Tura vd Wilde Havana 23-1-2000/21-7-2010
Geplaatst: 21 jul 2010 18:38
Onze Wilde dame is niet meer
Onze eerste zelfgefokte teefje, Tuurtje. Vol temperament, will to please en vrolijkheid.
Dat waren jouw karaktrekken die je maakte tot wat je was. Altura, teefje rood uit ons
A nest, verhevenheid betekendt je Spaanse naam. Heel toepasselijk, want in het nest
gedroeg je je als een prinsesje, ver verheven boven al die vervelende broertjes en
zusjes van je
Met 8 weken vloog je uit naar Ma, zodat je daar zonder het toeziend oog van Nica,
je moeder, volwassen kon worden. Je rende en vloog daar wat rond. Helemaal gek
van balletjes en zo snel en rap. Met 1 jaar kwam je weer terug bij ons waar je
geboren was...
Toen zijn we begonnen met de africhting, best moeilijk, want je kende alle basis
oefeningen wel, alleen voerde je ze pas uit wanneer jij dat wilde
Daar kwam je bij oma mee weg, maar bij mij ons niet. Maar dat heeft wel wat
voeten in aarde gehad. 1x een flinke confrontatie met vrouwtje gehad, wat
we 'uitgevochten' hebben samen. Daarna waren we voorgoed een span, je was
een heerlijke hond om mee te sporten, je wilde altijd. VZH getraind, examen gedaan
en gehaald, UV hebben we ook nog behaald, je liep de volle 20 kilometer als 2e op kop
je liep de Mechels eruit, weer zo sprekend voor je temperament.
Je deed je kennelnaam 100% eer aan!!
Daarna vanwege onze eigen gezinsuitbreiding zijn we voor een paar jaar gestopt met
de africhting. Toen besloten we met jouw te fokken, als opvolger van je moeder Nica.
Je hebt ons 3 nesten gegeven, moeder van 25 pups! Na je 3e nest met 7 jaar hebben
we nog weer wat gedaan in de africhting, maar je was al te lang eruit om het serieus
weer op te pakken. Tot je 9e jaar ging je nog regelmatig mee en mochten de leerling-
pakwerkers met je oefenen en dat vond je hartstikke leuk.
Uiteraard werd je ook ouder, maar je temperament is nog lang bij je gebleven, je waakte
nog dat het een lieve lust was. Je was wel wat afgevallen in de loop van een paar
maanden, maar je at nog steeds als een boot werker. Het zware NRV werk liet je liggen
sinds een aantal weken, dus zijn we overgestapt op het lichtere NRV en KVV.
En dan stond je te springen om je eten. Vorige week zelfs nog met smaak een
volle eend op gegeten.
Tot afgelopen zaterdag weinig gemerkt dat je doodziek was
Zondag leek je wat slomer dan normaal. Maandag had je het opeens heel zwaar, je
wilde niet meer wandelen, hijgde ontzettend zwaar maar eten wilde je nog steeds.
Dinsdag verslechterde je toestand in reuze sprongen. Zo erg dat ademhalen een
lijdensweg was.
Dat wilde we niet voor jouw, je had een leven lang heerlijk gerend en nu wilde je
het liefste liggen en slapen. Vanmiddag naar de DA, 5 minuutjes lopen hier vandaan,
zelfs dat redde je niet meer, we moesten je tillen. De DA was het met ons eens
dat onze Tura op was, hij vermoede een milttumor en was verbaasd dat ze al die
tijd zo'n goede eetlust had gehad.
Daarop hebben we besloten je te verlossen van je pijn, je sliep echt heel snel in,
een teken voor ons dat je lichaam er aan toe was.
Lieve meid, bedankt voor al je liefde die je ons gegeven hebt, je pups, je temperament
en je rare streken.
Rust zacht, Lieve Tura..
