Het HondenForum

De allereerste hond die bij je in huis kwam ...... was dat jouw eigen (vurige) wens of die van je partner (als je die hebt natuurlijk).

Hier kwam de eerste hond door mij in huis; mijn partner zag de "noodzaak" er niet zo van in totdat ze er eenmaal was
Vaak hoor je dat de partner nou niet direkt stond te springen/juichen maar als de hond er dan eenmaal was de partner echt helemaal "om" was.

mijn vriend wist dat ik mijn oude hond heel erg miste
zat nog regelmatig te huilen
omdat ik hem niet meer mag zien

hij wilde eigenlijk niet
voor de tweede heb ik hem ook over moeten halen
en de derde wilde hij zelf

flatcoat schreef:Hier kwam de eerste hond door mij in huis; mijn partner zag de "noodzaak" er niet zo van in totdat ze er eenmaal was

Hier helemaal hetzelfde

Door mezelf, ik woonde alleen en wilde een hond eventuele partners die konden daar in meegaan of weggaan.

Ik ben opgegroeid met honden, kwam mijn vriend ook tegen door de honden en toen we trouwden hadden we allebei 1 hond. We begonnen dus gelijk met 2 honden...

Eigenlijk door de 1e hond zelf. Achtergelaten in het vondelpark, meegelopen met mijn broers, die brachten hem bij ons, wij brachten hem naar het asiel, dachten zo'n lief beest is toch van iemand. Nee blijkbaar niet. Nou dat koppie konden we niet weerstaan, dus we hadden een hond.

door mijn vrouw

Mijn 1e hond kwam toen ik nog alleen was, later is Ria erbij gekomen en ook 'besmet' met het hondenvirus.

flatcoat schreef: Vaak hoor je dat de partner nou niet direkt stond te springen/juichen maar als de hond er dan eenmaal was de partner echt helemaal "om" was.

Ik had al een hond toen ik mijn partner tegen kwam. We zijn in totaal samen nu zo'n 7 honden verder en op het moment hebben we er 4, maar hij is nog nooit helemaal "om" gegaan sterker nog, hij gaat helemaal niet om.
Hij houdt niet van honden en doet er dan ook helemaal niets mee. Hij laat ze niet uit, hij geeft ze niet te eten. Ze lopen hem alleen maar in de weg eigenlijk. Maar goed hij accepteert ze omdat hij weet dat hij er ook niets mee hoeft te doen. De honden hebben ook helemaal niets met hem.

Door mij, ik denk dat Hans niet eens zou bedenken dat hij wel eens een hond zou kunnen nemen en wat de voordelen daar van zouden zijn,
maar nu ze er zijn geniet hij er wel van, en hij zit er ook regelmatig bij , en loopt ook met ze

Mijn eerste hond kwam toen ik alleen was... dus ik was 100% alleen schuldig
Hond nr 2 kwam ook door mij, hij zag haar pas voor het eerst toen ze aankwam in nederland, de foto's wilde hij niet eens zien... hij zag haar en was verliefd
Ik wilde graag een 3e hond en hij wilde een pup dus werd hond nr3 een pup... zijn schuld dus.

Toen ik manlief leerde kennen had ik er al twee....hij nam een Duitse Herder mee...en in de loop der jaren zijn er meer honden bijgekomen.Echt heel veel heeft ie niet met dit ras(Tibetaanse Terriers), maar wil ze altijd wel uitlaten of eten geven als dat zo uitkomt,ligt ook languit met de pups te kroelen, en als ie een flink eind gaat lopen om de wekelijkse sores op de zaak aan de kant te zetten neemt ie er altijd wel een paar mee...

Wij komen allebei uit een gezin waar honden waren, dus toen we samen gingen wonen was Laika er al binnen een half jaar..We wilden het allbei even graag alleen ben ik iemand die wat meer nadenkt over hoe en wat...Als het aan hem had gelegen hadden we er nu al 2 gehad...Maar dat wil ik niet omdat we dat nu nog niet kunnen hebben ivm werk etc..maar ik hoop wel ooit meerdere honden te hebben...

Eigen beslissing, ben alleen dus geen gezeur ik wil niet etc etc. Mocht er ooit nog een partner komen zal hij echt voor 100% achter mijn dieren moeten staan en anders heeft-ie mooi pech.

Ik wilde zelf altijd al graag een hond maar was(ben) gezegend met iemand die niets met honden (of andere dieren) heeft,en ondanks dat ik altijd alles mag, kan doen en laten wat ik wil, was een hond geen optie, dat was iets wat hij pertinent niet wilde.

Tot de 2 honden van mijn moeder vlak na elkaar doodgingen (Staff en Westie) Zij altijd honden heeft gehad en ik drong er bij haar toen op aan om bij een netjes jacks te gaan kijken. Onder het mom van kijken kan altijd, je bent toch niet verplicht een hondje te kopen.

Wetende hoe mijn moeder is, wist ik dat er ongetwijfeld echt wel een jack tussen zou zitten waarbij ze wat zou voelen. En ja dat bleek ook wel, alleen had ze dit gevoel niet bij 1, maar bij 2 pups. Uiteindelijk heeft ze toch moeten kiezen, en koos ze uiteindelijk voor Bell. Toen we met Bell later wegliepen zat Nell(die ik nu heb) heel heel zielig in het hoekje alsof ze wilde zeggen waarom nemen jullie mij niet mee

afijn bij mij thuis aangekomen met Bell, bleef Nell maar in mijn hoofd zitten, en probeerde ik later toch nog een keer Ed om te praten (die Bell de hele tijd vasthad en zat te aaien en het toch wel leuk leek te vinden) , eerst maakte hij nog een grapje dat mijn moeder Bell dan maar moest achterlaten en de dag erna Nell op moest gaan halen. Toen zij hij ineens, als jij het wil moet je haar maar ophalen yeh right dacht ik nog, ik hoor het morgen wel van je omdat hij op dat moment een biertje op had (vrijdags na het werk altijd biertje, en bij ons soort van borreltjesdag met muziek en hapjes)

Maarre dag erna was het eerste wat hij vroeg hoe laat we haar op gingen halen geloof dat ik nog nooit zo snel mijn bed uit was en op pad was om alle spullen aan te schaffen voordat we haar zouden ophalen.

Hij heeft meer dan eens het idee gehad dat hij “alleen” met haar was om vervolgens met haar te zitten prutten en praten alsof ie het tegen een baby had dus nadat ze er eenmaal was, was hij inderdaad helemaal om. En als ze al eens wat mankeert is hij bij wijze van spreke de eerste die zegt dat het niet uitmaakt wat het kost als ze maar beter wordt

door mij... Vrienden van ons hadden een pup, en ik ben zelf opgegroeid met een hond....dus het begon te kriebelen..

Qua werk kon het, alleen manlief was meer van de katten...Tot na een tijdje hij toch overstag ging, op voorwaarde dat het een engelse bull werd. geen probleem want die vond ik ook fantastisch!

Zo gezegt zo gedaan, ik ben flink gaan zoeken en kwamen uiteindelijk in Hekelingen terecht waar we al onze vragen kwijt konden...en manlief riep nog eerder ja dan ik hahahaha

Nu was onze simba niet de makkelijkste pup, maar uiteindelijk ging het beter maar er bleef iets missen....Vrienden kwamen op bezoek met hun 2 staffords en o o o wat bloeide simba op. Dat was het dus...een speelmaatje...Gelukkig zag manlief simba zn verandering ook en hoe gelukkig hij die avond was...Dus op zoek naar nummer 2..Gezien alle perikelen die we met simba hadden gehad wilde we graag een volwassen teef, die flink haar mannetje stond...en na een tijdje kwam Bella op ons pad..
Vanaf het moment dat we bij haar gingen kijken was de klik er...simba verliefd, maar wij ook. Nu 3 jaar later is dat nog steeds zo...en als ze eens ziek zijn? Dan kan manlief flink humeurig zijn...bezorgd om zijn bullies...

We zijn allebei dol op honden dus we hadden al zekerheid dat er ooit een hond zou komen. Toen we samen gingen wonen eerst meteen de kat, en een paar maanden later hebben we Hades opgehaald.

dat was pascal. ook dat het een staff moest worden.. ik vond dat niet zo nodig.

en troen we ons gingen verdiepen sloeg ik een beetje door

De eerste hond die in mijn leven kwam, was eigenlijk door mijn opa. Hij had Bas, een niet sociale terriertje. Hij wilde niet naar het verzorgingstehuis voordat de hond een goed plek had. Heel gek zijn uitgerekend mijn vader toen dat wij de hond wel zouden nemen. Even voor de duidelijkheid, mijn vader heeft en had helemaal niks met honden. Nog steeds niet echt, maar hij nam Bas wel lekker mee als hij een heel eind ging wandelen hoor of gewoon voor de kleine rondes. Hij zorgde plichtgetrouw voor Bas.

Mijn vriend en ik zijn beide opgegroeid met in ieder geval 1 hond. Mijn vriend is echter meer een kattenmens, maar vind een hond ook leuk. Eerst hebben we samen een kat genomen. We hebben in de tussentijds wel 2 honden uit het asiel opgevangen (die kwamen dus via mij) en we pasten op honden van andere mensen (via mij, maar ook mijn vriend vond het wel leuk) In januari zag ik ik mijn droompup, maar eigenlijk had ik niet verwacht dat hij in huis zou komen. Toen ik mijn stage met een voldoende afsloot zouden we een kat erbij nemen, maar toen zei mijn vriend, als je die hond echt graag wil dan moeten we dat maar doen. En zo kwam Kay onze eerste hond! Ik loop de cursussen en straks sporten en de vacht en medische verzorging, mijn vriend is meer gewoon van het ravotten en lekker wandelen.

De honden zijn van mij. Voordat ze in huis kwamen, is daar het een en ander aan discussies aan vooraf gegaan. Marcel vindt ze (vooral Bram, met Izzie heeft hij nog niet veel) wel leuk, maar het hoeft niet voor hem. Hij doet er ook niks mee behalve op zijn oppasdag, dan laat hij ze braaf uit en speelt wat met ze.

De eerste hond is door mij in huis gekomen. Ik wil al mijn hele leven een hond maar de omstandigheden waren er niet naar.
Totdat er wat veranderingen zijn gekomen waardoor we wel een hond konden houden. Dus toen ben ik gaan kijken op dierenasiels.com en daar zat Kenzo
Mijn vader wou eigenlijk helemaal geen hond, hij heeft er vroeger 1 gehad en hij is wel gek op ze maar hij zag allemaal beren op de weg. Totdat hij de foto van Kenzo zag Dus toen hebben we hem opgehaald. Hij zag er alleen niet uit, hij had allemaal kale plekken en onstoken plekken waar de vellen los hingen Maar we hebben hem toch meegenomen. En na elke dag wassen en insmeren ging het een stuk beter, en hij ziet er nu hartstikke mooi uit

Oh, en mijn vader is helemaal om We hebben er nu 2 en de derde komt eraan

Door mij kwamen zowel de eerste als de tweede hond in huis en zullen ook alle volgende honden ook in huis komen.
Niet dat hij het niet leuk vind, maar ik vind het toch nog net een aantal tikken leuker

Samen. We woonden een tijdje samen op een flatje en hadden zin om meer te wandelen, maar wandelen was toch iets voor ons gevoel wat je met een hond doet. En toen ik opperde dat ik best een hond zou willen hebben, beaamde Tim dat direct. We zijn in de eerste instantie toen bezig geweest om na te denken over een rottweiler of een bouvier. En natuurlijk een pupje. Alhoewel onze situatie een pupje niet echt toeliet. En een zware hond ook niet qua trappen lopen (ijzeren ronde trap) Want die rassen leek Tim wel wat en toen zijn we gaan kijken in het asiel, waar we thuis kwamen met Beertje, een onherleidbare kruising die neigde naar een kruising herder met tollerachtig uiterlijk en karakter van 3 jaar oud. Dus niet echt een rottweiler of een bouvier. Maar hij voldeed precies aan wat we hem konden bieden, dus daar hebben we nog 13,5 jaar plezier van gehad.
Dus we wilden het echt allebei.

Door mij, want ik ben alleen De zorg voor Moos deelde ik overigens zeker de eerste jaren wel met mijn moeder. Hij was altijd daar als ik te lang weg moest.

Beide honden zijn door mij in huis gekomen. De eerste hond, Bowie, ging vrij makkelijk. Gert wilde ook wel een hond maar ik was degene die de aanzet gaf. Fien, die er als tweede bij is gekomen, was helemaal mijn wens en dat ging niet helemaal zonder slag of stoot
Gert is hartstikke gek op beide dames en laat ze weleens uit en speelt met ze.

Men eerste hond heeft een maand zeuren geduurd, ex was een ongelooflijke gierigaard, maar kreeg uiteidelijk een goedkoop hondje van een boer.
2 de evenveel gezeur en chantage

Daarna nieuwe vriend en 3de hondje gewoon genomen zonder iets te zeggen
Troyca gekregen toen we gingen samenwonen
dapper kwam men vriend mee aanbanjeren maar kon er geen klik mee vinden en dus was ie voor me
Zirka is er gekomen toen loony gestorven was en de belofte was dat als we verhuisd zijn van bovenwoning naar een huis mocht ik een working kelpie nemen. Dus verhuisd en 3 maand later kwam zirka.

Eigenlijk de (vurige) wens van ons allebei, maar omdat ik dat een keer uitsprak tijdens een etentje met de buren en toen buurvrouw spontaan zei "oooohhhh, ik ben te oud voor een eigen hond maar 2 dagen in de week een leasehond zou ik heel graag willen!".
Toen hebben we er verder weinig woorden aan vuil gemaakt en een dag later was Sam er (ja ik weet, fout, van een boer van 85 die om zijn tijd te doden puppies fokte).

Dat er een tweede zou komen als de eerste 2 jaar was, stond eigenlijk ook al vast toen.

Ik had Joey al voordat we gingen samenwonen , ik wilde er graag een 2e bij, het ras was zijn keuze, de derde kwam aanwaaien en de vierde was een keuze van ons beide.
Ook al omdat mijn werk aan huis is, dus de grootste 'zorg' komt op mij terecht, dus zolang ik het maar prima vind, doet hij ook niet moeilijk

door mijzelf. Uiteraard in overleg. Maar als ik het niet perse had gewild had er geen een gekomen denk ik.

Mijn eerste hond (een kortharige duitse staander) kreeg ik als tiener van mijn peter cadeau, dik tegen de zin van mijn vader. Aanvankelijk mocht Kappie enkel in het weekend van bij de boer/manègehouder bij ons thuis komen logeren. Ik ging hem iedere vrijdag te voet afhalen en bracht hem -met tranen in de ogen- de zondagavond terug. Gelukkig kon mijn oudste schoonbroer mijn vader enkele weken later tot andere gedachten brengen

Sindsdien heb ik al héél m'n leven honden en zou moeilijk zonder kunnen. Als prille vijftiger sta ik nu wel meer stil bij de vraag tot op welke leeftijd dit zal kunnen. Hangt uiteraard voor een groot deel af van de gezondheidstoestand & huisvesting.