Het HondenForum

Dit soort dingen is nooit simpel, in ieder geval heel veel sterkte en wijsheid toegewenst

Hè jaks

Hoe zwaar is zo'n operatie en revalidatie Inge? Ik ken de operatie niet en kan dus ook heel moeilijk de dilemma's inschatten.

Op die leeftijd nog zo'n zware operatie....hmm, geloof niet dat ik daarvoor zou kiezen.
Het lijkt me een behoorlijke kans dat de rangorde inderdaad verstoord zal raken en op de manier waarop jij je honden houdt (vrij rondlopend op het erf bij elkaar) zou ik dat risico niet goed durven te nemen.
Ze heeft nu alleen last bij wat zwaardere wandelingen, heeft ze daarna lang last van pijn? Of is het meer ongemak wat met een dosis pijnstilling voor een dagje weer genoeg herstel oplevert?

Inge O schreef:

Caro. schreef:Hè jaks

Hoe zwaar is zo'n operatie en revalidatie Inge? Ik ken de operatie niet en kan dus ook heel moeilijk de dilemma's inschatten.

ongeveer zoals de meeste orthopedische operaties : 6 à 8 weken volledige lijnrust (wat hier dus op het erf en in de roedel veel ingrijpender zou zijn voor haar dan het voor crunch was). voor een hond die goed gezond is van lijf en leden allemaal prima te doen, alleen begint dropje stilaan wat over die grens te gaan.

Hmmmm En wat kan pijnstilling bij deze aandoening betekenen?
Met de gedachte 'niet opereren, pijnstilling geven als ze te ver gaat en duidelijk mankt (dus pijn heeft)?'.

Mijn moeder zit telkens met de vraag of ze wel weer geopereerd wilt worden en wilt revalideren, gezien ze toch niet lang meer leeft.
Uiteindelijk hebben we gezegd: doe wat je wilt dan steunen we je daar in.
Zij wilde toen gewoon stap voor stap kijken tot hoever het zou gaan.
Bij een hond gaat dit natuurlijk niet op, maar misschien kun je tot een compromise komen?
Inslapen kan altijd nog.
Aan de andere kant, het blijft een dier en het heeft al een lang en goed leven gehad bij je.
Als dat eindigt met een hondwaardige dood, dan is dat nimmer een slecht iets.
Ik ben dan wel autist maar ik trok mij er juist teveel van aan in het begin [dat kan namelijk ook als je een autistische stoornis hebt].
Dan deed ik een beestje weer aan een zwaardere kuur als de eerste niet hielp..
Sallie, de cocker van mijn ouders, heeft ook te lang rondgesukkeld toen ze doof en blind aan het worden was.
Dat kan ook niet, helemaal niet met ranghoogsten.

Ik denk dat het kiezen is uit de minst slechte keuze.
Welke dat is zul je toch echt zelf moeten besluiten wil je daar vrede mee vinden.
Soms is het bij emotionele beslissingen wel handig om daar praktisch naar te kijken.
Als ik jou was dan zou ik alle voor's en tegen's gewoon rationeel op papier zetten.
Dat klinkt crû, maar dit soort dingen kun je nooit goed of slecht doen.

Als je dan ook nog steun kunt vinden in je omgeving dan weet ik zeker dat je het juiste gaat doen.
Veel sterkte toegewenst.
Ik ben allang blij dat je alle opties overweegt.
Dan ben je hoe dan ook een dierenvriend.

Ik denk dat ik persoonlijk op die leeftijd geen operatieve ingreep van dergelijk aard zou laten doen, zeker gezien de impact binnen een roedel voor een oude hond. En niet te vergeten dat revalidatie mogelijk toch langer duurt op oudere leeftijd. Hoog op de pijnstiller en zien waar het schip strand. Maar dit is mijn mening. Als je het wel zou laten doen, zou ik dat zeker begrijpen.

Sterkte met je beslissing!

Rezza een mens kan en mag je niet met een hond vergelijken. Een mens kan een eigen keuze maken. Voor een hond moet de eigenaar dat doen. Dat is geen vergelijkingsmateriaal.

Ik zei ook dat wat ik schreef bij een hond niet op gaat.
Maar je kunt er wel lering uit trekken.
Soms moet je de hersenen laten winnen van de emotie om tot een juiste conclusie te komen.
Alle ervaring en kennis is daarin meegenomen.
En waar je wat aan hebt is voor iedereen anders.

Het gaat echter niet om mij.
Ik hoop dat ze wat heeft aan wat ik schreef,
en anders heb ik het toch geprobeert.

Volgens mij geeft een operatie geen garantie op een pijnvrij leven (ervaar ik hier met twee honden), voor mij zou dus de keus niet zo moeilijk zijn en zou niet opereren op deze leeftijd. Ik zou met Rimadyl de middenweg proberen te vinden voor een leuk leven. En anders maar meteen twee de dag dat je een lekkere wandeling gaat maken met Dropje.

Ik zit in zo'n zelfde situatie met onze Engelse Bulldog.
Van zijn eerste jaar al spondylose en na een kruisbandoperatie artrose aan beide knieen.
Heeft regelmatig fysiotherapie en pijnstillers. Hij is nu 8 jaar.
Hij komt 's morgens nauwelijks meer aan het einde van de straat.
Omdat hij zo graag wil nemen we hem nog wel eens mee met de grote losloopronde maar hij heeft het dan erg zwaar.

Ik heb al met mijn dierenarts afgesproken dat als hij weer iets medisch erbij krijgt het dan einde Borg is.
Mijn dierenarts is het er helemaal mee eens.
Misschien in de ogen van sommige cru maar ik ken mijn honden, mijn situatie en mijn roedel het beste.
Iedereen kan zoiets dus alleen voor zichzelf beslissen.

Sterkte ermee!

En ook die wandelingen kun je natuurlijk aanpassen, ze weet echt niet of ze 1 of 2 uur mee is geweest

Ik zou denk ik geen operatie meer aangaan met haar. Met name omdat ze in haar gewone, dagelijkse leven op het erf nog heel goed mee kan met de rest. Dat wordt dan toch als ze geopereerd is zeker 6 tot 8 weken heel anders en misschien nog langer omdat die ouwetjes meestal toch wel iets langer nodig hebben qua herstel.

Ik zou met pijnstilling en natuurlijke middelen proberen haar nog wel af en toe wat extra's te gunnen maar meer niet. Ik denk dat je ook het risico loopt dat je anders als je naar het totale plaatje kijkt misschien meer kapot maakt dan nu. Zo'n operatie en herstel is toch flink pittig...

Veel wijsheid!

Moeilijk Inge, moeilijk

Zelf denk ik dat ik het zou rekken met pijnstilling en als de boel klapt dan klapt het, net als de beslissing.
Momenteel sta ik er met Dyna ook zo voor en heb besloten na de voors en tegens tegen elkaar afgewogen te hebben om niets te doen en af te wachten met ondersteuning van pijnstillers die zij in een hoge dosis krijgt.

Heel veel sterkte met wat je ook beslist, het blijft moeilijk en wat is wijsheid? Knuf voor jullie

Inge, weet je zeker dat het om een (gedeeltelijke) ruptuur gaat?
Kan dat dan niet genezen zonder operatie?
Misschien kan je haar voor grotere wandelingen een brace geven zodat ze de banden minder belast?
Als ze op het erf gewoon zonder brace rond kan geeft het toch ook geen risico dat de spierkracht op zich afneemt?
Want die oefent ze daar dan toch wel.

We gaven Boemer "XTC" [zo noemden we dat] tegen de gewrichtspijn maar op een gegeven moment kon het gewoon niet meer.
Hij wilde spelen met een jongere hond op de buurt maar hij hield het niet meer bij:
begon alleen te janken op de dijk en zijn achterpoten wilden niet meer.
Dat was een hartverscheurend moment en dan voel je je schuldig.
Toen hebben we hem ingeslapen, al had hij geen pijn door de drugs.

Inge,

Moeilijk, moeilijk.....

Zelf zou ik het (denk ik ) bij pijnstilling houden en niet meer opereren, vanwege de door jouw al genoemde bezwaren.

Sterkte hoor!

Als ze op het erf nog gewoon d'r gang kan gaan, en één keer in de zoveel tijd een langere wandeling maakt met daarna wat manken en pijnstilling, zou ik niet laten opereren.
Het is toch een oudere hond, en je weet niet wat je haar allemaal aandoet

Inge O schreef:

ranetje schreef:Inge, weet je zeker dat het om een (gedeeltelijke) ruptuur gaat?
Kan dat dan niet genezen zonder operatie?
Misschien kan je haar voor grotere wandelingen een brace geven zodat ze de banden minder belast?
Als ze op het erf gewoon zonder brace rond kan geeft het toch ook geen risico dat de spierkracht op zich afneemt?
Want die oefent ze daar dan toch wel.

nee, dat weet ik niet zeker, en in het geval van een gedeeltelijke ruptuur is er ook geen manier om dat helemaal zeker te weten - maar het heeft er alle schijn van. een aantal jaren terug is ze tijdens een fietstochtje eens in volle run op een andere (plots stoppende) hond geknald, waarbij ze toen acuut stopte en draaide en *gilll*, ze stond op drie poten......

stilletjes naar huis gestapt (we waren pas vertrokken) en na een paar daagjes rimadyl was het over. alleen komen de klachten nu sinds een aantal maanden stilaan terug, in heviger mate.

zo'n brace is op zich geen slecht idee, maar ik heb er geen ervaring mee hoe snel honden daar volledig aan wennen? ik kan me zo voorstellen dat, als ze die alleen omkrijgt tijdens de (voor haar toch zeldener wordende) grote wandelingen, ze haar achterhand waarschijnlijk volledig asymmetrisch gaat belasten en dan heb ik toch weer schrik voor haar rug en haar andere knie .

Je zou eens kunnen overleggen met http://www.hodes.nl/dieren/" onclick="window.open(this.href);return false;

ik zou niet voor een operatie kiezen, ik zou bekijken wat ngo kan op pijnstilling en met gezond verstand

sterkte Inge, makkelijk is anders

Inge O schreef:

ranetje schreef:Inge, weet je zeker dat het om een (gedeeltelijke) ruptuur gaat?
Kan dat dan niet genezen zonder operatie?
Misschien kan je haar voor grotere wandelingen een brace geven zodat ze de banden minder belast?
Als ze op het erf gewoon zonder brace rond kan geeft het toch ook geen risico dat de spierkracht op zich afneemt?
Want die oefent ze daar dan toch wel.

nee, dat weet ik niet zeker, en in het geval van een gedeeltelijke ruptuur is er ook geen manier om dat helemaal zeker te weten - maar het heeft er alle schijn van. een aantal jaren terug is ze tijdens een fietstochtje eens in volle run op een andere (plots stoppende) hond geknald, waarbij ze toen acuut stopte en draaide en *gilll*, ze stond op drie poten......

stilletjes naar huis gestapt (we waren pas vertrokken) en na een paar daagjes rimadyl was het over. alleen komen de klachten nu sinds een aantal maanden stilaan terug, in heviger mate.

zo'n brace is op zich geen slecht idee, maar ik heb er geen ervaring mee hoe snel honden daar volledig aan wennen? ik kan me zo voorstellen dat, als ze die alleen omkrijgt tijdens de (voor haar toch zeldener wordende) grote wandelingen, ze haar achterhand waarschijnlijk volledig asymmetrisch gaat belasten en dan heb ik toch weer schrik voor haar rug en haar andere knie .

Oei, al het al zo'n oude kwetsuur is zou ik haar niet laten opereren. Toen wel... :-S. Ik heb namelijk begrepen (maar me er niet bovenmatig in verdiept) dat het probleem met kruisbandletsels is dat er zonder operatie onherroepelijk schade optreedt en dat ze dáár uiteindelijk zoveel last van krijgen dat je niks meer kunt doen, behalve pijnstilling. De operatie is om de slijtage/artose/artritis zoveel mogelijk tegen te gaan/ te remmen. Ze kunnen namelijk prima zonder die band opzich daarbuiten.
Dat het nu dus terugkomt klinkt alsof het punt is bereikt dat de slijtage/schade klachten gaat geven. Ik vrees dat een operatie in dit stadium daar nog maar weinig aan kan veranderen en dat Dropje zal blijven manken na de operatie waardoor het zal lijken dat hij zinloos is. Was het een verse kwetsuur had ik haar in dit geval ook niet laten opereren denk ik, wetende dat ze een hele tijd met kapotte kruisband toe kunnen zonder pijn en dat de slijtage op een leeftijd komt dat ze er misschien niet meer is.

Dus wat dat aangaat maakt het nu weinig uit. Maar ik zou inderdaad overleggen en vooral specifiek vragen in hoeverre een operatie nu, na een paar jaar nog verlichting kan brengen. Op zich vind ik een operatie bij een hond op haar leeftijd niet persé niet meer doenlijk, maar bij jou en in jouw roedel speelt er inderdaad veel meer mee.

Sterkte en een knuffel aan lief Dropje....

Mijn vriendin heeft een Hovawart met een kruisbandruptuur, haar hond is inmiddels 2 keer geopeerd en mankt nog, zij mag niet spelen met andere honden, niet achter een bal aan rennen enz. en dat mag dus nooit meer, dit is niet iets tijdelijks.
En die 6 tot 8 weken rust waren een drama voor haar hond.
Of je de juiste beslissing genomen hebt weet je meestal pas achteraf maar ik zou hier ook nog een keer goed over nadenken.

Voor een oudere hond is het inderdaad een heftige operatie en door de ouderdom een langduriger herstelproces.
Ik zou een pijnstiller met onstekingsremmer geven en misschien een spierversterker?

Sterkte met je beslissing!

Moeilijk, denk ook niet dat ik een hond op die leeftijd nog zou opereren.
Permanente pijnstilling en eventueel een brace vind ik wel het overwegen waard.
Sterkte met beslissen.

Persoonlijk zou ik niet meer opereren denk ik, vooral als ze redelijk tot zelfs goed reageerd op de pijnmedicatie. Maar zoiets is uiteraard simpel te zeggen door een buitenstaander.

Veel sterkte allesinds hoor!

Moniek B. schreef:Ik zou denk ik geen operatie meer aangaan met haar. Met name omdat ze in haar gewone, dagelijkse leven op het erf nog heel goed mee kan met de rest. Dat wordt dan toch als ze geopereerd is zeker 6 tot 8 weken heel anders en misschien nog langer omdat die ouwetjes meestal toch wel iets langer nodig hebben qua herstel.

Ik zou met pijnstilling en natuurlijke middelen proberen haar nog wel af en toe wat extra's te gunnen maar meer niet. Ik denk dat je ook het risico loopt dat je anders als je naar het totale plaatje kijkt misschien meer kapot maakt dan nu. Zo'n operatie en herstel is toch flink pittig...

Veel wijsheid!

Hier ga ik helemaal in mee.
Ik zou niet opereren en kijken wat pijnstilling nog kan doen.
Sterkte Inge, het zal niet gemakkelijk zijn een keuze hierin te moeten maken.

Nee, ik geloof niet dat ik het zou doen. Sterkte Inge, jij maakt vast en zeker de juiste beslissing voor Dropje

Als Dropjes leven nu op dit moment nog van hoge kwaliteit is (want ze heeft geen pijn en vermaakt zich op het erf meer dan prima) dan zou ik er niet voor kiezen. Maar als ze het wandelen (en zwemmen en spelen en graven etc.) echt zou missen en je merkt dat ze dagdagelijks pijn heeft dan zou ik het wel overwegen.

Billy was 10 toen hij geopereerd is aan zijn knie. Bij hem was het geen kwestie van 'laat maar lopen', hij had pijn en kon niet meer de dingen doen waar hij voor leeft (spelen, hollen, graven, zwemmen, met boomstammen sjouwen etc.) en werd daardoor ook heel minnetjes.Ik denk dat als de mogelijkheid tot opereren er niet was geweest dan hadden we er voor gekozen om hem te laten gaan...

Maar de mogelijkheid was er wel en omdat hij tot de kruisband scheurde nog zo fit en tierig was en dagelijks lol in het leven had (als 'ie maar regelmatig lekker actief kan zijn) hebben we wel voor opereren gekozen. Maar dan wel voor de variant met het snelste herstel en de grootste kans op volledig herstel (want dan wel weer de duurste optie was, maar goed...).

Als ik 'm nu zie gaan op de wandelingen en vooral als ik zie hoeveel lol hij heeft, dan ben ik blij dat ik wel voor opereren gekozen heb. Maar mijn situatie is de jouwe niet en Billy is Dropje niet. Zoals jij Dropje nu beschrijft en gezien jouw situatie met het grote erf, dan zou ik er - waarschijnlijk - ook niet voor kiezen. (Hoewel ik de 'zwaarte' van de ingreep en ook de revalidatie - achteraf - echt mee vond vallen).

Inge O schreef:

Tulp schreef:Volgens mij geeft een operatie geen garantie op een pijnvrij leven (ervaar ik hier met twee honden), voor mij zou dus de keus niet zo moeilijk zijn en zou niet opereren op deze leeftijd. Ik zou met Rimadyl de middenweg proberen te vinden voor een leuk leven. En anders maar meteen twee de dag dat je een lekkere wandeling gaat maken met Dropje.

oei, bleven ze ook na de kruisbandoperatie manken?

ja, dat moet ik niet te vaak horen natuurlijk, door de ervaring met crunchjes' schouder waarbij de ingreep en de langdurige rust totaal geen verbetering bracht ben ik toch al extra sceptisch.....

Nee hoor. Billy heeft na zijn operatie(s) helemaal niet meer gemankt. Hij mankte eigenlijk meteen na de operatie al niet meer. Het enige wat er in de eerste twee tot vier weken na de operatie nog te zien was was het 'tip toe-en' en wat startstijfheid bij het opstaan. Maar manken niet en nu nog steeds niet. Ook niet na lange wandelingen, zwemmen, spelen etc..

Ik heb het ook niet eerder gehoord. Hutsje van Jessica bijvoorbeeld mankte volgens mij ook niet na de operatie.

Jemig, sterkte Inge, met de juiste beslissing nemen voor Dropje.

Inge O schreef: mist dropje haar lange wandelingen? niet in de zin dat ze deel uitmaken van een vaste routine, maar ze geniet er wel heel heel erg van. eerlijkheid gebied me om te zeggen dat IK ook voornamelijk degene ben die (mee)geniet - ik vind het heel erg moeilijk om bij zo'n verder nog kek dametje te moeten aanvaarden dat ze nooit meer mee zou mogen op de echt leuke uitjes .

Ik haal dit stukje er even uit.
Als het een niet meer kan, kunnen er misschien wel andere dingen?
Misschien niet de lange wandelingen meer, maar wel een leuk uitje naar [vul maar in], maar dan met de auto ofzo?
Ik doe maar een suggestie, ik snap goed dat je je hond niets wilt ontnemen.

Als ik (in jouw situatie) mijn hond pijnvrij kan houden zonder operatie, zou ik daarvoor kiezen. Als dat niet mogelijk is, dan zou ik laten opereren, want dan heb ik voor mijn gevoel niets te verliezen/geen andere optie.
Een operatie betekent rust, ik ben van mening dat oudjes in beweging moeten blijven om het koppie en het lijf soepel te houden. De secundaire problemen wegen bij zo'n oudje zwaarder mee.

Veel succes!

Inge O schreef: billy's voorbeeld is ook wat me deed denken dat het misschien allemaal nog wel kon, op haar leeftijd, maar jammer genoeg lees ik hier dat het in de praktijk lang niet altijd zo positief uitpakt .

ik denk niet dat ik het doe, vooral de kans op zware problemen in de roedel wegen ook extra door, dat nog een keer samen met wat ik hier allemaal lees en wat toch niet allemaal rozengeur en manenschijn is .

mist dropje haar lange wandelingen? niet in de zin dat ze deel uitmaken van een vaste routine, maar ze geniet er wel heel heel erg van. eerlijkheid gebied me om te zeggen dat IK ook voornamelijk degene ben die (mee)geniet - ik vind het heel erg moeilijk om bij zo'n verder nog kek dametje te moeten aanvaarden dat ze nooit meer mee zou mogen op de echt leuke uitjes .

maar dat is dan weer inherent aan 'goed oud worden', je bent dan wel oud maar toont het amper en dat creëert (van mijn kant) dan weer verkeerde verwachtingen natuurlijk .

Ja, ik vind het eerlijk gezegd best een beetje een raar idee dat Billy dus waarschijnlijk ook gewoon geluk heeft gehad. Dat hij én zo goed de operatie heeft doorstaan én snel en zonder problemen door de revalidatie-tijd heen kwam én dat hij nu zonder pijn en ongemakken (en voor een 11 jaar oude hond zeer actief) door het leven gaat. Dat dat dus niet vanzelfsprekend blijkt...

Verder snap ik heel goed wat je schrijft dat je het er zelf moeilijk mee hebt. Dikke voor jou en natuurlijk voor droppige Dropje.

Ik denk dat ik het niet zou doen. En dan mét pijnstilling kijken hoe ver je komt.
Sterkte en wijsheid... heel moeilijk deze beslissingen.