Het HondenForum

Gisteren laat ik de honden uit en Cody zoals gewoonlijk aangelijnd in het onoverzichtelijke gedeelte van het hondenuitlaatgebied. Gelukkig maar, want ineens komen er 4 kleine witte hondjes aangerend, al blaffend en grommend.
Kyra en Lyndie bekeken het grut hoofdschuddend en liepen er met een bocht om heen, maar Cody stond met opgezette kraag en een diep rommelend gegrom klaar om ze te grijpen. Ik stapte opzij, legde een hand op z'n kop en zei kalmerend 'Al goed, jochie'.
Nou zeg ik dat altijd maar dat helpt geen fluit dus had ik de riem voor de zekerheid al een paar keer om de hand gedraaid .
Maar tot mijn stomme verbazing kijkt hij me lief aan, houdt op met grommen, kwispelt een paar keer en gaat braaf naast me zitten. En negeert die nog steeds doorblaffende kleine ettertjes volkomen .
Ik was er helemaal beduusd van! Zo'n knappe Cody toch!

Soms laten de honden die je zo goed kent je nog versteld zijn. Knap van Cody zeg!

wauw, heerlijk!

knap van cody

dat geeft even een lekker gevoel! knap hoor, zo zie je maar weer de aanhouder wint

Dat is idd heel knap van Cody!
En zo'n ervaring geeft jezelf ook meer (zelf) vertrouwen, fijn toch.

wendy71 schreef:Dat is idd heel knap van Cody!
En zo'n ervaring geeft jezelf ook meer (zelf) vertrouwen, fijn toch.

Ja, het is echt fijn te zien dat Cody's korte lontje een beetje langer is geworden. Al moet ik zeggen dat ik zelf relaxter ben geworden. Niet dat ik alles maar toelaat, maar meer in die zin van 'zo is hij nu eenmaal, dat moet ik aanvaarden en zorgen dat ik voor hem stressvolle situaties vermijd'. Maar het gekke is dat die weinige keren dat er dus zo'n situatie ontstaat, hij steeds minder klaar staat om in de aanval te gaan.
Ligt het dus toch aan mij ?

lieke schreef:

wendy71 schreef:Dat is idd heel knap van Cody!
En zo'n ervaring geeft jezelf ook meer (zelf) vertrouwen, fijn toch.

Ja, het is echt fijn te zien dat Cody's korte lontje een beetje langer is geworden. Al moet ik zeggen dat ik zelf relaxter ben geworden. Niet dat ik alles maar toelaat, maar meer in die zin van 'zo is hij nu eenmaal, dat moet ik aanvaarden en zorgen dat ik voor hem stressvolle situaties vermijd'. Maar het gekke is dat die weinige keren dat er dus zo'n situatie ontstaat, hij steeds minder klaar staat om in de aanval te gaan.
Ligt het dus toch aan mij ?

, mede denk ik.
Cody zal heus merken dat jijzelf ook zelfverzekerder bent geworden en dat heeft weer zijn uitwerking op Cody.
Cody *denkt* : dat lost het vrouwtje wel op, hoef ik niks meer aan te doen.