrouwbaar bij kinderen. Dat vind ik sowieso van angstige/terughoudende honden naar kinderen toe. Een kat in het nauw maakt rare sprongen

En dan wordt overal geroepen dat een Berner en kinderen een goede combi is. Daar denkt Bowie heel anders over

Mag ik je vragen waarom het geen goed idee is met Fien en Bowie?

Timo is bang voor kinderen en blaft ze weg maar toch laat ik mijn kinderwens niet opzij schuiven door hem. Ik ben er eerlijk gezegd van overtuigd dat Timo een eigen kind, dus een kindje die fulltime binnen het gezin leeft wel aan zal kunnen. Bij Timo is het namelijk zo dat hij een persoon eerst moet vertrouwen/leren kennen en daarna is het helemaal goed. Neemt niet weg dat ik altijd heel voorzichtig zal blijven als er eenmaal een kindje is. Zoals Carmen zegt lijken de vriendjes mij meer een probleem

Honden hebben een heel groot aanpassingsvermogen. Een eigen kindje loopt natuurlijk niet van de één op de andere dag in je huis rond. Voordat het over de grond kruipt ben je al een paar maanden verder, dus heeft de hond een paar maanden aan de aanwezigheid van het kindje kunnen wennen.

Geen kinderwens of zo , maar wel altijd honden

Maar ook regelmatig opgepast, ook weken op neefjes en nichtjes, tijdens vakanties van broers of zussen, ik heb nog nooit een hond gehad die een hekel aan kinderen had, ongeacht ras.

Groetjes Els

Nanna schreef:

Tamara. schreef: Bowie zou voor een trein springen als ik het haar aan zou doen. Die zou diep ongelukkig worden, daar ben ik echt van overtuigd.

Dat weet je niet. Zo'n hond groeit op met een in den beginne nog zeer klein en niet bedreigend wurmpje en went daaraan. In 99% van de gevallen.

Als je wèrkelijk voor de keuze komt te staan mocht het toch niet gaan, zou bij mij de hond gaan wieberen, herplaatsing dus. Een hond gaat imo niet voor een kinderwens.

In Bowie haar geval weet ik het wel, geloof mij

Frenk schreef:Ik zou sowieso niet met een zeer hond-, kind- of mensonvriendelijke hond willen leven. Daar heb ik geen hond voor Al die groepen spelen namelijk een grote rol in mijn leven.

Ik heb geen idee hoe mijn honden op kinderen zouden reageren, want ik ken eigenlijk helemaal geen kleine kinderen; ze zijn er dus onbekend mee. Buiten gaat Ted prima met kindjes, maar dan is ze meestal los en kan ze weg. Toen wij een tijdje geleden bezoek hadden met een klein, net lopend, meisje, toen merkte ik dat ze het eng vond. Net zoals met een kat zat ze een beetje stijfjes, trillend weg te kijken. Op zo'n moment weet ik zeker dat een kindje haar niet moet proberen te aaien. Niet in haar eigen, veilige omgeving. Al zou Ted denk ik niet bijten, maar wel snappen. Maar ik vermoed dat het bij Ted alleen angst is voor kindjes die nog niet goed in te schatten zijn. Babies, die komen niet naar haar toe. En oudere kinderen, die bewegen gecontroleerd. Maar van de net-aan-lopende wankelgevallen, die kan ze gewoon niet zo goed inschatten. Sophietje is best oke met kinderen, die keren dat ze er eentje heeft ontmoet dan, al vindt ze ze wel spannend. Maar Sophietje heeft een gek onvoorspelbaar kantje waarvan ik niet weet of ze die alleen richting Ted heeft, of ook richting een kruipend geval. Sophietje is nogal fel op kruimels of speeltjes. Dan waarschuwt ze niet door te grommen, dan valt ze gewoon in een keer snoeihard uit. Maar ik vermoed dat het allemaal reuze meevalt als het gaat om een kind dat in huis opgroeit, da's iets heel anders dan een kind dat ineens binnen komt stappen.

estelle schreef:

Marie-Josée schreef:Om die reden heb ik dus mijn kinderwens boven de hondenwens gesteld
De volgorde; eerst kinderen wat groter, dan weer een hond, is me goed bevallen.
Maar soms komt het anders uit en dan zou ik er het beste van proberen te maken, meestal valt het mee.
Wat ik hier lees over eigen kinderen die wel geaccepteerd worden en vreemde kinderen niet heb ik mijn bedenkingen; als je kindje groter wordt brengt het toch vriendjes mee naar huis en je wil wel dat die ook veilig zijn, en niet dat je kind in een isolement komt omdat je een kindonvriendelijke hond hebt.Dus het zal veel van je vergen om dat dan in goede banen te leiden.

Als Woopy de tijd even krijgt om kennis te maken met een vreemd kind dan is het 9 van de 10x gewoon goed. Dan zal hij ze echt niet meer bijten.
Afgelopen weekend heeft hij nog prins heerlijk bij mijn nichtje half op schoot gelegen terwijl zij zn buik kriebelde.

Woopy kan niet tegen rennende voorbij schietende kinderen. (ook niet van volwassenen) of kinderen die pats boem ineens voor hem staan en over zn kop gaan aaien.
Als er hier kinderen komen later dan hebben ze ook rustig te doen (kunnen ze ook prima leren) hier in huis en willen ze echt even gek doen mag Woopy even in de tuin liggen.

Toch blijft dat een beetje eng.Een vriendje van onze oudste is een keer achter de bank gejaagd toen hij voor de grap met oudste ging vechten.Ik had dat van mijn hond nooit verwacht.En oudste is ooit door een herder in zijn been gebeten toen hij bij een vriendje aan het spelen was en ze rondrenden.Je kunt een kind niet verbieden zichzelf te zijn tijdens spel.Maar inderdaad, met ogen op je rug en een plekje voor de hond waar kinderen niet bij kunnen zou het moeten kunnen.

Frenkie schreef:Mag ik je vragen waarom het geen goed idee is met Fien en Bowie?

Timo is bang voor kinderen en blaft ze weg maar toch laat ik mijn kinderwens niet opzij schuiven door hem. Ik ben er eerlijk gezegd van overtuigd dat Timo een eigen kind, dus een kindje die fulltime binnen het gezin leeft wel aan zal kunnen. Bij Timo is het namelijk zo dat hij een persoon eerst moet vertrouwen/leren kennen en daarna is het helemaal goed. Neemt niet weg dat ik altijd heel voorzichtig zal blijven als er eenmaal een kindje is. Zoals Carmen zegt lijken de vriendjes mij meer een probleem

Fien zou, denk ik, wel kunnen wennen aan een eigen kindje. Het zou dan meer gaan om vriendjes/vriendinnetjes die over de vloer komen.

Bowie is echt een geval apart. Ik vind het altijd lastig uit te leggen en als mensen haar zien, tijdens een wandeling ofzo, zie je niet echt hele bijzondere dingen aan haar. We noemen haar weleens gekscherend
'onze autist' (zonder andere mensen voor het hoofd te stoten, voordat we dat krijgen :N: )
Ze heeft zoveel van die dingen/trekjes die anders zijn dan anders. Ik kan het gewoon niet uitleggen, dat moet je meemaken in het dagelijkse leven

Maar Tamara, waar zou je zelf voor kiezen, als je eerlijk moet zijn?

Marie-Josée schreef:

estelle schreef:

Marie-Josée schreef:Om die reden heb ik dus mijn kinderwens boven de hondenwens gesteld
De volgorde; eerst kinderen wat groter, dan weer een hond, is me goed bevallen.
Maar soms komt het anders uit en dan zou ik er het beste van proberen te maken, meestal valt het mee.
Wat ik hier lees over eigen kinderen die wel geaccepteerd worden en vreemde kinderen niet heb ik mijn bedenkingen; als je kindje groter wordt brengt het toch vriendjes mee naar huis en je wil wel dat die ook veilig zijn, en niet dat je kind in een isolement komt omdat je een kindonvriendelijke hond hebt.Dus het zal veel van je vergen om dat dan in goede banen te leiden.

Als Woopy de tijd even krijgt om kennis te maken met een vreemd kind dan is het 9 van de 10x gewoon goed. Dan zal hij ze echt niet meer bijten.
Afgelopen weekend heeft hij nog prins heerlijk bij mijn nichtje half op schoot gelegen terwijl zij zn buik kriebelde.

Woopy kan niet tegen rennende voorbij schietende kinderen. (ook niet van volwassenen) of kinderen die pats boem ineens voor hem staan en over zn kop gaan aaien.
Als er hier kinderen komen later dan hebben ze ook rustig te doen (kunnen ze ook prima leren) hier in huis en willen ze echt even gek doen mag Woopy even in de tuin liggen.

Toch blijft dat een beetje eng.Een vriendje van onze oudste is een keer achter de bank gejaagd toen hij voor de grap met oudste ging vechten.Ik had dat van mijn hond nooit verwacht.En oudste is ooit door een herder in zijn been gebeten toen hij bij een vriendje aan het spelen was en ze rondrenden.Je kunt een kind niet verbieden zichzelf te zijn tijdens spel.Maar inderdaad, met ogen op je rug en een plekje voor de hond waar kinderen niet bij kunnen zou het moeten kunnen.

Maar ik denk dat er heel veel honden zijn die het vervelend vinden als 2 kinderen gaan lopen te stoeien e.d.
Hera is ontzettend sociaal naar volwassenen en kinderen maar als Rosalie en Sanne gaan stoeien snapt ze dat echt niet. Ze doet niks maar ze gaat zich er wel mee bemoeien en als ik niet in zou grijpen bijt ze wellicht zachtjes.

Ik zal met Woopy idd meer op mijn hoede moeten zijn want idd moeten kinderen ook wel kinderen kunnen zijn. Maar ik schat in dat het wel goed zal komen.

Tamara. schreef:

Frenkie schreef:Mag ik je vragen waarom het geen goed idee is met Fien en Bowie?

Timo is bang voor kinderen en blaft ze weg maar toch laat ik mijn kinderwens niet opzij schuiven door hem. Ik ben er eerlijk gezegd van overtuigd dat Timo een eigen kind, dus een kindje die fulltime binnen het gezin leeft wel aan zal kunnen. Bij Timo is het namelijk zo dat hij een persoon eerst moet vertrouwen/leren kennen en daarna is het helemaal goed. Neemt niet weg dat ik altijd heel voorzichtig zal blijven als er eenmaal een kindje is. Zoals Carmen zegt lijken de vriendjes mij meer een probleem

Fien zou, denk ik, wel kunnen wennen aan een eigen kindje. Het zou dan meer gaan om vriendjes/vriendinnetjes die over de vloer komen.

Bowie is echt een geval apart. Ik vind het altijd lastig uit te leggen en als mensen haar zien, tijdens een wandeling ofzo, zie je niet echt hele bijzondere dingen aan haar. We noemen haar weleens gekscherend
'onze autist' (zonder andere mensen voor het hoofd te stoten, voordat we dat krijgen :N: )
Ze heeft zoveel van die dingen/trekjes die anders zijn dan anders. Ik kan het gewoon niet uitleggen, dat moet je meemaken in het dagelijkse leven

Maar ook zo'n hond groeit mee met een kindje. In het begin zijn ze nml. niet onvoorspelbaar, hoogstens lawaaierig en stinkend alles komt daarna in zulke kleine stapjes. Stafjes zouden ook de nanny's onder de kinderen zijn, nou daar is Kira het niet mee eens hoor.

Geer schreef:Maar Tamara, waar zou je zelf voor kiezen, als je eerlijk moet zijn?

Dat vind ik dus echt heel lastig. Ik heb namelijk geen 'moeder gevoelens' of een soort oergevoel dat blijkbaar veel mensen wel hebben die graag kinderen willen. Ik kan me best voorstellen dat een echte kinderwens iets oproept in je eigenste binnen wat heel ver gaat

Mijn 'nadeel' in dit geval is dat ik een ontzettend groot verantwoordelijkheidsgevoel heb t.o.v. keuzes die ik maak. En zeker als het betrekking heeft op levende wezens, in dit geval honden. Dat verantwoordelijkheids gevoel is voor mij ontzettend aanwezig en gaat misschien voor sommigen ook best ver.

Dus als ik moet zeggen waar ik nu voor zou kiezen, met bovenstaande als kanttekening, zou ik voor m'n honden kiezen. Geen nieuwe honden er meer bijnemen en als de honden er niet meer zijn dan mijn eventuele kinderwens alsnog in vervulling (proberen) laten gaan. Als het niet mocht lukken heeft het niet zo mogen zijn, zou ik dan denken.

Tamara. schreef:

Frenk schreef:Ik zou sowieso niet met een zeer hond-, kind- of mensonvriendelijke hond willen leven. Daar heb ik geen hond voor Al die groepen spelen namelijk een grote rol in mijn leven.

Maar dat kan je toch niet in alle gevallen van te voren voorspellen? Als ik Bowie als voorbeeld neem; die moet helemaal niets van kinderen weten en is compleet van de leg als een kind binnen een straal van 10m aan het touwtje springen is. Dat ongecontroleerde en onvoorspelbare gedrag maakt haar diep ongelukkig. Ze is er van pups af aan hartstikke bang voor en dat is in de loop van de jaren wel veranderd, in de zin dat je het minder aan haar ziet maar ik zie haar loeren vanuit haar ooghoeken en een beetje in elkaar gedoken. Bowie is onbetrouwbaar bij kinderen. Dat vind ik sowieso van angstige/terughoudende honden naar kinderen toe. Een kat in het nauw maakt rare sprongen

En dan wordt overal geroepen dat een Berner en kinderen een goede combi is. Daar denkt Bowie heel anders over

Natuurlijk is het onvoorspelbaar.
Maar als Frenk opeens zou veranderen in een hond die echt onbetrouwbaar is met kinderen (en dus niet het 'gewone' oppassen wat je altijd met kinderen en honden moet) of hond- of mensaggressief zou worden, dan bleef hij hier niet.
En da's dus puur mijn keuze, he.

Nanna schreef:Toch vind ik de combi kindonvriendelijke hond/klein kind geen beste.
Er kan altijd iets gebeuren hoe vaak je ook voor jezelf denkt dat dat jou niet gebeurt.
Het vereist in ieder geval heul veul opletwerk. Wellicht té veel.

Toen mijn zoon 4 of 5 was kwam het buurjongetje spelen. Het was winter, dus donker. En de Newf sliep altijd in de tuin.
Toen de buurvrouw het buurjongetje riep om te komen eten, snelde dat kind naar de achterdeur, vloog erdoor en viel lánguit op onze daar pittende zwarte dus onzichtbare Newfoundlander :N: Ik stond in de keuken en kon dat niet voor zijn.
Mercator tilde geschrokken zijn berenharses op, constateerde dat het het buurjongetje was en sliep zo weer verder
Maar je moet er toch niet aan dénken dat zoiets gebeurd bij een hond die ogenblikkelijk grof uithaalt.... :N:

er is idd ook een groot verschil, Kira houdt niet van kinderen maar is niet kindonvriendelijk, gewoon omdat er geen agressie in zit. Komt er agressie bij kijken heb je idd een heel ander verhaal

Nanna schreef:Toen ik nog geen kind had en een hondenwens had keek ik op voorhand (Jantje Verstandje) naar kindvriendelijke rassen. Van je weet maar nooit niet.
Nou moet je het natuurlijk ook altijd wel treffen, maar de kans dat het met mijn uiteindelijke keus de Newfoundlander goed zou gaan schatte ik tóch wat hoger in dan met een (dwarsstraat) Chowchow.
En dat is ook wel gebleken.

Dat is natuurlijk de meest logische weg: als je denkt ooit kinders te willen, gaan voor kindvriendelijke honden. Maar er zijn natuurlijk mensen die zonder daar voor te hebben gekozen toch een kindonvriendelijke hond in huis hebben. En dan heb je toch wel een dik probleem. Met een 'eigen' kind zal het dan vaak nog in goeie banen te leiden zijn, maar met vriendjes/vriendinnetjes...

Ik heb hier situaties meegemaakt met de kinders waarbij Jack hoogstens een opgewonden blaf gaf, maar waarbij ik het niet eens raar had gevonden als hij zijn tanden in een kuit had gezet. Buurkinderen die opeens luid schreeuwend de tuin in komen rennen, of de huiskamer in komen stormen, dochterlief van toen 11 die "Jack, help!" riep terwijl ze slaande ruzie had met een vriendinnetje, vriendje van zoonlief die compleet over de rooie ging en een barst in mijn muur sloeg, hysterisch gegein met een slagroomtaart tijdens een slaapfeestje en zes pubers die elkaar gillend achterna zitten...

En dat allemaal terwijl ik 'oudere' kinderen had toen de eerste hond kwam.

Ik geloof best dat de combi honden/ kleine kinders kan slagen, ook met 'moeilijke' honden, maar ik denk wel dat het ontzettend veel van je vraagt qua regels stellen en opletten.

Dochterlief heeft trouwens een vriendin die thuis een 'moeilijke' hond heeft, hond heeft met de eigen kinders nooit problemen gegeven, maar de hond moet in principe achter slot en grendel als er vriendjes en vriendinnetjes komen. Desondanks heeft dochterlief al herhaaldelijk een knauw opgelopen, want als de ouders er niet zijn wordt er soepel met de regels omgegaan.

Ik weet niet of ik ooit nog kinderen wil/kan hebben. Maar ik weet van twee dobers die herplaatst moesten worden omdat ze de nieuwe baby niet wilden accepteerden. Eén reageerde op dezelfde manier als ware het een nieuwe rivaal in huis, dat die moeder die stap nam kon ik me levendig voorstellen. Het was een dober van zeven jaar, het moet hartverscheurend zijn geweest.

Voor die keuze geplaatst, ooit... ik weet het niet. Ik zou alles in mijn macht doen om de honden goed voor te bereiden op de geboorte en om alles in goede banen te leiden. En er het best van hopen.

Maar dan hou ik er ook rekening mee dat mijn dobers als ik geluk heb nog maar zo'n jaar of vijf meegaan. Dan heb ik maar vier, vijf jaar ogen in mijn achterhoofd, maar herplaatsen? Alleen als het echt strikt noodzakelijk is.

Of het al dan niet goed zal gaan met vriendjes en vriendinnetjes van mijn eventuele kinderen kan me eigenlijk niet zo heel veel schelen. Dan bouw ik wel een kennel in de tuin of zo.

Kijk, je moet sowieso geen kinderen nemen als je eigenlijk helemaal geen kinderen wilt. Zolang jij zelf helemaal die behoefte niet hebt zou niets of niemand, noch leeftijd noch partner, mij kunnen overtuigen. Ik zou wel mijn honden geen reden laten zijn om dan maar een kinderwens ver weg te stoppen; want ik denk dat het zo wel kan werken. Je moet het ontbreken van een kinderwens niet verwarren met de angst om je honden te moeten missen... Dan vrees ik namelijk wel dat je later spijt krijgt.

Carmen schreef:

Nanna schreef:Mercator tilde geschrokken zijn berenharses op, constateerde dat het het buurjongetje was en sliep zo weer verder
Maar je moet er toch niet aan dénken dat zoiets gebeurd bij een hond die ogenblikkelijk grof uithaalt.... :N:

er is idd ook een groot verschil, Kira houdt niet van kinderen maar is niet kindonvriendelijk, gewoon omdat er geen agressie in zit. Komt er agressie bij kijken heb je idd een heel ander verhaal

Als er geen sprake is van (groot risico op) agressie, dan is het inderdaad een ander verhaal.

Geer schreef:Ik zou wel mijn honden geen reden laten zijn om dan maar een kinderwens ver weg te stoppen; want ik denk dat het zo wel kan werken. Je moet het ontbreken van een kinderwens niet verwarren met de angst om je honden te moeten missen... Dan vrees ik namelijk wel dat je later spijt krijgt.

Ik begrijp wat je zegt en ik kan me voorstellen dat dit kan voorkomen maar dat is hier absoluut niet van toepassing

Als ik geen honden had gehad was ik wel hele andere dingen met m'n leven gaan doen maar ook daar waren geen kinderen in voor gekomen.

Wat ik nog wel wil toevoegen is dat het andersom ook voor kan komen. En dat zal veel vaker gebeuren :N: Kinderen krijgen omdat het hoort, ook al wil je 'deep down' helemaal geen kinderen.